Opinions

Mwa.

Helaas bleek deze film een grotere opgave te zijn dan ik vooraf dacht. Had gehoopt op een vlotte actiefilm, maar dan krijg ik plots een hele rauwe, zware film voor mijn kiezen die in vrijwel alles traag is. En helaas was ik daar nou niet bepaald voor in de mood.

Maar ik kan het Nispel niet ontnemen dat het er visueel wel solide uitziet. Mooie look, mooie cinematografie. Zonder het visuele aspect was dit echt een hele opgave geweest, maar Nispel weet er een hoop mee voor elkaar te krijgen wat resulteert in een prettige look.

Jammer dat het qua actie niet al te boeiend is. Vrijwel elke scene is in slow-motion als het op actie aankomt. De gevechten zijn zeer lomp, en vooral ook zeer saai. Nispel krijgt het allemaal maar matig in beeld. Warrig cameragebruik afgewisseld met overdreven slow-motion gebruik. Het wisselt totaal niet lekker af.

Bovendien ook niet al te beste timing door de film heen. De film is nogal zwaar en traag, en in het eerste half uur begon ik al de moed een beetje te verliezen. Uiteindelijk krijgen we in het laatste half uur wat meer tempo voorgeschoteld, want het eerste uur wilde maar niet van de grond komen.

Dat komt meestal door de matig in beeld gebrachte actie en weinig intimiderende vikings. Dat wisselt af met een mooie, rauwe look, maar het maakt de film er niet leuker op. Helaas, maar ik heb toch wel meerdere keren op de klok gekeken om te kijken wanneer het afgelopen was. Nispel smaak ik wellicht beter in zijn horrorfilms.

Misdaadhorrorfilm met een interessant concept en een aantal lugubere momenten, maar evenzeer een verhaal dat uiteindelijk nogal vertroebelt. Zeker het laatste halfuur is eigenlijk amper interessant meer en begint de horror behoorlijk geforceerd aan te voelen, daarnaast vond ik de typetjes persoonlijk net iets te sterk aangezet. Het acteerwerk is verder over de grote lijn redelijk, al blijft het hoofdpersonage vertolkt door Milo Ventimiglia nogal wisselvallig. De visuele invulling van regisseur Marc Schölermann maakt ook een redelijke indruk, al hadden ze gerust nog wat meer mogen experimenteren. Dit neemt niet weg dat de eerste helft genoeg sinistere beelden kent en het geweld een lekker ongeremde indruk maakt. Het gebeuren is tot op zekere hoogte "anders", maar zal geen grootse indruk achterlaten.

Goed.

Wederom opnieuw een sterke film van Kubrick, die zich dit keer aan oorlogspektakel waagt in zwart-wit. En doet hij dan ook goed, sterk en krachtig. Ook al zit er welgeteld maar 1 oorlogsscene in de film, Kubrick weet de hele film overeind te houden.

Sterk cameragebruik. De tracking shots door de loopgraven blijven erg sfeervol. De beelden van de oorlog op het slachtveld zelf is groots opgezet en krachtig in beeld gebracht. Misschien wat impactloos, maar nog steeds indrukwekkend op het scherm neergezet.

Acteerwerk is het minpunt aan de film, want op de sterk geacteerde rechtszaal scene was er niets memorabel. Douglas is redelijk saai als hoofdkarakter en de generalen zijn net iets te overdreven om sterk te zijn. Net iets te gemaakt eigenlijk. Soldaten zelf zijn soms ook moeilijk serieus te nemen. Soms wist ik niet of ze aan het lachen waren of aan het huilen waren.

Het is vooral de sterke sfeer die de film behoorlijk overeind weet te houden. De executie is erg spannend en een moment waar je behoorlijk stil van wordt. Perfect in beeld gebracht. Het laat dan ook weer zien hoe dom en bruut de mensheid gehandeld heeft in de tijden.

Einde heeft wel iets speciaals, maar de impact bleef daar uit. Impact kwam meer van andere scenes.

Opnieuw dus een fijne Kubrick, de beste man heeft me eigenlijk nog geen enkele keer teleurgesteld tot nu toe, al ben ik pas op de helft van zijn werk. Maar alles heeft iets aparts, en dan herken je soms zijn perfectionisme goed in terug. Ook hier.

Ok.

Uiteindelijk toch een kleine tegenvaller van Emmerich dit. Volgens mij zijn hoogst gewaardeerde film, maar Emmerich zou Emmerich niet zijn als er heel wat actie in mocht en heel wat spektakel en groots opgezette oorlogsslachtpartijen in mochten.

Gibson vond ik ok. Niet dat ik hem altijd een groots acteur heb gevonden, maar uiteindelijk heb ik er ook niet bizar veel op aan te merken. Hedger ook redelijk, was in mijn ogen meer een excuus zodat er wat romantiek in kon, en dan was ik toch wel heel blij dat de romantiek niet de overhand neemt.

Isaacs is weer zo'n typische schurk, onbedoeld hard moeten lachen als hij richting de camera keek met dat naar achter gekamde haar. Daarbij nog enkele andere personages die het redelijk doen, gelukkig niet te vaak in beeld komen zodat het drama niet te veel de overhand neemt.

Wat me eigenlijk vooral een beetje tegenviel, waren de oorlog scenes zelf, want ondanks sommige best groots opgezet waren, waren ze vaak te kort en gaven ze geen echte 'kick'. Pas bij de laatste ging ik echt recht overeind zitten. Maar alles daarvoor is niet al te lang, en niet al te "cool" gebracht.

Bloed spat soms in het rond, al had het van mij nog een stuk grover gemogen. Komt waarschijnlijk omdat we tegenwoordig hardere en bloederigere films hebben zoals dit. Hier spat het af en toe omhoog, maar de helft valt eigenlijk gewoon om. De slagveld scenes hadden van mij ook stukken langer door mogen gaan zodat het een kick gaf, dan maken die 200 minuten me ook minder uit (voor andere dan weer wel).

Soms wel sterke scenes, verrassend voor Emmerich. Dochter die haar vader achterna roept om niet weg te gaan, de kerk die in brand wordt gestoken en de de afbranding van het huis en dood van de zoon waren toch wel sterk gebracht.

Visueel allemaal prima, mooie en groots opgezette actiescènes die keurig in beeld waren gebracht. Wel jammer dat er constant slow-motion werd gebruikt en de soundtrack is erg slecht gekozen. Heeft ook geen meerwaarde aan de film, behalve dat het de impact van de actiescènes wegneemt.

165 minuten is ook wel heel lang, maar ik deed het voor het spektakel. Maar als dat voor een groot deel tegenvalt, kom je toch wel weer met een teleurstelling weg. Wel jammer, want met Emmerich aan het roer had ik hier meer van verwacht. Geef me dan maar nog een keer zijn rampenfilms.

Wel nog voldoende voor de laatste slagveld scene (waar ik eindelijk wel de kick kreeg) en enkele sterkere scenes. Had hier meer van verwacht.

Knap.

Berg is een regisseur die het echt wel degelijk kan. Hij heeft wel een paar foute keuzes gemaakt in zijn carrière, maar als regisseur heeft de beste man echt wel wat te zeggen. Zijn regie is soms simpelweg indrukwekkend te noemen.

Met 1 van de meest indrukwekkende terroristische aanslagen in beeld gebracht op film. Hier ligt de toon kil, de beelden zijn rauw en de setting is bijzonder realistisch. De beelden komen door de manier van brengen ook harder aan, met dank aan goede regie.

Het enige wat de film soms fout doet is timing, maar dat is dan ook best een grote stoorzender. De one-liners worden vaak gegooid op compleet verkeerde momenten. Dit is een verhaal dat zichzelf vaak serieus dient te nemen, en dan kunnen die melige one-liners eigenlijk gewoon niet, en het dood de toon zelf ook gewoon.

Wahlberg doet het prima, maar heeft uiteindelijk niet al te veel te zeggen. Dat geld ook voor de rest van de cast overigens. Diegene die dan nog het meest indruk maken is dan nog wel Wolff. Het tempo blijft er voor de rest goed in en de lange speelduur wordt optimaal benut.

Vaak erg spannend en een aantal zeer indrukwekkende actiescènes en een zeer griezelige aftermath van de aanslagen. De film blijft spannend en vermakelijk. Ik ben hier goed doorheen gekomen, en dit is toch wel weer een film waarbij ik de regie van Berg zou gemist had.

Bief paf poef.

Ik heb nog nooit echt een Belgische film gezien, dit was zo'n beetje de eerste. Moest eventjes wennen aan het accent, maar er was ondertiteling Maar goed.

De film is eigenlijk aangekleed als een soort videospel. Veel Neonlichten en veel verwijzingen er naar toe, maakt voor mij de film veel interessanter. Kon hem daarom wel makkelijk uitkijken met een lollige rol van Ali B er ook nog bij. Hoewel hij niet echt de uitstraling heeft van een gangster was het wel lollig.

Alhoewel het begin een beetje langdradig is eindigt de film in een lekkere gewelddadige knalboel. Leuke uitkijker

Regisseurs Adil El Arbi en Bilall Fallah zetten hun werk op overtuigende wijze verder, waarbij wederom een energieke en enthousiaste stilering wordt gebruikt om de neergezette wereld in te kleuren. Patsers moet het dan ook vooral hebben van het snoeiende tempo, de proactieve montage en de goed neergezette actiescenes. Het acteerwerk is daarbij overtuigend, alhoewel er iets te veel wordt gesteund op typetjes. Patsers gaat daarnaast te lang door, ondanks dat de overvolle inhoud wel een redelijke lengte vereist. Na enige tijd heb je het gebeuren als kijker wel door en hoop je toch vooral op het einde, maar die laat op dat moment nog even op zich wachten. Een aantal ideeën zoals het hotel van Yolanthe Cabau komen daarnaast onvoldoende uit de verf, maar El Arbi & Fallah laten niettemin zien hun kwaliteiten nog niet verleerd te zijn.

Klassieke cinema met een aantal innemende, directe oorlogsbeelden die veel indruk achterlaten. Daartussen een uitstekend spelende George C. Scott om dat aan te vullen, maar helaas ook een uitgesponnen speelduur van 172 minuten met genoeg dode momenten. In Patton slaat veel dramatiek door de fragmentarische, snelle vertelling niet erg aan. Scott blijft veelal een opvliegende, weinig sympathieke man die niet bepaald een fijne indruk achterlaat om zo lang tegenaan te kijken. Er is ook niet genoeg dreiging en urgentie te merken, waardoor je je als kijker niet altijd even makkelijk in het verhaal kan mengen. Niettemin een terechte klassieker door de camera een aantal keren sterk in het midden te planten van de chaos en bombarie.

Jammer.

Had leuk kunnen zijn, maar is dit echter gewoon niet. Het is vooral door enkele miscasts en een mix van Engelse humor en Amerikaanse humor die niet altijd goed overheen gaat. Erg subtiele humor gemengd met grove en lompe humor, en dat begint te vloeken met elkaar. Eigenlijk krijgt de Engelse humor er nooit ruimte door. De Amerikaanse humor eist alle aandacht op.

Rogen is een redelijk acteur. Soms zie ik hem graag bezig, maar soms is hij niet altijd even leuk. Dit was echter iets waar hij niet zo leuk was. En zelfs als Alien moet zijn stonergedoe weer terugkomen. Samen met veel schelden en drukte. Het was eigenlijk niet heel grappig.

Pegg & Frost zijn wel een leuk duo en kunnen er allebei wel wat van qua acteren. Echter, ondanks dat hun humor in de eerste 20 minuten wel een platform kreeg, werden beide komieken compleet weggeduwd door de lompe en grove humor die voorbij kwam.

Maar het absolute dieptepunt komt in de vorm van Wiig. Vreselijk gecast. Nergens grappig, ronduit pijnlijk en erg irritant. Sowieso zie ik het nut niet echt in van de rol die ze kreeg. En dan krijgen we op het einde nog een nutteloze verschijning van Weaver.

Leukste rol was duidelijk Bateman voor mij. Duo Truglio & Hader was ook prima. Het beste aan de film was voor mij uiteindelijk wel het visuele eraan. Paul ziet er lekker cheesy en nerderig uit. De actiemomenten waren ook tof en de korte achtervolging na een vette explosie in het oude huis was fijn om zo te zien.

Voor de rest kijkt het redelijk lekker weg. De actie en sciencefiction zijn gelukt, maar de komedie totaal niet. Daarom was de ervaring zelf maar 50/50 voor mij.

Suf.

Door meerdere vrienden aangeraden gekregen omdat hij zo ongelooflijk grappig zou zijn. Nu ben ik zelf iets meer een filmliefhebber dan mijn vrienden zelf, dus ik was van te voren al sceptisch. Vooral omdat James op de voorkant staat, en dat is duidelijk een love-it or hate-it acteur.

Ondanks dat hij wel uitstraling heeft, is James totaal niet grappig hier. Ik denk zelfs dat James beter in dramafilms kan spelen want in komedies begint hij zijn komische stukken steeds weer te herhalen. Zo vaak soms dat het zelfs irritant begint te worden.

Het is eigenlijk een loop van dezelfde trucjes verbonden met een cliché en voorspelbaar gijzelingsverhaal. Al begin je je al snel af te vragen waarom de politie het zelf niet zo snel kan afhandelen. De schurken zijn vooral stuntelaars op skateboards en rolschaatsen.

Qua acteerwerk krijgt iedereen op James en O'Donnell na, weinig ruimte en verdrinken eigenlijk in hun standaard personages. Vooral die Mays is zo standaard dat het irritant begint te worden. Dat die dochter dan vervolgens ook binnen komt lopen zonder enige moeite is ook simpelweg dom.

James herhaalt zijn eigen dingen ook. Voornamelijk is het hem die valt en dan nog iets extra's er overheen doet. Humor werkt niet, maar de film zelf is wel vlot uiteindelijk, en James weet ondanks dat het hem moeilijk gemaakt wordt, wel de film nog wat omhoog te houden.

Voor de rest heel matige film.

Best oké.

Vierde Fulci alweer. Niet echt mijn regisseur, maar het valt moeilijk te ontkennen dat hij zich binnen dit genre niet thuis zou voelen. Hij weet heel erg goed waar hij mee bezig is namelijk en zit zich daar dan ook volop op in. Dat werkt alleen soms in het nadeel, al is dat meer een meningsverschil tussen Shadowed en Fulci.

Die vervelende, prominente zoom-ins die Fulci vaak opnieuw gebruikt hebben voor mij bijvoorbeeld geen enkele toegevoegde waarde. Ook het acteerwerk blijft op een of andere wijze altijd ver onder de maat in Fulci-films. Deels omdat de dialogen die ze aangereikt krijgen slecht geschreven zijn, maar ook omdat de mensen die de figuren spelen vaak als een dweil acteren.

Stilistisch is deze film het echter wel waard. Genoeg intrigerende en oprecht spannende scenes tussendoor te bekennen die het niveau die dit soort 80s zombiefilms normaal hebben makkelijk te boven gaat. Het is toch de goede timing van Fulci en sterke focus die dat soort scenes meer gevoel geeft. Ik heb het over bijvoorbeeld de drilboorscene en bevrijding uit de grafkist.

Verhaaltje duurde me vanwege de saaie personages iets te lang met 93 minuten, ondanks dat dit meer dan een rechtvaardige speelduur is. Het jammere aan dit soort films is dat ze vrijwel altijd een pad bewandelen dat volstrekt oninteressant is en daar ontsnapt City of the Living Dead niet aan. Stijl helpt gelukkig wat mee en de effecten zijn charmant, verder gaat de film aan me verloren.

Een aantal memorabele momenten tussendoor zorgen voor het nodige vermaak, filmisch ook sterker dan een gemiddelde Fulci, maar verder blijft zijn regie nog altijd niet mijn ding en de personages zijn wederom mak. Als er ooit een oprecht interessant figuurtje voorbij komt huppelen in plaats van de zoveelste nieuwslezeres zou het Fulci-feestje een stuk beter te verteren zijn.

De blunder van Kramer.

Had hem als regisseur best hoog staan, ondanks dat dit pas de derde is die ik van hem zie. Maar aangezien zijn regiecarrière op MM maar uit 4 langspeelfilms bestaat valt er ook nog niet al te veel te oordelen. Toch waren de verwachtingen voor deze film best hoog.

Jammer dat de verwachtingen iets te hoog bleken, en vooral anders. Kramer mikt dit keer op komedie, wat ik nog niet eerder van hem zag. Maar ik had er toch vertrouwen in, wat dus achteraf onterecht bleek. De komedie was vaak van een erg bedenkelijk niveau.

De komedie was niet het enige verkeerde aan deze film, maar wel een groot deel. De humor, zeker in het fragment van Walker & Rankin, is erg vermoeiend. Maar ook het algemene niveau van de grappen zijn erg flauw en vooral suf, de leukste grappen waren vooral in de onderliggende satire te vinden. Maar die verbleken wat als er zulke lompe humor in voorkomt.

Het schrijfwerk had ook zeker beter gekund. Het blijft altijd leuk wanneer je voor een plot kiest dat enkele verhaallijnen aan elkaar verbindt, maar het is hier wel erg simpel verbonden. Daar zal Kramer & co vast niet te lang over hebben nagedacht. De schakel van de film, de pawn shop, lijkt daarnaast nauwelijks als schakel te dienen.

Kramer wist wel een grote cast bij elkaar te rapen, en het acteerwerk is ook best aardig. Vooral Dillon doet het erg goed, het middenstuk met Dillon is ook gelijk het beste fragment waarin het geweld en tempo de humor overschreeuwt. Dat maakt het stuk ook direct het beste stuk van de film.

Voor de rest laat Kramer nog een aantal gave trucjes zien, maar de vlotte montage en toch zulke trage fragmenten combineren elkaar niet al te best. Bovendien lijkt Kramer ook niet echt all-the-way te gaan, wat deze film wel had kunnen gebruiken. Vooral op het gebied van tempo, dat nooit echt van de grond wil komen.

Het eindresultaat is vooral een makkelijk en lui geschreven, vermoeiende 112 minuten die wel aardige regiepuntjes kennen maar vooral eindeloos lijken te duren. Een serieuze misstap in de carrière van Kramer, die helaas niet meer heel hoog aangeschreven staat in mijn boekje vanaf nu.

Matig.

Die Cage weet zijn rollen wel uit te kiezen. Er zitten hits en misses bij, maar deze rol is helaas een miss. Maarja, Cage lijkt elk script dat hij in handen krijgt te kiezen, dus dat zal ook wel de zaak zijn geweest in Pay the Ghost. Een hoogstaand script was dit zeker niet.

Desondanks begint het in de Halloween-setting best leuk. Het heeft altijd wel iets, zo'n omgeving. Erg veel spannende dingen worden er alleen niet mee gedaan. Niks wil echt werken qua horror helaas en dat gaat een best geinig verhaal ten koste. Een verhaal dat het uiteindelijk zelf ook niet meer weet.

Horrorfilms zijn eigenlijk nooit geloofwaardig, maar Pay the Ghost zit soms echt tegen de grenzen aan. Toch wil ik er nog wel een oogje voor dichtknijpen. Alleen is er weinig afleiding in deze film te bekennen behalve wat scares, korte beelden van boze geesten en veel mysterie die niet veel inhoud heeft.

Cage doet het verder redelijk, maar dit zijn wat mij betreft gewoon niet echt zijn soort rollen. Hij is beter als gekke Cage dan als serieuze Cage. De andere crewleden zijn overigens ook niet bijzonder en geen enkel personage weet echt memorabel te zijn waardoor er niets is om je aandacht echt op te vestigen.

De horror wil niet spannend worden en de scares zijn wat flauw. De CGI is daarnaast ook niet best en de regie geeft ook niet al te veel mee aan de film. Camerawerk is maar saai en de finale is te snel over. Het ontbreekt de film aan subtiliteit voor de rest, alles wordt te druk gedaan waardoor de onderhuidse spanning nooit echt van de grond wil komen.

Duurt verder ook iets te lang, maar een echt vermoeiende zit was dit niet. Het had wel veel beter kunnen zijn en er zat veel meer potentie in dan dit. Als de horror beter uitgewerkt was was er een deel vergeven, maar nu is er niet al te veel om de film echt op te kunnen prijzen helaas.

Ondanks dat de Chinese regisseur John Woo regelmatig als grootmeester van actiefilms wordt aangeduid heb ik nog steeds geen film van hem gevonden die me echt heeft weggeblazen, en ook deze Paycheck valt diep onder de middelmaat. Gelukkig wordt de inhoud enigszins opgeleukt met een onvoorspelbaar concept, maar dat is niet genoeg om de matige invulling ervan te compenseren. Woo gaat namelijk nogal saai te werk als het gaat om de opleuking, waarbij met name de sciencefictioninvulling compleet ontbreekt. Lelijke visuele effecten en een ongeïnteresseerde inbreng van de regie zorgen ervoor dat zowel de actiekant als de sci-fi & thrillerkant nooit weten te ontluiken. Ben Affleck en Uma Thurman vormen ook geen bijster interessant duo, ondanks het aardige acteerwerk. Woo pakt richting de slotfase zoals wel vaker uit met ouderwetse zoom-ins en een overdaad aan slowmotion, maar er komt simpelweg geen enkel degelijk wow-moment uit. Ook de muziekkeuzes zijn misplaatst en te bombastisch, waardoor Paycheck niet de moderne indruk maakt waar Woo wel opzoek naar leek te zijn. Al bij al kan de film profiteren van een aardig concept, maar brengt te weinig in om dat passend te kunnen ondersteunen.

Oei.

Hoe leuk ik de film X ook vond, een vervolg erop had van mij niet gehoeven. Ik vond het mysterieuze einde van die film een sterktepunt om juist niet uit te werken. Ti West leek echter gemotiveerd te zijn door het succes van X en besloot er daarom maar een trilogie van te maken. Althans, dit project lag al in de pijplijn tijdens de productie van X, maar het groene licht kwam erna.

Niks mis met een regisseur die het verhaal negentig graden draait binnen dezelfde reeks (bij deze reeks is daar ook daadwerkelijk de ruimte voor), maar Pearl is niet veel meer dan een opgefleurd niemendalletje. Ik heb ook nooit volledig begrepen waarom Pearl een achtergrond nodig had. In het eerste deel viel ze wel op, maar je weet toch al dat ze sterft door een schot by shotgun. Dan is de derde film met Maxine een heel stuk rechtvaardiger. Mia Goth doet er niettemin alles aan om het personage speciaal te maken. Enkele teksten heb ik al vaak gehoord zonder de film te hebben gezien, dus daar is Goth in geslaagd.

Jammer genoeg schiet het allemaal maar niet op. De eigenzinnigheid van Goth verveelt al heel snel. Al die excentrieke dialogen en recreaties van haar fantasieën interesseren nauwelijks. Een film die zo eigenaardig mogelijk wil zijn en daar dan heel dubbel en dik op inzet komt vooral over als een geforceerde stijloefening van een regisseur die zijn hart eigenlijk op een heel andere plek heeft zitten. Bij X schreef ik dat West er altijd in slaagt om iets te vinden dat de aandacht trekt. Dat is met Pearl ook wel zo, alleen niet de goede aandacht. Voornamelijk irritatie.

Ik ben wel teleurgesteld. Het ging serieus de goede kant op met West, maar als dit er dan uitkomt maak ik me opeens zorgen. Enkele moorden tussendoor brengen wat leven in de brouwerij, maar de voornaamste focus is de mentale staat van het personage van Goth. Als je daar na 25 minuten al goed klaar mee bent, worden de overige 77 minuten een erg lange zit. Visueel ziet de film er niet verkeerd uit, maar het tempo zwalkt constant en na enige tijd begint het zelfs leeg aan te voelen. Je kan een tuin met zoveel mooie bloemetjes decoreren als je zelf wil, maar als de natuurlijke aarde niet deugt valt de tuin snel in elkaar.

Ok.

Bay weet me altijd wel te vermaken. Veel actie en explosies, en daar kennen de meeste mensen hem ook van. Pearl Harbor is daar zeker geen uitzondering op. Alleen pas in het tweede deel, waar we Bay ook echt kennen waarvan we hem kennen.

Het eerste romantiek gedeelte wist me totaal niet te boeien. Het duurde echt veel te lang, ten koste van de speelduur. De cast acteert ook niet bijzonder goed, en wisten me ook eigenlijk niet echt te raken. Daarna, bij de aanval op Pearl Harbor, is de film het leukst. Het zag er zeker spectaculair uit, vooral de zinkende en kerende schepen, en de grote rookwolken in de achtergrond.

Daarna vond ik het alweer wat minder boeiend. Maar door de lekker lange aanval op Pearl Harbor vond ik de film soms zeer vermakelijk, en daarom krijgt het een voldoende van mij.

Aardig.

Maar niet perfect, al moet ik zeggen dat ik enorm verrast was na het zien van de opening. Powell staat niet hoog in mijn favorietenlijst van regisseurs, en daarom was de verrassing extra groot. Helaas wordt het na die opening wel snel minder om uiteindelijk niet al te sterk te eindigen.

Powell (of Pressburger) hebben nog geen enkel interessant personage aan me laten zien, en daarom was ik blij dat Peeping Tom na 4 andere P&P-films voor het eerst een intrigerend personage betrof. Die komt in de vorm van Mark Lewis, die toch wel een aparte verschijning is en dat Duitse accent maakt het ook helemaal af.

Daarnaast is de toevoeging van FPV-shots ook een fijne ontdekking, zeker omdat dit een best gedateerde film is. Vooral in jaren dan, want het voelt verder wat mij betreft best modern aan. Het is jammer dat we de FPV-shots schaars te zien krijgen, want de opening is direct raak. Overigens, dat deze film controversieel werd door de inhoud zegt meer over de mensen uit het tijdperk dan over de film zelf.

De film glijdt een beetje af naar wat saai gebeuren na de opening en weet hier nooit meer echt uit te krabbelen. Wat mij betreft is Mark het enige personage die echt intrigerend is, want de rest vond ik maar saai en matig. Jammer ook dat de love-interest zo'n prominent onderwerp is in deze film, maar het hoort erbij denk ik zo.

Verder is het plot niet heel boeiend en de spanningsopbouw ook wat tam. De dialogen missen wat scherpte waardoor scenes links en rechts wat platvallen en het tempo had soms ook een schop mogen krijgen. Uiteindelijk begon de aandacht weg te slippen terwijl het er echt volledig bij was na de opening. Toch wel jammer dat een film zoals deze nooit meer een echt sterke scene kan neerzetten na zo'n leuke opening.

Het duurt verder niet te lang en de finale is weer wat beter, maar uiteindelijk vond ik het wel jammer dat de overige delen van de film niet al te boeiend waren. Je hebt een gave uitvinding en een interessant hoofdpersonage, maar echt uithalen lukt dan weer niet. Toch vind ik dit tot nu toe de beste Powellfilm, en het zat dicht tegen een 3,5* aan, maar ik moet zeggen dat ik toch wat teleurgesteld naar de aftiteling keek na afloop.

Vermakelijke en lekker korte horrorfilm met een grote stoot aan humor. Regisseur Paco Plaza begon zijn loopbaan weliswaar op een wat stroeve manier, maar daar is met dit project weinig meer van te merken. Vanaf begin tot eind wordt de boel doordrenkt met luchtigheid en met een verhaal dat boeit heeft The Christmas Tale geen moeite om je aandacht vast te houden. Het is dan ook fijn dat alle kinderen zeer degelijk acteren ondanks de nogal makkelijke typetjes die ze moeten spelen. Op het vlak van gore en/of spanning had Plaza gerust wat verder mogen gaan en de stilering had wat strakker mogen zijn, maar uiteindelijk blijft het optimaal vermaak met een onvoorspelbaar verloop. Misschien moet ik de andere deelnemers van deze Spaanse serie ook maar eens meepakken.

Moeizaam.

Ik wil de film graag goed vinden, maar ik kan enkel concluderen dat dit gewoon niet mijn soort film is. Enkel en alleen meegepakt omdat de gids er vijf sterren voor geeft. Maar de cijfers van de gids zijn wel vaker wat vreemd, en ook hier kan ik de gids er niet in ondersteunen.

De film brengt in ieder geval de landschappen en locaties magisch in beeld. Erg rauwe beelden, maar ook erg mooie beelden. Zeker tijdens de winter krijgen we enkele mooie scenes. De film kiest er vaak ook de perfecte camerastandpunten voor uit, dus dat draagt daar dan ook bij.

Acteerwerk is uiteraard goed, maar de manier van acteren is niet mijn ding. De theatrale houding van Von Sydow zorgt er in mijn geval voor dat ik nooit met hem meeleef. Ook de dialogen die hij uitspreekt zijn wel heel erg duidelijk uit het boek gekomen. Hvenegaard schreeuwt vaak de boel kort en klein wat niet aan mij besteed is, maar acteert wel overtuigend.

Qua verhaal is er maar weinig dat impact op me heeft. De beelden van de kinderschool en schepen boeien me altijd wel, maar de scenes op de boerderij, affaires en verhalen van de bijpersonages liggen me minder. De personages boeien me allen ook gewoon niet, ik vind het in geen enkel opzicht bijzondere personages.

De camera wordt altijd juist geplaatst bij de natuurbeelden en landschappen, maar het verhaal zelf wordt dan weer heel afstandelijk en saai in beeld gebracht. De aankleding vond ik ook weinig overtuigend en het drama maakt weinig impact op me. Vooral omdat geen enkel personage mijn sympathie op kan wekken.

Wel een mooie finale, en enkele briljante beelden van het landschap. Maar de film is niet mijn ding, vooral omdat ik geen binding krijg met een personage. Dan duurt een speelduur van 157 minuten al snel erg lang.

Niet best.

Penance Lane is een film die ik op YouTube tegenkwam. Ik zal daar ook maar meteen mee door de deur vallen. Ik had daarom ook niet echt hoge verwachtingen, maar je hebt me al snel mee als je een goede poster weet neer te zetten. Het volgende verrassende element is dat vervolgens Mane de hoofdrol weet te pakken.

Maar zoals je waarschijnlijk al had kunnen verwachten van de titel is het maar een flauw resultaat geworden, dat behoorlijk matig wordt geregisseerd. Toch voelt de productie groter aan dan je zou denken, want ze hebben zo te zien meerdere locaties afgehuurd en ingericht. Daarnaast is Mane soms best aardig in de hoofdrol, ondanks dat hij niet aan de gebruikelijke zoutzakkerij ontkomt.

De overige leden doen wat ze kunnen, maar het wordt al aardig snel duidelijk dat de regie er zelf niet zoveel zin in heeft. Heel veel confrontaties of gevechten voelen ontzettend ongemakkelijk aan. Een bepaalde scene waarin een vrouw vastgeketend zit wordt ze vastgehouden met houders die zo groot zijn dat ze haar handen er gewoon onderdoor kan schuiven. Het zijn dat soort dingen die van deze film een nogal achterlijk resultaat maken.

Daarnaast lijken de acteurs nerveus te zijn als ze elkaar moeten vastgrijpen, maar uiteindelijk is het ook aardig duidelijk dat ze de verkeerde rol hebben genomen voor Mane. Als mysterieuze reiziger is hij perfect, als redder past hij er totaal niet in. Wat aardige decoraties in het huis verder ten spijt, maar de film bereikt qua spanningsboog ook nooit een indrukwekkend niveau. Eerder flauw en saai, mede door de ontzettend kale regie.

Nee, hier kan ik niet zoveel mee. Het zijn van die films die je toevallig weleens tegenkomt, maar ook zo weer vergeet. Ik kan in ieder geval weer zeggen dat ik te grazen ben genomen door een mooi ingerichte poster, maar zo sfeervol als in de poster zal je de film zelf nooit zien. Denk niet dat iemand deze film zo aan elkaar zou aanraden.

Mwa.

Spookhuishorrorfilms kunnen bij mij goed werken mits ze een beetje eng zijn. Dat is bij Satan's Slaves helaas niet het geval, omdat Anwar er niet helemaal in slaagt de spanning erin te krijgen. Wel leuk dat hij zich als regisseur op veel gebieden van horror wil planten, maar misschien had hij zich beter kunnen evolueren binnen een bepaald subgenre.

Wat ik wel kan zeggen over de film is dat het er goed uitziet. Anwar heeft aandacht besteedt aan zijn cinematografie, waardoor het huis er wel degelijk spookachtig uitziet. Ideeën worden er ook zeker in vermengd, zoals dat er op de helft van de film een cult op komt dagen. Het maakt van deze film een best volledige en volle spookhuisfilm die van begin tot eind goed weet te boeien.

Jammer genoeg is het op het gebied van horror wat minder geslaagd. Anwar gebruikt het klassieke opbouw-naar-een-schrikmoment recept, maar kan de pay-offs niet goed klaarspelen. De schrikmomenten zijn afstandelijk. De film gaat er wel degelijk voor, want er zijn er genoeg te bekennen. Opbouw is nog wel aardig, al kennen ze hetzelfde probleem dat ze de kijker niet echt mee kunnen trekken.

Goed camerawerk en wat engere dreigingen hadden beter kunnen werken, voor nu is het gewoon een spookhuisfilm die goed wegkijkt maar niet veel meer doet dan dat. Genoeg ideeën om wat horror in de mix te trekken, maar toch wil de boel niet echt tot leven komen. Daarnaast is het verhaal niet sterk genoeg om een speelduur van 107 minuten te rechtvaardigen.

Aardige film met een goede look. Er wordt aandacht besteed aan kleur en versiering, maar als het dan moet aankomen op de horror zelf, een centraal begrip binnen deze film, kan de film niet veel uithalen. Acteerwerk is zozo, ik mis toch gewoon een echt eng geheel. Betere schrikmomenten hadden wonderen kunnen doen, voor nu een afstandelijke maar gedetailleerde film.

Met Impetigore had regisseur Joko Anwar plots de juiste toon te pakken na een aantal net-niet films, waardoor het jammer is dat zijn volgende project simpelweg een vervolg is op één van die net-niet films. Deze voortzetting doet erg denken aan het eerste deel en daar kan dan ook bijna exact dezelfde kritiek op toegepast worden. Het ziet er verzorgd en sfeervol uit met een aantal uitstekende sequenties, maar faalt over de grote lijn om de benodigde spanning op te bouwen en/of interessante personages te introduceren. Het gebeuren escaleert relatief snel, maar gaat vervolgens veel te lang door met situaties die erg op elkaar lijken. Het gebrek aan variatie gaat uiteindelijk flink wegen, alhoewel de inhoud vol en druk genoeg is om overtuigend te blijven. Hopelijk kiest Anwar met zijn volgende film weer een eigen universum en geen voortzetting, want hij heeft bewezen wel over de benodigde kwaliteiten te beschikken.

Grote stap terug.

Yeon is waarschijnlijk onder druk gezet tijdens het maken van deze film, want veel met Busan of een trein heeft dit niet meer te maken. Dit is vooral snel willen scoren via een reeks door middel van dezelfde regisseur in te zetten en dezelfde titel aan te nemen met een 2 erachter. Dit fenomeen is helaas niet meer onbekend.

Maar ik moet zeggen dat ik me wel aardig heb vermaakt met deze actievolle horrorprent. Zuid-Korea bewijst met deze film dat zij ook een Hollywoodproductie af kunnen leveren. Of dat positief is? Niet perse, want niet elke industrie hoeft op Amerika te lijken, maar voor het snelle vermaak is het aardig. Yeon heeft daar ook klaarblijkelijk gevoel voor.

De remmen gaan namelijk regelmatig los in deze film. Ik vermoed dat het budget omhoog is geschoten, waardoor ze alles nu vooral via animatie tot leven hebben gebracht. Vrijwel volledige autoachtervolgingen komen nu uit de computer. Deze zien er daarnaast ook niet uit, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik ze wel een bepaalde charme vond hebben.

Acteerwerk is verder ook best te doen. Er zitten wel enkele irritante personages bij, maar deze zijn dit keer schaars. Verder ook minder gemix met de genres zoals Zuid-Koreaanse films wel vaker doen, wat ik eigenlijk heel erg kan waarderen. Deze film stort zich vooral op actie met wat horrorachtergrond, en dat is voor mij juist wat prettiger.

Jammer dat deze film naast een aantal aardige actiescenes niet veel nieuws brengt. Het duurt vooral erg lang en een verhaal zit er niet meer in. Spanning, wat in het eerste deel erg goed geslaagd was, zit er ook niet meer in. Echt alles zit nu in de lijnen van een Hollywood-productie en de eigenzinnigheid is volledig overboord. Wel jammer, want zo brengt deze film in geen enkele manier iets vernieuwends.

Het kijkt wel aardig weg, en de actie wordt aardig intens in beeld gebracht hier en daar. Jammer van de wat brakke CGI en achtervolgingen die uiteindelijk in de herhaling vallen. Veel uit deze film bestaat uit achtervolgingen, dus dan mag je wel op iets meer variatie hopen. Die krijg je alleen niet echt met deze film, wat wel een beetje jammer is, maarja. Een voldoende voor het vermaak. Als dat einde anders was geweest had het misschien nog tegen een 3,5* aan kunnen zitten.

Dwaas.

Wes Craven heb ik als regisseur sowieso niet zo hoog liggen. Het valt moeilijk te ontkennen dat hij geen klassiekers heeft afgeleverd en daar zitten zeker enkele winnaars tussen, maar helaas zitten er ook dit soort films tussen. Blijkbaar wel een film met een zekere status, alleen de redenatie waarom ontgaat me volledig.

Niettemin moet ik wel bekennen dat de film kan leunen op enkele lollige ideeën. Zeker dat huis met enkele vallen en traps wordt leuk ingericht en daar scoort de film zeker in de finale wat punten mee. Leuk ook als Craven er met de camera een beetje doorheen vliegt, levert kort even een aantal momenten van claustrofobie op. Deze zijn alleen helaas wel van korte duur.

Verder kan ik er weinig mee. Een groots struikelblok is toch wel het feit dat de personages er weinig van bakken. Als een hond de beste acteur is van de hele bende doe je toch wel iets fout. Zeker de schurken vond ik maar droevige vertoningen, en zo'n apart pakje aantrekken gaat daar niet veel aan bijdragen. De goederikken komen ook nauwelijks over, en dat mysterie van het huis... Tja leuk bedacht, maar indruk maken doet het nergens. Daarvoor toch te weinig treffende sfeer.

Een herhaaldelijk stuk van Craven dat ik niet kan waarderen is dat hij vooral in lijkt te zetten op de komedie van een film, maar daarbij het zichzelf niet kan veroorloven om er wat aardige plaatjes aan toe te voegen. Hierdoor wordt het na enige tijd wel vervelend als de film steeds blijft steunen op de excentrieke personages maar er nooit voordeel mee kan doen. Een leuk idee dat maar terughoudend wordt ingevuld. Dan vond ik Craven een stuk beter bezig twee jaar terug met de film Shocker.

Vlotte romantische komedie met een zonnige aanpak en enthousiast acteerwerk van de castleden. Emily Bader en Tom Blyth vormen zonder meer dragende factoren voor People We Meet on Vacation en kennen een subtiele, maar aanstekelijke chemie met elkaar. Alhoewel regisseur Brett Haley zeker in de eerste helft overtollig en nodeloos gebruikmaakt van expressionistische, infantiele humor, weet het verhaal de kijker toch mee te krijgen in de voortgang en dat levert naar het einde toe verfrissende en doeltreffende vonken op. Erg origineel is het allemaal niet, maar het gespeel met chronologie houdt de kijker geëngageerd en de vlotte vertelstijl houdt altijd aan.

Hm.

Helaas, toch niet de film waarvan ik had gehoopt dat het zou worden. Ik las diverse dingen in de TV-gids dat er grote hoeveelheden kogelregens en bloedfonteintjes voorbij gingen razen, maar ik kan bevestigen dat er van het laatste echt weinig sprake is.

Peppermint is zo'n actiefilm die de tijd neemt om alles in te leiden. Dit komt dan ook met het nodige drama en sentiment. Natuurlijk prima, maar daardoor zit een actiefan natuurlijk iets langer op zijn honger te wachten. En zeker als de opvolgende actie niet al te veel voorstelt blijf je ook op je honger zitten.

Garner speelt niet slecht, maar haar personage is nogal stompzinnig. Vond het in ieder geval niet erg als ze de eindstreep niet zou gaan halen. En met een film die ook in de bioscopen uitkomt is hier natuurlijk geen sprake van. Bijrollen doen het ook prima, al is er niemand waarvan ik echt WOW denk.

De inleiding was ook helaas het beste stuk aan de film, waar het sentiment ook het beste naar voren weet te komen. Dat de aanslag op het gezin gewoon in beeld komt is ook wel een goede actie. Maatschappijkritiek weet ook wel zijn werking te doen in de inleiding. Rechtszaak was bijvoorbeeld ook wel een degelijk moment.

Maar de actie die daarna komt stelt toch wel teleur. Er is veel actie, maar totaal geen opwindende actie. Duf in beeld gebracht en daarbij ook regelmatig ongeloofwaardig. Het is nogal tamme actie dat nooit speciaal of bijzonder in beeld komt. Het bloed mocht gerust tandjes extra vloeien.

Je hoopt natuurlijk op een hele gave over-the-top film, maar Morel wil zijn film een beetje ingetogen houden en daardoor is het allemaal wel iets saaier. Geen enkel echt goed shot, wel een paar mooie sfeerbeelden. Maar dat is het dan ook. Een tikkie saai en weinig vernieuwende actiefilm helaas.

Niet echt.

Wellicht zullen Westerns me gewoon niet liggen, maar ik vond dit oprecht gewoon een matige film. De stijl van Leone is hier en daar zeker wel te zien, maar het duidelijk mindere budget heeft de film er niet veel beter op gedaan.

Eastwood heeft wel een prima koppie, maar uiteindelijk doet hij niet bepaald meer dan gewoon stoer kijken. Die schurk Rodriguez heeft ook wel een slechte uitstraling, maar naarmate het einde valt zijn acteerwerk compleet door de mand. Van Cleef doet het redelijk.

Ik ging er nogal moeizaam doorheen, er leek soms geen einde aan te komen. 132 minuten leken serieus soms niet over te gaan. De landschappen en sets zien er natuurlijk nog steeds top uit, en de sfeer van de western zelf is dan wel weer zichtbaar.

De soundtrack is ook gewoon goed, maar zo goed als de volgende western die Leone had gemaakt is dit echt niet. Matige western die wel uitblinkt bij sommige andere westerns, maar in het algemeen wist het me niet te overtuigen. Jammer.

Hm.

Had het vervolg destijds in de bios gezien. Wist zelfs helemaal niets van de boeken af of de voorganger. Het duurde uiteindelijk 7 jaar voordat ik de voorganger zag. Ik had hem ooit eens cadeau gekregen, maar had er nooit zin in, tot nu dan, toch eens geprobeerd.

Het is nogal typerend en een veilige film om aan Chris Columbus te geven. Met Pixels leek hij eindelijk een beetje uit zijn comfortzone te kruipen aangezien die iets meer naar volwassenen ging maar het jeugdige aan zijn carrière gaat er waarschijnlijk nooit uit. En deze film is geen verbetering op zijn jeugdige films, al kon ik zijn Harry Potter films wel waarderen.

Visueel is het vooral erg lelijk bij vlagen. Vrijwel alle CGI is erg houterig. Slechts de designs van het water dat Lerman oproept zijn nog wel aardig. Maar de monstertjes zijn houterig en een hoop spektakel valt wat tegen qua opzet. Grote monsters, dat zeker, maar weinig indrukwekkend materiaal.

Acteerwerk, tja, de acteurs kunnen allen erg weinig met deze rollen. Lerman weet zich wel aardig staande te houden, en Daddario & Jackson doen het ook naar behoren, maar weinig maken echt veel indruk en veel indruk kunnen ze ook niet bepaald maken.

Het verhaal heeft een hoog tempo maar zoals verwacht is het een boekverfilming en daarom erg kort door de bocht. Alles gaat met een behoorlijk noodtempo waardoor alles weleens een random gevoeltje eraan heeft hangen. Het trio ontstaat bijvoorbeeld echt te snel aangezien Daddario nauwelijks introductie kreeg.

De film leeft vaak kort op met een monster dat in beeld komt, maar als de film echt kan scoren gebeurd dat niet. Zeker de slotfase heeft hier een beetje onder te leiden. Lerman vs Abel en het boeide eigenlijk niet heel erg. Wat vliegen en wat magie en het was weer over. Een "was dit het" gevoel was zeker aanwezig.

Enkele rollen zijn ook werkelijk te suf voor woorden. Vooral de korte rol van Thurman was echt vreselijk. Keener was ook niet al te best bezig. Maar ik denk dat het vooral de rol was die ze nooit had moeten aannemen. Al zal ze me waarschijnlijk nooit volledig kunnen overtuigen.

Uiteindelijk is het vermakelijke magie-onzin en weet het wel te boeien. Maar als film stelt het niet heel erg veel voor. Het vervolg vond ik dan vele malen grootser en meer memorabel dat wat hier gebeurd. De echte vonk ontbreekt echter nog bij beide films.

Prima.

Deel 1 moet ik nog eens zien bedenk ik me net. Gelukkig kon ik het allemaal prima volgen, omdat alles wat je moet weten eigenlijk al in het begin wordt gezegd. Hierdoor wist ik eigenlijk gelijk al zo'n beetje wat ik nou precies gemist had.

Lerman doet het best leuk als Percy Jackson. De effecten zijn van houterig naar best ok. Verhaal is wel boeiend om te volgen, en er zit duidelijk genoeg spektakel in om te blijven boeien. Vooral enkele scenes springen eruit, Charybdis bijvoorbeeld, maar ook de reuzedemon in het einde met het pretpark.

Uiteindelijk is de film best vermakelijk, er gebeurd genoeg. Jammer van de vaak wat houterige effecten en niet al te best acteerwerk van de mensen om Lerman heen. Best aangeraden voor een vlot en vermakelijke Fantasyfilm.

Sterk!

En dan opeens een Anwar die me helemaal ligt. Na voor een stuk of 10 jaar te zoeken waar hij zich goed in kan nestelen lijkt hij eindelijk zijn film te hebben gevonden, en die komt in de vorm van Impetigore. Deze prettig gestoorde film is geslaagd op zowel het gebied van stijl als horror zelf, een zeer prettige combinatie.

De film moet alleen even kort op gang komen. Zeer kort dan, want het is enkel de opening die niet helemaal geslaagd is. Waar de film zelf kan profiteren van de mysterieuze sfeer vond ik de opening vooral wat terughoudend. Qua kleurgebruik wel aardig, maar het idee van een random gast die op de deur komt kloppen van een controleerhuisje is toch niet zo dreigend als het concept van het overige gedeelte.

Ik kon erg genieten van de stijl van de film. Sterke, onderscheidende camerabewegingen en veel aandacht voor de invulling van het visuele vlak. Deze stijlvolle bedoening houdt zich voor een groot deel van de film nog wat in, om in de finale op een zeer intrigerende manier uit te pakken. Niet dat de rest van de film daarmee overigens minder is. In tegendeel, het weet ten alle tijden te boeien en de gore en horror, ook al is er niet veel van, maken indruk.

Wat ik jammer vond was het slechte acteerwerk, want deze Basro vond ik wel erg saai acteren. Is toch niet ideale beeldopvulling en weet ook wat irritatie te mengen aan een film die als een huis staat, ondanks dat het zijn huisje vaak genoeg verplaatst. Het blijft voor mij de betoverende finale die op grandioze manier de kers op de taart vormt van deze heerlijke combinatie van cult, horror en mysterie. Afzonderlijk niet perfect uitgewerkt, maar samen een sterk geheel.

Impetigore was een verrassing, omdat ik voorheen niet zou denken dat een Anwar mij kon charmeren. Als regisseur iemand die duidelijk een andere kant op wilde gaan, maar het kwam er nooit van. Met deze film heeft hij officieel aan me bewezen dat hij het wel kan, en ik zat het met een lach op mijn gezicht te aanschouwen. Houdt dit vast Anwar!