Opinions

Ok.

Wederom een aflevering die ook niet bepaald volop als Black Mirror aanvoelt. Dit lijkt inderdaad vooral een kruising te zijn tussen een lichte horrorfilm en Black Mirror. Enkele BM elementen zijn wel duidelijk te herkennen, maar voor de rest lijkt dit een wat andere film te zijn.

Russell doet het wel prima, maar is een wat misplaatst karakter soms. Zijn handelingen zijn soms wat vreemd en dat nerveuze gelach had ook wel een klein toontje minder gemogen. Voor de rest zijn de acteurs en actrices wel ok, maar niets memorabels.

De film is inderdaad iets meer een horrorfilm dit keer, vooral in het middenstuk. Vlak daarna begint het weer terug te hobbelen naar Sciencefiction/Drama. De echte Black Mirror sfeer is vooral in het begin te herkennen, met een wat trage maar werkende introductie.

Richting het einde begint de film wel wat chaotischer te worden, maar je komt er wel prima doorheen. Het is wel wat minder origineel, maar het blijft best leuk en krijgt daarmee dan ook een voldoende.

Leuk.

Erg leuk filmpje weer van de beste Ross alweer. Eindelijk weer eens een film met echt originele ideeën. En die laat Ross dus ook behoorlijk leuk over het scherm rollen in dit bijzondere maar toch erg leuk verhaal. Geen idee of dit ergens toch nog eens gedaan is, maarja.

Maguire en Witherspoon doen het leuk, maar de hele stad doet eigenlijk vrolijk en overtuigend mee aan de parade. Het verhaal pakt je eigenlijk gelijk al, en dan blijft je echt wel geboeid kijken. De 124 minuten zijn allemaal boeiend en bijzonder gebracht. Leuke detail in het stadje ook.

Dat er langzaam kleur in komt ziet er ook erg leuk uit. Enkele leuke verwijzingen naar de oude zwart-wit films ook. Vooral Macy is hier eigenlijk een groot voorbeeld van. Ross doet niet aan de ongemakkelijke scenes, die film is gewoon lekker gezellig en origineel.

Erg mee vermaakt dit, ik ga die Ross nog wel in de gaten houden. Als ik dit zo zie, heeft hij toch wel echt hele leuke ideeën.

Leuk.

Verrassend grappige en soms verfrissende romcom die wat mij betreft boven de meeste van zijn genregenoten uitsteekt. Normaal ben ik niet de grootste Biggs-fan vanwege zijn weinig originele rollen (hij is altijd een beetje de vreemde sukkel) en ondanks dat hij weer zijn zetten herhaalt is hij hier toch oprecht leuker.

Toch is Fisher de showstealer. Ze speelt een oprecht leuk personage die wel soms iets te ver doorschiet. Daar kan Fisher waarschijnlijk weinig aan doen, want de film lijkt de grappen toch echt zelf te schrijven. Toch vind ik dat Black het allemaal stukken beter aanpakt en creëert daarmee een film die soms oprecht grappig is, en me eindelijk eens een keertje aan het lachen maakte.

Verder is dit een romcom die veel bekende lijnen volgt, maar het vaak net wat leuker doet. Het houdt de boel wel een beetje veilig en dat zit een serieus hoog cijfer in de weg. Daarmee bedoel ik dat het allemaal ten alle tijden voorspelbaar blijft en het vooral van het acteerwerk, de humor en enkele gedurfde momenten moet hebben. Niet dat deze film de grenzen opzoekt, maar enkele grappen zouden vandaag de dag echt niet meer gemaakt mogen worden.

Regie is verder vooral qua verhaal een goed element. De humor werkt en het verhaal loopt vlot, de uitvoering zelf is misschien niet spannend genoeg aangezien het allemaal redelijk klassiek blijft, maar ik zou er vrede mee moeten hebben dat dit soort films op visueel vlak weinig verheffends zullen gaan bieden. Opzicht maakt het niet uit als het verhaal ook werkt, en dat doet het dan ook hier.

De soms leuke paden die de film bewandelt, de chemie en het verloop maken Wedding Daze. Het blijft een veilige romcom die geen grensoverschrijdend vernieuwende dingen doet, maar wel erg lekker wegkijkt, niet al te lang duurt en een erg leuk duo kent in de hoofdrol. Uiteraard is niet elke grap raak, maar als dit soort films me oprecht aan het lachen krijgen kom je best een eind.

Leuk filmpje.

Pledge is een film die ik toevallig laatst opeens tegenkwam en toen maar besloot te kijken. Altijd leuk om positief verrast te worden door een horrorfilm met een erg simpele opzet. Pledge is een film die irritante zijplotjes negeert en zich voornamelijk gewoon op het centrale punt stort.

Dat resulteert in een erg vermakelijke film van enkel 78 minuten. Een snel tussendoortje is wat je het zou kunnen noemen, maar tevens ook een hele leuke. Al vanaf het begin pakte deze film me eigenlijk, maar dit soort settings liggen me daarnaast ook gewoon wat beter. Tempo ligt ook hoog, dus die 78 minuten zijn gewoon makkelijk uit te kijken.

Acteerwerk is daarnaast ook zeer solide. Iedereen speelt een bekend type, maar wel met de volle overtuiging uitgevoerd. Door een cast nog wel waarvan ik er geen enkele herken. Na Pledge denk ik wel dat er enkele nog een aantal goede rollen kunnen bemachtigen.

Visueel ook naar behoren. Sfeervol ingericht en met passend cameragebruik. Intens wanneer het intens moet zijn, losjes wanneer het losser moet zijn. Het gevoel in de regie heerst zeker. Ook leuke cinematografie. Daarnaast duurt het ook niet al te lang om over te springen naar thrillerelementen dus de film komt snel genoeg op gang. Dit allemaal verpakt zorgt voor lekker snel entertainment.

Ja, dit lag me wel. Nergens heel spannend of buitensporig, maar wat het laat zien is zeker naar behoren. Misschien neemt het nog net wat te weinig risico om echt goed te worden, maar het is allemaal degelijk geregisseerd. Goed geacteerd, korte speelduur. Niet heel grappig of opmerkelijk verder, gewoon een leuk opvullertje van je tijd.

Tja.

Voor een tijd was dit volgens MM de slechtst gemaakte film allertijden (Nu #2). Ik moet zeggen, daar zit het ook niet ver vanaf. In principe is de film niet veel meer dan een verheerlijking van Paris Hilton en een lange parade van missende grappen, oversekste scenes en een constante introductie van nieuwe excentrieke figuren. Ze waren zeker wel wanhopig bij de schrijftafel.

Dat Paris Hilton niet kan acteren is niks nieuws, maar als je nog niet overtuigd bent is het handig om alvast een halfuur mee te pakken van Pledge This. Het expliciet leunen op een deftig accent, het ontbreken van enige gezichtsexpressie en het voortdurend grappig proberen te zijn via flauwe dialogen valt meteen op. En dan heb ik het nog maar enkel over Hilton. Het is wel makkelijk om te leunen op karikaturen moet het team achter de film gedacht hebben. Dat is namelijk wat de meeste leden hier doen. De hele tijd hetzelfde doen en hopen dat het niet te snel oud wordt.

Kwalitatief valt de film snel door de mand. Veel bekende gezichten voor de camera, maar geen moeite van het team achter de camera. Slecht geluid, scenes worden zo gewoon ter plekke opgenomen en niet meer bewerkt in de knipkamer. Versiering van de film is ook nogal kaal. De kostuums zien er niet uit en het gebrek aan interieur is bijzonder. Zelfs de badkamers zien er kaal uit. Voor een komediefilm is het gebruikelijk dat vooral de personages op de voorgrond moeten staan, maar dat betekent niet dat je het visuele aspect compleet kan verwaarlozen.

Daarnaast is de film ongemakkelijk pervers. Na ongeveer 30 minuten wordt er een grapje gemaakt over een damesdispuut die een soort van naakte hippies moeten voorstellen. Nadat het grapje is gemaakt blijft de regisseur verbazingwekkend genoeg nog bijna een minuut doorfilmen op het vrouwelijk schoon, ook al zijn de hoofdpersonages allang vertrokken. Natuurlijk heel leuk voor de liefhebber, maar in het kader van de film vooral stuitend. Sowieso worden de seksgrapjes nogal hard doorgedrukt, constant blijven boren op dat soort dingen maakt de film echt niet leuker.

Veel (komedie)scenes gaan ook gewoon te lang door. Alles voelt onkundig en amateuristisch aan. Heel af en toe kon ik wel gniffelen om de echt droge humor, maar die momenten zijn schaars. Dat filmpje waar onder andere Hilton als nerdkind wordt getoond slaat nog wel aan.. Tussendoor wordt er wel een verhaaltje opgebouwd, maar van dat pad wordt constant afgewandeld om nog een ineffectief excentriek figuurtje te introduceren. Om te bedenken dat hier nog best degelijke namen in rondlopen. A waste of talent, zal ik maar zeggen.

Jack Nicholson is een geweldige acteur, maar vormt in The Pledge een miscast van bizarre proporties. De helft van de tijd komt hij namelijk amper over als gepassioneerde agent en eerder als enge creep. Het ontging me dan ook volledig hoe hij aan zijn uiteindelijke connecties en relaties kwam, want elke keer als hij naar voren trad liepen de rillingen over mijn rug. Ook Benicio Del Toro en Mickey Rourke passen absurd slecht in de rollen die ze toegereikt krijgen. Regisseur Sean Penn slaagt links en rechts om wat naargeestige sequenties tot leven te dirigeren, maar blijft allerlei figuren aan zijn verhaal toevoegen die een compleet averechts charme dragen. Het voortdurend blijven editen van vrijwel elke sfeervolle scene zorgt er ook voor dat weinig van die sfeer kan excelleren, maar het verhaal zit degelijk in elkaar en met name het einde is sterk. The Pledge is niet ontdaan van sterke punten, maar kan wat mij betreft niet op tegen de tekortkomingen.

Nederhorror weer.

Opzicht is het allemaal niet heel bedroevend, maar goed kan je het absoluut niet noemen. Het is duidelijk dat Mitchell de Nederlandse horror wat nieuw leven in wil blazen, maar faalt hier eigenlijk gewoon in. Daarvoor ziet het er te amateuristisch uit.

Het is allemaal gelukkig wel wat gedurfder dan de gemiddelde Nederhorror, maar bijvoorbeeld qua acteerwerk is het helemaal niks, ongeloofwaardige besluiten en karakters gingen me op een gegeven moment behoorlijk de keel uithangen. Daarnaast voelt het gewoon zo simpel aan, alsof de regisseur haast geen zin had in de film.

Locatie is niet sfeervol genoeg, het verhaal is een beetje stompzinnig maar genoeg om iets mee te kunnen doen. Scholten Van Aschat weet nog een beetje zijn charme te behouden, maar het is nergens spannend of vernieuwend. Jammer.

Prima.

Persoonlijk vind ik dit nergens heel bijzonder worden, het is gewoon een 'normale' actie/misdaad met wat sportieve beelden daar tussenin. Het jonge koppie van Reeves was wel leuk om te zien maar ook de wilde kop van Swayze valt wel op.

Het verhaal is vrij simpel maar is prima uitgevoerd. Het verhaal bied nergens heel speciale dingen bij de 2 uur lange speelduur, het acteerwerk van Reeves is prima en Swayze zet ook wel een prima prestatie neer. Altijd leuk om Busey ertussen te zijn met zijn grappige momenten.

Er zitten een aantal leuke scenes tussen, die wel opvallen en ook zeker wel boeiend zijn. De achtervolgingen en surfscenes zijn leuk en de film weet in het algemeen de gehele 120 minuten te boeien. Nergens te traag, wel leuk.

Maar nergens speciaal, het acteerwerk buiten de 3 eerdergenoemde namen is niet bijzonder en weet het nergens heel erg te overtuigen. Er zit niet echt een band tussen Reeves en Swayze, en dat is het grootste element dat eigenlijk ontbreekt. Voor de rest is het allemaal onderhoudend en prima.

Ok.

Film met het hart op de juiste plek, dat is overduidelijk. Alleen kan ik niet echt zeggen dat de film grenzeloze creativiteit gebruikt. Buiten het concept "pokemon" dat zelf wel erg origineel in elkaar gestoken is, is de manier waarop het verhaal gebruikt niet erg origineel meer.

Ik raad je wel aan wat meer over de "pokemon" uit te zoeken. Ik heb dat spel Pokemon Go voor een tijdje gespeeld tijden geleden en voor de rest ken ik de pokemon wereld wel een beetje. Heel veel verwijzingen naar pokemon in kleine grapjes dus aangeraden er iets meer te weten over te komen.

Visueel is het allemaal erg verzorgd. Normaal zal je zeggen dat de wezentjes er niet realistisch uitzien maar hier had het toch wel een meerwaarde. De donzige haarbollen zien er schattig uit en weten wel charme uit. Reynolds was uiteindelijk niet de showstealer die ik verwacht had alleen. Heel veel one-liners, maar uiteindelijk doet Reynolds niet veel meer dan de boel vlot houden.

Film zelf is redelijk vlot, en er zit een fantasierijk en lief sfeertje omheen dat er een soort hippie-achtige laag eroverheen toevoegt. Vooral als Letterman wat met kleurtjes gaat spelen schemert dit door, maar in het algemeen is de sfeer altijd met een rem.

Je ziet wel dat de acteurs soms wat moeite hebben met het feit dat ze nergens tegenaan praten, maar gelukkig weten Smith en Newton de boel wel keurig te houden. Newton probeert veel aan haar karakter toe te voegen maar wordt niet goed geholpen door de wat terughoudende montage soms waardoor de uitstraling niet erg lekker van het scherm spat.

Actie is opzicht wel leuk. Het is vooral de vlotte omgeving die het genietbaar houdt, in het verhaal had nog wat meer creativiteit gemogen. Maar het pokemon wereldje is leuk ingevuld en de film verveelt niet.

Acteur en regisseur Russell Crowe kan zijn vak achter de camera best verstaan, want het is wederom het script zelf dat zijn film in de steek laat. Het spijtige is alleen dat hij er aan heeft meegeschreven. Mocht hij nog een derde film regisseren dan kan hij een wat strakkere en kleinschaligere focus uitstekend gebruiken, want het euvel van Poker Face is voornamelijk dat de film geen keuze(s) lijkt te willen maken. In een relatief korte speelduur van 94 minuten stuitert de film allerlei kanten en paden op, maar zet ze even snel weer aan de kant. Met name de escalerende relatieontwikkeling tussen de vrienden wordt uiterst halfbakken uitgewerkt, vooral omdat het veld snel geruimd moest worden voor de inbrekers. Ondanks het goede acteerwerk van vrijwel elk lid komt Poker Face nooit volledig uit z'n schulp. Het nerveuze camerawerk oogt verzorgd en de gedetailleerde decors maken indruk, maar het is niet genoeg om de rommelige inhoud volledig goed te praten. De vorige keer vond ik de benadering van Crowe wat te theatraal, nu vind ik het net wat te hebberig. Het verbloemt niet dat ik hem in de toekomst nog een zeer bovengemiddelde film zie afleveren.

Sloom.

Spoor begint eigenlijk goed, om gaandeweg met een redelijk lineaire lijn te dalen. Deze sombere Poolse thriller werd me ooit aangeraden door een Poolse kennis die de film wel erg goed vond. Ik geef graag de smaak van anderen een kans, en wie weet raakt het de mijne wel, maar in dit geval denk ik dat we het niet met elkaar eens gaan worden.

De film opent toch wel mooi, zoals eerder aangegeven. De trage shots door het bos worden perfect ondersteund door fraaie cinematografie en sterke filters. Er heerst een bepaalde dreiging, maar na een nachtelijke scene in het bos om naar de honden te zoeken neemt de film plots gas terug en kan zichzelf nooit meer overeind helpen. Dat ligt er waarschijnlijk ook aan dat het verhaal gewoon een andere richting opgaat.

Wat begint als thriller is uiteindelijk gewoon een traag drama met wat misdaadelementen. Door de film heen voelde ik maar weinig spanning, en de sfeervolle beelden verdwijnen ook zowat volledig. Het verhaal zelf krijgt wat meer uitdieping, maar het wist me eigenlijk op geen enkel moment maar een beetje te interesseren. Mandat-Grabka vond ik verder ook totaal geen intrigerende verschijning.

Het probeert verder nog wel intelligent te zijn en wat nieuws toe te voegen, maar met een onmogelijk traag tempo en een verhaal dat me gewoon niet zo ligt heb je al snel een laag cijfer te pakken. Het ding is dat ik het geen ramp kan noemen, want qua regie is er wel oog voor cinematografie. Vanwege de sterke cinematografie kan ik de film onmogelijk een afstraffing geven.

Ik zal in dit geval eerlijk zijn, Spoor kende toch een ander verhaal dan ik had verwacht en dat is omdat ik er blanco inging en gewoon hoopte dat het op sfeer zou mikken. Dat was met deze film niet echt het geval en daarom kwam ik er nooit compleet in. De verleiding om gewoon lekker andere dingen te gaan doen was tijdens het kijken te groot, en dat is jammer.

Niet echt.

Het zat wel dicht tegen een voldoende aan, maar Åkerlund maakt eigenlijk 1 grote fout in zijn verhaal, en dat is het verhaal rondom het karakter van Hudgens. Buiten het feit dat ze het te geforceerd speelt is het een zwak en standaard verhaal waar 1 plotwending geen verandering in kan brengen.

Mikkelsen is wel lekker in zijn rol als stille actieheld. Jammer dat tegenwoordig een hoop actiehelden exact zoals Mikkelsen zijn, maar dat maakt hem niet minder goed erin. Ook Lucas is erg leuk bezig als schurk, die eigenlijk ook perfect in deze film past als een soort joker.

De actie maakt een hoop goed, al is het wel een beetje lang wachten voordat de echte keiharde actie uit begint te breken. Daarvoor zitten er wel een paar lekkere scenes in met veel kleur, maar daar helpt het dramaverhaal rondom Hudgens absoluut niet bij. Het past gewoon niet in de film, het lijken wel 2 verschillende films in 1 film te zijn.

Qua actie lijkt het een beetje op grindhouse actie, over the top bloederig met veel gadgets en kogels. Dat zijn wel de leuke stukken, al klonk het verhaal beter dan het uiteindelijke resultaat. Want de "killers" zien er apart uit, maar echt "cool" zijn ze nergens.

Het is wel redelijk vlot, als de actie dan eindelijk begint. Dit had eigenlijk gewoon een non-stop actiefilm moeten zijn, dan was het waarschijnlijk een stukje leuker geweest. Enkele frisse cameratechnieken zoals Mikkelsen die de auto in een flashback overhoop schiet in FPV was leuk. Maar het is dus zoals het is.

Meer actie en minder gehuil dus, de film had alle elementen ervoor, behalve dat te grote puntje. Was nogal moeilijk doorheen te komen, en vooral richting het einde slaat het gewoon nergens op met die buurvrouw. Voor de rest wel leuk.

Na herziening is mijn waardering van deze animatiebewerking ietwat gedaald. Vooral de vormgeving van de personages en de complete idioterie die enkele leden daarvan meekrijgen haalde me geregeld uit de film, maar op avontuurlijk vlak is The Polar Express doordrenkt met creativiteit. De achtergronden en sfeerzetting worden prachtig tot leven gebracht en het tempo ligt hoog, het moet voor menig geïnteresseerde dan ook een waar feest zijn om het boek erbij te pakken. Het bronmateriaal zal vast bruisen van de ideeën, maar regisseur Robert Zemeckis brengt ze niet altijd even goed samen. Zo zijn enkele personages jammerlijk haast compleet overbodig (Hobo) en andere figuren vooral onvoldoende uitgewerkt (Billy the Lonely Boy), waardoor ze niet de impact hebben die de makers eraan hopen mee te geven. De eerste helft is beduidend interessanter dan de tweede helft, maar voor kinderen zal de hele film gemakkelijk wegkijken.

Niet bijzonder.

Klevberg liet de hype rondom deze film stijgen en dalen door erg lang met het uitbrengen van de film te wachten. Het probleem is dat toen de film uitkwam het erg plots was, en het toch over het hoofd van iedereen heen ging. Het is dan ook niet vreemd dat deze Polaroid film geen succes is geworden, maar dat is inhoudelijk gezien ook logisch.

Qua horror is het allemaal gewoon niet zo spannend, terwijl Klevberg daar wel op mikt. Door middel van het veelvuldige gebruik van schrikmomenten probeert de film je angst in te jagen, maar de geluidsediting kan dit niet realiseren. Polaroid voelt ten alle tijden afstandelijk aan, en daardoor slaagt de film er nooit in een beetje spannend, creepy of onheilspellend te zijn.

Demon klinkt ook erg raar. Een soort van uitgedroogde schildpad. Al vroeg in het begin krijg je het geluid te horen maar ik neem aan dat menig kijker er eerder om gaat lachen. Daarnaast is het ook niet zo'n dreigende verschijning, waardoor er bij elkaar meerdere elementen zijn die deze film plat de grond in slaan. Ik geloof ook niet dat menig kijker erg bang zal worden van deze film.

Gelukkig vermaakt de film goed en wordt degelijk ingericht door Klevberg. Qua belichting is de film echt wel op niveau, maar ook de effecten en de ideeën mogen er zijn. Polaroid is een makkelijk uit te kijken film, en het acteerwerk is voor de verandering niet dramatisch. Misschien geeft de rol vaak te weinig ruimte, maar de dialogen worden met voldoende overtuiging uitgesproken.

Vermakelijke horrorfilm die vooral de ondersteuning mist om er ook een spannende avond van te maken. Betreffende Polaroid denk ik dat het beter is als je het op een regenachtige middag kijkt dan dat je het op een donkere, spannende avond kijkt. Dat gezegd te hebben is het gewoon goed entertainment waar de reacties in Amerika op ernstig overdreven zijn. Zo slecht is het nou ook weer niet.

Slapstick.

Doorgaans is dit een vorm van komedie die mijn keelpijp heel goed binnen kan sluipen, en Police Academy is ook zeker geen onbekende film wanneer het op slapstick aankomt. Deze film is echter niet enkel en alleen deze vorm van komedie, het probeert regelmatig ook uit te halen met vieze en smerige grapjes.

Deze film is behoorlijk fout en dat laat zich dan ook vaak blijken door de ongepaste manier van grappen maken. Niet dat ik daar last van had echter, want deze vorm van humor is ondertussen in hedendaagse cultuur uitgestorven en daar heb ik mee leren leven. Helaas betekent dit niet dat ik de humor van deze film grappig moet vinden, want dat vond ik niet.

Er gebeurt veel in deze film, het lawaai breekt vaak op behoorlijke manier door. Of het nou stunts of andere hysterie is, in Police Academy gebeurt er altijd wat. De grappen hadden garant kunnen staan voor een lekkere lach, het probleem is echter dat de cast serieus zwak is en dan ook geen enkele grap naar behoren kan afleveren.

Verder duurt de film ook lang voor zijn compleet onzinnige en dwaze verhaal. 96 minuten lijkt kort, maar voor deze film is het na een tijdje echt vermoeiend. Na de zoveelste frats op dat agentenkamp te zien heb je het wel gezien en wil je graag door naar de volgende fase van het verhaal, maar dat gebeurt dus niet. Eerst nog 86 van dezelfde grapjes maken namelijk.

Het had leuk kunnen zijn, maar deze film kan maar weinig grappen afleveren. Aan hysterie en stunts geen gebrek, maar wel aan daadwerkelijk talent. Blijkbaar maakt het voor de regisseur zelf echter niet uit, want de film heeft netjes 6 vervolgdelen ten aarde gebracht, dus dat betekent dat ze wel ergens herhaaldelijk een succes waren. Van mij had het echter niet gehoeven.

Flauwe voortzetting van een best bekende reeks, alhoewel dit feit nogal verbazingwekkend is. Het betreft behoorlijk simpel uitgewerkte humor waar je echt in de juiste bui voor moet zijn. Soms kan ik een lekker dommig schouwspel best waarderen, maar regisseur Jerry Paris maakt er een rommelig geheel van. Veel van de acteurs slagen er bijvoorbeeld niet in om de humor effectief af te leveren (mede omdat ze worden beperkt door weinig imponerende karikaturen) en de bombastische scenes ogen vooral chaotisch. Uiterst positief is de unieke inmenging van Bobcat Goldthwait als schurk, die een erg eigenzinnige flair draagt en de aandacht moeiteloos vast weet te houden. De film is bovendien luidruchtig en grootschalig genoeg om geen verveling toe te laten slaan, maar als pure komediefilm is het merendeel nogal pover vormgegeven.

Fout.

Ik heb gek genoeg deel 1 en 2 nog niet gezien, maar ook gek genoeg kon ik het wel heel makkelijk volgen allemaal. Ik krijg een beetje het idee dat de films los van elkaar staan, maar dat kan ik eigenlijk nog niet zeggen. Nou ja.

Nogal een foute film. Een keertje op een luie avond een keer gekeken, en hij is me best goed bevallen ook. Het is natuurlijk wat kinderachtig allemaal en op een nogal suffe manier gebracht soms. Humor waar je eigenlijk van moet houden, maar ik kon het wel pruimen.

Wel bij vlagen een behoorlijk grappige en foute film, maar toch zo veel onzin dat het soms wel een beetje gaat vervelen. Sommige types zijn ook wel heel irritant.

Aan regisseur Jim Drake de taak om een uitgemolken filmreeks nog wat verder te rekken, het gebrek aan inhoudelijke creativiteit is er in ieder geval getuige van. Je moet echt een enorme liefhebber zijn van simplistische slapstick om nog wat uit dit vierde deel te halen, want op kwalitatief vlak wordt er niet echt meer de moeite genomen. Het acteerwerk is bijvoorbeeld op deze manier niet best, de komediescenes ongeïnspireerd en het verhaal compleet verwaterd. De stunts gedurende de finale zijn echter indrukwekkend en de typetjes voelen lekker vertrouwd aan, maar ondertussen leveren de schrijvers in principe geen inspanning meer om nog een zeker niveau te behalen. Bijzonder overigens om Sharon Stone hier te zien.

Opvallend luchtig vijfde deel binnen een uitgebluste reeks. Police Academy 5 is geen hoofdstuk dat enige vorm van vernieuwing brengt, maar de komedie werkt geregeld best aanstekelijk en de castleden zitten goed in hun typetjes vastgeketend. Specifiek G.W. Bailey is erg geestig en de pesterijen rondom zijn personage werken effectief. Het is de film echter niet vergeven dat de toonzetting uiterst infantiel is en de scenarioschrijvers geen enkele ambitie hebben getoond. In alle opzichten voelt het geheel aan als een non-project om snel een aantal dollar in de kassalade te schuiven. Op het vlak van stunts ook kleinschaliger in vergelijking met het vorige deel, maar in een melige bui gaat het er allemaal prima in.

Boeiende film dankzij de interessante onderwerpen en omgevingen, ook al is de essentie van het verhaal snel weggegeven. Van de horror moet regisseur D.W. Medoff het bovendien ook zeker niet hebben, want praktisch geweld is er niet en spanning wordt evenzeer nergens opgewekt; enkel een mate van negatief escalerende psychologie is nog te merken. Het is vooral de one-manshow van Ava Rose Kinard, die overtuigend in de rol kruipt van een onzekere jonge vrouw die er graag bij wil horen in een formele omgeving. De escalerende taferelen op dit werk vermaken met gemak en Medoff zorgt voor een aantal creatieve wendingen, maar de kale visuele invulling en de weinig innemende griezelinslagen laten te wensen over. Niettemin een grote meevaller afgaande op de gemiddelde scores.

Luchtig.

Eigenlijk zo'n beetje de laatste grote horrorklassieker die ik nog moest zien. Ik heb werkelijk geen idee waarom het zo lang heeft geduurd, maar toen deze uiteindelijk op BBC langskwam lekker meegepakt. Alhoewel ik al veel stukjes herkende, heeft het niet al te veel pret bedorven.

De twist is eigenlijk dat Poltergeist niet geheel volgens de boekjes gaat. Natuurlijk kent de film wel een overdaad aan clichés, maar volgespoten met wat humor hier en daar. Die humor neemt toch wel zeker een groot deel van de film in beslag, maar in de finale toch wel de switch naar full-on horror maakt uiteindelijk.

Dankzij het gebruik van wat luchtige humor door de film heen komen er een aantal aparte ideetjes naar voren. De keukenscene is bijvoorbeeld al snel opmerkelijk, maar ook andere ideeën worden nog weleens leuk in elkaar gedraaid. Hierdoor is Poltergeist toch niet helemaal your average hauntedhouseflick.

De film bevat een hoop gespook, ook niet zo gek als een horroricoon de film onder handen neemt. Alhoewel Spielberg blijkbaar meer heeft geregisseerd staat Hooper toch in de credits. De hand van Spielberg is ook wel te merken soms, maar Hooper drukt hier en daar nog steeds zijn eigen stempel op de film. Denk daarbij maar aan de professor die zijn eigen gezicht eraf krabt.

Ondanks dat er genoeg gespook en bombarie in de film verwerkt zit, wil het allemaal toch niet erg intrigeren. Door alle bombarie en geluid kent de film nooit een gezonde spanningsopbouw en veel ideetjes gaan erdoor de mist in. Het huis is voldoende ingericht, maar het acteerwerk was niet erg bijzonder. De effecten zien er leuk uit, maar ook wel lomp waardoor het als film niet snel enger zal worden. De enige echt spannende scene was de finale met het clownpopje.

Het is uiteindelijk vooral aftellen tot het gespook weer begint, wat vaak niet al te lang duurt. Alles daartussen is oninteressant gelummel tussen hoofdpersonages en zijplotjes die niet erg willen boeien. De behoorlijk volle finale weet nog wel behoorlijke indruk te maken, maar als geheel is het niet al te netjes in elkaar geschroefd. Vroeger zal het ongetwijfeld vast enger zijn geweest, maar in mijn jeugdjaren heb ik deze film gemist helaas. Maar ik heb me ruim voldoende vermaakt en daarom krijgt de film een ruim voldoende.

Gewoon leuk.

Poltergeist zit voor mij niet ver af van het origineel eigenlijk, die ik ook al leuk vond dankzij het grootse lawaai dat erin afspeelde. Natuurlijk zijn beide films niet volledig te vergelijken, maar ik vind dat deze remake nog best dicht bij het bronmateriaal blijft. Het is alleen allemaal wat duurder, grootser en gladder geworden.

Het probleem met dit soort films blijft echter wel dat het gewoon niet zo spannend wil worden. Het kent genoeg elementen om de spanning goed op te bouwen, maar slaagt er niet zo goed in. Die clown die daar op de poster staat moet nachtmerrievoedsel zijn, maar wordt nauwelijks naar behoren gebruikt. Verder mis ik ook de echt enge spookverschijningen.

Het acteerwerk is aardig, Rockwell is eigenlijk ook te goed voor dit soort onzinnige horrorprojecten. Hij schmiert er lekker op los, maar je ziet duidelijk dat dit gewoon niet de ideale rol voor hem is. De kinderen doen het verder aardig, ik vond de uitstraling van Catlett best passend bij de film. Niemand is echt briljant of ver bovengemiddeld, maar het voldoet wel aan de norm.

Wat maakt deze film dan wel goed? De regie zelf, die er lekker op los gaat soms. Deze film maakt vrolijk gebruik van zijn budget en regisseur Kenan kan er aardig mee omspringen. Het camerawerk is sterk, de scenes zien er cinematografisch erg mooi uit en de kleurtjes mogen stralen. Gooi daar nog goed gebruik van effecten bij en je hebt een plezierige en avondvullende horrorfilm.

Als dit wat enger was geweest was dit uiteraard heerlijker vertier geweest. Het is allemaal wat gladder en veiliger geworden, en doet niet veel dat afwijkt van het horrorrecept, maar ik heb me kostelijk vermaakt. Iets meer humor, iets meer enge horror, en Kenan kan zomaar een toppertje afleveren. Ik snap de slechte geluiden wel, zelf vond ik het alleen zo slecht nog niet.

Boring.

Film die ik onderweg naar Engeland in de trein voor het gemak had aangeklikt. Het is duidelijk geen film waar veel aandacht voor nodig is of moeilijk is om te volgen. Nee, dit pakt vooral een erg makkelijk gegeven en werkt dit dan ook op de meest simplistische manier uit.

Overigens ook op de meest saaie manier, want wat de film ook doet er gebeurt nooit iets dat maar een beetje de aandacht kan trekken. Het is een erg veilige spookhuisfilm die daarnaast ook allerlei onzin door het gebeuren heen moet gooien zoals een slechte vaderdochterrelatie. We zitten er allemaal niet op te wachten, maar toch zit het erin.

Het gespook is saai en het verloop net zo saai. Ik kan er niet veel anders over zeggen. Ik kwam er uitermate moeilijk doorheen, maar gelukkig duurt het wel kort. Films als deze hebben eigenlijk gewoon geen ambitie, want ze nemen klakkeloos over wat andere films doen alleen met nog minder fantasie en visie. Een goed cijfer ga ik er dan ook absoluut niet aan geven.

Inferieur vervolg op de griezelklassieker die een aantal jaar hiervoor uitkwam. In een hoop opzichten is dit project van regisseur Brian Gibson een flinke herhaling van zetten, maar dan met een bedenkelijkere finale. Het gespook blijft niettemin vermakelijk en Julian Beck kent een uitstekende uitstraling als Reverend Kane, maar echt iets brengen doet Poltergeist II niet. Een aantal invloeden zoals de gehele achtergrond die wordt aangepast ogen wat ongecontroleerd en de speciale effecten in de slotfase hebben de tijd duidelijk niet doorstaan, maar er zijn binnen dit genre slechtere vervolgen gemaakt.

Halfje eraf na herziening. Deze kleine film behoort weliswaar tot de betere projecten van regisseur Denis Villeneuve, maar ondanks de korte speelduur was het een ietwat taai weerzien. De eerste helft van Polytechnique is duidelijk de betere helft, waarin de stijloefeningen van Villeneuve indrukwekkend worden neergezet. Doeltreffende filters, goed acteerwerk en een gecontroleerde sfeerzetting drukken een goede stempel op het eindresultaat, maar de tweede helft kent daarentegen iets te weinig rechtvaardiging. Polytechnique hanteert namelijk een nogal afstandelijke benadering waardoor de personages zelf niet heel boeiend naar voren komen. De stevigere focus op diens ontwikkeling slaat daarom niet al te sterk aan, maar dat neemt niet weg dat er nog altijd genoeg talent, passie en vooral visie aanwezig was om het project op stabiele poten te laten landen.

Ok.

Alleen gekeken omdat dit aan het einde onder de categorie rampenfilm valt. En dan nog met een budget van 80 miljoen met er toch wat te zien zijn. Nou, spektakel genoeg en qua effecten is het redelijk, soms nog wat houterig.

Harrington speelt vrij matig, maar nog altijd beter dan de blunder van Browning. Speelt de slechtste rol en slechtste karakter in tijden. Was soms gewoon pijnlijk om te zien. En dan natuurlijk die cliches die je in het begin al kan raden.

Sommige acteurs doen nog hun best, maar qua karakters faalt de film. Gelukkig is dit allemaal goed gemaakt met veel spektakel waarmee je blijft kijken. Sommige effecten waren ook best mooi, zoals de tsunami en vulkaanuitbarsting en krijgt daarom nog een voldoende. Maar gelukkig helpt het einde daaraan mee, anders was het onvoldoende geweest.

Herziening brengt geen wijzigingen in het oorspronkelijke cijfer. Met Pontypool mikt regisseur Bruce McDonald erg op de kracht van zijn castleden en de originele invalshoeken van het concept, maar het claustrofobische effect dat mijn medecollega's op MovieMeter hebben ervaren komt bij mij niet door. Een hoop slappe dialogen en gedoe in het eerste uur op die manier dat simpelweg niet aanslaat, waardoor er binnen deze film bitterweinig te beleven valt. Het tempo wordt opgeschroefd in het laatste halfuur, het acteerwerk is degelijk en McDonald zet een lekker grauwe look neer, maar dat alles kan niet verhullen dat merendeel van dit geheel niet al te interessant voor de dag komt.

Zeer matig.

Op papier lijkt het concept waarbij een man vast komt te zitten in een leeggelopen zwembad samen met een krokodil een gegarandeerde poging tot succes qua ridicule films. Soms heeft de wereld weleens een dwaze horrorfilm nodig, en dat leek deze film op voorhand dan ook te zijn.

Deze film is dan ook een nogal dwaze film, maar er zijn grenzen en daar gaat The Pool ruimschoots overheen. Het ongeluk dat het hoofdpersonage in deze film te verduren krijgt is gewoon irritant na een tijd. Er mogen wat onwaarschijnlijkheden zijn bij een film zoals deze, maar als de film serieus opgezet is en ook nog eens zwaar over-the-top gaat is er weinig leuks meer aan.

Daarnaast zijn de onderwaterbeelden tijdens de eerste 20 minuten een van de weinige dingen waar je als kijker nog van kan genieten op het visuele vlak. De krokodil ziet er werkelijk vreselijk uit, maar ook de sets zelf zijn nogal kaal ingericht. Buiten de nogal duidelijke filmfouten is deze film gewoon niet zo knap gemaakt. De camera zweeft soms nog mooi over het water, maar als het zwembad op droog staat is er weinig plezier meer over.

Het acteerwerk is aardig en het eerste halfuur is nog door te komen, daarna begin je je als kijker te realiseren dat er eigenlijk gewoon helemaal niks gebeurt. De vaart zit er totaal niet in, net als de flow. Het begint uiteindelijk vermoeiend te worden om de film te blijven kijken omdat de lijn nooit meer wil stijgen, zelfs een redelijk actievolle finale kan dit niet meer redden.

Wat deze film nodig heeft is talent op cinematografisch vlak. De kale look valt nogal tegen en deze kan de vele ongeloofwaardigheden en saaie gebeurtenissen natuurlijk niet compenseren. The Pool klinkt best leuk als je de samenvatting leest, maar de uitwerking is behoorlijk saai en zo is dit een film die je binnen no time bent vergeten. Jammer is dat wel.

Zodra regisseur Yorgos Lanthimos in zijn element zit en het juiste bronmateriaal heeft weten te bemachtigen, kan het haast niet meer mislopen. Poor Things behoort absoluut tot zijn betere werk, waarbij de strakke visuele vormgeving, kunstzinnige maar vermakelijke inhoud en vooral Emma Stone zelf behoorlijk opvallen. De bijrollen van Willem Dafoe, Mark Ruffalo en Ramy Youssef zijn evenzeer geslaagd. Vanuit het perspectief van de kijker is het mentaal zien opgroeien van Belle Baxter uitermate interessant om te volgen, vooral door het onvoorspelbare verloop in combinatie met goed geplaatste komedie. De desbetreffende humor gedurende het "ontdekken van seksueel genot" vond ik alleen wel erg kinderachtig en de zwartwit-inleiding iets te uitgerekt, verder is dit een stijlvol en origineel experiment van Lanthimos. De manier waarop Lissabon hier kleur krijgt is op visueel vlak werkelijk subliem. Wat mij betreft is Poor Things een meer dan terecht vangnet voor prijsnominaties.

Mwa.

Ik had nog wel enige hoop voor deze Pop Skull. Vooral omdat ik Gaspar Noe in een goed boekje heb staan. Onder enkele MovieMeter gebruikers erg geliefd, en daarom maakte me dat nog wel nieuwsgierig. Het was wel eventjes zoeken, maar uiteindelijk heb ik gewoon de volledige film op YouTube gevonden.

Wingard is een regisseur die me wist te verrassen met You're Next , maar vervolgens was hij die status weer kwijt na het zien van zijn luie omnibus-bijdrages. Met deze Pop Skull brengt hij er weinig verandering in, maar ik zie hem nu wel in een nieuw licht. Iemand die diverse dingen uitprobeerd.

Met deze Pop Skull leek het even de goede richting uit te gaan. Er is duidelijk zeer weinig budget, maar Wingard bedekt dit met heel veel (goedkope) stijltjes. Het zijn geen indrukwekkende stijltjes echter, gewoon stijltjes die je met een simpel programma kan toepassen.

Maar het trippy gedeelte maakt meer indruk. De epilepsy-waarschuwing in de eerste minuut is volledig terecht. Het zorgt voor enkele sfeervolle momenten, opvallend indrukwekkend voor een no-budget film. Wingard probeert veel verschillende dingen tijdens het trippen van de hoofdpersoon. Een veel schiet raak.

Maar de film zelf is redelijk saai. De hoofdpersoon kan best acteren, maar doet voor de rest niet veel meer dan langzaam praten waardoor de film nog vermoeiender is om uit te zitten. De film liet dan ook de volgende vraag opborrelen: hoe in godsnaam dacht Wingard dat het een goed idee was om dit tot 86 minuten te rekken. Dit kan in een half uurtje gedaan worden. Dat kost gewoon 1 of 2 trip scenes minder.

Maar visueel ziet het er soms knap uit. Er wordt veel geprobeerd en dat komt de film ten goede. Er hangt een mysterieus sfeertje door de film heen die het gelukkig ergens nog interessant houdt. Soms is het een beetje irritant. (Het 4x herhalen van Hughes die langs een hoekje kijkt).

Maar het is een bijzonder resultaat, en Wingard wil in ieder geval zichzelf kunnen bewijzen. Ik ben wel erg benieuwd waar Wingard tot toe in staat kan zijn als hij zoiets als Pop Skull kan herhalen maar met een groter budget. Misschien krijgen we dan weer een soort Enter the Void .

Het is in ieder geval een bijzonder filmpje. Bij vlagen doodeng, en een dreigende soundtrack. Maar een verhaal dat te lang gerekt is en te weinig weet te vertellen om dit tot 86 minuten te maken. Bovendien zijn enkele stijltjes ook onnodig. Hou het alleen bij de trippy-scenes aub. De gehele film trippy maken kan soms werken, maar hier niet helemaal. Dan begint het verhaal zelf niet meer te boeien en op een gegeven moment het trip-gedeelte ook niet meer.

P.S. ik heb nog nooit een pil gebruikt, dus ik kan ook niet beoordelen of deze film accuraat is op het gebied van drugsgebruik.