Opinions

Ok.

Wel degelijk voor een keertje, vooral omdat het met behoorlijk tempo wordt gebracht en altijd wel boeiend weet te blijven. Ik keek vooraf voornamelijk voor het concept, maar ik had kunnen weten dat op dat hele app gebeuren niet al te veel wordt ingegaan.

Centineo lijkt dit soort rollen tegenwoordig met 2 vingers in zijn neus te kunnen. Hij is nagenoeg perfect voor dit soort rollen. Hij heeft de charme, hij heeft het acteertalent en hij heeft de looks. Ik kan dan ook wel begrijpen dat een hoop tienermeiden zijn aanwezigheid om te smullen vinden.

Centineo en Marano laten voor de rest ook goede chemie zijn en hebben beide het enthousiasme en het acteertalent. Hun karakters zijn echter nogal standaard opgezet en vooral Marano als een wat typerende stoere meid hebben we te vaak gezien. Het is vooral een beetje ontwijkend geschreven.

Film is vlot, maar ook voorspelbaar. Dit zijn dan ook voornamelijk de hap-slik-weg filmpjes die je weleens op Netflix aanzet om snel doorheen te zijn. Met een speelduur van enkel 90 minuten zit je dan ook wel goed hier, en de film gaat dan ook wel snel voorbij.

Maar voor de rest stijgt het niet boven een wat typerende tienerliefdefilm uit. Voorspelbaar tot op het bot, pogingen om de karaktertjes wat humaner te maken hier en daar willen niet echt werken en de typische romance en dramamomentjes komen ook weer voorbij. Op dat gebied mag de film wel een creatieve push gebruiken, want met het app-concept wordt niet heel veel gedaan.

Wel een vlotte film met degelijke chemie en goed acteerwerk. Hij gaat snel aan je voorbij en daar lijkt het dan ook vooral om te gaan denk ik zo.

Mwa.

Geen verkeerde thriller dit, met een redelijk uniek uitgangspunt, maar ook geen hoogstaande film. Uiteindelijk liet het toch een wat onbevredigende smaak achter. Je denkt met een blik op de poster dat de zaken nog iets sneller en harder gaan uitpakken.

Het acteerwerk is in ieder geval passend. Pierce staat volop te schmieren maar doet het daarom ook leuk. Crawford weet zich ook keurig staande te houden in de hoofdrol. Ze vormen samen een leuk duo die de speelduur weten te rechtvaardigen, maar echt in de prijzen vallen zullen ze niet.

Verhaaltje verloopt wat traag en het tempo wil ook niet echt meewerken, waardoor het regelmatig wat doodvalt. De ontknoping en wendingen komen iets te traag aan waardoor de kijker te veel tijd krijgt om ze te raden, en als ze dan komen wil het niet echt leuk of hilarisch worden. Je hoopt toch op wat meer vuurwerk.

Visueel ook redelijk saai met een matige spanningsopbouw. Veel scenes zijn te tam en te normaal geregisseerd. Het acteerwerk verbloemt een hoop, maar Pierce en Crawford kunnen de film samen niet genoeg dragen. De soms duistere wendingen en vreemde scenes kunnen dat ook niet verhelpen helaas.

Uiteindelijk duurt het niet te lang, maar met zo'n uitgangspunt mag er toch meer op het gaspedaal getrapt worden. Nu kijk je tegen een tamme thriller aan die wel leuke scenes kent, maar toch zijn potentie niet weet te vervullen. Zo blijft The Perfect Host wat hangen in een "leuk om een keer gezien te hebben, maar ik ben hem zo vergeten" thriller. Jammer, maar het is gelukkig wel te doen.

Niet helemaal mijn ding.

De film is uiteindelijk niet slecht, al moet ik zeggen dat dit soort horrorfilms niet helemaal in mijn straatje liggen. Desondanks kan proberen natuurlijl geen kwaad, maar na het zien van deze film ben ik nergens echt op verrast. Nou ja, behalve door Brake dan.

Het tempo ligt gelukkig niet heel laag, waardoor deze film redelijk uit te kijken is. Maar de loop van de film zelf laat hier en daar wat wensen over. Vooral het ontbreken van enige spanning is wel een beetje jammer. Het is dan ook vooral een thriller ipv een horrorfilm.

De film doet een aantal dingen wel heel goed. Zo is de cinematografie opvallend goed. Ik had al verwacht dat dit wel een kunstzinnig filmpje zou zijn, maar van een debuut verwacht ik niet meteen veel. Maar op dat gebied was het wel een genot.

Ook Brake, zowat de redder van deze film, doet het sterk. Normaal heeft Brake een beetje een ondankbare rol, maar hier mag hij dan eindelijk eens goed schitteren. En deze kans weet hij dan ook met beide handen te pakken en levert een sterke prestatie af.

Van Kostrzewa en Woodcock was ik echter minder enthousiast. Vooral Kostrzewa doet het regelmatig een beetje houterig en weet nooit helemaal die charme af te geven. Dat leidt ertoe dat Brake het zwaar te verduren heeft in de slotfase als de twee een wat moeilijker acteerstukje krijgen.

Wat vooral jammer is, is dat de film vaak de focus op de verkeerde dingen legt. Dat hele proces vandwangmatig een tattoo neerzetten is wel een beetje het element dat de film interessant houdt. Maar de film is net wat te tam op dat gebied en legt uiteindelijk vooral de focus op het goede oude "help waar is mijn vriendin" plotje.

Maar de film is ook gewoon te tam op dat gebied. De cinematografie weet een soort grauw en kil sfeertje te creeën. Maar de beelden zijn gewoon te tam en de film pakt nooit helemaal uit. Daardoor heeft de film nooit impact. Een film die dit waanzinnig goed wist te doen was Martyrs . Deze film lijkt regelmatig een beetje in deze voetsporen te treden maar is veel voorzichtiger.

Wel zijn er nog enkele intrigerende beelden. Het zetten van tattoos vond ik lastiger om te zien dan iemand die vermoord wordt in een slasherfilm. Maar de slotfase is echt te tam om indruk te maken, waardoor de film een redelijk opbouw (alleen zonder spanning) weet te vernagelen.

Ik hoop wel snel dat Brake nog eens in dit soort rollen kruipt. Hij is een goed acteur, maar wel een acteur die nooit echt in een hoofdrol mocht staan zo ver ik hem gezien heb. Deze film is daar in ieder geval een goed antwoord op.

Prima Petersen.

Vooral de naam trok eigenlijk mijn aandacht wel. Stormen en de oceaan, leuke combi toch wel. Ik hoopte toch wel voor wat spektakel, en die kregen we deels ook wel. Wolfgang Petersen kan best wel films maken, alleen wat meer verdieping had mooi geweest.

Wahlberg en Clooney doen het prima. Het eerste deel van de film is wat saai en met een speelduur van 130 minuten duurt de film ook wel vrij lang. Het tweede deel van de film is ongetwijfeld wat beter, omdat de drama van het eerste deel niet echt werkt.

Onvoldoende emotioneel gespeeld ook, maar wel mooie effecten voor die golven. Prima vermaak om te volgen. Prima acteerwerk, maar de film duurt zeker te lang. Ik bleef dan wel vrij geboeid kijken, dus dat was een pluspunt.

Over het scenario van Perfect Stranger, dat werd geschreven door Todd Komarnicki en Jon Bokenkamp, is nog te zeggen dat het z'n ambitieuze kanten kent, maar regisseur James Foley maakt er verder een absolute puinhoop van. De ellende begint al vroeg bij de rol van Halle Berry, die simpelweg nergens een geloofwaardige journalist kan neerzetten. Bruce Willis daarentegen is vooral een miscast omdat hij de intimiderende charme mist die zo'n rol als de zijne nodig heeft. De taart wordt afgemaakt met een bijrol van Giovanni Ribisi, waarvan de uiteindelijke essentie volledig ridicuul uitpakt. Foley voegt op visueel vlak amper wat toe en moet het vooral doen met enkele mooie architectuurbeelden, maar het is al bij al vooral de potsierlijke plotwending die het verhaal voorziet van het ultieme roet in het eten. Perfect Stranger laat de kijker voornamelijk verbaasd en enigszins bestolen achter. Dat Foley hierna is begonnen met de E.L. James-verfilmingen verrast me na het zien van deze voorganger ook niet bepaald meer.

B-regisseur Mark Atkins toont zich van zijn slechtste kant met deze goedkope survivalthriller. Het is erg knap hoe je van een relatief sfeervolle achtergrond zo'n zoutloos geheel kan maken, wat direct de indruk wekt dat de opnames slechts twee weken hebben geduurd. Centraal staat het personage van Natalie Burn, evenzeer zoutloos en vooral oersaai. Om haar heen verzamelt Atkins allerlei acteurs en actrices die hun beste tijd allang hebben gehad, en zeker in het geval van Daryl Hannah wordt het duidelijk waarom. De horrorelementen ogen slecht doordacht, het verhaal geeft zichzelf veel te vroeg prijs om verrassend uit de hoek te komen en de actiescenes worden afstandelijk in elkaar gemonteerd. Het wordt de kijker op deze manier erg moeilijk gemaakt om voor de volledige speelduur van slechts 89 minuten geboeid te blijven kijken, vooral door de ongeïnteresseerde regie en het infantiel vormgegeven verhaal. Vinnie Jones, Edward Furlong en Daz Crawford vormen schaarse pluspuntjes, verder een weinig imponerende afrader.

Vooruit dan.

Ik wilde dit oorspronkelijk een onvoldoende geven maar ik geef hem uiteindelijk toch maar het voordeel van de twijfel. Dit is duidelijk een wat vreemdere horrorfilm die inderdaad vooral de kracht op het gebied van regie mist.

Acteerwerk is ook ondermaats. Williams en Browning zijn beide niet erg overtuigend in hun rol, al deed Williams het hier en daar plots wat beter. De film is wat vreemd en inderdaad vaag, maar dan vind ik hem toch de focus op de verkeerde zaken leggen daar buitenom.

Ik had graag nog meer willen zien van de scholl vroeger, en het pad naar de "perfectie". Nu is het alleen maar vager daardoor eigenlijk. De twist zijn dan wel onverwacht, of ze nu heel origineel waren kan ik niet zeggen. Wel bizar natuurlijk, maar dat hebben ik en de meeste gebruikers hier ook al gezegd.

Regie voegt ook niet al te veel toe. Het begin is wat leeg en het statische cameragebruik hier en daar zorgt voor een onnodig traag tempo in de film. Pas in het tweede deel komen er wat meer trucjes qua regie bij. Helaas is het tweede deel zelf niet al te sterk vond ik dan.

Er had wat meer acteer, schrijf en regiekracht in gemoeten. Maar desondanks kent de film een paar smerige momenten en een sterke laatste scène. Het feit dat de film erg onvoorspelbaar is is iets goeds, en de scène met een zieke Browning in de bus was sterk.

Toch maar een voldoende, maar hier had meer uitgehaald moeten worden.

Vermakelijke film met een geweldig concept, alhoewel dit ondertussen (zeer letterlijk) tig keer is overgedaan. Regisseur Paolo Genovese voert de druk hoe dan ook fijn op en profiteert van een uitstekend spelende cast. Het jammerlijke is dat de dialogen net wat te theatraal geschreven zijn, waardoor het geheel een gebrek kent aan het nodige realisme. De invulling van de regie is verder ietwat klassiek, maar binnen een film die draait om de escalatie tussen een aantal personages is dat geen groot probleem. Vlot in elkaar gestoken, interessant verteld en constant entertainend. Een film die volledig in mijn straatje past.

Erg indrukwekkend.

Het is weer even geleden dat ik een film zag die me echt heeft weggeblazen. Ik dacht voor een lange tijd dat ik gewoon te streng en emotieloos was geworden om films nog echt tot de max te waarderen. Toen had ik Perfume duidelijk nog niet gezien, want Tykwer weet me sinds lange tijd weer echt volledig onder te dompelen in een film.

Het komt niet vaak voort dat een film die zich afspeelt in dit soort omgevingen zo lang interessant weet te zijn. Perfume is typisch een geval van een film die constant weet te verrassen zonder dat het aanvoelt alsof dit heel hard wordt geprobeerd. Het is pas rondom de finale dat ik het idee kreeg dat ze echt proberen er iets actief onderscheidend van te maken. Dat past wel in de film, maar het voelt dan niet altijd even natuurlijk meer aan.

Whishaw speelt hier zonder twijfel één van zijn betere rollen. Als acteur heb ik hem wel vaker in films op zien draven, maar echt indruk op me maken deed hij nooit. Netjes zijn z'n prestaties wel, maar in Perfume speelt hij een personage dat ook echt serieus indrukwekkend en intrigerend is. Niet vaak weten dit soort rollen te werken, maar de acteerprestatie van Whishaw in combinatie met de uiterst geperfectioneerde regie van Tykwer weten voor wonderen te zorgen.

Op het vlak van editing soms wat slordigheidjes, verder een film die op zowat elk vlak weet aan te slaan. Het camerawerk is precies passend, het gebruik van kleuren magistraal en de voortgang van het narratief zelf constant verrassend, interessant en bijzonder. En waar de eerste helft van de film een nog luchtige toon aanhaakt, is de tweede helft verrassend duister. Beide uitgangspunten worden echter perfect gecombineerd en uitgewerkt.

Perfume is typisch een geval van een film die de gehele speelduur weet te boeien ondanks dat deze flink lang is. Zowat alles klopt gewoon. Een film waarvan ik het verloop gewoon kan dromen, en het is serieus lang geleden dat ik weer echt zo werd meegevoerd in een film. Het maakt me meteen benieuwd om meer van Tykwer te zien, al betwijfel ik of deze film ooit nog overmeesterd gaat worden door hemzelf. Dit niveau is namelijk nogal moeilijk te bereiken, maar hij bewijst wel dat hij het talent ervoor heeft.

Hyett op een ander pad.

Als regisseur begon hij als maker van harde horrorfilms, maar Peripheral gooit het over een hele andere boeg. Dit is namelijk een film die heel puur een sciencefiction is. Soms komen er wat thrillerelementen bij kijken, en soms zelfs wat korte horrorverwijzingen naar oudere klassiekers, maar verder is dit niet echt bedoeld om angst aan te jagen.

Dit is een film die vooral op de ervaring en reactie vanuit de kijker mikt. Het heeft een aardig concept waar het op steunt, dat niet bijster origineel meer is maar wel vermaakt en boeit. Met meerdere onderliggende boodschappen ploetert Hyett zich in aardig tempo door zijn verhaal heen na een redelijk stroef begin. Houdt er rekening mee dat deze film niet echt antwoorden geeft op de vragen, en daarom ook best vaag blijft.

Visueel ziet de film er goed versierd uit. Hyett krijgt alleen niet veel centjes om mee te werken en moet het dus doen met wat funky effectjes. De computer ziet er mooi geanimeerd uit, en de effecten kunnen er ook zeker mee door. Toch is het de vaagheid en het mysterieuze karakter van het verhaal dat het hem hier doet. Dat houdt je geboeid van begin tot eind.

Acteerwerk is niet al sterk, maar Arterton doet wel zeker haar best en speelt dan ook niet slecht. Day steelt echter de show, en dat is opmerkelijk aangezien haar rol maar enkele minuten in beeld komt. Hyett en Day hebben volgens mij ook wel een goede band opgebouwd, want dit is al de derde film waar Day eventjes langs komt lopen.

Mysterieuze en boeiende film, die helaas wat kracht in de uitwerking mist. Het is ook allemaal best onlogisch en niet al te sterk geschreven. Je hoopt dat het allemaal iets verder gaat, die betere reactie krijgt uit de kijker, maar dat gebeurt niet. Wel krijg je een aardig entertainende film voor de kiezen die niet te lang duurt en op een leuk concept leukt om niet in duigen te vallen.

Leuk.

Je ziet het wel vaker, schrijvers die zelf hun eigen boek verfilmen. Echter zie je het aan de andere kant niet al te vaak, dus dan schept dat meteen bepaalde verwachtingen. Je weet tenslotte als de bedenker natuurlijk het best hoe je je eigen verhaal voor ogen hebt. Die visie wordt gelukkig kundig ingelost door Chbosky, dus met de verwachtingen zit het wel snor.

Een mooie sfeerbeleving vult de hele film op, al duurde het even voordat ik doorhad dat we ons in de jaren '90 bevonden. Pas toen de typemachine tevoorschijn kwam dacht ik "Hey, die gebruiken we niet meer". De film voelt erg modern en traditioneel aan, maar gelukkig doet dat maar weinig af aan de ervaring. Toch wel degelijk een klein aandachtspuntje voor Chbosky zelf, al zal hij waarschijnlijk weinig waarde hechten aan een willekeurige Nederlands geschreven review.

Kwalijker vond ik dat het allemaal wel erg toevallig was. Niets mis met dramatiek binnen highschoolverhalen (dat hoort er tenslotte bij), maar The Perks of Being a Wallflower maakt er wel erg overtollig gebruik van. Er is niemand in deze wereld die het niet zwaar heeft of nergens mee zit. Iedereen heeft een moeilijke en lange achtergrond. Tegen de finale aan wordt het zelfs nog zwaarder, maar Chbosky focust zich eigenlijk al op zoveel problemen dat de onthulling meer aanvoelt als "Oh, ook dat nog". Niet dat ze zwakjes worden uitgewerkt, maar het project maakt wel een overvolle indruk.

Aan de andere kant kijkt het meer dan aardig weg, weten er diverse momenten best te raken en speelt Lerman zijn rol met verve. De visuele stilering wordt kundig vertolkt door Chbosky. De toonzetting is weliswaar zwaar en verdrietig, maar weegt nooit te zwaar op de kijker. Het verhaal staat nooit stil, en jij als kijker dus ook niet. De 103 minuten vliegen om, maar ik had liever gezien dat de film of langer had geduurd, of wat minder hooi op z'n vork had genomen. Alles lijkt van TPOBAW een complexe en herkenbare film te willen maken, maar de diepere laag komt er zelf vervolgens maar halfjes uit. Eeuwig zonde, want verder is het een meer dan kundig en vriendelijk in elkaar gestoken project.

Vervelende horrorfilm, met name door het intens onsympathieke hoofdpersonage van Kiah McKirnan. Mocht het iemand zijn die langzaam mentaal en fysiek met haar personage meegroeit, dan was dat enigszins te vergeven. Nu kijk je voor 101 minuten lang tegen een irritant en verwend figuur aan, waardoor de film direct nadeel kent met de binding tussen de personages. In ieder geval compenseert regisseuse Jennifer Reeder dat tot op zekere hoogte met wat aardige concepten, ook al worden de meeste nogal rommelig uitgewerkt. De horror wordt gedurende het eerste uur redelijk beperkt gehouden en kent vooral aanwezigheid via de ondertoon, maar eenmaal deze dan echt naar buiten komt kantelt de film volledig. Soms is het roer omgooien voordelig bij dergelijke horrorwerkjes, maar in dit geval sluit het nauwelijks aan bij de opbouw. Het wekt al bij al de indruk dat twee verschillende scenario's te haastig op elkaar werden aangesloten. Op visueel vlak verder redelijk experimenteel en kleurrijk (waarvoor extra krediet), maar uiteindelijk vormt Perpetrator een vermoeiende zit.

Goed.

Tot nu toe de sterkste Bergman die ik heb gezien. Ook anders dan de andere Bergmans die ik tot nu toe heb gezien. Toch zit Persona niet zonder zijn minpunten, maar het mag duidelijk zijn dat andere regisseurs veel inspiratie hebben gehaald uit deze film. Bergman maakt er dan ook regelmatig wat moois van.

Vooral de eerste minuten zijn redelijk weergaloos. Bijzondere sequentie, barst ook van de sfeer. Waar Bergman tijdens zijn andere films zijn visuele aspect niet echt op niveau kon krijgen, kan hij dat hier wel. Soms werkelijk briljant. Niet altijd, maar voor een groot deel gaat Bergman creatief om met zijn zwartwitbeelden gedurende de speelduur.

Van het acteerwerk ben ik minder fan. Vooral Andersson als Alma is werkelijk onuitstaanbaar met haar gekrijs en gehuil. Buiten het feit dat ze soms een leuk verhaaltje kan vertellen vond ik haar acteerwerk tegen het abominabele aanzitten. Ullmann daar tegenover is wat beter, maar ook niet perfect genoeg om de film te dragen.

Omdat het acteerwerk niet echt op niveau zit weet de film nooit optimaal intrigerend te zijn. Zoals wel vaker leunt Bergman erg zwaar op dialoog, maar als Andersson gewoon niet boeiend speelt gaat er een hoop verloren. Soms zit er wel een sterke sequentie tussen, maar die komen vooral tot stand vanuit de regie van Bergman, en niet de actrices.

Verder ziet deze film er op visueel vlak in bijna alle opzichten beter uit dan andere Bergmanfilms. Sterk camerawerk, sfeervolle beelden en soms bijna angstaanjagende sequenties. De diepere betekenis hangt er uiteraard omheen, maar het leukste is eigenlijk dat je die als kijker zelf mag bepalen. Altijd leuk.

Goede film, eindelijk een Bergman die wat mij betreft waardig is om in zoveel toplijsten te staan. Een favoriet zal het niet worden, en de film had tijd nodig om in te zinken, maar uiteindelijk krijg je een aardig uniek resultaat met enkele weergaloze sequenties, maar slecht acteerwerk waardoor de verhaalscenes nooit intrigerend weten te zijn. Ietwat jammer aangezien de film er zo zwaar op leunt, maar verder is het een bovengemiddeld goede film.

Mislukt.

Ondanks een prima poging, is dit gewoon een filmpje dat zijn genre niet onder de controle heeft. Er zitten dan wel intrigerende stukken in, het is in zijn algemeenheid wat te saai en lijkt nergens echt naartoe te gaan. Het gebeurt dan ook zelden dat ik een film echt saai vind.

Als de beste stukken het volgen van een telefoon met berichtjes naar een mogelijk dode persoon zijn dan doe je als regisseur wel iets fout. Dit soort filmpjes moeten meestal gered worden door een sterk visueel niveau maar dat bied de film niet echt, het was soms zelfs best lelijk.

Visueel is het namelijk wat kaal. Nergens is het erg indrukwekkend ondanks er een aantal verschijningen in beeld komen die dan visueel nog wel oké zijn. Het cameragebruik is niet slecht, maar de omgevingen zijn wat saai en de film voelt te simpel aan in zijn algemeenheid.

Het tempo is te traag en de spannende scenes zijn te donker belicht. Hierdoor wordt het ondanks de rustige vertelstijl te onoverzichtelijk om als kijker er iets van te maken. Het verhaal zelf is ook onnodig ingewikkeld gebracht ondanks het nergens een mindcrusher wordt.

Het beste aan de film is uiteindelijk wel het acteerwerk. Bouaziz was het meest positieve in acteerwerk en Stewart zelf was op een eigenaardige manier toch best aardig bezig. Vooral omdat ze hier het karakter mocht spelen wat ze in elke film uitstraalt. Een wat norsige vrouw.

Het is jammer dat de film zelf eigenlijk gewoon geen hoogtepunten kent en veel saaier was dan nodig is. Arthouse kan geweldige dingen hebben, maar kan ook dingen hebben die niet veel voorstellen. Dit filmpje is duidelijk het laatste voor mij.

Mwa.

Torrens kiest voor zijn film Pet een simplistisch concept en probeert dit zo complex mogelijk uit te werken. Op papier lijkt dit een zeer simpele genrefilm, maar niets is minder waar. Pet kent meerdere wendingen die je niet snel zou verwachten en een verhaal dat opvallend veel hooi op z'n vork neemt. Niks mis mee met de juiste uitwerking.

Dat lijkt namelijk voor een aardige tijd goed te gaan. Buiten het feit dat Torrens het allemaal redelijk grauw vormgeeft weet het aardig te boeien voor de eerste helft. Wanneer de wendingen dan tevoorschijn komen lijkt de regisseur het zelf ook niet meer te weten en laat het als geheel wat slepen. De film wordt plots uitgerekt en dat voel je best wel als kijker, resulterend in een taaie tweede helft.

Jammer, want een film zoals deze schreeuwt om gekte. Die komt los in een trage vorm, maar niet in de juiste vorm. Het breekt niet echt door en alles verloopt een beetje sloom. Bij zo'n film als deze komt dat niet altijd ten goede. De chemie zal dan erg goed moeten werken, maar dat gebeurt hier niet. Monaghan en Solo doen het afzonderlijk prima, tegenover elkaar wat minder.

Visueel ziet het er grauw en grijs uit. Het past binnen de "kamer" zelf zeker, maar het camerawerk, de montage en editing vormen wat makke punten. De cinematografie is wel op niveau, maar kan dit tegenover de andere elementen niet compenseren. Het heeft wel potentie, maar dan vooral inhoudelijk en niet op het visuele aspect, wat ergens wel jammer is.

Acteerwerk is aardig en de eerste helft, als het mysterie er nog inzit, is het ook aardig. Het sleept wat tijdens de tweede helft resulterend in wat mindere scenes, maar ik wou het nog een voldoende geven. Het einde vond ik echter te matig. Niet de wending, maar wel het feit dat het allemaal erg uitgerekt werd. Minder slepen en meer to-the-point zou de film goed hebben gedaan. Voor nu een 2,5*.

Ok.

Pet Sematary was nog een klassieker dus ik nog eens moest zien. Nu hij genomineerd was hij de 2019 editie van de horror K.O. ook maar eens opgezet. Hij viel me uiteindelijk toch wel tegen, ik had na enkele stukjes gezien te hebben en enkele berichten te hebben gelezen dat hij me zal bevallen.

De film is qua horror ook bij vlagen uitzonderlijk goed. Maar soms ook uitzonderlijk slecht. Maar er springen toch wel enkele stukjes uit in de vorm van creepy zijn, en dat is een goed teken. Deze film kent er meerdere, dus dat haalt er dan ook meerdere pluspunten uit.

Vooral op het gebied van gore en make-up springt de film er soms uit. De make-up van Greenquist is bijvoorbeeld erg leuk. Maar ook enkele lekker vieze scenes die de film soms vullen en er hangt gelukkig ook een redelijk genadeloze toon. Dat soort zaken maken Pet Sematary geen slechte film.

Sommige scenes zijn ook best angstaanjagend. De binnenkomst in het ziekenhuis van Greenquist, de zus Zelda, de verhalen over de overleden dieren en mensen die terugkomen. Het zijn allemaal zaken die sterk tot leven zijn gebracht door bij vlagen goede regie. Jammer dat Lambert hierna weinig goeds meer heeft afgeleverd.

Er zijn echter ook enkele mindere zaken in deze film. Zeker dat kotertje slaat een redelijk belachelijk figuur. En dat niet als baby, maar als teruggekeerde dode. Het plet in vele gevallen de spanning, vooral omdat het er redelijk stompzinnig uitziet en hoe de acteurs en actrices daarmee omgaan is vreemd. Sowieso een compleet verkeerde keuze om zo'n knaapje zo'n rol te laten spelen.

Voor de rest duurt het net wat te lang en het acteerwerk is redelijk slecht. De kat doet het inderdaad wel heel goed! En de hond kan er ook mee door. Wat de mensen betreft, alleen Gwynne weet zich een beetje staande te houden, maar de rest acteert gewoon matig.

Geen hoogvlieger, maar wel een prima klassieker.

Mwa.

Geen al te bijzondere remake die het origineel helaas niet weet te toppen. Ik had deze film al voor een langere tijd op het oog, en ik wist de memorabele momenten uit het origineel nog best goed voor de geest te halen. Boven sommige sfeervolle horrorscenes uit het origineel komen is moeilijk, en dus was het kijken hoe deze film het zou doen.

In ieder geval is dit een redelijk veilige horrorfilm geworden die best wel op het origineel lijkt, alleen iets moderner en minder effectief. Het acteerwerk is best aardig te noemen, en het regieduo heeft er een paar goede namen bij gehaald. Lithgow en Seimetz spelen allebei erg goed en weten veel uit hun rollen te halen. Clarke doet het ook wel redelijk, maar haalt het niet bij de andere namen. Laurence vond ik helaas een slechte rol spelen.

Visueel ziet de film er op bepaalde momenten best sfeervol uit. Lekker grimmige cinematografie en wat sfeervolle beelden die dankzij het goede gebruik van mistmachines extra versterkt worden. Jammer genoeg weet de film nooit spannend te worden door de beperkte horrorideeën en zwakke schrikmomenten. Scenes die in het origineel nog altijd memorabel blijven worden hier zwakjes uitgevoerd, zoals het auto-ongeluk van Pascow of Zelda.

Het blijft gelukkig wel een makkelijk uit te kijken film die niet al te veel minpunten heeft, maar op z'n beurt ook weinig pluspunten heeft. De finale blijft zwakjes, net als bij het origineel eigenlijk. Als deze film de punten had opgepakt waar het echt op kon scoren was het uiteraard een stukje beter geweest, maar dat doet het niet, en daarom kan het de originele versie niet te boven komen.

Vlotte horrorfilm die op spanning mikt, die er alleen niet echt uitkomt. Dankzij een degelijke sfeerzetting en aardig acteerwerk blijft de film redelijk op de middelmaat hangen, maar het blijft jammer dat dit soort films nooit echt voor de risico's gaan. Iets te veilig gespeeld allemaal, en zeker voor een King-adaptie is dat een slechte keuze. Vermakelijke, maar afstandelijke horrorfilm.

Mwa.

Lambert heeft ondertussen zowat al haar regietalenten verloren, maar in de jaren '90 maakte ze nog best degelijke films. Geweldig heb ik ze nooit gevonden, maar geef me vooral een Pet Sematary II over een film zoals The Attic. Er zit toch wel een wereld van verschil tussen die film en deze, en dan heb ik het niet alleen over het jaartal.

Verder ontgaat het me een beetje waarom deze film zo ten onder is gegaan ten opzichte van het eerste deel. Ik moet alleen wel zeggen dat dit een totaal andere film is geworden. De eerste film is wat serieuzer en vooral onheilspellender, dit deel gooit het eerder op de luchtige humor en weirde acteerprestaties. Zeker een Clancy Brown maakt eigenlijk duidelijk dat dit vervolg een andere kant op wilde.

Qua film ligt het redelijk binnen de verwachtingen. Zeer typerende elementen die vaak in de jaren '80 werden herhaald keren hier vrolijk in terug. De fietsjes, pestkoppen en kinderen in de hoofdrol enzovoort. Het is niet vernieuwend meer, maar er wordt aardig geacteerd en de film verveelt zelden. Wel ontbreekt er een grote stoot aan zowel gore als spanning, waardoor de film nergens echt in kan uitblinken buiten het standpunt dat het wel lekker wegkijkt.

Voor een regenachtige zondermiddag is deze film ideaal materiaal om makkelijk door je tijd heen te komen, maar er dient wel gezegd te worden dat je het waarschijnlijk een beetje als aparte film moet gaan zien in plaats van een vervolg op de klassieker. Het universum mag dan wel hetzelfde zijn, maar de horror zelf is toch compleet anders te noemen. Vermakelijk, maar weinig memorabel.

Paramount maakt het zichzelf erg moeilijk door een oorsprongsverhaal aan te kondigen op een klassiek horrorboek en er vervolgens schrijvers voor in te huren die slechts beperkt succes hebben geboekt. Het eindresultaat is dan ook zoals verwacht geen hoogvlieger, maar de productie roept wel genoeg noemenswaardige momenten op om een cineastische ramp in ieder geval te voorkomen. Specifiek de rol van Jack Mulhern is zeer degelijk als antagonist, maar ook de overige castleden doen het best naar behoren. De enige die niet echt overtuigd is Jackson White zelf, het jammerlijke is dan ook dat het verhaal eigenlijk om hem moet draaien. De opvallend expliciete horror zorgt voor een relatief eigenzinnige toonzetting, maar uiteindelijk brengen de scenaristen het zich er veel te banaal vanaf om zo'n uniek horrorgebeuren tot een goed einde te brengen. Hierdoor is dit oorsprongsverhaal nodeloos voorspelbaar en ontdaan van enige verrassing, maar uiteindelijk gebeurt er genoeg om verveling tegen te gaan.

Nog minder.

Het origineel vond ik al niet bijzonder, maar deze film vond ik al helemaal niet veel soeps. Ooit begon deze film leuk in de jaren '80 waarbij het een bijna uitgestorven sfeer wist te creëren. Petals in the Wind gaat als vervolg op het redelijk controversiële en schokkende verhaal eerder een wat dramatischere kant op.

Met de onderwerpen die hier zijn aangemaakt zou je denken dat je op het vlak van psychologie best wel wat bijzondere dingen kan doen. Die worden hier echter vermeden, want romantiek krijgt duidelijk de voorrang. Jammer, want dat zijn juist de elementen die herkauwd zijn, terwijl de poorten zijn geopend voor verhoudingen die daadwerkelijk vernieuwend zijn.

Het voelt allemaal nog zwaarder en serieuzer aan, alleen zonder een greintje thriller dit keer. De acteurs zijn vervangen al zijn de grote rollen aan boord gebleven. Het oplevende gedeelte is zowat het einde, maar de confrontaties evenals de algemene toonzetting interesseren in dit deel nog een stukje minder. Daarmee is het als geheel toch gewoon een teleurstellende film die zichzelf in een onderwerp stort die een heel stuk interessanter had kunnen uitwerken. Jammer.

Matig.

Had hier vooraf al niet al te veel van verwacht, maar dit is toch typisch de film die me er weer eens aan kan herinneren waarom ik Dallas Howard totaal niet uit kan staan. Al die overdreven dosis make-up en dat enge gezicht dat ze continue trekt, brr.

Sowieso is het verhaal zelf weer eens keurig binnen de lijntjes met heel veel zoetsappig materiaal. Alleen dat het hier wat meer opvalt is beslist geen goed teken. Dat jongetje is al snel best irritant, de opening is te zoet om heftig te zien waarbij ik 0,0 sympathie voor het jochie voelde.

Dan maar Dallas Howard nog een keer. Vreselijke prestatie met de nodige over acting. Als ik dat jochie was, zal ik net als hem op een bus springen en hard wegrennen. De draak ziet er verder ook niet heel overtuigend uit. Lijkt wel uit een stripboek te zijn gelopen. Dat jochie zelf ziet er ook te gezond uit om regelrecht uit de jungle te komen.

Sowieso vond ik het verhaal te lomp om echt sympathie mee te voelen, nergens maar een beetje Verhaal daarbuiten kon ik van tevoren al helemaal uitstippelen. Vond het allemaal niet overtuigend genoeg gebracht. Voor kinderen misschien nog wel leuk, maar toch.

Erg jammer hoe ze van een best leuk filmpje nog zo iets zwaks mee krijgen. Regisseur Lowery lijkt niet eens zijn best te hebben gedaan er iets van te maken. Ik zal nog een paar bonusjes toekennen omdat het acteren buitenom Dallas Howard nog wel aardig was en het allemaal redelijk wegkijkt. Redford maakt dan nog het meest indruk als "de vriendelijke opa".

Dan nog iets, ben het eigenlijk ook volledig eens met Number23 wanneer dat jochie zich gaat aanpassen aan de normale wereld. Hoe weet je niet wat tandenpoetsen is? Hij was al 5 voor het incident. Je tanden zijn er dan toch ondertussen wel uitgerot zal ik denken..

Het feit dat regisseur David Lowery de leiding op zich nam was klaarblijkelijk voor veel filmliefhebbers reden genoeg om dit te gaan kijken, voor mij is het Lowery's zoveelste teleurstelling met slechts sprankeltjes van kwaliteit. Peter Pan & Wendy is verrassend genoeg vrijwel compleet ontdaan van de benodigde magie om dit geheel op te laten stijgen (pun intended), met enkel de locatiekeuzes en het experimentele camerawerk die positief opvallen. Het acteerwerk van Ever Anderson en Jude Law komt er met een voldoende vanaf, de overige castleden zijn te onzichtbaar en krijgen vooral te weinig ruimte om op te vallen. Specifiek Peter Pan zelf maakt een kale en afwezige indruk, dat eigenlijk domweg onacceptabel is binnen een film waar zijn naam notabene op staat. Het overige restant van het geheel kijkt vermakelijk weg en de finale met het draaiende schip is leuk bedacht, maar verder vormt dit niet bepaald het vertier dat door zowel kinderen als volwassenen lang onthouden zal worden. Ik kan me niet voorstellen dat Lowery hier liefhebbers mee gaat verzamelen.

Grafische en brutale horrorfilm vanuit de handen van regisseur Scott Chambers, die in het verleden vooral heeft geacteerd en geproduceerd. Hij tovert een onverwacht duistere film op het grote witte doek, met een opvallend grote focus voor expliciet bloedvergieten. De inhoud daarentegen is uitermate voorspelbaar en daarnaast niet al te interessant, vooral omdat de hoofdpersonages niet beschikken over het grootste acteertalent. Als kijker ben je daarom genoodzaakt te wachten totdat de makers uitpakken met afgehakte ledematen en vreemde antagonisten. Op dat vlak sta je dan ook garant voor doeltreffend griezelwerk.

Best geslaagd.

Een aparte animatieomnibus vanuit het Franse land hier net ver vandaan. Deze Peur(s) du Noir stond al voor een aardige tijd op mijn kijklijst. Ik was echter niet in beschikking om de film ook daadwerkelijk te vinden, en recentelijk kon ik hem dan eindelijk wel vinden. Toen ook geen moment getwijfeld en de film gekeken.

De film bestaat uit verschillende tekenstijlen, ook niet gek gezien de film geregisseerd is door verschillende regisseurs. De stijlen variëren, maar hebben allemaal met elkaar gemeen dat het zwart-wit getekend is. Enkele verhaaltjes zijn geslaagd, enkele verhaaltjes wat minder. Toch zijn de meeste verhaaltjes wel geslaagd en dat zorgt voor een prettige kijkervaring.

In het algemeen blijven alle filmpjes wat vaag, de regisseurs gaan pretentieus te werk en willen in een zo kort mogelijke tijd zo veel mogelijk laten zien. Niet gek ook, gezien dat nodig is. Enkele stijlen zijn dan ook briljant, zeker het laatste animatiefilmpje is geweldig benut. Ook tussendoor zitten er wat sterke stukjes tussen qua sfeerschepping, zoals het vierde verhaaltje.

De andere verhaaltjes zijn gemakkelijk uit te kijken, maar kiezen te opzettelijk voor een vaag pad die vaak de ontknoping ruïneert. Een enkel verhaaltje, de derde om precies te zijn, kent zelfs een lelijke stijl om mee te animeren. Alsof het met een soort fotoshopprogramma was gedaan, maar dan met een gratis versie. Dat risico loop je altijd met anthologieën, en dus ook deze.

Verder prettig verrast met deze film, maar Frankrijk heeft me dan ook qua cinema maar zelden teleurgesteld. In het algemeen zijn de filmpjes sterk geanimeerd en kennen net aan genoeg sfeer om het als geheel kijkbaar te houden. Verder te onnodig vaag soms, maar creatief genoeg en bovendien ook met een prettig tempo aan de kijker gepresenteerd. Goed.

Mwa.

Traag gebeuren dit, en weer een film waar ik een ander soort film van had verwacht. Ik dacht eerst een soort grote fantasybende te gaan zien maar dan verpakt in een horrorsausje. Toen zag ik echter het budget zelf en wist ik dat ik die verwachtingen weer in kon trekken.

Wat we nu te zien krijgen heeft wel zijn momentjes, maar toch flink geremd door het budget. Toch weet regisseur Coscarelli nog een hoop leuks voor elkaar te krijgen. Vooral in de finale krijgen we enkele scenes die er op visueel gebied verrassend goed uitzien qua look. Dat zijn van die momentjes die je in dit soort films niet al te vaak tegenkomt.

Acteerwerk is verder niet al te bijzonder, maar Baldwin lijkt het nog wel te proberen. Het is van een hoop crewleden wel erg beperkt, en ook Scrimm vond ik verder niet al te bijzonder. Aparte verschijning inderdaad, maar niet een verschijning waarvan ik heel bang ga worden. Hoe vaak hij zijn wenkbrauwen ook optrekt.

Verder zit er af en toe een leuk sfeertje in, maar toch is deze film wat aan de saaie en trage kant. Het eerste gedeelte bestaat vooral uit een kinderlijke mysteryfilm met enkele sfeervolle momentjes. In het tweede deel van de film haalt het iets meer uit qua horror maar ook niet altijd op de meest interessante manier.

Bombastisch opgezet gezien het budget en voor zijn beperkte middelen hier en daar erg indrukwekkend, maar niet echt heel boeiend. Slotfase vond ik maar flauw en de villain niet zo bijzonder. Phantasm is een titel waarvan je een hoop fantasie zou verwachten, maar dat komt er niet echt van. Het mist zeker op horror en fantasy gebied wat creativiteit, maar ik denk ook vooral budget. Leuk voor een keertje, maar absoluut geen film die ik nog een keer ga bekijken.

Regisseur Don Coscarelli kreeg een beduidend groter budget in vergelijking met zijn eerste film en neemt het er flink van. Vrijwel alle elementen hebben een klein duwtje in de rug gekregen, waartussen vooral de praktische effecten een amusante indruk maken. Het duurt wel even voordat de film opgang komt en het verhaal is niet bepaald boeiend (daar is het slechte acteerwerk aan te danken), maar eenmaal de finale aanbreekt is dat snel vergeten. Onder andere Angus Scrimm maakt hier een intimiderende indruk, iets dat ook een verbetering kent ten opzichte van de voorganger. Het is vooral jammer dat het even duurt voordat het gebeuren echt vermakelijk wordt, maar uiteindelijk zit je dan ook wel garant voor lekker lomp horrorentertainment.

Het budget krimpt en daarmee ook de kwaliteit van de reeks. Regisseur Don Coscarelli lijkt moeite te ervaren om zijn concept uit te rekken en dat is geen verrassing. Zoveel kan je namelijk niet met een idee aanvangen waar je in de voorgaande delen al de randjes van hebt verkend, maar nog altijd komt het met een vermakelijke finale. De praktische effecten zijn gelukkig weer van de partij en Angus Scrimm doet het wederom leuk, maar de protagonisten zijn erg saai waardoor deze film een behoorlijk taaie eerste helft kent. De relatief krappe speelduur van 91 minuten lijkt daardoor (veel) langer te duren, maar uiteindelijk includeert het gebeuren nog altijd genoeg om een beetje blij van te worden.

Het vierde deel maakt duidelijk dat de rek er echt volkomen uit was, waardoor regisseur Don Coscarelli er vooral een verwarrend en gehaast geheel van maakt. Het verleden en het heden worden op onhandige manier met elkaar verweven en de horror oogt een stuk kleinschaliger dan de voorgangers. Natuurlijk is dat gekomen door de vermindering van het budget, maar juist in zo'n geval moet je als regisseur creatief met je middelen omspringen. Dat mis ik in deze film, waar eigenlijk in geen enkel opzicht meer plezier vanaf straalt. De praktische effecten blijven leuk en de lompe ontploffingen tussendoor zorgen voor het nodige vermaak, maar de reeks wordt per deel steeds een stukje vermoeiender om gefocust doorheen te komen. Bonuspunten voor de verkenning van The Tall Man, die hier voor het eerst een beetje achtergrond meekrijgt.

Het ontgaat me hoe de makers (waaronder Don Coscarelli zelf) bij een film als deze zijn uitgekomen, want Ravager is niet veel anders dan een amateuristische bende. Regisseur David Hartman schraapt de bekende garde nog een laatste keer bij elkaar voor een film die waarschijnlijk als een soort finale moest dienen, maar laat zichzelf veel te veel gaan met ondermaatse computereffecten. Pluspunten zijn dat het acteerwerk er een beetje vooruit op is gegaan, Angus Scrimm een degelijke rol kent, enkele actiescenes een opvallend grote schaal kennen en dat er op z'n minst geprobeerd wordt een unieke richting in te slaan. Het probleem is alleen dat de ideeën nooit samenkomen tot een coherent geheel en een vermoeiend weerzien vormen. Wellicht dat verdovende middelen een onderdeel zijn geweest van het schrijfproces, want het gebeuren wekt een nogal aparte en dromerige indruk.

Goedkope slasherfilm, maar met veel overgave neergezet door regisseur Tory Jones. Phantom Fun-World moet het vooral van de omgeving hebben, evenals de excentrieke personages die omstebeurt worden omgehakt. Het ziet er allemaal gedetailleerd en amusant genoeg uit, ook al laten de acteurs (zeker tijdens de dramatischere momenten) het enigszins afweten. Heel spannend of sfeervol wil de film verder ook niet worden, maar de moorden zien er lollig uit en het tempo zit er goed in. Soms ontbreken de financiële middelen gewoon zou je kunnen concluderen, maar de makers tonen in ieder geval hun passie voor het genre en dat zal altijd iets unieks brengen.