Opinions

Herzien. Ik vond het campy fun. Een film die het bloederige niveau van het eerste deel duidelijk niet haalt, maar zichzelf gelukkig verder totaal niet serieus neemt. Het levert een wisselvallige film op. De beelden in het donkere meer zijn vooral onoverzichtelijk geregisseerd en de humor wringt zich voor een te lange tijd niet lekker los, waardoor het eerste halfuur niet best is. Eenmaal we bij de finale aankomen gaan de registers open en worden we getrakteerd op een cheesy B-finale. Echt geweldig wordt de film nergens, maar als je de vergelijkingen met het eerste deel een beetje kan loslaten (dat kon ik eerst ook niet) heb je vooral een erg komische film voor ogen. Uiteraard flauw en uitgekauwd, maar ik heb een stuk beter kunnen genieten in vergelijking met de eerste kijkbeurt. Dit vervolg had 19 miljoen euro minder om te spenderen, waardoor ik het pad dat Gulager besloot te bewandelen beter kan begrijpen dan toen.

Een kleinere verbetering.

Dat is ook niet zo moeilijk want het eerste deel had bijna geen budget en vormde vooral een hele kleine film. De piranha's vormden een leuk concept voor wat lekkere horror, maar Dante wist destijds nauwelijks een spannend gevoel naar boven te krijgen en daardoor was dat eerste deel best vermoeiend te noemen. Deel 2 is een kleine verbetering.

Maar ook niet heel veel. Het budget lijkt iets meer te zijn geworden, terwijl het nog steeds een hele goedkope film blijft. Piranha II heeft volgens IMDb namelijk enkel $150.000 tot z'n beschikking en dat is best krap. Des te knapper dat Cameron het allemaal iets groter laat lijken waardoor deze film iets meer in de voetsporen mag staan van grotere zeemonsterfilms.

Cameron weet er echter maar een beperkt charisma aan mee te geven. De afbeeldingen van gore zien er hier veel dreigender en gemener uit dan de dwaze moorden die wel on-screen gebeuren. Het idee van vliegende piranha's is leuk, maar de uitvoering is vooral een beetje gek. Die mensen zien vechten met poppen ziet er niet bepaald opwindend uit en ondanks dat het wel een bepaalde vorm van cheese meegeeft is het verre van indrukwekkend.

De flow zit er wel wat beter in en de beelden onderwater zijn best goed gelukt, waardoor je al snel de voorliefde voor water een beetje kan merken van Cameron. Ook niet verbazingwekkend dat hij de Marianentrog is afgedaald, in deze film daalde hij in ieder geval alvast af naar een onderwaterboot. Zo is er met de locatie weinig mis, maar de ondersteunende elementen missen wel.

Zo zijn de vliegende piranha's nooit eng of dreigend, het acteerwerk slecht en het verloop duurt met 94 minuten iets te lang. Dat er geprobeerd wordt wat humor in de film te stoppen werkt voordelig en in zijn geheel stijgt deze film ook boven deel 1 uit, maar de dwaasheid valt gewoon niet te compenseren. Vanuit Cameron de minste film, maar dat was uiteindelijk wel te verwachten.

Minste deel.

Vooral omdat dit deel toch echt veel te lang duurt. De magie van Depp was er hier al voor een deel af, dus dan duren 169 minuten opeens erg lang. Het boeiende spektakel vond ik ook maar meevallen in dit deel helaas, terwijl er zo'n budget in ging.

Depp doet nog steeds zijn best, maar na 2x een film van 140 minuten heb je zijn kunsten wel zo'n beetje gezien. Knightley en Bloom zijn allebei nogal standaard en te serieus. Het ziet er allemaal nog steeds prachtig uit, de boten, de oorlog aan het einde.

Daarvoor zie je ook wel een duidelijk enorm budget hierin, maar helaas waren de eerste 2 nog steeds beter. Er zit gewoon te weinig mythe of legende in om dit deel echt staande te houden. Acteerwerk buiten Depp en Babarossa ook niet heel bijzonder.

Minste deel, duurt echt een stukje te lang. Wel een voldoende omdat het er allemaal visueel echt prachtig uit blijft zien.

Leuk.

Toch wel een van de meest leuke delen in de reeks, die later eigenlijk pas wat minder te noemen was. Het plezier, de mooie effecten en Depp die hier nog magisch is spat er soms echt vanaf. Jammer dat Bloom en Knightley nog steeds suffe personages zijn.

De film heeft boeiende actie, en is misschien toch wel een van de beste disneys die er zijn. Vooral de scenes waar de kraken in beeld komt zijn puur genieten. Davy Jones is ook een leuk personage, Depp heeft hier nog steeds lekker veel charme maar ook de boten zien er goed uit.

Visueel prachtig, leuke boeiende scenes, de speelduur is overigens inderdaad wat fors voor een piratenfilm. Hier en daar had wat meer fantasie in gemogen en waarom Bloom / Knightley hierin zo romantisch en serieus moeten zijn was ook wel vrij jammer.

Tof tweede deel dit, op een ook geslaagd eerste deel.

Ja leuk.

Waarbij ik deel 3 en 4 al wat minder vond, had ik weer plezier met dit deel. Want deel 3 en 4 hadden soms de neiging saai te zijn, maar hier is alles weer dik in orde qua kleurgebruik, humor en plezier. Terwijl de film ook gewoon serieus kan zijn.

Depp heeft misschien de magie van Sparrow niet meer, maar hij kan zijn rol nog steeds leuk uitvoeren. Als er een deel 6 komt, zit hij er niet meer in helaas. Hij blijft altijd wel grappig, maar ook leuk dat Rush weer terug is. Bardem is ook wel prima, al mist hij wel de dreiging.

Effecten zijn erg bombastisch en groots, maar dit dankt wel een meer dan vermakelijke film vol met bizarre bombastische spektakel scenes die altijd wel boeiend blijven. Vooral omdat de zo groots zijn blijven ze leuk, maar ook elke scene met het helblauwe water vind ik prachtig om te zien.

Jammer dat de zwaardgevechten zelf geen echte kick meer geven, maar in het algemeen blijft dit deel ook weer mooi eventjes boeien. Soms ook verrassend leuke camerastandpunten en bewegingen, terwijl ik daar meestal niet veel van zie in dit soort films. Dat is natuurlijk zelf al een klein pluspuntje.

129 minuten gingen vrij snel om, al overstijgt deze film het niveau niet meer van deel 1 en 2, want daarvoor is alles al een beetje gedaan. Ik hoop de kraken ook nog eens een keer terug te zien, want hier moeten we het doen met spookhaaien.

Uiteindelijk gewoon een ruime voldoende, voor de 129 minuten spektakelfilm. Ik ken weinig piratenfilms die me zo weten te vermaken.

Mwa, deel 4.

Ook bekend als de 'duurste film aller tijden' is deel 4 van de reeks toch duidelijk niet meer zo leuk als de eerste paar delen. De echte Jack Sparrow magie is er zo langzamerhand wel uit nu, en daarmee is Depp zelf niet bepaald bijzonder meer.

Visueel ziet het er prima uit, maar de grappen lijken meer een soort herhaling van de eerdere delen. Penelope Cruz is niet bepaald bijzonder en staat er alleen maar voor haar uiterlijk. Depp slaagt er niet meer echt in om de film te dragen, en Claflin is ook maar een saai personage hier.

Gelukkig is de keuze voor de zeemeerminnen een goede keuze, en dat levert hier en daar leuk spektakel op. De film heeft in het algemeen wel boeiend spektakel, maar de karakters zijn wat saai geworden. Het verhaal stelt weinig meer voor.

Gelukkig blijft het allemaal boeien en zijn de 137 minuten best snel om zo. Blijft wel een leuke reeks, al blijven de eerste delen toch een stuk beter dan de later delen.

Het begin.

Een zeker geen slecht eerste deel op een best wel leuke reeks dit. De speelduur is wat fors en hier en daar is het jaartal 2003 wel merkbaar. Visueel haalt de film het dan ook niet altijd bij zijn vervolgen, maar wat dit deel zo speciaal maakt is onder andere Depp.

Depp straalt hier het plezier af en weet de charme en magie van Jack Sparrow hier perfect neer te zetten. Ze hadden hier niet zoveel vervolgen op moeten maken, want op een gegeven moment was die magie er wel af. Die magie die hier zo speciaal was.

Barbarossa is ook wel een leuk personage, de film is verrassend komisch en fris en bied genoeg piratenactie om het allemaal lekker geboeid te houden. Bloom + Knightley vind ik nog steeds niet zo'n leuk duo, maar ja. Leuk filmpje dit.

Leuk eerste deel op een reeks die later na deel 2 steeds minder werd.

Een oude klassieker van Vincent Price is altijd leuk om te zien, ondanks dat dit niet zijn beste rol is. Pit and the Pendulum profiteert vooral van een sfeervol decor, waardoor zeker de spookachtige elementen goed voor de dag komen. Eenmaal de uiteindelijke insteek duidelijk wordt, hangt er een zeker gevoel van teleurstelling (vanwege gebrek aan originaliteit) in de lucht, maar het levert gelukkig een noemenswaardige finale op. Jammerlijk is het slechte acteerwerk van de bijpersonages en dat regisseur Roger Corman de spanningsboog niet echt kan opkrikken, maar dit soort beknopte horrorfilms worden in de huidige generatie erg gemist. De soms experimentele montage pakt lelijk uit, maar de opleuking en detaillering zijn memorabel genoeg om het eindresultaat op een voldoende te laten landen.

Goed.

Ondanks een paar wat oudere effecten is deze film me nog niet eens zo slecht bevallen. Diesel is echt geknipt voor de rol van Riddick. En dat laat ie ook zeker zien. Ik vind hem hier ook wel wat beter dan in The Fast and the Furious filmpjes.

Het verhaal vind ik altijd wel leuk, gestrand op een planeet met monsters. en dan 1 voor 1 gegrepen worden. Dit soort verhaaltjes kan ik altijd wel naar kijken. Geen idee hoe de andere delen zijn, als ze zoals deze zijn zal ik ze misschien wel kijken.

Leuke ervaring.

Ok.

Deel 2 vond ik een stuk leuker dan dit om heel eerlijk te zijn. Ook al is het een vrouwenfilm, en om hem als man te bekijken kan ook al een andere kijkhoek leveren. Muziekfilms hebben nooit erg ver op mijn lijstje gestaan. En dit voegt niet veel meer toe.

De vele grappen waar ik waarschijnlijk om had moeten lachen, is er niet echt van gekomen. Ik deed het eigenlijk alleen maar omdat het allemaal erg vlot ging. Een film die erg snel wegkijkt ook, en de vele muziek die ook wel redelijk was maakte deze film naar een 2,5*

Mwa.

Niet echt mijn reeks, maar dusdanig vlot gebracht deze Pitch Perfect films. Ik heb de "Cup Song" dingen altijd strontvervelend gevonden dus dat was ook niet echt top. Gelukkig kon ik Kendrick en de rest best wel pruimen in deze film.

Een film vol met flauwe humor en niet echt een film waar ik echt om kon lachen. Elizabeth Banks is ook een behoorlijk vervelende actrice. Voor de rest zijn de personages wel prima, Anna Kendrick past wel in haar personage. Liedjes zijn ook wel leuk.

Een film die nergens op uitblinkt, maar wel vrij vlot is. Om echt te kunnen lachen kan je misschien iets anders opzetten, want dit soort films spreken alleen maar een bepaald soort publiek aan, een publiek waar ik dus niet echt bij hoor.

Behoorlijk flauw.

Eigenlijk gewoon nog een keer de "Barden Bella's" maar dan allemaal nog meer overdreven en allemaal een stuk minder grappig. Waarbij ik de eerste 2 delen nog een beetje kom mee glimlachen maakte dat hier meer plaats voor heel veel irritatie.

Vooral omdat bepaalde karakters die ik nog kon uitstaat in de eerste 2 delen hier heel irritant waren. Vooral Wilson was zeer flauw en vervelend, haar grappen werken gewoon niet meer. Ook de korte intree van Banks was niet om uit te staan. Maar ook de rest heeft me nergens maar een beetje aan het lachen gekregen.

Het plot rondom de vader van Wilson was ook echt om te huilen, vooral aangezien de eerste delen meer over "vriendschap" gingen en dan heb ik geen idee waar dit allemaal op slaat. Al moet ik bekennen, de opening was daarmee wel ok in zijn spektakel.

Wat de film dan nog een beetje omhoog helpen zijn de concerten en liedjes die altijd wel een soort leuke charme hebben en altijd wel prima om te volgen zijn. Altijd hangt er wel een soort spanning bij of het "dit keer wel eens goed zal gaan".

De film valt ook in herhaling in wat in de eerdere delen al eens is gedaan, maar het helpt omdat de film dan af en toe zelf ook wel heel goed weet en er regelmatig de spot mee drijft, alleen niet op een al te grappige manier, vooral omdat de karakters gewoon zo vervelend en overdreven zijn.

Ook DJ Khaled komt nog even opdagen, al zie ik in hem maar weinig voorbeeld aan de jeugd. Maar ja, dat zal wel weer iets zijn dat alleen de "fanluv" begrijpt. Matige film, waar alle humor van weg is en dan kunnen de vrolijke liedjes de film niet meer overeind helpen.

Wel leuk.

Chris Columbus heeft een beetje afstand gedaan van de Home Alone en Harry Potter films, laat hij hier duidelijk zien. Deze Pixels was zeker een gewaagd project om zo te maken, aangezien Adam Sandler en Kevin James niet de beste kritiek krijgen.

Wederom is de humor erg flauw en soms pijnlijk ongrappig. Monaghan is vooral een pijnpunt. De film is gelukkig wel vrij vlot en kijkt makkelijk weg, en de effecten zijn wederom erg mooi gemaakt. Vooral de finale en Pac-Man zijn opvallende scenes.

Actie zeer geslaagd, humor wat minder. Met wat minder flauwe humor en iets meer actie was de film wat geslaagder geworden, en daar kunnen de meeste van ons het wel mee eens zijn. Columbus heeft weleens wat in huis.

Niet bijzonder.

Pixie vormt een nogal basis opzetje voor een misdaadverhaal. Zonder enige ambitie of hoogtepunten naar voren gebracht alleen. Daarmee valt ook deze film een beetje onder de categorie van films die je binnen drie dagen vergeten bent. Ik keek het zelf dan ook vooral voor de aangestelde cast die erin meehuppelt.

Het is allemaal nogal een flauw gebeuren. Het kent wel een redelijk lopend verhaal, maar regisseur Thompson geeft er wel erg weinig leven aan. Het is pas helemaal richting de finale dat de eerste goed gestileerde beelden om de hoek komen kijken. Sowieso eindigt de film opvallend sterk ten opzichte van de rest van wat het toont, want daar wordt voor het eerst wat lef getoond vanuit de schrijver.

Verder kabbelt het verhaal wat voort met humor, drama, romantiek en misdaad. De genres gaan in dit geval redelijk bij elkaar, en toch weet het niet te lopen. Vooral door het bijna complete gebrek aan verrassing of inleving. De personages worden nooit interessant, de humor werkt ook nergens en de misdaad wordt te veel naar de achtergrond geschoven om er iets interessants uit te krijgen.

Toch weet de finale nog wat te redden en is het acteerwerk ondanks de compleet oninteressante vormgeving van de personages nog wel aardig. Wel ben ik van mening dat iemand als Cooke gewoon niet zo goed in dit verhaal past. Andere rollen zoals die van Meaney passen juist heel goed in het verhaal, maar worden teveel naar de achtergrond geschoven. Zo wisselt de film zichzelf voortdurend af, maar echt sterk wordt het nergens.

Tim Oliehoek regisseert een ambitieus, maar behoorlijk rommelig verhaal. Zo rommelig eigenlijk dat ik begin te denken dat het echte boek niet veel rustiger zal weglezen. De opening van de film belooft in ieder geval een tamelijk spectaculaire film, maar al snel is het duidelijk dat het gebeuren vervalt in clichématige gebeurtenissen, lompe wendingen en vooral erg kinderachtige mensen. Zeker de vader van Ojja, vertolkt door El Hamus, is werkelijk te zot voor woorden. De oorlog tussen pizzeria's wordt ook nogal haastig afgewerkt en tegenwoordig los je gewelddadige ruzies klaarblijkelijk op met drie zinnen als je het een weekje laat passeren. Was het maar zo'n feest. Het ontging me volledig hoe zo'n escalerend gebeuren nergens opgepikt leek te worden door de rest van de wereld, zoals handhaving (die er op een enkel moment zelfs letterlijk met de neus bovenop zit) evenals de vader van Haas. Regelmatig brengt Oliehoek de driftige scenes vlot en blits in beeld, maar hij kan weinig aanvangen met het rommelige scenario. Het verbaast me echt dat drie mensen eraan meegeschreven hebben, maar goed. Ik vond het een uiterst voorspelbare jeugdfilm, met gelukkig wat vlotte regie om er (godzijdank) geen volledig saaie boel van te maken.

Best degelijk.

Tevens ook mijn eerste ontmoeting met Cianfrance. Niet dat zijn regiecarrière nu zo verschrikkelijk groot is, maar het is toch een aardige eerste ontmoeting. Deze film stond al langer op mijn lijst maar het kwam er niet van. Onlangs kwam de film op TV en heb ik hem zo gelijk mee kunnen pakken.

De regiestijl is vooral het duwtje wat deze film nodig heeft. Cianfrance maakt het zichzelf namelijk niet makkelijk door een redelijk standaard misdaaddrama concept uit de kast te trekken. Niet dat dit soort films tot in den treurigheid worden herhaald, maar dit soort praktijken hebben we vast weleens vaker gezien. Aan Cianfrance om dit dus verfrissend te brengen.

Ik moet zeggen, daar weet hij goed in te slagen. Deze film voelt nergens aan als een oubollig en onorigineel resultaat. Verfrissende regie die enkele scenes sterker en beter aan laat voelen, en intens gebrachte achtervolgingen. Vooral dat laatste zijn scenes die uitstekend en met de juiste snelheid worden geregisseerd.

Personages zijn ook best boeiend, al is niet ieder personage zo leuk als de ander. Gosling doet het goed, maar Cooper is wat eentoniger en normaler. Ik moet zeggen dat ik DeHaan en Cohen beide beter vond dan de grote heren. Niettemin wordt er door iedereen, zelfs Mendes, aardig geacteerd. Erg realistisch voelt het niet aan, maar humaan genoeg om ook niet te gaan irriteren.

Richting het midden van de film valt het allemaal wat plat omdat het tempo er plots uit knalt, maar de eerste en laatste 40 minuten zijn erg aardig te noemen. Interessante beelden die prima in beeld worden gebracht en verfrissend geregisseerd. Deze film voelt ten alle tijden professioneel aan, en ondanks de flinke speelduur biedt het net genoeg verrassingen om niet saai of langdradig aan te voelen. Een aardige ontdekking, maar tot een favoriet zal het niet komen.

Het duurt ongeveer 50 minuten voordat er wat aan de hand is in deze zielloze combinatie tussen slasher- en politiefilm. Regisseur David Boorboor maakt namelijk de aparte afweging om beide uitgangspunten geregeld te onderbreken om ze af te wisselen, onderbrekingen die nogal onhandig getimed worden door het verschil in toonzetting tussen beide sporen. Het maakt voor het eindresultaat echter niet bijzonder veel uit, want er was hoe dan ook weinig aan de hand en de uiteindelijke horrorelementen komen daarnaast halfbakken voor de dag. Boorboor zet in op een aantal ongeremde ideeën die de kijker enigszins wakker schudden uit zijn of haar slaap, verder is het vooral een uiterst traag, saai en sfeerloos resultaat dat nergens overtuigt.

Dom geheel.

Ben niet een al te grote fan van detectivefilms. Vind ze allemaal maar heel erg op elkaar lijken, behalve dat vaak de clues anders worden ontdekt en de killer wat andere motieven heeft. De een wat leuker dan de ander. Deze heeft een interessantere manier van moorden, maar net zulk duffe manier van filmen.

Tevens ook mijn eerste film die officieel 18+ is beoordeeld op kijkwijzer. Heb vast al films achter de rug die van de 16+ naar de 18+ gaan springen, maar het is altijd wel leuk als je een film kan zien die meteen 18+ is beoordeeld en niet of eerdergenoemde manier.

Maar het is echter nogal een suf en dom geheel geworden. Je voelt de bui ook al hangen als Kozuchowska ten tonele verschijnt. Heb niks met die detectivetypes, maar dit slaat echt alles. 50-jarige emo die wat bijdehand doet en wat door de film heen gromt maar geen moment intrigerend of interessant is.

Bovendien is er voor een detective-verhaal maar weinig nagedacht over het detectiveverhaal zelf. Bijna iedereen loopt vrijwel een crime scene binnen en roept wat conclusies die ze ter plekke kunnen opmaken bij 1 blik op een dood lichaam. Het is ronduit lui schrijfwerk.

Acteerwerk en personages zijn van iedereen ruk. Geen enkele rol kunnen spotten die me maar een beetje wist te charmeren. Veel mensen die moeilijk kijken, veel personages die random conclusies trekken. Met wat knusse heldendaden tussen de film door, ja de film wordt er per minuut een stuk mooier op.

Het is dat sommige korte actiescènes tussendoor nog wat energiek gebracht worden en de moorden opvallend bruut en bloederig gebracht zijn, maar uiteindelijk is het vooral naar dode lichaampjes kijken die nogal een pijnlijke dood over zich heen hebben gekregen. Wanneer het wel wordt laten zien, duurt het meestal maar een aantal seconden. Alsof de regisseur weinig zin had in extra detail. Daarbij ook nog even afgeraffeld met een suffe twist.

Suf detectivegeheel dit. Laat ook zien waarom ik niet zo verzot ben op dit genre. Het is allemaal zo bijdehand en arrogant. Deze film is daarbovenop ook nog een stuk luier en simpeler. Duidelijk geregisseerd door een wat simpele ziel. Netflix zal hier vast niet te veel aan hebben uitgegeven.

Slecht maar charmant.

Ik had het niet verwacht, maar het is nog best meegevallen ook. Behoorlijk fout op alle gebieden, maar deze film ging er belachelijk goed in bij mij. Lekker veel vermaak en onzin en een hoop foute dingen om je nog even mee te kunnen vermaken. Ik was er opvallend snel doorheen.

Deze film faalt inderdaad op veel gebieden, maar je kan het Ed Wood niet kwalijk nemen dat er wel een hoop liefde in de film is gegaan. Hij probeert met een klein budget in ieder geval iets groots neer te zetten en dat lef kan je hem niet kwalijk nemen.

De dialogen zijn barslecht natuurlijk, maar daardoor wel vermakelijk. Vele slaan inderdaad als een tang op een varken en een hoop zijn behoorlijk bedenkelijk, maar het maakt de boel iets vlotter. Voor de rest echt een hoop ideeën in de film gepropt, maar ook dat zorgt ervoor dat het vermakelijk is.

Decors zien er echt dom uit, met name het kerkhof. De kleding van de aliens zien er nog dommer uit. Dat was echt regelrecht uit het vuilnis gepakt. Ik dacht ook eerst dat het een bijeenkomst was voor mensen die denken dat aliens bestaan, maar het bleek dus daadwerkelijk om aliens zelf te gaan.

Redelijk vlotte loop, maar te veel ideeën die elkaar in de weglopen. Want het komt letterlijk allemaal voorbij. Vampiers, aliens, zombies en skeletten. Wood krijgt het op gekke wijze allemaal in een film van slechts 79 minuten gepropt.

Slecht op een hoop vlakken dus, maar erg vermakelijk. Omdat ik eigenlijk gewoon geen irritaties had tijdens het kijken, ga ik nog gul zijn in mijn beoordeling.

Wisselvallige avonturenthriller met een aantal luidruchtige actiemomenten naar het einde toe. Het voordeel is dat regisseur Jean-François Richet niet direct van bestaand materiaal tapt, waardoor je zeker op het vlak van sensatie en spektakel met een versnelling hoger kunt opereren. Gerard Butler is ook uiteraard ervaren met dit soort films en past daardoor goed in het plaatje, maar dat maakt deze keuze aan de andere kant wel erg voorspelbaar. Het grote nadeel van Plane is de afwezigheid van doeltreffende spanning en dreiging, waardoor zeker het eerste uur nogal weinig noemenswaardige momenten introduceert. Het gebeuren neemt een wat brutere vorm aan in de laatste 30 minuten en dat werkt aanstekelijk, maar dit komt eigenlijk te laat.

Ook maar meegepakt.

Een opmerkelijke film voor die tijd, vooral omdat het waarschijnlijk toen echt een waanzinnig gegeven geweest moest zijn. Ondertussen is het wat moeilijker om dit soort films met hedendaagse technieken nog ten volste te appreciëren. Toch bespeur ik genoeg elementen die op z'n zachtst uitgedrukt opmerkelijk te noemen zijn.

Bijzonder aan de film is hoe het modern over wil komen (apen gedragen zich nu eigenlijk als mensen) en toch zo primitief te noemen is. Apen hebben beschikking over wapens, maar intern maken ze enkel gebruik van visnetten en andere praktische methodes. Ook wordt het voor de technologie waarover beschikking is nogal pover ingericht. Kreeg geen moment het gevoel dat de basis elk moment de lucht in kon gaan.

Het acteerwerk is ronduit matig. Veel expressie, weinig indruk. Kreeg geen moment het gevoel naar echte mensen (of apen) te kijken. Sowieso is het uiterlijk van die dingen te verouderd om nog van op te kijken. Beter gezegd: het ziet er totaal niet uit. Ondanks al die minpunten moet ik zeggen dat de film verder wel onderhoudend in elkaar steekt.

Mooie sfeerschepping, soms prachtige decoraties, en vooral een einde dat echt indruk maakt. Zeker voor die tijd hebben ze werk gemaakt van hun verhaal en veel extraatjes kunnen leuk onderbouwd worden. Sowieso heb ik het concept waarbij de rollen tussen mens en dier volledig worden omgedraaid geweldig gevonden. Deze film is daar een grondlegger in en maakt dan ook meteen indruk.

Het vermaakt ten alle tijden en de actie volgt elkaar in een nette flow op. Dat wil echter niet zeggen dat de film op een hoop punten nogal wat kansen laat liggen. Van de versie van Burton weet ik ondertussen niets meer en tot nu toe is enkel Wyatt diegene die me echt kon charmeren met deze films, maar toch mag deze oorsprongsfilm er zeker zijn. Voor die tijd erg knap, ondertussen alleen flink gedateerd.

Wel ok.

Burton doet hier een redelijke poging om de Planet of the Apes klassieker modern te verfilmen. Helaas slaagt hij hier maar deels in, want het ziet er allemaal niet bepaald bijzonder uit. Vooral die apen zien er niet echt overtuigend uit.

Wahlberg speelt wel een leuke rol, al is hij wel wat te serieus. Er is veel fantasie gebruikt en dit levert het nodige spektakel hier en daar op. Vooral de veldslagen zijn leuk vormgegeven en weten volop te boeien. Prima actie dus.

Het verhaal duurt wat te lang, maar verveelt nergens echt. Een vrij vlotte film, jammer dat de apen er niet beter uit hadden kunne zien. Dan maar CGI gebruiken. Reeves en Wyatt deden dit later toch echt wel wat beter dan Burton.

Heerlijke herziening.

Het is lang geleden dat ik Planet Terror heb gezien, en ik dacht al dat ik de film beter zou gaan waarderen mocht ik de film herzien. Dat is dan recentelijk gebeurd, en mijn vermoedens bleken kloppend te zijn. Ik vond deze film werkelijk geweldig, en tot op de dag van vandaag is dit de beste film waar Rodriguez mee is gekomen, naar mijn mening.

De film probeert een Grindhousefilm te zijn, maar buiten de filters en een hele hoop verwijzingen is dit uiteraard te duur, groots en goed gemaakt om dat kader binnen te treden. Het is een erg gladde film geworden, die het concept van vermaak voorrang geeft aan de rest, en het werkt bijna verfrissend. Het is een film die volop voor de fun gaat en veel hooi op z'n vork neemt, maar hier nooit prekerig over doet.

Het bloed mag erg vloeien in deze film, maar het is de regie zelf die de film gewoon maakt. De effecten zijn geweldig, de cinematografie vloeiend en het tempo is van een soort waar je u tegen zegt. Het acteerwerk is ook aardig en de personages slagen er keer op keer in om memorabel te zijn. McGowan die bijvoorbeeld een groot wapen als been heeft, ik denk dat niemand het ooit meer gaat vergeten.

Ik blijf dit soort films gewoon geweldig vinden en kan het uit alle macht waarderen. Het is een film die nooit saai wordt en zijn vermaak niet uit mooie beelden krijgt, maar gewoon uit de inhoudelijke fun die het presenteert aan de kijker. Het budget is niet heel hoog en dat valt soms te merken aan het gebrek van variatie in locaties, maar daar waar Rodriguez zijn camera wel plant gaat het lekker los.

Geweldige cinema, verveelt nooit en kent veel meerwaarde qua regie. Goed camerawerk, grappige dialogen, ideale personages en horror om je vingers bij af te likken. Je moet van dit soort overdreven horror houden uiteraard, maar ik heb er geen enkel probleem mee. Een heerlijke film die zijn concurrentie of collega Death Proof met gemak weet te overklassen.

Eerste Laloux.

Ik denk dat een naam als Laloux altijd wel obscuur zal blijven, en zo te zien zal het ook enkel en alleen blijven bij enkele animatiefilms die een status hebben gekregen. Deze film vormt waarschijnlijk zijn bekendste film en ik heb Fantastic Planet dan ook meerdere keren voorbij zien komen in boeken die de film prijzen als een van de beste films op aarde.

Briljant vond ik het niet, maar de film leunt op een leuk concept waarin mensen dit keer het ras zijn die als huisdieren behandeld worden. Het geeft Laloux meteen de ruimte tot wat creativiteit en het verhaal wordt er ook onvoorspelbaar mee. Heerlijk eigenlijk. Des te beter dat het verhaal ook onvoorspelbaar blijft en zich nergens meteen prijsgeeft, je merkt dat het verschil oplevert.

Er zitten genoeg boodschappen in de film die het als resultaat een wat diepere laag geven. Jammer genoeg was ik minder fan van de animatie en ik vond het jammer dat de relatie tussen dat jongetje en zijn baasje wat kort door de bocht werd uitgewerkt. Een emotionele meerwaarde heeft de film niet en intrigeert enkel en alleen omdat de beelden zo apart zijn, niet omdat de uitwerking van relaties zo sterk is.

Op het vlak van animatie ook niet de meest mooie film, maar dankzij de creatieve blik van Laloux komt het qua variatie wel een eind. Jammer dat ze hier hebben gekozen voor een enkele stijl, ik denk dat meerdere tekenstijlen voor wonderen hadden gezorgd. De beelden kennen ook genoeg vreemde wezens, leuke ideeën en extra details om het resultaat leuker te maken.

Fantastic Planet is meer een ervaring dan een verhaal en laat zich leiden door de diepere lagen. Wat er zich op het oppervlak afspeelt kent wat missers en lege holtes. Deze film is voor het concept alleen al een kijkbeurt waard, en ik hoop dat deze film niet snel in de vergetelheid zal raken. Ik vond het leuk om gezien te hebben, alleen als iemand die niet graag de diepere lagen analyseert zette het me niet aan het denken toen de film was afgelopen.

Idioterie van het puurste soort, maar regisseur Scott Schirmer heeft wonderbaarlijk genoeg wel een kleine fanbase op weten te bouwen. Je kunt dit al vroeg concluderen, met name omdat er in de eerste paar minuten een dankwoord wordt ingezet voor de financiële tegemoetkomingen. "Goed gedaan allemaal, we zijn nu een compleet achterlijke film rijker", dacht ik na afloop. Plank Face kent niettemin een aardig eerste kwartier met een aantal naargeestige beelden en een verdienstelijk tempo, maar Schirmer knalt de vaart er al heel snel uit om het ridicule basisgegeven uit de doeken te doen. De inhoud lijkt exclusief een verboden en perverse seksfantasie te zijn, want als psychologische gedragsstudie is de film werkelijk te lomp voor woorden. Een ontelbare hoeveelheid aan nietszeggende seksscenes passeren verder de revue waarvan ik eigenlijk oprecht niet weet of de intentie opwindend moet zijn, maar ik vond het afstotelijk. De voortgang raakt na enige tijd zoveel belachelijkheden aan dat ik me enkel en alleen kon ergeren aan de doorgeslagen horrorbeelden. Ik heb echt zelden zoveel onzin aan elkaar geplakt gezien, maar Schirmer bereikt er wel publiek mee.

Hm.

Maakte achteraf toch niet zo'n indruk als ik had gehoopt. Ondanks dat het onderwerp zeker boeiend is en alle potentie had om boeiend te kunnen zijn. Dat is het ook. En dat mag ook wel aangezien regisseur Oliver Stone zelf ook veteraan is.

Dat tempo doet het hem dan ook vooral. De film is absoluut nergens saai en raast in genadeloos tempo door die 2 uur. Er gebeurd ook ontzettend veel in die 2 uur, waarvan enkele momenten confronterend gebracht zijn en daarom op weten te vallen.

Ook leuk om zo veel bekende acteurs in jongere rollen te zien. Op acteren kan ik niet heel veel afrekenen. Alleen Sheen vond ik iets te gemaakt spelen. Berenger hier wel in een sterke rol. Ken hem nog niet zo goed als acteur, maar krijg het idee dat hij de Steven Seagal-weg opgaat.

Echter heeft de tijd de film wel weten in te halen. Alles voelt een tikkie ouderwets aan. Niet dat dat een probleem is, maar het gaat wel ten koste van een bepaalde ervaring. Ik zie ook dat de film psychologisch moet zijn, maar het ging wat mij betreft wel heel snel met de schakel naar chaos.

Ook een beetje lelijk camerawerk hier en daar, zeker tijdens de oorlog zelf. De beelden vanuit de helikopters ogen wel indrukwekkend, maar de beelden op de grond waren me te afstandelijk en chaotisch. Dat laatste wil ik nog wel begrijpen, maar hier leek het bij vlagen toch wat onkundig.

Maakte eigenlijk ook gewoon geen impact op mij. Het zijn enkele scenes die eruit springen. Het binnenvallen van het dorp en natuurlijk de iconische dood van Dafoe. Maar voor de rest kon ik toch niet heel veel speciaal materiaal ontdekken hier. Raast wel aan je voorbij, maar ik miste toch hier en daar wel de impact een beetje. Soundtrack was overigens erg mooi, maar de toepassing hiervan vond ik vaak wat minder treffend.

Regisseur Patrick Lussier verbetert zijn kunsten na wat pulpuitstapjes, dit keer met een serieuzere film. Hij wist daarvoor klaarblijkelijk precies wie hij moest strikken, want Bailee Madison en Jerry O'Connell spelen werkelijk perfect. De locatiekeuze is bovendien lekker sfeervol (helaas wel met een zeker gebrek aan detail), ondanks dat het als geheel nergens uitzonderlijk spannend is. Play Dead moet het dan ook vooral hebben van het vermaak en daarvan is er genoeg. Degelijk bloedvergieten, een onderhoudende finale en interessante personages zorgen voor een makkelijk wegkijkend eindresultaat, daar leek Lussier ook expliciet voor te gaan. Jammerlijk is dat de opbouw niet echt werkt en er nooit een zekere dreiging van het gebeuren afstraalt, maar uiteindelijk heb ik geboeid gekeken voor de volledige speelduur van 106 minuten.

Satirische komediefilm met een sterk eerste kwartier, waarna de opgegeven personages vooral een onmenselijk saaie indruk achterlaten. Regisseur Robert Altman heeft genoeg te vertellen binnen The Player, met een eindeloze mogelijkheid om tegen verschillende schenen aan te trappen, maar toch komt het allemaal nogal braaf en bekend voor de dag. De grapjes zijn na de eerste helft vooral vermoeiend, het mysterie is na de dood van Vincent D'Onofrio pijnlijk oninteressant en echt sterk is het einde verder ook niet. Hierdoor is de brede speelduur van 124 minuten geregeld een zware zit.

Middelmatig griezelproject waarin de meest noemenswaardige momenten zich in het eerste halfuur al laten zien. Specifiek de scène waarin drie tieners het spel spelen dat alle gebeurtenissen in gang zet, is sfeervol en laat zien dat regisseursduo Fionn Watts en Toby Watts echt wel over het benodigde gevoel beschikt. Ook het acteerwerk, ondanks de volstrekt belachelijke personages die hier worden neergezet, kan er best mee door. Veel mysterie is er voor de kijkers niet om uit te puzzelen en echt spannend wordt het nergens, maar een aantal liefhebbers zal zich zeker met de eerste akte kunnen vermaken. Extra zonde dus dat de slotfase nogal bedenkelijk voor de dag komt.

Individueel doen alle castleden het niet onaardig, maar de komische inslag vanuit het scenario is nodeloos kinderachtig en voornamelijk vervelend. Hierdoor raakt iedereen opgezadeld met een personage dat zowaar uniek wordt vormgegeven, maar niet verder komt dan flauwe woordgrapjes en een hoop ineffectieve slapstick. Specifiek John Cena mag zich best op zijn achterhoofd krabben nadat hij deze rol heeft geaccepteerd, want dit soort personages zetten hem vooral in een negatief daglicht. Regisseur Andy Fickman komt verder met een aandoenlijk tempo aanzetten en er gebeurt een hele hoop, maar uiteindelijk overheerst de irritatie te zwaar om daar nog meer extra punten voor te geven.