Poultrygeist: Night of the Chicken Dead (2006)

Knotsgek. Poultrygeist is zoals we waarschijnlijk kunnen ruiken echt puur een troma film. Weer allemaal poep en pies grappen, en ook nog een overdosis aan ledematen, op het gebied van gore en grappen. Ook haalt het denk ik een dikke middelvinger uit naar een heleboel elementen die we in het dagelijkse leven kunnen verwachten. Het was een beetje een heel ranzig eerste deel van de film, zoals een hele dikke man die naar de WC moet. en soms was het zelfs een beetje saai. Nog steeds moest ik best lachen om een vreemd soort humor. Helaas heb ik er toch niet volledig van genoten. Het laatste deel is het best, lekker vreselijk over de top en lekker goor. De meest bizarre manieren komen daar aan bod. Maarja, zo overdonderend vond ik het niet, en Troma is nog steeds niet echt mijn soort humor.

Troma teerde jarenlang op het cultsucces van The Toxic Avenger (1984) en het duurde meer dan 20 jaar voor producer en regisseur Lloyd Kaufman met een film kwam die net zo vermakelijk is. Opvallend is dat de hoofdrolspelers Jason Yachanin en Kate Graham - zeker voor Troma-begrippen - over acteertalent en komische timing beschikken. Zelfs in de meest waanzinnige scènes vervallen ze niet in het hevig overacteren dat zoveel Troma-films verpest. Kaufman heeft bovendien zelf een belangrijke en niet onverdienstelijke rol als de volwassen versie van hoofdpersoon Arbie [Yachanin]. Hij zingt en danst zelfs in één van de verrassende (en verrassend vermakelijke) muzikale intermezzo's. Hoewel de titel anders doet vermoeden, is de eerste helft vooral een romantische, muzikale komedie en ontaardt het in de tweede helft pas in de waanzinnige (en wat langdradige) splatterhorror waar Troma zo bekend om staat. Vermakelijke cameo's van Motörhead-frontman Lemmy, porno-acteur Ron Jeremy en Troma-favoriet Joe Fleishaker en de inventieve wijze waarop Kaufman ontelbare heilige huisjes omver schopt maken dit tot een absolute aanrader. Het sublieme liefdesduet 'Slow Fast Food Love' is de slagroom op de taart.

Mijn eerste Troma. Een trauma werd het niet, maar het is toch even de knop omdraaien. Knettergek gewoon. Nu, de hier toegevoegde videoclip trailer is geweldig. Die alleen al geef ik 4,0*. Een geweldige song die al de hele dag door mijn hoofd spookt. De film zelf, tja, wat moet je hierover zeggen? You like it or you hate it. Ik zit er wat tussenin, maar als ik moet kiezen toch eerder een liefhebber. Aan viezigheid en ranzigheid totaal geen gebrek. Het druipt er vanaf. Alle soorten lichaamsvochten passeren de revue. De humor tja, die is inderdaad bijzonder flauw, maar af en toe had ik toch een grijns. Bij momenten toch op het randje van politiek correct. Al een geluk dat niet te veel mensen dit zien, denk ik dan. Het acteerwerk is barslecht, maar als je ziet hoe de crew zich amuseert, dan neem ik dit er graag bij. Haha, dat getouwtrek tussen Wendy en Arbie. Eigenlijk vond ik het best geestig. En die kippen, zeker de kleintjes die pas uit de eieren kwamen, cute. Andere zaken waren dan weer erg slecht, tja, je kan niet alles hebben. Deze film houdt me alvast niet weg om ander werk van het Troma genre te zien, dat zegt ook al iets.