Opinions

Uitgesponnen, geregeld saaie misdaadkomedie met een misplaatste Jack Nicholson in de hoofdrol. Dit soort eenvoudige, bij vlagen expressionistische vorm van humor ligt hem duidelijk niet, waardoor zijn personage nodeloos infantiel overkomt in deze opvallend volwassen wereld. Op het vlak van inhoud kent de film wel wat bonuspunten, met een gedetailleerd weerlegd gebeuren waarin genoeg originele insteken te zien zijn. Het klopt allemaal gevoelsmatig ook, maar echt interessant wil het nergens worden. De misdaadscenes kennen weinig spanning, de personages zijn niet steekhoudend genoeg en de romantiek wil ondanks een aantal vonken nooit optimaal van de grond komen. Prizzi's Honor vormt daarmee een erg lange zit.

Jemig.

Wat een irritant ventje is dat zeg, die Michael Oliver. Dat ventje blijft ook letterlijk de hele film lang vervelend. Die vervelende piepstem, en daarnaast door iedereen om hem heen zeer flauwe geacteerd. Begon nog zo hoopvol..

De film kent geen enkele geslaagde grap en is in het algemeen pijnlijk om te zien. Dat ventje is bloed irritant en echt zo'n type dat je gelijk wil wurgen. Dat de ouders het nog zo lang volhouden met dat ventje op de set. De film is flauw en zelfs voor kinderen bedenkelijk.

Een van de slechtste een meest belachelijke films die ik ooi heb gezien. Er was geen moment waarvan ik dacht, nu is het wat beter. Geen goed acteerwerk, het enige wat er eigenlijk nog over is is de wel goed gekozen locatie. Maar daar letten kinderen natuurlijk helemaal niet op.

Beter.

Weleens waar nog beter dan deel 1 ook. Dit was ook niet zo heel moeilijk, want deel 1 was zo slecht daar moet je makkelijk overheen komen. Dit lukt Levant ook nog daadwerkelijk, zelfs met niet 1, maar 2 irritante kinderen die nu rondlopen.

Het verhaal lag me simpelweg gewoon meer. Junior tegen Trixie. Dat lag me wel, want nu krijgt die kleine jongen eens een keer een pak slaag. Dat kan ik je vertellen, voelde soms heel goed. Voor de rest was het ook wat komischer allemaal.

Vrij flauw nog steeds, een mega kinderachtig verhaal, maar echter geen marteling meer om doorheen te komen. En daarom dus een heel punt hoger dan zijn voorganger. Maar ja, het blijven nog steeds enorm slechte films.

Matig.

Horrorfilms die enge kinderen centraal zetten beginnen tegenwoordig ontzettend in de herhaling te vallen en dat is ondertussen wel doorgekomen in de filmwereld. Het antwoord van McCarthy daarop is een film neerzetten die zich vervolgens precies in die cliché stort en er niks aan verandert. Aan originaliteit dus een groot gebrek hier.

Wel jammer dat ze zo weinig vernieuwend materiaal toevoegen aan de film, want The Prodigy zelf voegt nu werkelijk helemaal niets toe aan het genre. Je loopt jezelf ook al redelijk klem als het acteerwerk matig te noemen is. Schilling is compleet onzichtbaar als depressieve moeder. Geen eigenzinnigheid, maar ook geen charme. Niks eigenlijk.

Sfeer is ver te zoeken, net als de spanning. Het moet een beetje vanuit dat kind komen maar het probleem is dat het kotertje gewoon niet zo dreigend is. McCarthy legt ook te veel druk op hem door een rol te geven die dat kind niet aankan. Sommige kinderen weten er wel raad mee, maar voor Scott was deze in dit geval toch echt te hoog gegrepen.

Gelukkig compenseert de film al deze elementen met wat fraaie beelden en degelijke cinematografie. Film kent genoeg inkakmomenten maar ook best wel wat scenes die weten te boeien. Hier en daar sterke belichting en overzichtelijk camerawerk. De potentie was er wel, maar ondanks deze voordelen weet McCarthy er onvoldoende sfeer uit te persen.

The Prodigy is een film die het graag simpel wenst te houden en vervolgens stug lijkt te weigeren om vernieuwing toe te voegen. Wat de film echter finaal nog wat verder naar beneden trekt is dat de spanning als de sfeerzetting nogal zoutloos zijn. Punten voor de sterke visuele meerwaarde her en der, maar verder vergeet ik de film waarschijnlijk al binnen een paar dagen.

Aardig.

Een vreemde filmkeuze voor Bekmambetov. Hij heeft klaarblijkelijk ruzie gemaakt achter de Amerikaanse schermen en wordt nu afgedankt met tweedehands projecten waarin zijn hand nauwelijks te herkennen valt. Of hij heeft commercieel niet zo goed meer gepresteerd. Ik zie in ieder geval een regisseur die de ideeën wel heeft maar het geld niet.

Daarmee wil ik overigens niet zeggen dat Profile een slechte film is. In tegendeel zelfs, voor het genre waarin het zit komt het met een innovatief idee dat aansluit op de huidige periode. Wel gebaseerd op een waargebeurd verhaal dus veel ervan zal niet bedacht zijn, maar dat maakt voor het eindresultaat niet zo veel uit. Het is alleen jammer dat Bekmambetov er zelf niet zo veel mee doet als regisseur.

Profile volgt de filmlijnen redelijk bekend, en voor een film die gebaseerd is op een echt persoon is dat wel jammer. Heel veel van de film wordt besteedt aan de chemie tussen Kane en Latif, waarvan de tweede een serieus goede prestatie neerzet. Nog nooit van zijn naam gehoord, maar daar brengt hij met deze prestatie mooi verandering in. Kane is echter ver ondermaats. Dat Latif in het begin niet doorhad dat ze niet is wie ze claimt te zijn is wonderbaarlijk, want haar gedrag was ten zeerste vreemd.

Wat vervolgens volgt moet wel een film zijn die door zijn achtergrond onvoorspelbaar is, maar dat niet echt is. Het lijkt juist alsof er nogal wat commerciëlere elementen aan zijn toegevoegd om het gemiddelde publiek wat meer klopjes op de schouder te geven. Daarnaast is er voor de mensen die geïnteresseerd zijn in de gehele terreurachtergrond ook niet veel te beleven. Het is echt alleen maar de ontwikkeling tussen Kane en Latif die zeker 85% van de film inneemt.

Het kijkt aardig weg, maar dat komt eerder door de manier van filmen dan het verhaal zelf. Kane is niet geschikt om de hoofdrol te spelen in deze film. Bekmambetov zet voor zijn doen een stapje achteruit, maar kiest soms wel wat goede sfeerzettingen uit om de toon te zetten. Het filmpje met de steniging van dat tienermeisje komt snel binnen. Profile stelt redelijk teleur, zonder diep teleur te stellen. Het is erg middle in the road, maar innovatief genoeg om zijn plekje tussen soortgelijke films te rechtvaardigen.

Hm.

Dario Argento zet zijn dalende lijn bij mij voort. Met horrorsprookje Suspiria had hij zijn eerste punten bij mij gescoord maar ging met Tenebre een stapje terug. Deep Red is beter dan Tenebre, maar ook niet al te best vind ik. Wellicht smaakt de stijl van Argento me toch niet zo goed.

Zo is ook Deep Red niet bepaald een horrorsprookje en wordt er weinig geëxperimenteerd met lichtjes en felrode kleurtjes. Je ziet ze nog wel, maar in vergelijking met Suspiria in ieder geval een stuk minder. Daardoor is het eerste deel wel ellendig saai, en dat is jammer.

Want het tweede deel is toch echt wel wat stijlvoller, intrigerender en gaver dan het eerste deel. Bijzonder dat deze film ook uiteraard weer 126 minuten moest duren. Voor dit soort verhaaltje is dat echt te lang. Knip er dan maar wat onzin uit tussen die journaliste en die pianist. Voegt toch niks toe en de karakters blijven poep.

Toch is Argento nog weleens stijlvol bezig. De opening beloofde in ieder geval wat, maar daarna is het een stuk minder en een paar moorden kunnen daar niks meer tegenin brengen. Het boeiend vond ik het in ieder geval niet en pas in de laatste 45 minuten begon de film weer wat kracht te winnen, maar dat was wel te laat.

De film kent wel wat detail en een vele stijlvolle momenten, maar die momenten komen pas in het tweede deel echt goed tot hun recht. Betere moorden, intrigerender camerawerk en meer detail. Mij kon dat in ieder geval wel smaken.

Acteerwerk is wel een drama, maar omdat Argento nog weleens wat uit de kast trekt qua visuele stijl is er nog wel wat te beleven. Maar toch niet genoeg om het tot een voldoende te brengen. Zo'n scene als een medium in het theater die hysterisch loopt te weten vind ik ultiem zwak. Maar richting het einde was het weer opvallend sterk. Aparte afwisseling.

Toch niet heel beroerd. Dankzij de laatste 45 minuten dus nog 2,5*. Die waren wel goed. Maar van Argento hoeven ze van mij niet 126 minuten te duren. Maximaal 100 minuten denk ik zo.

Had meer kunnen zijn.

Israelite heeft met zijn 2 films laten zien dat hij wellicht een Michael Bay 2.0 kan worden. Al is dat niet snel iets om heel veel lof toe te roepen, aangezien Michael Bay ook niet een perfect regisseur is. Israelite lijkt wel met zijn films iets verder te kijken van slechts visueel niveau, maar moet daar nog aan werken.

Ik hoopte eigenlijk weer op zo'n positieve verrassing a la Chronicle . Die vond ik destijds echt geweldig, en ik kan dit soort verhalen er dan ook best makkelijk mee vergelijken. Het volgt dan ook eigenlijk precies hetzelfde pad, maar je ziet wel dat er 2 totaal verschillende regisseurs achter het roer staan.

En Trank wist voor de rest ook veel beter wat hij met zijn project aanmoest. Israelite moet daar nog aan werken. Want het leek alsof hij helemaal geen zin had in een found-footage project en daar dus ook maar halve inzet voor toonde. Deze film lijkt namelijk uit te schreeuwen gewoon een normale Hollywood-film te willen zijn.

Maar de keuze voor found-footage is dan ook wel goed. Want aangezien tijdreizen voor mij niet meteen het meest boeiende is, kan deze vertelstijl daar nog wel een boeiende film van maken. Maar dit was net bepaald boeiend. Regelmatig eigenlijk saai, er gebeurd te weinig memorabels.

Bovendien voelt het nauwelijks aan als found-footage. Alles is heel scherp, regelmatig komen er plots slowmotion beelden bij kijken die dat stoer "kijk mij eens mooie effecten gebruiken" uitschreeuwt en bovendien dragen de tieners wel heel vaak de camera bij zich. De redenen zijn te simpel. Trank ging hier met Chronicle veel beter mee om.

Acteerwerk is gelukkig nog wel goed. Enthousiaste tieners, maar ook een paar 30-jarige die wel erg op tieners lijken. Gardner was nog wel jong en die zie ik nog regelmatig in redelijk bekende titels opduiken. Visueel ook best knap, al past het niet altijd bij de found-footage. Maar het blijft er knap en enthousiast uitzien.

Het is allemaal niet helemaal gelukt. Er is duidelijk te weinig aandacht gegaan in het schrijfwerk, terwijl het er visueel wel goed uitziet allemaal. Richting de slotfase is de film wel een stuk interessanter, maar het blijft die uitdaging nodig hebben. Een redelijk braaf, maar uiteindelijk ook weer niet slecht projectje.

Vreselijk.

Het zijn films als Project Gio die de cultuur van vloggers maar ook gewoon Nederlandse cinema in het algemeen een slechte naam geven. Ik had vooraf nog nooit van deze Giovanni Latooy gehoord, maar na het zien van zijn eigen echte film heb ik er twijfels over om überhaupt mijn oogballen nog richting zijn persoonlijkheid te bewegen.

Je voelt met deze film al heel gauw de ellende hangen wanneer Latooy zelf in beeld verschijnt. Het is duidelijk een figuur die zich thuisvoelt voor de camera, maar dan wel als hij tegen de camera mag praten en mag zeggen wat hij maar wil. Ik denk dat de regisseur hem van zijn vrijheid heeft bestolen, want met de dialogen die hij nu krijgt doet hij niks, en dat kan hij overigens ook niks. Het acteerwerk van de beste heer is namelijk domweg vreselijk te noemen.

Verder blinkt de film uit in onkunde. De filters zijn te saai voor woorden, de hele film ziet er zo regulier uit als maar kan. Geen enkel trucje, geen enkele degelijke beweging met de camera, je zou je afvragen of regisseur Van Teylingen er zelf eigenlijk nog wel zin in had. Het ziet er namelijk zo simpel uit als het maar kan, en daarbij komt ook nog eens het dilemma kijken dat wat je te zien krijgt niet bepaald origineel meer is.

Het verhaaltje bestaat uit drie woorden, maar het voornaamste probleem dat deze film nog net wat verder het ravijn intrekt zijn de pogingen om modern te doen. Deze film spoort de oudere mensen aan niet zo laagdunkend over vloggers te denken, maar beeldt de vloggers vervolgens uit als rijke stinkerds die vinden dat ze grote problemen hebben als het ze een uurtje volledig tegenzit. Wake up. Daarbij doel ik overigens niet op het fiasco met een instortend huis, maar het gevoel dat je je kennissen door je eigen toedoen even aan de kant hebt geschoven hebt. Schuld dus.

Van slechte grapjes naar abominabele ideeën, Project Gio kent het allemaal, maar het is allemaal volledig in orde want als je rijk bent en veel volgers hebt op Instagram kom je uit elk probleem. Project Gio is daar het levende bewijs van. Vervelende, arrogante cinema die nog wel aardig wegkijkt en wat enthousiaste rollen kent, maar verder tot de grootste drollen behoort die regisseurs maar kunnen produceren. Echt vreselijk.

Project Legion is een film die zich in een relatief korte speelduur van enkel 90 minuten overal en nergens naartoe wil bewegen. Ik zie eigenlijk niet vaak een film die zoveel hooi op z'n vork neemt, maar dat maakt het kijken er gelukkig wat vlotter op. Heel veel mensen lijken Cerrone, die de hoofdrol vertolkt, ergens van te kennen. Ik moest vooral denken aan een kalere Tom Hardy toen ik naar de poster keek. Regisseur Kawas maakt van de film een echt rommeltje, maar wel een rommeltje dat soms goed wegkijkt. Zo spectaculair als de trailer je wil laten geloven wordt het bij lange na niet, wel een film die nooit te lang stil blijft staan en oprecht z'n best doet om wat unieks neer te zetten. Wordt daar met vlag en simpel in geslaagd? Zeker niet. Niet alle ideeën werken en het acteerwerk is matig. Vond ook vooral de bedreiging weinig creatief, maar gelukkig was het geen lange zit. Ondanks de serieuze toonzetting voelt de film nooit te zwaar aan, en dat slik ik makkelijker dan een kortere film die dit wel doet.

Tegenvaller.

Misschien wel de grootste tegenvaller van de week. De film werd door allerlei bronnen volledig opgeblazen en opgehyped. Maar weet dat je uiteindelijk tegen een Netflix-film aankijkt en uiteraard niet een te hoge kwaliteit hoeft te verwachtten. Desondanks was ik erg benieuwd, vooral vanwege de regisseurs.

Project Power lijkt een beetje op zo'n superheldenfilm die tegenwoordig wel vaker voor je voeten wordt getrapt. Zo'n gewelddadige film die een beetje tegen de regels ingaat van de superheldenformules. Het duurde veel te lang voordat die in het licht verschenen, maar tot nu toe is er ook nog geen meesterwerk bij komen kijken.

Uiteindelijk is het ook wel een film die tegen de regels ingaat, maar vooral qua straattaal en vulgariteit. Diegene die voor het bloed komen moet ik teleurstellen, qua geweld blijft het een tamme film. Wel veel kogels die om je oren vliegen, maar weinig bloedspetters of rauw / hard geweld helaas. Ook ik keek hier eigenlijk vooral voor, maar kwam niet echt tot mijn trekken.

Joost & Schulman zijn als duo gelukkig wel energiek genoeg om dit soort projecten op goede bodem te laten landen. Maar uiteindelijk versieren ze de film vooral, inhoudelijk is het allemaal best zwak. Visueel oogt de film gedetailleerd en modern. Veel neon en kleur, veel hiphop en elektronische soundtracks. Het past wel in dit jaar en kijkt vlot weg.

De film is ook best vlot opgezet en bevat genoeg actie om de kijker vermaakt te houden. Maar de actie blijft vaak te tam en de montage is eigenlijk veel te traag om zo'n snel ogende film bij te houden. Ook het camerawerk ondervindt regelmatig problemen qua timing. De regisseurs mikken op snelheid, maar kunnen het vaak zelf niet helemaal bijhouden.

De actie is ook nooit echt stoer of cool, ongeacht hoe stoer de film zichzelf vind. De film doet erg zijn best om cool te zijn, maar het voelt vaak een tikkie geforceerd aan. Toch kent de film zo zijn momenten en kijkt lekker weg. Levitt en Foxx doen het erg goed, lijken beide lekker in hun element te zitten.

De film bevat qua special effects een aantal erg gedetailleerde beelden die lekker doorratelen, en elke scene is erg kleurrijk ingericht. De film kent trouwens wel een aantal gave stukjes, vooral de finale met Foxx's boze bui is toch best gaaf. Het kijkt allemaal lekker weg en oogt zeer modern en snel. Daarvoor nog een voldoende, maar de volgende film van dit duo, mochten ze weer de actiekant opgaan, heeft toch wel verbetering nodig qua timing en adrenaline.

Toffe herziening. Vooral de finale valt enorm op. Destijds vond ik Project X al een tamelijk lollige film, maar de herziening heeft daar net een extraatje bij weten te schuiven. Van het enthousiaste acteerwerk (Oliver Cooper geeft echt alles) naar het langzaam escaleren van het feest zelf dat wordt vastgelegd op camera, alles aan dit concept draagt z'n eigen steentje bij. Het mag dan wel relatief voorspelbaar en bij vlagen erg banaal zijn, maar eenmaal regisseur Nourizadeh de intensiteit opkrikt is daar weinig over te klagen. Het is in ieder geval alweer even geleden dat ik een komediefilm spannend heb gevonden, of dat nou de bedoeling is of niet.

Vermoeiend.

Ik weet dat ik nu met een controversiële mening ga komen, maar na het zien van deze Prom Night kan ik veilig concluderen dat ik met alle liefde de remake verkies. Ik weet dat de remake ook op veel punten tekort schiet, maar alles liever dan de oersaaie en levenloze bende die zichzelf Prom Night 1980 noemt.

Ik heb het niet vaak meegemaakt dat ik zoveel moeite had om door een slasher heen te komen. Doorgaans toch vaak vermakelijke films met weinig vereiste denkkracht. Films waar je gewoon lekker met een bak popcorn en 0 hersenkracht naar kan kijken. Prom Night wil echter meer zijn, en ondanks dat ik deze beslissing respecteer, komt het de film niet ten goede.

De opening is nog wel aardig, en de setting ook, maar al snel is duidelijk dat de film een nogal saaie aanloop neemt. Elk personage acteert slecht en is oersaai. Curtis daarbij meegerekend. Ik weet dat ze een fanbase heeft, maar daar behoor ik niet toe. Ik vond haar personage net zo saai en matig geacteerd als de rest, en weinig hebben om de film mee te dragen.

Opzicht zijn de decoraties nog wel in orde, en een ideale achtergrond voor wat lekker bloedvergieten. Dat bloedvergieten blijft echter uit. De kills blijven veilig op een paar rollende hoofden na. Ze verzinnen echt van alles om de kills niet grafisch te maken. Ik had eigenlijk op basis van de moorden volledig begrepen waarom de remake PG-13 is geworden. Deze 80s film zou namelijk ook PG-13 moeten zijn.

De diepere laag en dramatische toon die de film aan z'n verhaal wil meegeven zorgen alleen maar voor saaiheid en irritatie, het acteerwerk is slecht, de personages zijn vervelend en het verloop lijkt nooit te eindigen. Wel moet ik eerlijk bekennen dat het qua decoratie en versiering een competente film is geworden, met wat stijlvolle sequenties tot gevolg. De opening was trouwens ook aardig, en ondanks dat de film langer lijkt te duren, mocht ik deze onzin al na 87 minuten afsluiten. Ik kon er alleen niks mee, helaas.

Hm.

Vond het uiteindelijk helemaal niet zo'n vreselijke film, maar wel eentje die veel meer had kunnen zijn dan het uiteindelijk is. De regisseur wilde duidelijk af en toe iets uitproberen, maar lijkt vooral tegengehouden te zijn en dat gaat het resultaat ten koste.

Wat inderdaad wel een gemiste kans is, is dat de film een PG-13 slasher is. Dit is allemaal veel te braaf, en daardoor voel je je als kijker ergens een beetje bedonderd. Dit had allemaal wel een stuk grover, harder en bloederiger gemogen en eigenlijk ook gemoeten.

Qua acteerwerk is het aardig. Elba is altijd wel goed op dreef en ook hier weet hij af en toe wat charme aan zijn karakter mee te geven. Snow heeft een wat beperkte rol, maar ziet er wel erg leuk uit. Qua acteerkracht is het ok, het is vooral de looks.

Soms knap in beeld gebracht. De camerastandpunten en bewegingen zijn soms bovengemiddeld en tamelijk sfeervol, waardoor je ergens wel een licht spannend moment krijgt. Echter mist het wel de andere elementen om echt spannend te zijn.

Vooral de killer was een beetje een teleurstelling. Inplaats van een mysterieus figuur (dus waarom genre: mystery) is het hier een nogal simpel figuur. Een pet maakt de killer nu niet bepaald enger. Daarnaast is hij niet echt gek genoeg of of dreigend genoeg door de film heen.

Setting is nog wel leuk, het hele feest ziet er wel prima uit. De film is soms ook best sfeervol gebracht en het acteerwerk is ok, maar het is te braaf allemaal en mist eigenlijk de dreiging en spanning die zo'n film zou moeten hebben.

De Prom Night-reeks zag verbetering met het vervolgdeel, maar met het regisseursduo bestaande uit Ron Oliver en Peter R. Simpson is het niveau weer bij het begin af aan. Wel is het leuk om te zien dat de toonzetting weer een andere richting op wordt gekaatst, want dit keer bevinden we ons in komischer gebied. De personages zijn op deze manier sterker aangezet en de kills wat lolliger van aard. Er valt daarom zeker wat entertainment uit de film te halen, maar het acteerwerk blijft een absolute dooddoener en de finale mist een hoop pit. Geregeld komt dit derde deel saai uit de hoek en valt daardoor niet altijd even makkelijk door te komen. Laat dat nu precies de kritiek zijn waar het eerste deel ook al last van had, waardoor het niveau min of meer gelijkwaardig is. Hetzelfde lage cijfer lijkt me dan ook op z'n plaats.

Oersaai en belachelijk laatste deel in deze matige reeks, dat eigenlijk bijzonder weinig met het oorspronkelijke gegeven te maken heeft. Onzichtbare castleden, saaie moorden en een zijplotje met wat demonen als poging om de boel wat op te krikken, maar het heeft weinig zin. Regisseur Clay Borris lijkt zelf amper de set te hebben bezocht, wellicht omdat hij tijdens het productieproces voornamelijk in slaap viel. Ik kan daar niet anders dan begrip voor hebben, want enkel de sporadisch lompe moorden zorgen voor vermaak in een film die vooral als slaapmiddel werkt.

Aardig.

Deze redelijk onbekende Franse slasher was zowat mijn leven lang van mijn radar gebleven omdat ik de film ook gewoon domweg niet kende. Onlangs zag ik de film opeens voorbijkomen tussen de horrorfilms die Netflix aanbiedt, en leek me wel leuk. Recentelijk dan ook daadwerkelijk gezien en de film viel zeker niet tegen.

Ondanks dat de film voor een release via Netflix best een apart beeldkwaliteit kent kijkt het voor een groot deel aardig weg, al duurt het voor zo'n korte film toch relatief lang voordat de film ook echt z'n genre waarmaakt. Het grootste deel van deze film bestaat duidelijk uit weirdness. Echt over de top is het allemaal niet, maar wel lekker apart en vreemd. Ik mag het wel, en Franse cinema is er ook niet vies van.

Verder ziet de film er audiovisueel naar behoren uit. Sterke kleurenfilters en goed opgebouwde scenes met oog voor detail en pracht. De film wordt goed verzorgd en regisseur Delplanque besteedt aandacht aan zowel het geluid als datgeen wat aan de kijker wordt gepresenteerd. Toch zit deze film niet zonder zijn minpunten.

Voornamelijk het trage tempo van het verhaal en al helemaal het acteerwerk van de good guys. Delplanque lijkt toch wat te veel van zijn acteurs te verwachten en vraagt veel van hun rollen, maar het wil niet echt werken. Het voelt soms ronduit ongemakkelijk aan hoe matig de acteurs hun rollen uitvoeren, en dat de cast niet eens zo heel onbekend is maakt het alleen maar teleurstellender.

Tevens is het jammer dat de film afwijkt van echte goorheid of bloederige moorden, in dat opzicht blijft deze film eigenlijk heel erg veilig en dat blijft altijd jammer. Toch is wat er gepresenteerd wordt best aardig te noemen en heb ik er geen spijt van deze film te hebben gezien. De audiovisuele kwaliteit van de film weet het als geheel te redden, maar inhoudelijk is het misschien wat slapper en in zijn geheel iets te afstandelijk om echt goed te zijn.

Wel ok.

De voorganger van de bekende Alien reeks. Ook geregisseerd door Scott, dus deze film stond best hoog op m'n lijstje. Jammer dat mijn verwachtingen echter niet waargemaakt zijn. Ik wist al dat het geen horror zou zijn, maar ja.

Het is allemaal wat saai. Visueel is het mooi, mooie effecten ook. Lekker veel detail in het schip. Dat allemaal kon ik best waarderen. De film wist me alleen niet echt te pakken of mee te nemen. Zelden echte spanning, hier en daar wel een wat engere scene.

De planeet was mooi vormgegeven, en enkele spectaculaire scenes. Helaas vind ik dit deel eigenlijk niet veel toevoegen behalve wat dat schip is en hoe de Alien geboren was. 124 minuten gingen niet al te snel om met andere woorden. Toch wel een voldoende voor het visuele niveau.

Goed.

Toen deze film uitkwam was ik voor een korte periode werkzaam in een bioscoop, waar we allemaal hadden voorspeld dat deze film zou gaan floppen en vreselijke reviews zou gaan krijgen. Toen opvallend genoeg goede recensies binnen kwamen rollen was ik toch verrast, maar na het zien van de film niet gek.

Mulligan wist precies wat ze moest doen in haar rol. Ze doet dit dan ook erg goed, maar af en toe zitten er trekjes bij die niet al te sterk geacteerd zijn. Toch past ze erg goed in deze film. De rol van Burnham vond ik tevens erg geslaagd, en laat zien dat ook Burnham zonder een barrage van grappen prima uit de voeten kan met dit soort films.

Promising Young Woman is fruitig en sweet. Ondanks dat de boodschap al eens vaker gedaan is wordt het toch op een redelijk unieke manier neergezet. Veel frisser en iets minder opdringerig, het werkt uitstekend. Zo komt de boodschap ook veel beter door als je het niet constant door de strot van de kijker duwt, en ook nog een bepaalde vorm van nuance laat zien.

De iets subtielere en rustigere manier van de boodschap overbrengen werkt dus perfect. Toch zit deze film niet zonder zijn minpunten. Voornamelijk de personages, ondanks het goede acteerwerk, hadden wat meer aandacht mogen krijgen. Erg bijzondere achtergrond krijgen ze niet en ook visueel had er wat meer werk van de film gemaakt mogen worden.

Soms had het iets frisser mogen zijn. Een fruitig sfeertje overheerst, maar het visuele aspect weet er niet altijd naar op te leven. Op het camerawerk had ook weleens gelet mogen worden, maar verder is het niet storend. De film boeit, en dat is wat voornamelijk telt. Het leukste vond ik nog wel dat het richting een redelijk unieke slotfase draaft. Toch wel een gruwelijk einde, ook al zie je er weinig van. De laatste scene vond ik dan weer iets te onbevredigend, maar verder vond ik het leuk gedaan.

Boeiende film. Duurt geen minuut te lang of te kort en het is fijn dat dit soort films dus niet altijd hoeven te floppen. Sterk acteerwerk, fruitige sfeer en een boeiend verloop. Ik kan er wel van genieten, en het is tevens een leuk voorbeeld dat verwachtingen dus niet altijd juist zijn.

Ok.

Prooi is een typische Nederlandse film met een vlaag Nederlandse humor eroverheen. (Knullige karakters, kritiek op de maatschappij). zoals de scene met het domme hulpje/zoontje van de eerste jager. Das natuurlijk ook een beetje Nederlands naar mijn mening.

De leeuw vond ik er niet zo eens zo slecht uit zien. Sharknado was veel erger. Ik vond deze nog wel meevallen. Ja natuurlijk was de CGI niet op z'n best, maar aan de leeuw stoorde ik me niet.

Waar ik me wel grootschalig aan stoorde was het acteerwerk, en dan heb ik het over Van Winden en haar vriend. Een drama. Continue irritant, en dat brengt de film dan ook flink omlaag. En dat is jammer, want scenes zoals De metro en de speeltuin waren leuk.

De voorgaande delen moesten het wat meer hebben van de inhoudelijke ideeën, maar regisseur Patrick Lussier maakt er vervolgens een soort actiethriller van en diskwalificeert Christopher Walken tot komische bijzaak. Erg jammer om zijn personage hier op deze manier te zien “eindigen”, ondanks de goede intenties van het scenario. In ieder geval gebeurt er een hele hoop en kijken de iets lompere scenes prima weg, maar het acteerwerk is zeer ondermaats en de finale slaat volkomen nergens op. Lussier slaagt bovendien niet om een passend sfeertje erin te krijgen en/of de spanningsboog op te krikken, maar het is in ieder geval een kleine vooruitgang ten opzichte van het vorige deel.

Het eerste deel was ondanks duidelijke tekortkomingen relatief vermakelijk, maar dit vervolg van regisseur Greg Spence kopieert daar te veel van om hetzelfde effect te bereiken. De rollen van Christopher Walken en Brittany Murphy zijn best degelijk, maar de overige personages maken een oersaaie indruk. Specifiek Jennifer Beals speelt mogelijk haar slechtste rol ooit en het feit dat er tegen het einde aan allerlei dramatische inslagen worden toegevoegd maakt de boel nog vermoeiender. De situaties zijn evenzeer oninteressant, ondanks de verbeterde computereffecten. Deze worden echter minimaal ingezet en het verhaal maakt een volkomen onzinnige indruk, iets dat het vorige deel duidelijk wat beter kon balanceren. Neem daarbij nog een groots gebrek aan sfeer en je hebt dit zoutloze vervolg. Sommige regisseurs lijken totaal geen passie voor hun vak te hebben en wellicht was dat voor Spence ook de redenering dat hij hierna koos voor de productiestoel.

Onderhoudende thriller met boeiende concepten, maar ook een gebrek aan sfeer en spanning. Een film als deze moet het hebben van de personages en Christopher Walken levert daaraan uitstekend een bijdrage. Apart figuurtje met veel charisma, dat met gemak elke scene waaraan hij meedoet eigen maakt. Dat blijkt broodnodig eenmaal bekend wordt dat de protagonisten nogal saai zijn vormgegeven, de speciale effecten op niets uitdraaien en de aanloop niet genoeg tempo kent om boeiend te blijven. De tweede helft leeft gelukkig wat meer, met bombastische scenes en een aandoenlijke toevoeging van Viggo Mortensen. Het vermaakt al bij al prima, maar vooral dankzij het acteerwerk van de wat meer excentrieke figuren. Wellicht extra leuk voor de liefhebbers van de achterliggende religieuze ideeën.

Het vorige deel was al niet doorheen te komen, maar dit laatste deel van deze hopeloos uitgemolken thrillerreeks doet daar nog een schepje bovenop. Klaarblijkelijk hadden de makers er zelf overigens ook geen zin meer in, want de boel loopt behoorlijk snel van stapel en smijt er in hoog tempo wat haastig uitgewerkte introducties en situaties doorheen. Interessanter wordt het er alleen niet mee, enkel Kari Wuhrer vormt een schaars hoogtepunt in dit baggerwerkje. “Slechte computereffecten, afwezige spanning, lelijke cinematografie en vooral een bijzonder saai gebeuren” vormt de beste beschrijving die ik hieraan kan plakken. Ik kan me overigens niet herinneren dat zo'n korte speelduur zoveel moeite heeft gekost om aan te zien.

De Roemeense setting past goed en regisseur Joel Soisson profiteert van Doug Bradley als antagonist, maar creëert verder een oersaaie film met een behoorlijk ongebalanceerd tempo. De relatief korte speelduur van enkel 87 minuten voelt eindeloos aan en de personages bevinden zich keer op keer in situaties die er amper toedoen. Het blijft knap hoe ze dit concept tot zoveel films hebben kunnen rekken, maar die rek is eruit en dat levert een volkomen oninteressante boel op. Zonder passie in beeld gebracht en zielloos gemonteerd, met enkel de leuke personages en de boeiende locatiekeuzes om spaarzaam leuke momentjes te ontwikkelen.

Eenvoudige maar uiterst vermakelijke romcom van regisseuse Anne Fletcher, die specifiek de personages weet te voorzien van een grote dosis eigenzinnigheid. Met name Sandra Bullock komt erg goed voor de dag, al werkt haar personage net wat beter als zelfingenomen bazin. Ryan Reynolds betreedt weinig onbekend terrein, maar speelt zijn personage evenzeer met verve. De komedie maakt verder een redelijk wisselende indruk met een aantal droge dialogen die aanslaan, maar ook een aantal erbarmelijke humormomenten. Een goed voorbeeld hiervan is de vruchtbaarheidsceremonie rond het kampvuur met Bullock en Betty White, een nogal vreemd stuk dat totaal niet in het verhaal past. De serieuzere momenten ogen ook ietwat onevenwichtig omdat het scenario van Peter Chiarelli het vaak niet kan laten om er snel een grapje in te persen, maar uiteindelijk heb ik de film met een glimlach kunnen afsluiten. Jammerlijk is dat er teveel irritatie wordt opgewekt voor een ruim voldoende, maar de redelijk volle speelduur van 108 minuten werd amper gevoeld.

Regisseur John Hillcoat toont de gruwel in deze warme omgeving op een bijzonder pijnlijke manier, maar The Proposition is duidelijk op meer uit dan het exclusief tonen van geweld. Op die manier worden er een grote hoeveelheid aan personages geïntroduceerd die te beperkt worden ontwikkeld om een blijvende indruk achter te laten. Guy Pearce en Ray Winstone acteren niettemin goed en krijgen beslist geen makkelijke figuren toebedeeld, daarvoor een pluim. Hillcoat houdt de sfeer in de eerste helft bovendien stevig vast, maar introduceert teveel ridicule inslagen (zoals de verschijning van John Hurt) om dat voortdurend vast te houden. Tweede helft focust zich wat op meer gewelddadigheden, maar die nemen ook niet weg dat er nogal weinig perspectieven zijn om boeiend te vinden.

Felle kleuren en een aantal fraaie geweldsexplosies nemen niet weg dat The Protégé van regisseur Martin Campbell een nogal flauwe bedoening is geworden. Dat valt de castleden echter niet aan te rekenen, want Maggie Q, Samuel L. Jackson en Michael Keaton doen het best aardig in de redelijk ondankbare rollen die ze worden toebedeeld. Campbell en zijn scenarioschrijvers experimenteren er namelijk op los om een zekere mate van onvoorspelbaarheid te creëren, maar veel verder dan een aantal flauwe wendingen en bordkartonnen personages komen ze niet. Het verhaal maakt verder een uitgekauwde en weinig interessante indruk en de actiescenes zijn te spaarzaam om deze film herhaaldelijk boeiend te krijgen. Hierdoor pakt het al bij al saaier en serieuzer uit dan nodig is en dat levert een weinig memorabele kijkervaring op.

Goede Hitchcock.

De " Master of Suspense" levert hier weer een prima filmpje af. Een film die vroeger nogal publiek trok omdat hij zo eng zou zijn. In de tijd van tegenwoordig zijn we ondertussen al veel meer gewend en lachen we die scene eigenlijk weg.

Wel zitten er nog een hoop iconische en leuke momenten in de film. Perkins is natuurlijk geweldig als de verlegen Norman Bates. De film is wat traag en misschien wat saaier vanwege hert zwart wit beeld maar in het algemeen duurt het nergens te lang.

Uitstekende scenes soms, de douchescene is natuurlijk een genot om te zien, maar ook het iconische "I'm a fly moment" dat het ook verdient genoemd te worden. Een heerlijke gouwe ouwe film van Alfred Hitchcock. Leuk om eens te zien.

De remake.

Uiteindelijk is het wel jammer, want veel creativiteit op de openingsscène na zit er niet in. Het is een remake die namelijk precies hetzelfde is als het origineel. Zelfde bewegingen, zelfde dialogen en zelfs de precies dezelfde speelduur als het origineel uit 1960.

Daarbij verslikt Van Sant zich behoorlijk in de casting. Heche is een zwakke Crane, erg irritant en iets te overdreven. Moore is ook wat verdwaald in deze film en Mortensen weet maar weinig van zijn rol te maken. De kracht komt vooral in de vorm van Vaughn, die zijn personage voor mij leuk begint te maken. Hij moet het wel afleggen tegen Perkins, maar sinds Brawl in Cell Block 99 is Vaughn altijd een leuke verschijning voor mij.

Voor de rest is er ook nog een leuke bijrol voor Macy, die van zijn beperkte personage best leuke dingen weet te maken. De soundtrack, ook niet al te origineel, blijft wel geweldig en essentieel in de schepping van sfeer in deze film.

Camerawerk soms uitstekend, maar de film zelf weet nergens heel spannend te zijn ondanks alle hulpmiddelen die hij krijgt. Dat het in kleur is maakt me relatief niet zo veel uit. Het is vooral dat een groot deel van de cast niet zo goed acteert eigenlijk.

Sommige scenes zijn ook helaas veel knulliger dan het origineel. Ontdekking van moeder bijvoorbeeld. Duidelijk een pop, terwijl ik het in het eerste deel nog best wilde geloven. Het is jammer dat Van Sant de film in de steek laat, door niets van zijn eigen creativiteit erin te steken en daarmee een resultaat behaalt waarvoor weinig mensen hun neus ophalen.

Tja, dat kan je wel een beetje verwachtten. Zolang je niet te veel met het origineel knoeit, mag je best dingen veranderen, maar dan moet je het wel doen.

Net niet.

Fijn, ik mag de discussie voor Kostanski's nieuwe film openen. Dit was toch wel een film waar ik ontzettend naar uitkeek toen ik de korte trailer zag. Die trailer gaf enkel een klein beeld van het verhaal, maar toen ik die zag dacht ik dat deze film helemaal in mijn rijtje zou gaan liggen. En daarnaast, Kostanski!

Psycho Goreman viel tegen, maar was geen verkeerde kijkervaring. Tussen de andere films van Kostanski vind ik dit persoonlijk tot nu toe zijn minste, maar ook deze heeft zo zijn momenten. De eerste 20 minuten zijn de leukste minuten. Daar krijgen we ook meteen de leukste gore te zien voordat het allemaal een iets andere richting optrekt.

Na de eerste 20 minuten, die meer in de horror categorie vallen, gaan we meer de pure sciencefiction richting op doorspekt met een hoop humor. Van de sciencefiction was ik alleen wat minder fan. Kostanski verzorgd zijn fantasiewerelden goed, maar vertrouwt iets te veel op zijn kostuums. Die zien er behoorlijk dramatisch uit, de pakjes van de "paladins" lijken wel tweedehands.

Verder vielen de make-up en opmaak ook een klein beetje tegen, al blijven de praktische effecten nog altijd leuk. Kostanski kiest alleen iets minder het praktische pad en gaat meer richting de flashy explosies en bliksemschichten, die meer hinten naar de 90s uit het Power Rangers-tijdperk. Er wordt werkelijk van alles gedaan om het er zo cheesy mogelijk uit te laten zien, maar stiekem maakt dat de film niet altijd beter.

Zo geweldig als The Void wordt het dus niet. PG is meer een mix tussen praktisch en (100% intentioneel) cheesy CGI. Dit werkt alleen niet altijd even goed. Het praktische is vaak geweldig, maar de overload aan CGI-bliksemschichten zijn gewoon niet al te leuk, en Kostanski herhaalt dit trucje te veel waardoor de film regelmatig een iets te lompe toon krijgt.

Het is allemaal wel erg grappig. De kinderen doen het erg goed, en de Psycho Goreman zelf heeft ook een hoop geestige momenten. De humor is regelmatig best fout, en de film gaat uit nature tegen de stroming in. Toch wilde ze niet helemaal all-the-way gaan. Van mij had het nog een stukje gedurfder gemogen qua komedie, ze lijken zich een beetje in te houden.

De gore is natuurlijk ook leuk, en er zit toch genoeg smerigheid in deze film. De lol zelf spat er ook regelmatig vanaf en de finale, waarbij ze crazy ball tegen elkaar spelen, is oprecht hilarisch. Er mogen ook nog een paar leuke creature designs voorbijkomen, al zijn er te veel aangekleed met kostuums die er net te goedkoop uitzien. Of je nou verwijzingen wil doen of niet, dit soort poppenkasten horen gewoon niet meer in een film uit 2020.

Verder duurt het niet al te lang en is het een best grappige ervaring. Zo vol als The Void zit het niet meer, maar het blijft een grappige en vermakelijke rit. Bij vlagen erg sterke gore, die net wat meer had mogen schitteren, maar de overige decoraties blijven ook erg lollig. Voor de liefhebber blijft dit leuk, maar Kostanski kan wel een stukje beter. Ik denk dat PG goedkoper was dan andere Kostanski-projecten, want zo voelt het regelmatig ook aan. Niettemin een leuk filmpje om gezien te hebben, al was het niet zo geweldig als dat ik had gehoopt dat het zou worden.