Opinions

Te doen.

Briljant vermaak zal het nooit zijn, maar Phantom of the Megaplex heeft vooral iets dat me persoonlijk erg aanspreekt. Namelijk een setting die zich vrijwel volledig afspeelt in een bioscoop. Sowieso had ik graag gehad dat er meer films tussenzaten die zich in deze omgeving afspeelde, maar daarom zijn dit soort films extra leuk.

Leuker zelfs omdat ik vooraf niet eens wist dat we ons hier zouden bevinden. Echter blijft het uiteraard een Disney-film, en inhoudelijk zal het dus nooit echt uit z'n dak gaan. Het is dan ook een wat simpel ingevulde mysteriefilm met de gewoonlijke personages, ontdekkingen en clichés. Voor een film waarvan je moet raden wat de uitkomst is, is dat uiteraard geen winnaar.

Acteerwerk is nog wel enthousiast maar het gebeuren blijft uitermate veilig wat ervoor zorgt dat je niet echt mee wil denken met de film. Omgeving is leuk opgebouwd, maar al bij al blijft het ook qua cinematografie wat vlakjes. Toch heb ik me best goed vermaakt en als kinderplezier zal het vast z'n ding doen. Ik begrijp alleen best wel dat dit door merendeel van het publiek nooit is opgemerkt.

Uiterst charmante film uit de 1920s die destijds werd genomineerd binnen de Horrordraft van MM en sindsdien staat de film al jaren op mijn kijklijst. Wat meteen opvalt is de behoorlijke kwaliteit, die naast de prettige details ook nog over een algemeen vlak best duur oogt. De decors en inrichtingen van de opera zijn geweldig, maar de echte showstealer is natuurlijk de ondergrondse schuilplaats. Geweldig sfeervol en dat lijkt regisseur Rupert Julian maar al te goed te beseffen. Het levert een film op die altijd wel weet te boeien, ondanks een verrassend lange speelduur van 107 minuten (US version). Het acteerwerk van Lon Chaney valt uiteraard op, maar voor de verandering (normaal heb ik het niet zo met die theatrale protagonisten) vond ik de rol van Mary Philbin zeer geslaagd. The Phantom of the Opera werkt zich 70 minuten lang naar een finale toe die een onwaarschijnlijk hoog tempo draagt, waarbij de snelle montage ervoor zorgt dat ik het nog serieus even spannend vond. Uiteraard zijn dit soort films op dat vlak niet te vergelijken met hedendaagse horror, maar het blijft leuk om te zien hoe kundig en talentvol regisseurs 100 jaar geleden nog konden zijn.

Dit vroegere werkje van iconisch regisseur De Palma maakte helaas maar weinig indruk op me. Niettemin blijft het uitvoeren van een horrormusical ergens altijd wel een origineel idee. Ze zijn vaker gemaakt, maar je ziet ze niet aan de lopende band verschijnen. Daarom is het extra jammer dat deze horrormusical, voor zover ik het mag noemen, weinig impressie achterlaat. Wat vooral tegenvalt zijn de middelmatige kostuums. Al helemaal het kostuum van The Phantom ziet er goedkoop en krakkemikkig uit. Het lijkt totaal niet alsof ze het überhaupt hebben geprobeerd. De overige crewleden acteren ook maar brak en zelfs Harper, die echt wel degelijk kan acteren, verdrinkt in het bombast van de film. Kritiekpunten zoals de kostuums waren echter niet hinderlijk geweest als de muzikale nummers leuker waren, maar ik kan er eigenlijk na de relatief korte periode dat ik de film gezien heb geen enkel nummer meer opnoemen dat me een beetje is bijgebleven. Zo sjokt het tempo van de film voort en vergeet daarbij een memorabele indruk achter te laten. Wel mag het gezegd worden dat het allemaal kleurrijk en opgevuld is. Ik zal dan wel niet veel onthouden, maar de 92 minuten waren absoluut geen vermoeiende zit. Daar is het meeste postieve voor mij echter wel mee behandeld.

PTA 2017.

Ik moet de beste man nog een beetje ontdekken, maar dit vond ik achteraf een beetje tegenvallen. Ja, je merkt nog steeds wat PTA hier en daar, maar het is niet meer zo fris. Het cameragebruik is wat minder opvallend, de dialogen lagen me ook niet helemaal.

Mooie rol van Lewis, de ruzies tussen hem en Krieps zijn pakkend en de sarcastische opmerkingen van hem doen me weer denken aan Eastwood in Gran Torino. Visueel valt het redelijk op, maar echt schitterend was het niet.

De film zelf is ook niet altijd even pakkend, de dialogen zijn soms vervelend en Krieps straalt soms ook echt te weinig uit. Het briljante einde was wel goed gevonden, daar voor mijn complimenten, maar voor de rest vond ik dit niet al te veel hebben.

PTA is oprecht een goede regisseur, maar een meesterwerk wil ik dit nog niet echt noemen. Day-Lewis zijn prestatie was overigens absoluut oscarwaardig, en daar kan Krieps niet tegenop. Soms is de film niet even boeiend, en de locaties vond ik ook weinig echt briljant ondanks de fijne details.

Vooral de warme scenes rond de winter hebben wat sfeer, voor de rest straalt de film niet altijd even veel af op mij. Voor de rest krijgt het absoluut een voldoende. PTA ga ik in de gaten blijven houden.

Degelijk.

Phantoms is een horrorsciencefictionfilm met een bekende cast, die toch redelijk onder de radar is gebleven. Bleek overigens ook een boekverfilming te zijn. Ben eigenlijk wel nieuwsgierig naar dat boek dan, want de redelijk rommelige en warrige aanpak van deze film doet me geloven dat het bronmateriaal ook niet erg knap is geschreven.

Acteerwerk kan ermee door al is er niemand echt geweldig te noemen. Namen zoals McGowan herinner ik zelfs bijna niet meer, en het was echt niet zo lang geleden dat ik de film zag. Namen zoals Affleck doen het ook wel oké, maar lijken vooral in de verkeerde rol te zijn gecast. Als Affleck namelijk iemand niet is in zijn jongere jaren, dan is dat een stoere politieagent. Schreiber past dan wat beter. De enige echte die ik serieus goed vond was O'Toole.

Film profiteert van het onvoorspelbare en veelzijdige verhaal die een ritsrats van concepten betrekt, waardoor de film blijft kantelen van toon. Maakt hier en daar een rommelige indruk, maar het vermaakt ook goed omdat de kijker hierdoor de film moeilijk kan uittekenen. Compleet onvoorspelbaar is het niet, maar waar het heen wil gaan wel, en dat kan ik dan weer prijzen.

Effecten zijn ook best aardig te noemen voor die tijd. Soms te lomp waardoor de film nooit spannend of sfeervol weet te worden, maar lekker duur en explosief. Veel lichtjes, veel geluid, dat kan ik best waarderen. Het is alleen jammer dat de film daarmee direct lijkt te beginnen zodat de kijker niet altijd de ruimte krijgt om kennis te maken met de personages.

Vermakelijk omdat er zoveel in gebeurt, maar goed is deze film uiteraard niet. Vlot kwam ik er wel doorheen. Het heeft van alles wel iets maar van sommige ingrediënten gebruikt het te weinig waardoor de uitkomst niet helemaal perfect is. Phantoms is een film die voor al het lawaai moeilijk compleet te vergeten is, maar kwalitatief is het ook niet erg sterk.

De poster van Phase IV is een stuk spectaculairder en explosiever dan de inhoudelijke film, maar dat is grafisch ontwerper Saul Bass makkelijk vergeven. Mede dankzij z'n uiterst geduldige en experimentele regiebenadering wordt zijn debuutfilm (en tevens zijn enigste film) regelmatig voorzien van een aparte, maar indrukwekkende sfeerzetting. Met name de visuele kwaliteit van de film valt op, waarbij Bass regelmatig met beelden op de proppen komt die bijzonder modern ogen. Jammerlijk is het matige acteerwerk van zowel Michael Murphy als Lynne Frederick, maar daarvan valt een deel te wijten aan de uiterst ondermaats geschreven dialogen. Hierdoor voelt Phase IV soms aan als een erg slimme film die aan elkaar wordt gepraat door een lompe boer, maar dat mag de inhoudelijke pret niet drukken. Persoonlijk vond ik de eerste 10 minuten evenals het enigszins raadselachtige einde erg sterk gekozen en de algemene benadering zeer fris. Dat een film als deze echter niet voor iedereen is weggelegd wordt al vanaf de eerste minuut duidelijk.

Mwa.

Om een inhaalslag te doen met films die werden aangeraden tijdens het horror K.O. evenement heb ik ook deze film maar meegepakt. Phenomena kwam dan ook tenslotte voor mijn neus te liggen, dus dan wordt het me makkelijk gemaakt. Voor een lange tijd vond ik het aardig, maar de trademarks van Argento liggen me keer op keer in de weg.

Deze keer doet Argento de poging om daadwerkelijke fantasie-elementen toe te voegen, in plaats van zich te beperken tot een fantasierijke atmosfeer. Ik vind het maar moeilijk samengaan, omdat het nog steeds heel erg een Giallo is. In een verhaal waarin een moordenaar de stad bont en blauw slaat, is het niet bepaald de beste keuze om je aanwijzingen te verkrijgen door middel van een vlieg die je naar het antwoord leidt.

Acteerwerk is ook best slecht te noemen, de enige die ik nog kon tolereren was Pleasence. Ik heb hem nooit een hele goede acteur gevonden, maar hier vond ik hem goed op zijn plek passen. Connelly slaat de plank echter mis. Ik vraag me af wat Argento haar de oor in heeft gefluisterd. Waarschijnlijk niet veel, behalve dat ze stil moest staan en mooi moest zijn.

Argento blijft zijn film mooi versieren en enkele scenes weten sterk te schitteren dankzij mooie belichting en passend camerawerk. Argento weet zijn film knap en indrukwekkend te timen, met wat leuke moorden, kleurtjes en effectjes. Minder blijf ik nog altijd de prominente soundtrack vinden, die dit keer met rockmuziek aankomt. Ik blijf toch met verbazing kijken hoe dat gewaardeerd blijft worden. Omdat het los van de film leuke muziek is?

Verder is de twist ook behoorlijk zwak te noemen, maar de moordenaar onthullen is wat mij betreft nooit echt een sterkte geweest van Argento. Het lijken vaak gewoon random zijpersonages te zijn, en aangezien insecten dit keer de hoofdpersonages moeten helpen om ze te vinden kan ik het ook moeilijk serieus nemen.

Het is geen slechte film dankzij een soms prachtige stijl, maar ik vond dat de redelijk dwaze fantasierijke elementen de film niet vooruit hielpen. Daarnaast duurt de film erg lang voor een inhoudelijk verhaal dat niet indrukwekkend genoeg is om 2 uur te rechtvaardigen. Phenomena vormt een vlottere film binnen Argento's carrière, maar voor mij niet boven de middelmaat ondanks dat.

Ok.

Hoog gemiddelde, maar voor mij was dit niet veel meer dan een gewoon rechtbankdrama. Wel eentje die wat grootser en ingewikkelder lijkt te willen zijn dan een normaal drama, maar hierin niet erg slaagt. Het blijft voor mij achter bij een normaal dramaatje helaas.

Wel een betere rol voor Hanks. Meestal vind ik hem net wat te stoïcijns spelen, maar hier lijkt hij echt buiten zijn comfortzone te gaan. Iets meer overtuiging, iets meer emotie. En dan laat hij eindelijk zien dat hij wel een solide acteur is die meerdere rollen op zich kan nemen.

Washington is ook zeker niet verkeerd, maar van hem weet ik al dat het een goed acteur is. Al moest ik zeggen dat er toch wel een hoop rollen stukken beter van hem zijn. Desondanks is het een goede rol. Overigens ook leuk om een jonge Banderas rond te zien lopen.

Het boeit in ieder geval voor een groot deel, al vond ik het eerste half uur wel een beetje worstelen. Vooral omdat het drama nooit echt lekker van de grond wil komen. De sprongetjes tussen periodes bleef mij wat te chaotisch gebracht en het drama zelf gewoon niet al te boeiend.

Eenmaal de rechtszaak begint gaat de film opleven. Regie begint ook van de grond te komen met beter camerawerk, meer sfeer en beter acteerwerk. Zeker wanneer Hanks echt ziek begint te worden gaat het camerawerk sterk vooruit. Dat alles draagt wel bij aan een beter geheel.

Maar het sentiment zelf vond ik toch aardig de plank misslaan. Vooral omdat de film er nooit volledig in slaagt een mooie band op te bouwen met Hanks. De rechtszaak zelf staat namelijk centraal en eist de meeste aandacht op, waardoor het sentiment rondom Hanks toch wat verloren gaat. Het emotionele einde wist me dan ook niet te raken helaas, terwijl een film me in het algemeen wel kan raken.

Wel een prima geheel. Vlotte 2 uur zo, qua regie ook heel degelijk. Maar qua sentiment en focus toch wat minder waardoor een echte impact toch uit blijft.

Aardig.

Een leuk gegeven door elk segment een andere fobie als hoofdthema te geven. Phobias vormt een best onderhoudend geheel, en zeker voor een omnibusfilm is het een van de weinige films waarin de segmenten echt consistent op hetzelfde niveau blijven zitten. Als je er eentje dus niks vind zal je de hele film meteen niks vinden.

Robophobia (3,0*). Aardige binnenkomer die vooral zijn voordelen te danken heeft aan de ontlading in speciale effecten. De vormgeving is kleurrijk maar de film neemt met de hoeveelheid drama waarover het beschikt net wat te veel hooi op z'n vork. Het is te kort om echt zo'n verhaal te vertellen en daardoor zit het wel klem aan een rommelig gevoel.

Vehophobia (3,0*). Net als het eerste segment best een aardige film die kan profiteren van een degelijke stilering. Dankzij best aardig geacteerde personages blijft dit verhaaltje ook lekker doorbranden, maar toch blijft het ook wat dun en mist het die dreiging, shock of spanning. Daar lijkt het wel voor te gaan, maar dat komt er echter maar half uit.

Ephebiphobia (3,5*). Net als de vorige segmenten op hetzelfde niveau, maar wel een erg typerende film voor het concept. Op de fobie focust het zich namelijk niet heel erg. Het is een korte film binnen de home-invasion grenzen. Dat doet het best aardig, maar het mist ook wat gore om het daadwerkelijk onderscheidend te maken. Cinematografisch nog wel in orde. Waarschijnlijk wel mijn favoriete stukje omdat het zichzelf het meest onder de controle lijkt te hebben.

Hoplophobia (2,5*). Waarschijnlijk het minste segment van de film omdat het een beetje onzinnig overkomt. Het kent binnen zijn gebeuren wat aardige momenten en een goede opening. Het matige acteerwerk en onbevredigende einde laten dit echter rommelig aanvoelen waardoor het de kijker met een best zure smaak achterlaat.

Atelophobia (2,5*). Een beetje dom door de actrice die het hoofdpersonage vertolkt. Het voelt allemaal volslagen belachelijk aan door de nogal idiote verschijning van Gray. Ze zorgt er echter ook voor dat dit stukje (onbedoeld) hilarisch is. Het is waarschijnlijk het rommeligste stuk van de film, maar ook een van de grappigste en dat maakt het gedeeltelijk goed. Komt bij elkaar uit op en 2,9* afgerond naar een 3,0*. Best leuke verrassing dus.

Regisseur Wes Anderson komt op de proppen met een film die minder doelloos oogt dan zijn vorige project. The Phoenician Scheme is bij vlagen erg grappig en vormt een opvallend gewelddadige film voor Andersons doen. Niet dat dit geheel verder overloopt van bloedvergieten, maar het zorgt wel voor een onverwachte inslag binnen een regiecarrière die al enige tijd een herhaling van zetten laat zien. Zoals verwacht is het visuele aspect van deze film op-en-top verzorgd, met piekfijn camerawerk, kleurrijke decors en genoeg detail. Castleden doen het evenzeer erg goed, de enige die te weinig ruimte krijgt om haarzelf te laten zien is Scarlett Johansson. Michael Cera daarentegen speelt zowat de rol van zijn leven in een bijzonder komische verschijning. Een sensationele finale vormt vervolgens de laatste rechtvaardiging voor een sterke voldoende.

Niet best.

Het concept en de opzet zijn uiteindelijk interessanter dan de uitvoering zelf. Dergelijke films die zichzelf een beetje presenteren als documentaire zijn een soort film die me vaak kunnen liggen. De echt engere films zijn ook zeker dit soort films voor mij, buiten de gewoonlijke schrikfilms, maar die jagen angst dan ook op een andere manier aan.

Phoenix Forgotten is zo'n film die zijn opzet regelmatig lijkt te vergeten en een mix vormt tussen found footage en faux-docu. Geen van beiden werkt echt goed, vooral omdat de film te veel als een found footage aanvoelt waardoor je regelmatig vergeet dat het allemaal een documentaire moet voorstellen. Bovendien is de found footage zelf alles behalve realistisch (op een andere manier).

Voor zogenaamd gevonden materiaal laten de regisseurs namelijk wel de meest nutteloze dingen aan de kijker zien. Introducties en achtergronden zijn bij dit soort films totaal onnodig, en dat gaat af van de totale ervaring. Het voelt namelijk nooit echt 'gevonden' aan en dat is jammer, maar zo'n film kan zichzelf nog wel redden met een entertainmentgehalte.

Echter is ook dit matig te noemen. Er zitten geweldige momenten in deze film die laten zien dat er toch nog wel wat geld aanwezig was tijdens het maken, maar de algemene flow is maar langzaam. De personages zijn totaal niet boeiend, en ze krijgen veel te veel focus. De voortgang van het verhaal is ook niet best te noemen door eerdergenoemd gebrek aan realisme.

In het algemeen is dit bij vlagen een vermoeiende film om doorheen te komen, gered door goed acteerwerk en wat heerlijke scenes. Zeker de 'Phoenix Lights' is een scene die genoemd mag worden, want dat zijn de scenes waar deze film op kan scoren. Verder is dit toch wel een tegenvaller, want het was een film waar ik vooraf zin in had.

Prima.

Altijd grappig, dat regisseurs er weleens waar in slagen een film op maar een beperkt aantal locaties zo boeiend te maken. Dan help het er ook wel bij dat Colin Farrell ook wel geknipt voor zijn rol is en dan de komedie als drama goed neer weet te zetten.

Sutherland heeft ook een goede stem hiervoor, al denk ik wel dat het en wat overdreven stem was. De film heeft een niet al te intelligent verhaal en het is snel duidelijk dat Schumacher alleen voor het vermaak gaat. Mitchell speelt wederom (opnieuw) slecht en Whitaker weet ook niet heel erg te overtuigen.

Boeiende film, dat nergens hoogstaand is en inderdaad duidelijk niet al te veel budget aan kwijt is gegaan. Schumacher weet best te overtuigen. De film doet waar het voor gemaakt is, en dat is vermaken. Prima resultaat.

Best lekker.

Nog een Aronofsky erbij. Ik moet nog wat meer van hem zien, maar ik zit nu op 5/7de van zijn langspeelfilms en dat vind ik toch heel wat. Tot nu toe zat er ook geen echte teleurstelling bij. Ik meen dat elke film van hem boven de 3,0* kreeg, en Pi is daarop geen uitzondering. Zo goed als enkele andere titels vind ik het niet, maar nog steeds zeer solide.

Goedkoper dan zijn andere films, maar Aronofsky laat hier al vroeg zien waar tot hij toe in staat is. De regie is soms uitzonderlijk sterk, zeker tijdens de scenes die meer gekte uitstralen brandt het allemaal goed los. De montage en editing zijn soms razendsnel, zeer passend bij de beelden, waardoor er soms toch een aardig apart gevoeltje overheerst.

Acteerwerk vond ik niet heel sterk. Er is ook niet veel waar hoofdrolspeler Gullette zichzelf mee kan bewijzen. Hij moet nu vooral zijn ding doen, maar het had wat specialer kunnen zijn. Daar hadden zowel Gullette als Aronofsky voor kunnen zorgen, want nu lijk je toch nog een iets te "normaal" personage te volgen. Hij is alles behalve normaal, maar zijn uitstraling oogt wel zo helaas.

Verder zitten er tussen de rustigere momenten wat ongelukkige momentjes van editing en is het verhaaltje zelf niet heel interessant om te volgen. Het is vooral de intense regie zelf die het de moeite waard maakt. De meeste andere gebruikers lijken dit ook behoorlijk te waarderen, wat natuurlijk begrijpelijk is. Het maakt van de film zelf een leuk geheel met veel tempo om de boel intrigerend te houden.

Het is jammer dat het buiten de regie, naar mijn mening, te weinig weet te bieden om het echt doorlopend interessant te houden. De gekte en chaos worden soms uitstekend uitgewerkt en daar kickt de film op, maar verder vond ik het niet erg interessant. De vele conspiraties die erin voorkwamen wisten me ook niet echt te charmeren. Erg sterk op bepaalde fronten, maar het zal geen favoriet worden.

Spijtig genoeg moet de film een halfje van mijn oorspronkelijke waardering inleveren na de herziening. The Pianist blijft niettemin absoluut een geweldige oorlogsfilm, met een uitstekende opbouw van sfeer en een gecontroleerde afwisseling tussen kleine en grote gebeurtenissen. Adrien Brody doet het goed in de hoofdrol, maar het is toch vooral de visuele weergave van de oorlog die deze film maakt. Goed oog voor detail en met veel kwaliteit in elkaar gestoken, waardoor de behoorlijk brede speelduur nooit gaat vervelen. Helaas willen de personages niet echt beklijven en haalt het laatste halfuur het simpelweg niet bij de voorgaande gebeurtenissen. Het geeft simpelweg niet meer de overweldigende indruk als voorheen.

Goed.

Normaal gesproken heb ik een hard hoofd richting prijswinnende films. Ik kan mezelf niet vaak vinden in de meningen van zogenaamd gespecialiseerde filmkenners, maar The Piano was een verrassende en meer dan stevige ervaring. Een film waarin de regisseuse en haar cast elkaar echt goed kunnen opvangen. Bovendien schept een Oscar naar een 11-jarige niet bepaald lage verwachtingen, dus dat komt dan extra goed uit.

De acteurs en actrices doen het meer dan sterk. Keitel en Neill spelen interessante personages, maar worden overklast door Hunter, die vervolgens zelf weer wordt overklast door Paquin. Absurd sterk geacteerd door dat kind, stond er met stomme verbazing naar te kijken. Dat neemt niet weg dat voornamelijk de uitdrukkingen van Hunter meer dan bekwaam zijn en ze daarmee een prominente stempel op de prent weet te drukken. Het zijn geen makkelijke personages, dus het verdient wat mij betreft extra punten.

Visueel ziet de film er verzorgd uit. Knappe beelden en meer dan behoorlijk camerawerk. Ik kan de natuur soms gewoon ruiken, zo precies brengt Campion het in beeld. Zeker voor een jaartal als 1993 vormt dat een prestatie, en het is daarom niet moeilijk om geboeid te blijven kijken. Echt maximaal geïnteresseerd was ik pas op de momenten waarin Paquin en Hunter een scene delen, maar de hele film weet altijd wel te intrigeren.

Minder sterk vind ik de onderbouwing van het verhaal. Ik vond het zelfs onbegrijpelijk dat Hunter uiteindelijk viel voor Keitel. Alles behalve aantrekkelijk hoe die twee elkaar ontmoeten en hoe de relatie opbloeit. Aan de andere kant vind ik eigenlijk elk personage (met uitzondering van Paquin) nogal onsympathiek. Het is dus moeilijk om mee te leven met de situatie van Hunter en co, maar het staat een meer dan aangename kijkervaring nauwelijks in de weg.

Sterk.

Eerste Almodóvar voor mij, maar het is dan ook meteen een rake. Als regisseur erg bekend, maar het heeft (te) lang geduurd voordat ik er eindelijk eentje voor mijn neus kreeg. Ik moet nog een aantal andere films van hem zien, maar tot nu toe is de indruk goed. The Skin I Live In is er eentje om niet snel te vergeten.

Het voornaamste voordeel is dat het een boeiend geheel is. Alles boeit gewoon. Niet omdat de sfeer zo mysterieus is, maar de regie van Almodóvar is strak en intrigerend. De sfeer die de film uitademt is goed en de dialogen zijn scherp genoeg. Daarnaast weet het personage van Banderas, in een zeer aparte rol, ook voor genoeg gefronste wenkbrauwen te zorgen.

Verhaaltje zit leuk in elkaar. Het mysterie ontrafelt zich op een uitstekende manier en zeker in het laatste halfuur neemt het een bizarre vorm aan die het als geheel sterk naar voren weet te helpen. Daarvoor bouwt het aardig op. Er worden vrijwel geen regiefouten gemaakt en het tempo zit er sterk in. Soms denk je dat het even mis zal gaan vanwege wat niet-subtiele vormen van humor, maar dit krenkt de film als geheel eigenlijk bijna niet.

Verder ziet de film er visueel boeiend genoeg uit, wat ik al in de tweede alinea zei. De montage is strak, de details kloppen en het camerawerk is ook goed genoeg om de film niet in te laten storten. Misschien wat klassiek, maar de beelden zelf weten een hoop te redden. Verder zit het qua timing ook wel goed, en de genres worden sterk met elkaar afgewisseld, want de film poogt meerdere genres uit te diepen.

Het jammere is dat het acteerwerk wel serieus slecht is. Enkel Banderas zet een sterk personage neer. Anaya was te ernstig voor woorden. Past totaal niet in de film en zet een compleet oninteressant personage neer, die juist heel interessant had moeten zijn. Ook Paredes is niet bepaald sterk en verder wordt er regelmatig onnodig theatraal geacteerd. Niet nodig.

Gelukkig is de regie sterk en dat weet de film te redden. Het verhaal is fucked up, maar echt expliciet worden de beelden van geweld of psychologie niet neergezet, en dat was ook niet nodig want de film weet uitstekend te werken. Goed geheel, nu ben ik wel iets meer geïnteresseerd in de overige films van Almodóvar.

Goed!

Skins is zonder twijfel een pretentieuze film, maar juist dat levert in dit geval de kracht van de film. Met een reguliere benadering had deze film namelijk nooit kunnen werken. Wat er nu wordt neergezet is bij vlagen verontrustend, maar tevens erg sterk, en daarmee toch een van de betere films die op Netflix staan.

Alles in deze film heeft een nogal aparte aanpak gekregen van regisseur Casanova. De beste man heeft namelijk besloten alles met een roze of paarse aanpak in te kleuren. In elke scene zit iets dat roze/paars gekleurd is, waardoor de film een truttige, soms ronduit frisse aanpak krijgt. Het maakt de film een stuk luchtiger dan dat het eigenlijk hoort te zijn. Ik mag het wel.

Verder kent de film ronduit grove humor en wat confronterende beelden. In een speelduur van enkel 77 minuten raakt het meerdere onderwerpen aan die voor hedendaagse cinema vaak worden beschouwd als taboe. En ook al wordt veel als fantasierijk gepresenteerd, de beelden die worden laten zien zijn alsnog erg herkenbaar en dramatische momenten komen niettemin binnen.

Veel mensen zullen tijdens het kijken naar deze film waarschijnlijk niet om de smerigheid heen kunnen kijken, en ik zal eerlijk zijn, het is makkelijk om de film af te schrijven enkel en alleen omdat een van de hoofdpersonages een kontgat als mond heeft. Als je om dergelijke dingetjes heen kan kijken, wat soms best moeilijk is, wacht je echter een best mooie en ontroerende film.

Het tempo, de regie en de kleurrijke invulling zorgen voor een bijna magische film. Jammer genoeg kent het wel iets te veel pies-en-poephumor tussendoor, en zijn iets te veel beelden gemaakt met als doel de kijker ongemakkelijk te maken, en dat vind ik persoonlijk soms iets te veel de verkeerde boodschap. Verder een sterke film, een complete verrassing.

Mwa.

Een beetje een wisselvallige film inderdaad, met enkele elementen die ver bovengemiddeld zijn, maar ook enkele die ondergemiddeld zijn. Het is wel duidelijk dat dit een apartere horrorfilm is en dat lijkt Pesce ook wel te willen.

Om te beginnen met het acteerwerk. Abbott vond ik best leuk. Een soort verlegen Patrick Bateman eigenlijk. Het was een lekker gek figuur met charme. Echter vond ik Wasikowska wat minder. Bovendien paste ze ook totaal niet in deze film en was eigenlijk irritant.

De sets zijn erg knap. Deed me denken aan sommige David Lynch-achtige sets. De hotelkamer heeft echt maximale charme. Heerlijk donker, fantasierijk en eigenlijk haast sprookjesachtig. Met ook nog veel detail is het duidelijk dat Pesce een verzorgd werkje kan afleveren.

Wat minder was was dat Pesce zijn klusje niet lijkt af te maken. De soundtrack is flut, en het camerawerk had ook wel wat energieker gemogen. Bovendien is het zeer trage tempo ook niet passend bij een setting als deze, want dit hoort een energieke, vermakelijke film te zijn.

Kleurgebruik was wel goed, maar ik heb al eerder genoemd dat de hele setting bovengemiddeld zijn. Het eerste deel is wel een stuk beter dan het tweede deel, want waar het in het tweede deel echt zou moeten scoren, gebeurd het gewoon niet echt.

Jammer, want dit had alle potentie om een hele gave horrorfilm te kunnen zijn.

Het lef kan regisseur Michael Sarnoski niet ontnomen worden om aan een film als deze te beginnen met Nicholas Cage in de hoofdrol. De beste man is vooral (weer) bekend geraakt tegenwoordig vanwege zijn bijdrages aan horrorwerk, maar Pig is daar verre van. Het is eerder een wat kunstzinnigere film die uiteindelijk toegankelijkere paden betreed, maar vergeet om daarbinnen echt indruk te maken. Dat ligt niet aan het meer dan behoorlijke acteerwerk van Nicholas Cage of Alex Wolff, wel aan het inhoudsloze plot. Enkel de plaatjes in het bos zijn de moeite waard, eenmaal op avontuur vergeet Sarnoski zijn visuele doos in te pakken en verzandt de film in een gematigde dramathriller met een dun concept ertegenaan gedrukt om te verhullen dat het niet zoveel te melden heeft. Het ziet er degelijk uit, maar een film als Pig mist gewoon de hoogtepunten om een geheel als deze memorabel op de kaart te zetten.

Zoutloze deelnemer aan het desbetreffende subgenre, waarin cartoonfiguurtjes worden ingezet als horrorfiguren. Piglet's Return vormt daarbinnen één van de mindere deelnemers, waartussen het niveau eigenlijk hoe dan ook niet heel hoog lag. Het zegt wat over de capaciteiten van regisseur Andrea M. Catinella, die hier vooral laat zien niet over de benodigde creativiteit of doorzettingsvermogen te beschikken. De moordenaar is niet veel meer dan een wat vollere man met een maskertje op, de moorden zien er niet uit en van enige spanning of sfeer is ook geen sprake. Het levert een geheel op dat je makkelijk kunt overslaan, tenzij je alle namen binnen dit ondermaatse universum wil afvinken.

Niet heel bijzonder.

Absoluut niet de beste Slee verfilming, maar ook weer niet de minste. Dit debuut van Tessa Schram, die op haar vader wil lijken, is niet helemaal uit de verf gekomen. Daar geef ik de acteurs niet de schuld van, wel van het oerzwakke script.

Want zeg is eerlijk, hier kunnen de acteurs toch niets mee? Blom probeert er nog het beste van te maken, en richting het einde kan ik hem pas wat beter noemen. Alles daarvoor is nogal standaard en zelfs onmenselijk. Het zo-praat-niemand gehalte is behoorlijk aanwezig. Waarom kunnen ze niet gewoon acteren alsof je een normaal gesprek hebt?

Schram wil er soms wat cultuur in stoppen, o.a. van India en Polen, maar doet dit te slordig. Of het komt onvoldoende in beeld, of te kort. Je zit er dan toch, waarom maak je er niet nog wat meer gebruik van? Schuurman kan ik ook niet altijd te serieus nemen, maar doet het eigenlijk wel prima.

Diegene die het beste speelt, is natuurlijk Kees Boot. Altijd leuk om hem te zien, al zie je gelijk dat zijn ervaring een stuk hoger is dan de debuutacteurs. Mede door het zwakke script krijgen ze niet veel om zichzelf mee te bewijzen, en daar ontstaat behoorlijk wat houterigheid mee.

Voor de rest is het wel redelijk vlot gebracht, en de laatste scene is wel behoorlijk sterk, toegegeven. De scene bij het concert weet ook echt wat emotie los te brengen, en ziet er visueel zelfs nog een beetje ok uit. Voor de rest is dit materiaal wat je kan verwachten bij een Slee verfilming. Films die ze op de basis en middelbare school tonen aan kinderen als leermateriaal.

Pillow Party Massacre kent een grappige titel, maar is bijzonder boring en zonder enige passie in beeld gebracht door regisseur Calvin Morie McCarthy. De indruk dat het allemaal enkel en alleen voor opbrengst gemaakt is, heerst vanaf de eerste minuten volop. Het enige pluspunt is dat de actrices nog een soort van poging ondernemen om hun personages verdienstelijk neer te zetten, maar het kale scenario geeft ze veel te weinig mee. Op visueel vlak ziet de film eruit als een begrafenis en de moorden zijn slap in elkaar gestoken, met als kers op de taart een aantal erbarmelijke computereffecten om het verder qua bloederigheid vorm te geven. Wellicht dat nepbloed achteraf te duur was, maar ik verdenk de makers er gewoon van geen zin te hebben gehad om het in huis te halen. Met veel pijn en moeite uitgezeten, de uiteindelijke onthulling slaat overigens echt helemaal nergens op.

Irritant.

Sowieso zijn misdaadskomedies niet helemaal mijn ding, en dat heb ik nu dus al helemaal ontdekt. Rogen is een beetje een on and off acteur voor mij, af en toe vind ik hem leuk, af en toe wat minder. Hier was hij duidelijk wat minder.

Maar af en toe nog wel grappig, een aantal glimlach momentjes op hele droge momenten. Het huisgevecht tussen Franco, Rogen en McBride vond ik het leukste stuk. Ook de "there's glass in my ass" van Robinson kreeg me wel degelijk aan het lachen.

Voor de rest is dit een bloedirritante film met slechte en suffe humor. Enkele momenten rolde ik zelfs met mijn ogen, dat erg zelden gebeurd. Bosscene met Franco / Rogen was zelfs gewoon triest te noemen. Visueel ook best matig op een aantal stunts na die er nog wel leuk uitzagen en leuk in beeld waren gebracht door Gordon Green.

Het acteerwerk was wel prima, de acteurs gingen op in hun rollen, maar ze waren gewoon meestal niet grappig. Franco was al helemaal een stoorzender, terwijl hij wel degelijk kan acteren in normalere rollen. Rogen is Rogen, McBride is McBride. Enkele leuke momenten, veel gewoon suf.

Laatste shootout weet het ook niet bepaald meer omhoog te helpen. Soms verveelde ik me gewoon, en helemaal op het einde hoopte ik zelfs dat hij zou eindigen. Zo is dit weer een matige Amerikaanse humor komedie die ik niet helemaal kon pruimen. Green is wel een prima regisseur, maar hij kan echt wel beter dan zichzelf hier te verlagen.

Eerste Garrone.

Heeft in Italië redelijk naam gemaakt, maar ik heb eigenlijk altijd een beetje om zijn films heen gekeken. Niet omdat ze me niet interessant leken, ik wacht daarvoor nog altijd op een kans, maar het sprak me niet genoeg aan om er actief naar op zoek te gaan. Dat was met deze film niet anders, maar het kwam langs op een kanaal en toen maar meegepakt.

Pinocchio moest klaarblijkelijk nog dichter tegen het echte verhaal aanzitten dan de Disneyfilm zelf, maar toch vond ik het toch aardig lijken op de kinderversie. Alleen wat weirder en soms onheilspellender. Onheilspellender echter niet op een goede manier. De normalere figuurtjes krijgen zo bijvoorbeeld prachtige kostuums. maar de ietwat meer fantasierijke figuren zoals vissen en ratten zien er juist niet uit. Zal een bewuste stijlkeuze zijn geweest, ik vond het eerder lomp overkomen.

Het acteerwerk is aardig al zijn er genoeg figuurtjes die niet helemaal in de toonzetting van de film passen. En met 'genoeg figuurtjes' bedoel ik meer dan de helft van de cast. We bevinden ons in een redelijk fantasierijke maar grauwe omgeving, waar al die huppelende figuurtjes wat moeilijker in te plaatsen zijn. Het nogal overenthousiaste gedoe zorgt dan ook regelmatig voor wat irritatie.

Gelukkig wel uitzonderlijk sterke cinematografie. Erg mooie versiering en keuzes voor locaties, het voelt zeker op zijn eigen manier magisch aan. Ondanks de irritatie die de rest van de personages naar boven brengen blijft het ook avontuurlijk genoeg om de twee uur niet slepend aan te laten voelen. Het is alleen geen film die je waarschijnlijk voor de goede redenaties zal gaan bijblijven, maar eerder voor hoe vreemd het wel niet was als eerste indruk gok ik zo.

Half.

Klaarblijkelijk online compleet vernietigd en voor een deel valt dit ook wel te begrijpen. De tijd waarin oudere Disney-klassiekers met een moderne techniek worden herhaald is eigenlijk al voorbij. Dit soort films kennen gewoon te weinig creativiteit, buiten settings die het beeld van de animatie qua schaal vooral vergroten.

Zag overigens het origineel uit 1940 als kind, dus deze film moest een soort opfrisser van mijn herinneringen voorstellen. De grote lijnen kende ik nog wel, maar het is niet zo dat deze film mijn kindertijd weer deed laten opleven. Wel zag het er behoorlijk spectaculair uit en Hanks past opmerkelijk goed in de rol van Geppetto. Iets te dwaas, maar wel met de juiste charme.

Verder qua uitwerking veilig en voorspelbaar. Opmerkelijk voor Zemeckis eigenlijk. Hij mag dan wel een boegbeeld zijn voor Amerikaanse regisseurs, maar voorheen blonken zijn animaties juist uit met de donkerdere en duisterdere toon. Pinocchio is juist heel erg veilig en vrolijk, waardoor het alle gedurfdere elementen die het sprookje met zich meebrengt vooral negeert. Altijd een beetje jammerlijk.

Soms grootse, spectaculaire sequenties en zeker de stukken in Luilekkerland en met Monstro vond ik heerlijk. Ze hebben qua schaal met deze herbewerking behoorlijk uitgepakt, maar het popje van onze kindertijd is uitermate vervelend en al bij al is het bijzonder hoe zoveel talent achter de schermen een film als deze eigenlijk zo kan ontdoen van enige magie. Jammer, maar ach.

Nee.

Ondanks de goede geluiden kon ik in The Forbidden Door niet zien wat er te prijzen valt. Ik vond het een erg trage thrillerfilm die me maar op weinig momenten kon boeien. Er zijn nogal veel paden die de film kiest die me niet lagen, maar de onderliggende boodschap is nog wel interessant. Helaas maakte me die tijdens het kijken weinig uit.

Anwar mikt met deze film gedeeltelijk op stijl, maar ik vond het maar moeilijk doorbreken. The Forbidden Door wordt nogal saai opgenomen en de locaties worden niet benut. De mooie omgevingen worden bedroevend in beeld gebracht. Regisseur Anwar heeft nog wel gevoel voor kleur, maar dat is vooral omdat de film weet waar het moet filmen, en dat is in gebouwen met mooie architectuur. Ik betwijfel of ze daar vanuit de regie wat aan hebben verandert.

Acteerwerk is brak en de hoofdpersonages vind ik erg saai. Al vanaf het begin voelde ik daarin de bui hangen. De eerste dialogen rollen over het scherm, de conversaties beginnen te lopen, en de neiging om wat anders te gaan doen werd nagenoeg meteen overweldigend. Anwar krijgt het niet voor elkaar om iets boeiend te krijgen binnen deze film, en dat gaat het eindresultaat ten spijt.

Qua geweld en horror ook geen bijzondere film, waardoor ik denk dat dit de intentie in de eerste plaats ook helemaal niet was. Maar als thrillerfilm vind ik het door het ongelooflijk slome tempo ook weinig geslaagd. Van opbouw is geen sprake, van spanning evenmin. Ik was in een erg emotieloze staat tijdens het kijken naar deze film.

Wel zijn de bloederige beelden richting de finale nog enigszins bevredigend, en kent de film wel wat goede sfeerzettingen tussendoor. Ik mis verder de lugubere uitstraling, strakke regie en vooral personages die een beetje interessant kunnen lullen. Hier viel namelijk bijna niet doorheen te komen, en dan is een speelduur van 115 minuten behoorlijk lang.

Geen idee hoe de IJslandse regisseur Erlingur Thoroddsen het inhoudelijke concept van The Piper verzonnen heeft gekregen, maar een gebrek aan originaliteit kan hem niet worden verweten. Althans, als we exclusief over het concept spreken, want de invulling eromheen is allesbehalve origineel. De film oogt visueel verzorgd, maar Thoroddsen kent geen enkele controle over de inhoudelijke uitwerking van het verhaal. De tweede helft gooit van alles bij elkaar, maar resulteert daardoor voornamelijk in een verwarrende vormgeving van de bedreiging en veel te grootschalige scenes die alle logica te boven gaan. Charlotte Hope doet daarbinnen wat ze kan, maar ze staat machteloos eenmaal de uiterst ridicule slotfase (de uiteinndelijke confrontatie met de Rattenvanger van Hamelen) wordt geopend. Wanneer het op de horror zelf aankomt kent The Piper een aantal spannend opgebouwde stukken, maar die lijken eerder toevallig dan doelbewust. Overdadig misplaatste muziek en onhandig knipwerk doen de spanningsopbouw namelijk vaak teniet, maar de beeldvoering oogt verder kleurrijk en de decors doordacht. Door alle dwaasheid kan een film als deze moeilijk als huiveringwekkend worden gezien, maar uiteindelijk kijkt het nog enigszins vermakelijk weg.

Cheapness.

Dante staat soms wel hoog in mijn boekje en heeft enkele nostalgische titels geregisseerd voor mij, maar zijn vroegere Piranha weet me nergens te grijpen. Een meelifter op het succes van Jaws, maar een meelifter waarvan je nauwelijks kan zien wat er zich onderwater precies afspeelt.

Nu heeft deze film sowieso minder budget en daar kan ik mee leven, maar Dante springt er verder wel heel kleurloos mee om. Erg saai geregisseerd met saaie locaties en horror. Waar Jaws nog charme had en een bepaalde frisse toon heeft Piranha vooral een ouderwetse en mokersaaie toon die de best korte speelduur beslist niet sneller laat gaan.

De piranha's zijn eigenlijk geen piranha's, tenminste dat lijkt zo. Je ziet nauwelijks wat er onderwater zwemt en de vissen die je wel ziet lijken eigenlijk meer op goudvissen dan piranha's. Verder een hoop geschud en warrige regie tijdens de aanvallen waardoor je eigenlijk niet meer weet wat je precies aan het kijken bent.

Verder een erg saaie setting en geen enkele vorm van een visuele push. Erg doorzichtige gore-effecten en 0 spanning. Deze film heeft eigenlijk nergens charme. De film lijkt in de slotfase wat op te leven, maar ook die pakt uiteindelijk best kleurloos uit. Dan deed de remake Piranha 3D het toch echt veel en veel beter. Deze film kan nergens echt uithalen.

Piranha heeft geen charme en geen magie. Misschien was het een beetje nostalgisch geweest als ik dit als mijn eerste horrorfilm ooit had gezien, maar dat is dus niet het geval hier. Oersaaie en warrige horror gedraaid op een non-budget. Ik kan er eigenlijk maar weinig mee. Tel daarbij nog zeer matig acteerwerk op (wat is die Steele weer abominabel) en een verhaaltje dat nergens vaart op kan pikken en je hebt een horrorfilm die totaal zoutloos is. Zeker 1 van de slechtste "klassiekers" die ik heb gezien. Gelukkig heeft Dante zich herpakt na deze film.

Nog maar een Piranha.

De versie van 2010 is zowat mijn ultieme guilty pleasure, terwijl ik de eerste film van regisseur Joe Dante juist helemaal niks vond. De film die er tussenin zit is duidelijk de minst geliefde versie, maar ik prefereer toch liever dit dan de wat lamlendige en oersaaie versie uit de jaren '70. Dit is dan wat vermakelijker.

Al begint het nogal saai. De omgeving van deze film lijkt wat op de versie van 17 jaar terug, maar dat is beslist geen compliment. Een beetje rondspartelen in de rivier naast een bos, maar dat bos weet op geen enkel moment de omgeving te bieden die de kijker naar het scherm toezuigt. Het is pas richting de derde akte dat we op open water terechtkomen, en daar gaat het plezier pas echt los.

Lekker lompe taferelen links en rechts. Wie op actie van piranha's zelf hoopt zal hier teleurgesteld vandaan komen, want deze komen vluchtig en warrig in beeld. Wel redelijk intens opgenomen waardoor de aanvallen op hun eigen manier een beetje charmant blijven. Ook kon ik het waarderen dat de camera weleens een duik onderwater neemt, draagt wel bij aan de sfeer.

Die sfeer zelf kan ik alleen niet echt goed waarderen. Het eerste uur is vooral vermoeiend en de gore toch niet indrukwekkend genoeg om de film een eigen smoel te geven. Het meest opmerkelijke element binnen deze film is waarschijnlijk dat we een jonge Mila Kunis kunnen aantreffen, maar daarmee is het mooie ook weer zo'n beetje gezegd. Matig, maar niet barslecht.

Cheesy.

Dit soort horror is wel wat ik altijd kan waarderen. Een enorme dosis ledematen, bloed en bikini's. Wat ik hier zeg is eigenlijk ook wat je een anderhalf uur te zien krijgt. Een mooie HD kwaliteit en mooie piranha's. Het blijft altijd vermakelijk, tenmiste voor mij, want ik snap ook wel waarom sommige mensen deze film niet zo kunnen waarderen zoals ik wel deed.

Het heeft niet al te veel tijd nodig om op gang te komen voordat de piranha's echt hun eerste debuut maken. En wanneer ze toeslaan is het meestal ook goed met een doos bloed en ledematen.

Van de regisseur heb ik een hoop gezien, en ik vind dit toch wel zijn hoogtepunt. Heb me erg vermaakt hiermee. De cast is redelijk sterk wat ik om heel eerlijk te zijn niet echt had verwacht in een film zoals deze. Rhames, Shue etc. Grappig om te zien eigenlijk.

Deze film staat ook nog eens in mijn top 10. Tja, meningen verschillen . Ik heb me er enorm mee vermaakt.