Opinions

Best leuk.

Popcorn is een bekende slasher onder de liefhebbers, maar het grote publiek zal zich misschien afvragen waar deze film over gaat. Met een aantal van 4.000 stemmen kan ik ook niet zeggen dat deze film een populaire klassieker is, maar toch kon ik hem zien en ik vond het best lekker wegkijken allemaal. Vooral het eerste uur.

Ik zal meteen toegeven dat de omgeving waarin de film zich afspeelt direct voordelig werkt. Ik ben namelijk dol op bioscopen, en ook op horrorevenementen. Popcorn combineert beiden, en dat levert een erg leuke omgeving op waarmee ik geen moeite had om erdoorheen te komen. Bovendien is de uitwerking vlot en het vermaakgehalte ligt hoog.

Zoals je kan verwachten is het acteerwerk niet briljant en Popcorn mist ook een aantal goede personages. Zeker het laatste halfuur, die toch beduidend minder is dan het eerste uur, mist een aantal leuke personages en vooral een coole killer. Waar het eerste uur nog op de fun kan steunen probeert het daarna een echt verhaal met diepgang uit te werken en dat resulteert in saaie dialogen uitgesproken door saaie personages.

Echt hard gaat het er ook niet aan toe. De slasher blijft relatief tam en het bloedvergieten wordt beperkt in beeld gebracht. Sfeervol is het ook niet echt, maar de film mikt niet echt op spanning. Wel neemt het zichzelf best serieus, maar verder is de uitwerking behoorlijk lollig en dat werkt voordelig. Veel leuke ideeën en een aardig tempo zorgen ervoor dat de best korte speelduur nooit een probleem is.

Ik heb toch best met plezier gekeken naar het eerste uur. Het verveelde geen seconde, en ondanks dat de film aanvoelt als een 80s film heb ik op visueel gebied ook niet veel te klagen. Cheesy is het zeker, maar wel scherp en overzichtelijk in beeld gebracht. Jammer dat het tempo eruit knalt tijdens het laatste halfuur, maar dat neemt niet weg dat dit een vermakelijke en lollige film is. Prima toevoeging aan de horrorwereld.

Na twee films afgeleverd te hebben die op hun eigen manier leuk waren, levert regisseur Julius Avery nu weer een misstap af, maar het exorcisme-gebeuren is ook niet van het soort waarmee je tegenwoordig nog eenvoudig kan opvallen. Veel regisseurs kiezen voor extra bombast en animatiegeweld om de dunne inhoud enigszins te verbloemen, waarbinnen Avery geen uitzondering vormt. Het levert wel een vermakelijke finale af en wat opvallende horrormomenten tussendoor, maar uiteindelijk wordt er met het eindresultaat veel te weinig aangevangen. De spanningsopbouw oogt onrustig en de locatie wordt amper benut voor de sfeerzetting, bovendien speelt Russell Crowe een weinig geloofwaardige Gabriele Amorth. De humor tussendoor maakt verder een geforceerde indruk en de demonische stem zorgt voor onbedoelde hilariteit, maar uiteindelijk zijn de visuele kwaliteiten evenals het tempo degelijk genoeg om op z'n minst vermaakt te blijven kijken. Een regisseur als Avery heeft duidelijk een sterk concept of een degelijke inhoud nodig om op te vallen, anders zakt hij door de mand.

Popeye: The Slayer Man volgt braaf de nieuwste trend om met kinderlijke figuurtjes aan de haal te gaan en ze als moordenaar te presenteren in slasherfilms. Regisseur Robert Michael Ryan gebruikt daar gelukkig genoeg praktische effecten bij, waardoor die moorden best lomp en bloederig voor de dag komen. Het compenseert gedeeltelijk de goedkope uitstraling van deze Popeye en de volstrekt oninteressante personages, maar niet genoeg om dit geheel voortdurend boeiend te krijgen. De locatiekeuzes zijn verder bovendien nogal saai en op visueel vlak wordt er vanuit de regiestoel weinig aangevangen met het concept, maar op het vlak van slashwerk zijn ze in het verleden veel slechter uitgekomen.

Grof, flauw maar soms vermakelijk.

Popoz is een beetje de film wat ik van de trailer had verwacht, wel iets beter maarja. Een beetje grove humor kan ik altijd wel waarderen en begrijp me niet verkeerd ik heb me soms rot gelachen. Huub Smit vind ik altijd wel leuk om te zien.

Helaas zitten er ook een aantal erg flauwe en irritante karakters aan vast. De hele film is eigenlijk een beetje onzin. Ik heb de serie nooit gezien dus dat kan het ook zijn maarja. Een beetje flauw en lekker grof. (Pluspunten voor Tilia ).

Kort samengevat, niet echt een aanrader. Maar als je hem graag wil zien dan is het prima. Zo slecht vond ik hem ook weer niet

Op conceptueel vlak is The Portrait best leuk neergezet en kent daarnaast genoeg diepgang om zich te onderscheiden van soortgelijke genrefilms, maar regisseur Simon Ross moet het allemaal weer met zo'n onwaarschijnlijk en onredelijk laag tempo brengen dat de verveling snel toeslaat. Als vervolgens nergens enige vorm van spanning en/of sfeer wordt opgebouwd wordt de kijker toch het gevoel opgedrongen dat het allemaal een gemiste kans was. Het acteerwerk is niet onaardig en de ideeën zijn tot op zekere hoogte toepasselijk creatief, maar er gebeurt simpelweg geen hol. Tegen het einde aan wordt het tempo volgens traditie opgeschroefd, maar tegen die tijd was de film me al kwijt. Virginia Madsen had hier overigens niets te zoeken, die zal er wel op het laatste moment voor wat naamsbekendheid zijn bijgeschreven.

De andere Wolfgangboot.

Ondertussen heb ik alle grotere rampenfilms afkomstig uit de Amerikaanse industrie wel zo'n beetje gezien nu. Ondanks dat dit genre niet altijd de beste films met zich meebrengt kunnen er werkelijk geweldige films tussen zitten, Emmerich heeft bijvoorbeeld al meerdere toppertjes afgeleverd. Petersen kan dat echter niet overdoen.

Poseidon wil graag een spectaculair epos zijn en in het begin dacht ik dat het een soort Titanic ging worden toen Poseidon koos voor een subtiele vorm van introductie. 10 minuten verder wordt het roer omgegooid. Waar Titanic er namelijk 2 uur over deed raakt de enorme golf de boot in dit geval al vroeg aan en gooit de film enige poging tot introductie meteen overboord.

De personages zijn allemaal erg veel types die ideaal zijn in TV-films. Erg standaard en met een redelijk bekende achtergrond. Wat probleempjes die we wel vaker zien en persoonlijkheden zoals we ze vaker zien in dit soort films, echt vernieuwend is het niet. Dat gaat na een tijdje ook aan de kijker knagen omdat de personages de kijker niet echt aan de buis kunnen kluisteren. Het is vooral wachten totdat er nog iets groots gebeurd.

Wanneer dat dan gebeurd is de film geweldig vermakelijk te noemen, zo is de scene met de golf al vroeg een heerlijke scene om te aanschouwen en ondanks dat er door de hele film wel wat actie verspreidt zit winnen de echt grote scenes het wel van de normalere actiescenes. Verder eindigt het daar ook weer zo'n beetje, want de film is op inhoudelijk vlak weinig interessant.

Wat taaie stukken tussen de echt grote scenes maakt deze film soms een saaie zit, verder zit Poseidon niet zonder zijn pluspunten. Het mist echter wel inhoudelijk wat kracht en gezicht, want nu is het eigenlijk Hollywood in zijn braafste en veiligste vorm. Bijzonder dat een remake dan ook zo weinig kan toevoegen, maar dat is iets wat we ondertussen wel gewend zijn.

Halfje verlaagd na herziening. Possession blijft een lekker aparte film met vlot en uitstekend camera- en acteerwerk, maar het effect van het grote doek blijft weg met een harde schijf thuis. Een film als deze kent profijt van castleden die er volop voor gaan, zeker Isabelle Adjani speelt de rol van haar leven. Overtuigend en met de volle emotie ingekleurd, waardoor een hoop scenes in de positieve zin worden voorzien van een duw in de rug. Met de effecten zit het verder ook goed en de tweede helft gaat effectief om met het tempo, maar de inleiding blijft aan de lange kant en het romantische drama profiteert enkel van het kabaal dat Adjani en Sam Neill naar elkaar maken.

Prima.

Het is inderdaad een film die de meeste sfeer uit zijn locatie, het mortuarium haalt. Het ziet er allemaal weer erg eng uit. Het mortuarium straalt een kille, ijskoude sfeer uit en is natuurlijk wel ideaal voor zo'n horrorfilm als deze.

Van Rooijen weet dus wel zijn locaties uit te kiezen. Het is alleen uiteindelijk de uitvoering zelf die het een beetje laat liggen. Buiten de sterke sfeer, laat namelijk de horror zelf het helaas een beetje liggen. Ik was nergens echt doodsbang. Terwijl het met zo'n locatie normaal gesproken wel zo is.

De film opent ook met een wat saai exorcisme. Het is zoiets dat we al tamelijk vaak hebben gezien, en dus te beter dat de film niet rondom het exorcisme is, maar in een mortuarium. Anders was dit duidelijk een stukje zwakker geweest helaas.

Qua horror laat de film een hoop punten liggen. De opbouw mag er soms zeker zijn, is ook niet zo moeilijk met deze locatie. Echter is het vaak die pay-off die het laat liggen. De jumpscares zijn echt wat te tam, en bovendien wordt er te weinig dreiging uit Hannah Grace gehaald.

Film mist ook wel een beetje intens cameragebruik. Vaak genoeg zien we aardige shots en sfeervolle camerastandpunten, maar wanneer de film echt moet scoren laat dit het een beetje liggen. Het is allemaal iets te tam gebracht op die momenten.

Wel zijn er genoeg donkere hoekjes en wanneer Hannah Grace in beweging komt en je van de verte aanstaart is het best creepy. Bovendien duurt de film absoluut niet lang. Van Rooijen zie ik graag terug in de regiestoel van een horrorfilm, maar hopelijk dan weet hij het allemaal iets enger, uitdagender en intenser te maken.

Nu heb je namelijk een doodenge locatie, maar met wat tamme horror dat zich erin bevind. Wel een voldoende, omdat het blijft boeien en het acteerwerk voor de rest ook heel degelijk was.

Mwa.

Ik keek hem vooral omdat ik eens een avondje goed wilde griezelen. Het is niet al te lang geleden dat ik een echt enge film heb gezien, maar het is altijd leuk om de streak er een beetje in te houden. Helaas weet The Possession de streak niet voort te zetten.

Een Scandinavische regisseur aan het roer voor een Amerikaanse horrorfilm is niet vaak een ramp. Toch is dit wel een teleurstelling. De verwachtingen lagen met een voldoende op MM vanuit mijn kant wel hoger dan had gehoeven, maar het is een film die het vooral van de laatste act moet hebben.

De film is namelijk best slordig in zijn opbouw. Als een sneltrein moet het door de introducties gaan en als de demon en het kind langzaam enger moeten worden wordt het vooral afgeraffeld. Het verhaal springt van de ene naar de andere scene en het voelt vooral aan als een compilatie van korte horrormomenten achter elkaar geplakt. Er zit gewoon niet echt een goede lijn in.

De film heeft een goede acteur weten te strikken voor de hoofdrol (Morgan) maar Morgan krijgt wel een behoorlijke standaardrol. Ook de kinderen en de moeder worden wel erg standaard neergezet. Niemand is echt uniek of opvallend, alles is veilig horrormateriaal. Voor verrassingen kan je deze film daarom ook overslaan.

Toch is de film niet ten alle tijden slecht. Eenmaal het eerste deel zo'n beetje over is komt de film eindelijk op stoom. Je moet er een tijdje voor wachten, maar eenmaal de grootsere horror zijn intrede doet wordt het leuker. Calis begint ook steeds beter te acteren naarmate de film verder gaat. Uiteindelijk wordt ze toch aardig creepy.

Toch blijft de film voortdurend wat rommelig. Gelukkig weet de gave horror en goede CGI dit nog een beetje te compenseren, maar het script maakt het toch echt te bond om een voldoende vanuit mijn kant aan te tikken. Het voelt te veel aan als een film van 120 minuten die perse naar een film van 90 minuten geknipt moest worden.

Wel nog een hele gave finale en enkele gave horror ideeën. Zo'n scan had ik bijvoorbeeld nog niet eerder gezien. Dat zijn van die echt leuke momentjes die zo'n film als deze echt moet koesteren. Het duurt bovendien niet al te lang, maar toch is het allemaal iets te rommelig om echt goed te zijn.

Halfje eraf na herziening. Regisseur Brandon Cronenberg heeft absoluut een eigenzinnige stilering uitgevonden en zet daar dubbel en dik op in, maar Possessor heeft uiteindelijk vooral last van een soort arrogantie. De trage dialogen, redelijk nietszeggende seksscenes en sterk aangezette excentrieke personages zijn daar getuigen van. Gelukkig gaat dat samen met goed acteerwerk, een origineel concept en een fijne visuele flair. Er wordt volop geëxperimenteerd met chronologie, sciencefiction en kleur, waarmee Cronenberg laat zien een zeer eigen visie te hebben. Het jammerlijke is dat de herziening bevestigt dat de helft van het geheel simpelweg geen absorberend effect heeft en het meer van de afzonderlijke momenten moet hebben.

Te doen.

Het had uiteraard beter kunnen zijn. Possum had als horrorfilm uitzonderlijk geslaagd kunnen zijn, maar regisseur Holness ging iets te ambitieus te werk. Ook deze film voegt zich bij de rits van horrorfilms die tegenwoordig vaker uitkomen, die graag door middel van veel toegevoegde dramaelementen en onderliggende boodschappen willen scoren.

Een logische keuze die niet per definitie slecht hoeft te zijn, maar hier komt het de film niet bepaald ten goede. Het voordeel is uiteraard dat alles een dieper laagje kent dat soms weet te werken door het sterke acteerwerk van Sean Harris. Bizarre rol die goed uitpakt ondanks de complexe vormgeving ervan. Eigenlijk kan je stellen dat het een onmogelijke rol is. Het onmogelijke wordt gelukkig mogelijk gemaakt door Harris.

Het jammere van de film is dat juist de horrorelementen zo goed weten te werken. Effectieve score, sterke vormgeving en een oprecht eng monster. Deze scenes nemen enkel 2% van de film in echter, waardoor diegene die een onheilspellende en ijzingwekkende horrorfilm verwachten bedrogen uitkomen. Ik geef ze dan ook groot gelijk, want de poster promoot de film wel op die manier.

Film is niet per definitie slecht geschoten maar het is wel zo dat een groot deel van het verhaal volstrekt oninteressant is. Het tempo rammelt behoorlijk en zoals andere gebruikers terecht aangeven had er wat gesleuteld mogen worden aan een betere spanningsboog. De film houdt het voor nu bij enkele scenes, maar had een stuk meer memorabel kunnen zijn.

Het zit voor nu op de helft omdat de film buiten wat effectieve scenes, goed acteerwerk en een aardige vormgeving maar matig weet te boeien. Gelukkig duurt de film niet lang waardoor je het gemakkelijk weer achter je kan laten. Een film die veel enger had kunnen en moeten zijn, maar dat niet is. Voor nu is het eerder een dramafilm, en ergens is dat een beetje jammer. Althans, voor mij dan.

Regisseur Steven Spielberg staat bekend om zijn vele klassiekers en nog altijd vermakelijke filmtoevoegingen, maar net zoals bij vele andere topregisseurs kan niet ieder project geslaagd zijn. The Post is een uiterst droge registratie van een arsenaal aan grijze personages, maar waarvan de filminhoud zelf helemaal niet oninteressant is. Meryl Streep evenals Tom Hanks en Bob Odenkirk leveren een schrikbarend karikaturale verschijning af, waardoor ik toch wel schrok van de uiterst serieuze en zware focus op de uiteindelijke boodschap. De filmopnames hebben 5 maanden geduurd, maar Spielberg levert geen inspanning om een enkele scene visueel verheffend te presenteren. De camera slentert verveeld achter de hoofdpersonages aan en slaagt er niet in om de achtergrond authentiek of boeiend te presenteren. Het script neemt daarnaast amper de moeite om de hoofdfiguren enige geschiedenis te geven, maar vind het wel gerechtvaardigd om niettemin door te blijven ratelen over onderlinge relaties en eenzijdige conclusies. Het is moeilijk te ontkennen dat een film als The Post niet meer relevant is en de regie-invulling is zoals verwacht uiterst professioneel, maar ook op zijn oude dag is Spielberg normaal gesproken in staat een visueel sterke film af te leveren die boeiend is. Deze tamelijk recente film is daarom voor zijn doen een behoorlijke domper.

Halfje erbij na herziening. Het is niet heel verwonderlijk dat deze film in Amerika zo'n ophef heeft veroorzaakt. De spellen zelf waren natuurlijk al controversieel en regisseur Uwe Boll doet er werkelijk alles aan om zoveel mogelijk mensen op de kast te jagen. Als je dit soort humor een beetje kan waarderen vermaakt een film als Postal echter prima. Zeker de eerste helft kent een boel droge humor, een aantal hilarische scenes (Little Germany) en een gepast irrelevante inhoud. Naarmate de tweede helft vordert, probeert Boll er toch een soort lijn in te krijgen en dan gaat het mis. Hier begint het ook daadwerkelijk op te vallen hoe slecht sommige acteurs (Chris Coppola) wel niet zijn en dat de actiescenes niet heel onderhoudend in elkaar steken. Niettemin geregeld kunnen lachen om de ongeremde humor van de film en Zack Ward doet het in de hoofdrol meer dan prima. Een voldoende is dus wel op z'n plaats.

Matig.

Dit keer een film over een aantal moorden die eens niet met het excuus rondloopt dat het op waargebeurde feiten is gebaseerd. Nee, dit keer is het serieus gewoon een heel boek die de vertelling mag dirigeren. Klaarblijkelijk ook een heel saai boek, want als het 't verhaal van deze film vertelt, dan zou ik er nooit doorheen zijn gekomen.

Morgan is als acteur ondertussen een best veilige keuze geworden. Het problematische is echter vooral dat hij de verkeerde rollen aanneemt waarbij hij zijn charisma niet bepaald kan gebruiken. Hierdoor krijg je toch steeds vaker maar saaie personages van hem te zien, terwijl hij als acteur echt wel deugt. De overige rollen kunnen wat minder aanvangen met de film, want zelfs de killers zijn saai te noemen.

Wat zijn mijn problemen met deze film eigenlijk? Vooral het verhaal. De stilering is niet eens zo heel bedroevend, zeker de mistige finale maakt indruk. Verder maakt het allemaal ook een best professionele indruk, alleen niet innemend genoeg om het narratief een fris duwtje in de rug te geven. Zeker de uitkomst van het verhaal is namelijk maar flauw te noemen.

Ik snap dat je tegenwoordig maar wat graag origineel wil zijn, maar hier gaat het vooral ten koste van de film. Het is jammer, want uiteindelijk is het niet slecht, het is alleen volstrekt oninteressant door een totaal gebrek aan strak tempo of energie. Een veilig, maar daardoor wel saai geregisseerd project dus. We hebben ze vaak beter (maar ook slechter) gezien.

Een teleurstelling.

Een aantal jaar geleden zag ik No Escape van Dowdle en die wist me enorm te verrassen. Toen hoorde ik van dit debuut en de inhoud daarvan. Als gevolg daarvan ging ie meteen op de watchlist, maar het is lastig om een film te bekijken die niet op TV komt en moeilijk te vinden is.

Een bijzonder debuut is dit wel, maar ik kan er niet omheen draaien dat ik er wat teleurgesteld uit ben gekomen. Dowdle kiest voor een soort docu-aanpak wat bij mij weleens eerder erg goed heeft gewerkt. Lake Mungo vond ik bijvoorbeeld erg eng. The Poughkeepsie Tapes is helaas een tegenvaller.

Binnen het genre is dit misschien wel één van de gruwelijkste films die internationaal bekend is geworden. Er zal vast nog wel eens overheen gegaan zijn, maar dit is in ieder geval een film die soms behoorlijk de toon zet. Het zit de film echter niet mee dat het ondanks de geloofwaardige aanpak niet erg geloofwaardig is.

De film voelt regelmatig net wat te veel aan als een normale film, maar dan gefilmd als VHS-film. Het kent veel scenario's die ideaal in een normale film zouden passen. De overgangen naar VHS-beelden en overgangen tijdens de VHS-beelden worden voortdurend ondersteund door een hard geluid, en dat gaat uiteindelijk irriteren. Het VHS-effect zelf is best beangstigend maar uiteindelijk ook wel net wat te overdreven.

Het grootste kritiekpunt is echter de killer zelf. Wat een dwaas figuur is dat. Er worden een dozijn pogingen gedaan om hem eng of creepy te maken maar het is werkelijk zo'n ridicule verschijning dat je er vooral ongemakkelijk van gaat lachen. Acteerwerk is voor de rest ook niet al te bijzonder en het faux-docu gehalte is wat simpel. "Een killer die weet wat ie doet". "Een erg intelligente en vakkundige killer" etc etc.

Zoals ik al eerder zei is het VHS-effect wel leuk en enkele scenes zijn best eng. Dat zijn echter vaak de scenes waarin geen expliciete moord te bekennen is. Die vrouw die bijvoorbeeld op een ballon stuitert. Dat heeft gewoon een soort vreemd effect. De moorden zelf zijn opvallend grof en hard, maar ook wel gereduceerd door het VHS-gebeuren. Wel ongetwijfeld een stuk harder en gruwelijker dan een gemiddelde horrorfilm. Het blijft een ideale manier om je debuut als horrorregisseur met een flinke stempel neer te zetten.

De regie brengt nog weleens leuke punten naar voren en de film zelf is regelmatig best creepy. Enkele scenes blijven oprecht eng en door een groot gehalte aan harde geluiden tussendoor wordt je als kijker bijna verplicht je aandacht erbij te houden. Jammer dat de killer zo'n oliedom figuur is die in deze film dan weer als hyperintelligent wordt geprezen. What a crazy world we live in..

Knotsgek.

Poultrygeist is zoals we waarschijnlijk kunnen ruiken echt puur een troma film. Weer allemaal poep en pies grappen, en ook nog een overdosis aan ledematen, op het gebied van gore en grappen. Ook haalt het denk ik een dikke middelvinger uit naar een heleboel elementen die we in het dagelijkse leven kunnen verwachten.

Het was een beetje een heel ranzig eerste deel van de film, zoals een hele dikke man die naar de WC moet. en soms was het zelfs een beetje saai. Nog steeds moest ik best lachen om een vreemd soort humor. Helaas heb ik er toch niet volledig van genoten.

Het laatste deel is het best, lekker vreselijk over de top en lekker goor. De meest bizarre manieren komen daar aan bod.

Maarja, zo overdonderend vond ik het niet, en Troma is nog steeds niet echt mijn soort humor.

Regisseuse Jane Campion pakt wederom uit met sfeervolle natuurlandschappen en een langzaam vertelde inhoud, maar zodra een geheel als deze ontdaan is van interessante personages valt er al snel weinig meer te beleven. Specifiek Kirsten Dunst en Kodi Smit-McPhee worden dermate oppervlakkig vormgegeven dat de aanzienlijke speelduur die aan hen besteed wordt amper weet te boeien. Het statische camerawerk werkt verder uitstekend om een authentieke sfeer op te wekken van de omgeving, maar binnen de onderlinge relatieontwikkeling had Campion gerust wat energieker mogen regisseren en/of filmen. Het traag voortkabbelende verhaal kent houvast in het eerste halfuur, maar na enige tijd wordt er dan toch de indruk gewekt dat het bronmateriaal niet zoveel te melden heeft. De uiteindelijke wending richting de slotfase deed me door een gebrek aan inlevend vermogen volkomen niets. De oprechte, geduldige sfeeropzet en een uitstekende Benedict Cumberbatch trekken het cijfer nog naar een 2,0*, verder vond ik er boers gezegd geen klap aan.

Zwak.

Het is toch opmerkelijk hoe Israelite wel 124 minuten de tijd neemt om zijn matige, domme verhaal te vertellen en zo'n simpel gegeven nog zo slordig en zwak op het beeld brengen. Of moet ik misschien de pijltjes richten op de scriptschrijvers. Wat een bende.

Om te beginnen, net zoals Grindhouse62 ook al aangeeft, neemt de film de tijd om de personages te introduceren. Echter is dit matig. Nu verwacht ik al niet snel dat de personages veel uitdieping krijgen, maar toch. 1 serieus gesprekje en de vijfjes zijn al boezemvrienden.

Voor de rest is het leren van de "krachten" die ze hebben ook wel een lachertje. Ze hebben 70 minuten van de film nodig om ze te ontwikkelen, maar als ze ze net hebben, gaan ze ermee om alsof ze het al 10 jaar doen. Onderdelen waar ze nog zoveel moeite mee hadden gaan plots enorm makkelijk. Het script verwacht er makkelijk mee weg te komen, maar ik denk dat ook de popcornkijkers al snel merken dat er lui schrijf, of regiewerk aan de pas is gekomen.

Voor de rest volgt de film behoorlijk de Amerikaanse Michael Bay lijnen, behalve dat Israelite er zelfs in slaagt het verhaal nog matiger en suffer te vertellen dan meneer Bay zelf. Ook het eindgevecht dat spectaculair wil zijn, valt wat door de mand door wat lui schrijfwerk. De gevechten zijn niet bepaald opwindend en het voelt net wat te dom aan.

Dan, als laatste kritiekpunt, is de rol van Banks. Ze wil graag indruk maken met middel van een hoop overacting maar maakt helaas weinig indruk. De vijfjes zelf doen het wel enthousiast gelukkig, en dat red de film nog een beetje.

Dan zijn er nog wel positieve punten. De film ziet er wel netjes uit, en de regie is zeker in de eerste helft buitengewoon energiek en luchtig. De regisseur weet wel degelijk enkele knappe scenes neer te zetten. Het cameragebruik is sterk en alhoewel de actie wat meer adrenaline mocht hebben, ziet het er allemaal wel heel degelijk uit.

Vooral een popcornfilm, maar wel eentje met een hoog budget en tegelijkertijd ook wel een film die het budget optimaal gebruikt. Maar voor de rest te lui en hinderlijk is helaas. Het is geen drama, maar onder de lat van de algemene popcornfilm.

Shudder.

De laatste tijd opgemerkt dat Shudder niet vaak met goede originals meer komt, maar The Power betekent gelukkig een omkeer. Nog steeds is het niet geweldig, maar de eerste helft van deze film bewijst dat er toch nog spannende horrorfilms gemaakt kunnen worden. De tweede helft vliegt echter uit de bocht.

The Power kenmerkt zich in subtiele spanningsopbouw, en de aanpak is er dan ook naar. Deze film bouwt traag op en gebruikt de stilte in zijn voordeel. De locatie, een ziekenhuis, is hier weinig sfeervol ingericht vanwege de kale decoraties, maar eenmaal het licht op zwart gaat worden er nog best effectieve scenes uitgehaald. Toch viel het gebruik van de duisternis en het licht me wat tegen, resulterend in wat stroeve opbouw van de spanning.

Des te knapper dat er dan alsnog wat spannende scenes tussen zitten. Zeker de eerste helft kent enkele intrigerende sequenties. Er had misschien net wat meer met geluid gespeeld mogen worden, maar verder weinig te klagen. The Power was best spannend te noemen, maar de tweede helft gaat helaas een andere richting uit.

Regisseur Faith wil namelijk tijdens de tweede helft verklaringen geven voor de mysterieuze gebeurtenissen. Dit is natuurlijk opzicht geen verkeerde keuze, maar de spanning wordt overboord gegooid en het verhaal zelf krijgt de focus. Nog steeds met de nodige paranormale gebeurtenissen, maar op een andere manier. Het zorgt er helaas voor dat de intrigerende beelden eruit vliegen. In plaats daarvoor krijg je een opvallend complex verhaal dat nergens weet te boeien.

Dit gaat dan 45 minuten zo door en wacht je als kijker op de aftiteling. Het was erg jammer, want de film zat naar een goed resultaat toe te werken gedurende de eerste helft. Faith kan dit helaas niet doorzetten, en wil te graag betekenis geven aan de film maar dit weet niet te werken. Het duurt verder gelukkig niet lang, het acteerwerk is aardig en hier en daar kent de film spannende sequenties. Daarvoor nog een voldoende.

Grote tegenvaller.

Veel goede geluiden van mensen. Voordeel was ook dat ik in een lekker lege bioscoopzaal zat en me dus even ging klaarmaken voor een vlot actiedramagevangenisfilmpje. Dit idee kan het zijn geweest voor mijn teleurstelling, maar ik kwam zonder indruk de zaal uit.

Cole is best overtuigend als Billy Moore. De film moet het meer hebben van de walgelijkheid, vieze omstandigheden en droevige sfeer in de gevangenis. Maar het leiden van de hoofdpersoon kwam niet echt over. Het leek ook alsof de film nog 1 uur langer duurde.

Setting en acteerwerk is overtuigend, leuke cameo van de echte Billy Moore. De Actie is meer sportachtige actie. Dat valt overigens erg tegen, aangezien de camera enorm aan het schudden is terwijl het gebeurd, zodat je eigenlijk niet eens weet wat er aan het gebeuren is.

Daarnaast weinig dialogen en plot, waardoor de film soms wat moeilijk te volgen is. Echt meeleven doe je ook niet. Boodschap komt ook maar zwakjes over.

Opmerkelijk debuut van regisseur M. Night Shyamalan waarin hij tevens zelf de hoofdrol vertolkt en er vervolgens binnen zijn opvolgende projecten verstandig voor koos om dat voortaan maar niet meer te doen. Hij vormt namelijk een bijzonder eentonig figuur waar weinig charisma vanaf komt en hetzelfde geldt voor de bijrollen. Verder ziet het technische aspect er voor een film gefinancierd door de ouders van Shyamalan meer dan degelijk uit. Mooie kadrering en een oog voor gefocuste plaatjes, bovendien wordt er qua schaal opvallend groots uitgepakt in de finale. Dat benoemd te hebben raken de positieve punten met betrekking tot Praying with Anger helaas wel op, want het overige restant van de film is een vermoeiend en saai vormgegeven weergave van cultuurschok. Op structureel vlak springt de film in een oogwenk van sentiment naar serieux en de dramatische scenes slaan amper aan, daarbovenop nog een hopeloze soundtrack die elke vorm van sfeer met gemak wegneemt. Veel van de kritiekpunten binnen deze film werden in Shyamalans latere werk netjes gladgestreken, maar dat neemt niet weg dat dit debuut voornamelijk een vermoeiende zit was.

Niet helemaal.

Precious is ongetwijfeld een zware film, maar in vergelijking met een hoop andere films is wat er daadwerkelijk wordt getoond bij lange na niet zo heftig. Het zijn vooral de implicaties en korte scenes die de heftigere beelden moeten vormen, verder is dit eigenlijk bij vlagen meer een komedie met veel heftige achtergrondgebeurtenissen.

Om te beginnen speelt Sidibe goed. Ik kende haar als actrice wel een beetje, maar dit lijkt haar magnum opus te zijn, en niet gek ook, want ze doet het erg goed. Mo'Nique vond ik echter nog beter, zeker richting het einde kan je als kijker zien hoe goed ze is als actrice. De emoties spatten regelmatig rauw van het scherm en zijn voelbaar, dat doet Precious goed en vormt direct het sterkste punt.

Verder wilde het verhaal me gewoon niet zo grijpen. Aangrijpend is het wel, maar erg boeiend is het niet. Dit soort films moeten het vooral van enkele behoorlijk sterke scenes hebben, want verder vond ik het maar wat slepen zonder vooruitgang. Veel bijpersonages zijn wat saai en de film in zijn geheel niet intrigerend genoeg. Ik kwam er niet in, het leek alsof er gewoon geen vooruitgang inzat.

Visueel ziet het er aardig uit op cinematografisch vlak, maar het camerawerk vond ik echter weer zeer ondermaats. Daniels maakt veel gebruik van nerveuze zoom-ins om het als geheel realistisch te laten ogen, maar dit effect voelde na minuten al geforceerd aan. Vertel het verhaal gewoon, geen onnodige trucages om het allemaal echter te laten lijken.

Precious duurde me vooral te lang en ik kwam er nooit echt goed in. De sterkste scene krijg je te zien richting het einde, die het als geheel optilt van een 2,0* naar een 2,5*. Die scene mist me namelijk te raken, terwijl de rest van de film dat niet kon. Als geheel is het zwaar en heftig genoeg, maar gewoon niet erg boeiend, helaas. Het mist gewoon iets.

Lekker lomp.

Typische film waar alleen Schwarzenegger in kan spelen. Lekker lomp geweld en een beest dat volkomen nergens op slaat. Dat moet natuurlijk zorgen voor lomp en vlot vermaak, en dat is precies wat McTiernan doet in zijn actie/sci-fi.

Acteerwerk is niet echt briljant, maar de film spat van de actie. Vooral de scenes met de predator zijn natuurlijk leuk en een genot om te zien. De vele actiescenes en kanonschoten zorgen dat je voldoende geboeid blijft en is deze daarin ook geslaagd.

Leuke film en een leuk begin van een serie die niet meer dit niveau heeft behaald. Zo vlot als het hier gaat, is gewoon niet te doen. Aanrader voor actie en monster fans. Maar ook daarbuiten is deze film best genieten (vooral voor mannen).

Niet best.

De minste uit de trilogie en de twee na minste uit het gehele Alien & Predator universum. AVP: Alien vs. Predator heeft voor mij de plaats ingenomen voor de minste film uit het gehele universum. De predator-reeks spreekt me minder aan dan de Alien reeks, maar soms heeft het wel wat. Predator zelf is bijvoorbeeld nog wel geinig.

Deze film is wel op z'n Predatos, erg lomp. De opening was in ieder geval wel goed raak met een spectaculaire schietpartij op straat tussen agenten en bendeleden. Als ik dan de rest van de film zie, denk ik dat de film wellicht zelfs beter tot z'n recht was gekomen als actie/misdaadfilm zonder predators erin, aangezien dat wel het leukste stuk was.

Want zodra de predator zijn intrede maakt verzwakt de film weer en is het een stukje saaier. De predator maakt namelijk maar weinig indruk en heeft eigenlijk nooit een dreiging. Het zijn altijd te duidelijk mensjes geweest in pak maar het kan met genoeg lompheid nog werken. Die lompheid ontbreekt na de opening.

De toon is wel lomp, maar het geweld na de opening is beperkt. Meestal is het in een donkere, mistige of zelfs flikkerende omgeving. Niets is echt volop in beeld wat de delivery wat mak maakt. En daardoor begint de film langzaam steeds saaier te worden totdat de interesse eigenlijk gewoon weg is.

Glover speelt ook een wat onnozele rol. Indruk maken doet hij in ieder geval niet. Enkele bijrollen doen het ook slecht, of juist wel leuk stiekem. Busey en Paxton kunnen er bijvoorbeeld wel mee door. Maar rollen en acteren zoals dat van Alonso was wel heel ernstig. Dat je dat soort onnozele types nog cast ook.

Heel erg saai is het nooit, want er gebeurd uiteindelijk wel een hoop, maar het was weleens een vermoeiden opgave. Voor een actiefilm als deze is dan een groot alarm. Dat een film vanuit een jungle-setting ook over moet gaan naar een stadssetting is ook jammer, want dat is al zo vaak gedaan. Hou het toch gewoon in de jungle.

Maar goed, niet een al te beste film. De grootste teleurstellers uit het Alien & Predator-universum komen toch echt van de Predator kant. En dat is jammer, aangezien de reeks zo leuk begon. En de opening beloofde ook redelijk wat.

Black doet Predator.

Altijd bijzonder om te zien hoe regisseurs na een redelijk volgbaar pad opeens zo afwijken door een film te regisseren als The Predator. Ik stelde het zien van de film lang uit omdat de vorige delen op het moment dat de film uitkwam nog niet waren gezien. Was waarschijnlijk niet nodig, maar de achtergrondkennis is altijd welkom.

Deze film is eigenlijk anders, maar ook hetzelfde, als de vorige delen. Het verhaal is niet origineel en betrekt weer behoorlijk veel in zijn plot. Het allereerste deel van de Predator-reeks was leuk omdat het verhaal zo weinig onder de loep nam, maar hier wordt er van alles met de haren bijgesleept. Black neemt veel te veel hooi op z'n vork die het plezier en de leukere scenes van de film wat overschreeuwen.

De film heeft er wel een onverwachts leuke cast bij gesleept die allemaal best aardige rollen spelen met als grote uitschieter Rhodes. Er zitten helaas ook negatieve uitschieters bij, zoals de rol van Munn, die eigenlijk alleen maar irritatie weet op te wekken. Verder is iedere rol eigenlijk vooral voer om af te maken, maar dat gebeurt pas helemaal in de slotfase.

De actiescenes kenmerken zich in overweldigende en uiterst geslaagde explosies, maar ook erg tegenvallend wapengeweld. Het schieten op een voorwerp dat er toch wel tegen bestand is begint te vervelen na een tijdje, en zelfs de grote dosis aan bloederige beelden kunnen daarin niet bijdragen. Leuk dat de ledematen wel in het rond mogen vliegen, maar het is vaak snel knipwerk en de explicietere beelden krijgen weinig aandacht.

Het duurt allemaal ook net wat te lang. Het verhaaltje mag dan wel denken dat het ontzettend intelligent is, maar de waarheid is dat dit vierde deel van de reeks gewoon een wat opgelikte herhaling is van de vorige delen, die helaas ook niet al te sterk waren. Je hoopt toch dat ze met dit soort films wat nieuws gaan bedenken, maar tot dusver moeten we het nog altijd doen met politie vs soldaten vs boeven vs aliens doen.

Vermakelijke, avontuurlijke film en wederom een voltreffer voor regisseur Dan Trachtenberg. Hij zorgt er bijna eigenhandig voor dat het Predator-universum nieuw leven ingeblazen krijgt en toont dat een harde R-rating niet per se nodig is om dit goed uit te kunnen werken. Niettemin voelt Badlands inderdaad wat braafjes aan qua bloedvergieten, maar de nadrukkelijke focus op grootse actiescenes en aparte wereldscheppingen compenseren dat gemakkelijk. Trachtenberg begeleidt de kijker met een fijn tempo door een hoop setpieces heen en gebruikt degelijke effecten en genoeg bedreigingen om dat overtuigend uit te werken. Jammerlijk is dat het verhaal op inhoudelijk vlak niet veel nieuwe invloeden te bieden heeft en de personages niet bijzonder sterk worden uitgewerkt, maar eenmaal de film begint is dat zo weer vergeten.

Een ietwat mindere herziening. Predators was destijds de eerste film die ik van de reeks zag en ik blijf de setting van deze specifieke film de beste vinden binnen de reeks. Een groep criminelen met allerlei actuele achtergronden die niets van elkaar weten is een stuk interessanter dan een groep soldaten of een aantal detectives. Echter, omdat de kijker al bekend is met het concept is het niet moeilijk om de wat mysterieuzere aspecten van de film te achterhalen (de "waar zijn we en wat zit er achter ons aan?", dus). Niettemin doet Antal toch erg z'n best om het gegeven niet te vroeg uit de doeken te doen terwijl het allemaal allang bekend is. Wat mij betreft gewoon tijdverspilling.

Alle leuke en gevarieerde personages ten spijt, want de inhoud van de film is behoorlijk rommelig. Zelden wordt een idee of een karakterachtergrond uitgediept en het grove geschut waarmee de personages uit de lucht mee komen vallen (letterlijk) zorgen maar enkele keren voor leuke actiescenes. Het leukste van de film is rondwandelen in de onbekende jungle en elkaar beter leren kennen, maar als er eenmaal ergens qua inhoudelijke uitwerking aan wordt begonnen worden ze meteen weer afgemaakt. Denk maar aan het einde van Ali. Daarnaast worden er nogal wat namen afgedankt, denk maar aan Fishburne, en volstrekt oninteressante figuren zoals Brody worden juist naar de voorgrond bewogen.

Voor enige tijd zit er een lekkere flow in de film en vormt het avontuurlijke karakter een vermakelijke zit, maar eenmaal de bedreigingen dan echt naar voren komen wordt alles snel afgerond en afgesloten. Ik mag dan wel klagen over dat de predators te laat zijn, maar aan de andere kant was nog een heel uur naar een stel hightech-primaten kijken ook wel vermoeiend geweest. Niettemin was ik zeer te spreken over het ontwerp van de planeet en het acteerwerk. Het tempo zit er aardig in, maar zeker een film met zo'n ambitieus gegeven verdient eigenlijk wat meer rust. Ik had nooit verwacht dat ooit te zeggen over een Predator-film.

Erg gave sciencefictionthriller met een boel originele vondsten en fijne wendingen. Ethan Hawke en Sarah Snook zijn daarbinnen perfect gecast als tegenspelers en regiebroeders Michael en Peter Spierig brengen het met een fijne visuele afwerking. Het eerste uur vormt daarbinnen merendeel een inleiding, maar evenzeer afgewerkt met een fijne stilering en degelijk acteerwerk. De opbouw is bovendien geregeld perfect onder de controle en draagt sterk bij aan de uitkomst. Het tempo ligt daarnaast hoog en er is genoeg aan de hand om niet te vervelen. Uiteindelijk wekt de film niet zozeer een gevoel bij de kijker op buiten overtuiging, maar dat is dan ook meteen de enige redenering waarom Predestination niet hoger scoort.

Er klinkt weinig minder spectaculair dan fietsen, maar regisseur David Koepp brengt het gelukkig allemaal wel energiek en entertainend. Zeker de eerste helft van de film kan genieten van een relatief snel tempo, maar de tweede helft verzandt al heel snel in een opeenstapeling van clichématige scenario's. Een degelijke acteur zoals Joseph Gordon-Levitt verkwanselt zijn talenten ook door in een film als deze mee te doen, aangezien dit niet bepaald de rollen zijn waar men zich kan bewijzen. De bijrol van Dania Ramirez is verder de epitome van saaiheid en Michael Shannon krijgt veel te weinig ruimte om zich als schurk te laten zien. De stunts met de fiets maken een behoorlijke indruk en de editing is vlug, maar uiteindelijk kan Koepp de film niet bijzonder veel cooler maken dan de gemiddelde sportactiefilm. Het gebrek aan verrassing gooit het definitieve roet in het eten, maar uiteindelijk zijn de vlotte fietsachtervolgingen en het veelvuldige gerace middenin de drukke stad vermakelijk genoeg om de complete speelduur van 91 minuten vlotjes te houden.

De unieke benadering richting het geestenthema blijkt uiteindelijk niet veel meer te zijn dan een te lang uitgesmeerde gimmick, ondanks dat het zweverige camerawerk perfect in het conceptplaatje past. Regisseur Steven Soderbergh zoekt naar de originele invalshoeken, maar laat uiteindelijk vooral het inhoudelijke drama het woord doen. Helaas brengt dat voor de doorgewinterde filmliefhebber te weinig verrassingen, waardoor de saaiheid regelmatig toe begint te slaan. De wending naar de finale toe is gelukkig leuk gevonden en op visueel vlak oogt Presence bijzonder doordacht en verzorgd, maar een gebrek aan gebeurtenissen en tempo maken er uiteindelijk toch een ietwat taai geheel van.