Opinions

Solide.

Begrijpelijk dat een film zoals deze een lage score krijgt. De poster doet tenslotte ook een erg spannende en sfeervolle film beloven, mogelijk met een horde aan schrikmomenten. Alhoewel deze film flink sfeervol is, is The Presence meer een film die je moet vergelijken met werk van bijvoorbeeld Oz Perkins.

Het komt allemaal traag op gang, de eerste 15 minuten maken eigenlijk meteen duidelijk dat dit niet your-average-horrorfilm wordt. Er is geen enkele dialoog te bekennen, gewoon Sorvino die zo'n beetje haar ding doet en tussendoor komt er een spook opdagen. Heel spannend klinkt het niet, en dat is het dan ook niet.

Op het vlak van horror zal het voor de liefhebber tegenvallen. Weinig spanning en horror te bekennen hier, inderdaad meer mystery met wat geesten die op komen dagen. Wel zitten er tussendoor een aantal scenes die precies in een horrorfilm passen en ook ontzettend sfeervol zijn, maar toch niet echt volbloed horror willen worden.

Zo'n scene als in de poster hier is geweldig sfeervol en de regie helpt zo'n scene ten alle tijden vooruit. Het tempo is misschien traag, maar de look ziet er op visueel vlak erg mooi uit. Verder ook knap geschoten, rustig gemonteerd en gaaf vormgegeven. Enkele scenes zien er heerlijk uit. Wel is dit misschien een wat verkeerde omgeving om zo'n trage en rustige horrorfilm plaats te laten vinden.

Hier en daar is het inderdaad wat te traag, zeker het middenstuk is net wat te leeg. De spanning tussen Sorvino en Kirk wil niet echt overkomen waardoor de aandacht weleens verslapt. Dankzij de look zelf wordt je er uiteindelijk ook weer ingetrokken, maar dit soort omgevingen hebben inderdaad net wat meer horror of spanning nodig. Als je zo'n visueel aantrekkelijke scene kan neerzetten zoals met de lantaarns moet je af en toe iets meer uithalen.

Acteerwerk is verder in orde. Niet briljant, maar ook niet slecht. De finale vond ik ook best geslaagd, alhoewel de film toch wel echt kantelt naar een dramafilm met nog wat milde momenten van horror. Ik heb me niet bepaald verveeld met deze film, maar af en toe mocht het tempo iets hoger en de spanning wat prominenter. Verder helemaal geen verkeerde film. Degelijk geregisseerd en de look ziet er gaaf uit. Niks mis mee.

Ok.

Geen hele vreselijke thriller dit, met een absurd laag gemiddelde. Soms snap ik die gemiddeldes echt niet, maar aan de andere kant denk ik dat het vooral met te weinig stemmen te maken heeft. Op voorhand lijkt dit op een hele bloederige overlevingsthriller maar de inhoud is net wat tammer en rauwer.

Acteerwerk is niet geweldig maar ook niet storend. Precies passend bij het genre en daar is niks mis mee. De crewleden doen het naar behoren en ontstijgen op z'n minst het gemiddelde acteerwerk van goedkopere varianten. Toch weet niemand echt gaaf of cool te zijn terwijl de film hier uiteindelijk wel op mikt.

Deze film heeft nog een degelijk uitgewerkte opzet en kent bij vlagen akelige scenes, maar de ongeloofwaardigheid en het algemene gebrek aan logica doen de film een beetje de das om. Bij enkele scenes krab je je toch wel op je achterhoofd. Een voorbeeld is hoe die kerel uit dat WC-hokje klimt en neervalt terwijl zijn belager op wonderlijke wijze niks doorheeft.

Dat zijn echter kleine storende puntjes die de uitwerking alleen iets slordiger aan doen voelen. De rest is namelijk best entertainend en vlot. Erg spannend wordt het nergens maar de locatie wordt redelijk gebruikt en er zitten prima versierde scenes tussen. Tussendoor nog wat grappige wendingen die ik zeer kon waarderen.

Het werkt allemaal toe naar een finale waar net wat te weinig budget voor over was maar niettemin vlot wegkijkt. Deze film doet eigenlijk helemaal niet zo heel veel verkeerd, behalve dat het een gebrek aan logica heeft soms. Het kijkt aardig weg, duurt niet te lang en kent een leuk uitgangspunt. Vergelijkbaar met andere survivalthrillers zoals Eden Lake of het iets recentere Killing Ground. Niks mis mee op z'n tijd.

Lollige mengelmoes van griezelelementen (de inspiratie laat zich bij de opening al heel snel raden) en niet al te subtiele maatschappijkritiek. Voor een geslaagde satire ben je bij President Evil aan het verkeerde adres, want regisseur Richard Lowry legt de humor er nogal dik bovenop en gebruikt weinig nuance om zijn boodschap uit te werken. Toch slaagt hij erin om best grappige scenes naar het scherm te toveren die geregeld de juiste (droge) toon raken. Wanneer het op horror moet aankomen valt de film echter een beetje stil. De slotfase is lollig, maar de moorden zijn nogal goedkoop uitgewerkt en van enige sfeer is ook zeker geen sprake. De centrale grap van de film is na 30 minuten ook wel uitgewerkt en dan begint het gebeuren iets vermoeiender te worden, maar het vormt een fijne en onverwachte afwisseling met de rest.

Hm.

Flinke tegenvaller dit. Nolan was een tijd lang mijn favoriete regisseur. Ik kan me niet snel een Hollywood-regisseur bedenken die echt zijn eigen ding kon bedenken en dat ook nog eens tot goede eindes kon brengen. Met The Prestige lijkt het erop dat hij zijn nummer 1 binnenkort moet afstaan.

The Prestige kent zeker een verhaal, maar waar Nolan later echt zijn intelligentie kon laten zien qua verhalen, vond ik het hier allemaal te lomp. Inception en Interstellar hadden beide een daadwerkelijk intelligent verhaal. The Prestige heeft dat niet en is in het algemeen gewoon een minder resultaat.

Bale doet het wel goed. Hij doet dan ook waar hij eigenlijk goed in is en dat is een beetje evil zijn. Jackman haalt het niet bij Bale, maar doet het ook verdienstelijk. Ook een aantal aardige bijrollen, Caine doet het ook altijd wel verdienstelijk alhoewel veilig. Maar slecht is hij in ieder geval niet.

The Prestige heeft echter last van allemaal onnodige bijplotjes die vooral het tempo zelf remmen. De typische liefdesrelaties moeten ook allemaal weer even opdraven. Zeker het karakter van Johansson had wat mij betreft gewoon geschrapt mogen worden. Ze maakt toch 0 indruk dus wat maakt het uit.

Ook de twists zijn behoorlijk bedenkelijk. Ik had gehoopt voor een echt goede onthulling, maar vervolgens komt Nolan met de meest lompe twists die er maar zijn. Klonen en tweelingen. Hoe kom je er toch weer op. Wat mij betreft een (te) makkelijke uitweg. Alsof Nolan nog niet slim genoeg was voor het verhaal.

Visueel is het wel verzorgd en gedetailleerd, wat we van Nolan gewend zijn. Ook zijn we Bowie zelfs onherkenbaar terug. Beetje statisch acteerwerk, maar niet bepaald storend. Een aantal sfeervolle beelden en de opbouw naar de lompe onthulling was wel erg sfeervol gebracht. Nolan bewijst het wel te kunnen, maar de pay-off is zeer ondermaats.

Desondanks een vermakelijk geheel en een degelijke poging tot een slim verhaal. Het werkt niet, maar ok is het allemaal wel. Wat mij betreft wel 1 van de mindere Nolans. Batman Begins was echter wel minder, maar deze volgt daarna. Nolan is geen slecht regisseur, maar heeft dus ook mindere titels op zijn naam.

Goed geacteerde en soms originele film, maar uiteindelijk vangt regisseur Benjamin Wilkins te weinig aan met specifiek de tweede helft van Pretty Dead. De eerste helft wordt voornamelijk gebruikt voor de verhaalopbouw, waarin twee hoofdrolspelers worden benadrukt in hun relatie en diens bijzondere ontdekking. Dat wil voor enige tijd werken vanwege de chemie die ze met elkaar delen, maar uiteindelijk verwisselt Wilkins het drama-aspect met de griezelelementen. Deze komen echter te beperkt en niet altijd even overtuigend in beeld, vooral de make-up ziet er wat onafgemaakt en goedkoop uit. Er wordt verder ook niet echt de moeite genomen voor praktische effecten en de slotfase is te kort om een daadwerkelijke impact achter te laten. Onder de gebruikelijke lagen zit een boeiende en bovengemiddelde film verborgen, maar Pretty Dead is te kort en iets te simplistisch om daarbovenuit te komen.

Misdaadkomedie die wordt gedragen door de uitmuntende acteerprestaties van Anthony Perkins en Tuesday Weld, want op het vlak van regie heeft Noel Black niet zoveel te melden. Duidelijk is dat de makers voor een bepaalde frisheid gingen, maar die komt via het ietwat eenvoudige visuele vlak nergens tot uiting. Het inhoudelijke concept begint ook al snel af te brokkelen eenmaal uit de doeken wordt gedaan waar het verhaal heen hoopt te gaan, maar de absurdistische en onvoorspelbare hoofdpersonages weten dat gelukkig tot op zekere hoogte te verbloemen. Ondanks dat de film nooit ontspoort tot echt doorgedreven eigenzinnigheid, weet het dus wel te blijven interesseren. Vooral op psychologisch vlak zullen een aantal liefhebbers vast en zeker smullen, maar een nieuwe favoriet zal Pretty Poison niet worden voor mij.

Hm.

Uiteindelijk blijft dit een klassieker, maar dit soort films doen me in het algemeen gewoon heel weinig. De meeste hou ik niet eens van, maar door de klassiekerstatus toch maar eens aangezet en kijken of ik misschien iets kan ontdekken.

Gere vond ik leuk. Speelt echt wel met charme, en ik zag eindelijk het denkgezicht van hem ook niet echt meer terug. Hij weet alles best kalm eruit te gooien, en dat is knap, want dit soort rollen zijn niet altijd even makkelijk om te spelen.

Roberts wankelt af en toe wat. In het algemeen blijft ze heel enthousiast en trekt alle aandacht naar haar toe. En toch zag ik hier en daar een aantal momenten waarvan ik dacht: dat is dan weer jammer. Maar in het algemeen heb ik er weinig op te zeggen.

Verhaal is redelijk origineel bedacht, toegegeven. Hooker en rijke baas heb ik tot nu toe nog nooit eerder gezien. Zal vast wel bestaan, maar nog niet gezien. Uitwerking is niet al te origineel, ondanks een aantal momenten die wel wat originaliteit bevatten.

Ik mis vooral dat gevoel, die klik in de romantiek. Normaal gesproken krijgen dit soort verhaaltjes me op emotioneel gebied ook wel eens mee, en als dat gebeurd heb je als film goud in je handen. Hier echter ver van, ik werd er ook niet perse blij van.

Vond het te gewoontjes qua beleving uiteindelijk. Maar wel extra punten voor het acteerwerk en sommige leuke dingen.

Regisseuse en hoofdrolspeelster Alice Lowe gebruikt een aantal interessante ideeën om haar slasherfilm vorm te geven, maar helaas blijft het voornaamste gedeelte daarvan nogal kaal en eenvoudig. Het helpt dan ook niet dat het moeilijk is om je in te leven met het personage van Lowe en haar leven, waardoor de onderliggende concepten eigenlijk nergens goed naar boven komen. Wanneer het op de horrorelementen aankomt zitten er wat moorden tussen, maar nergens te bruut en/of opvallend. Visueel ziet het er ook niet erg noemenswaardig uit, maar in bepaalde opzichten is Prevenge origineel en wekt Lowe de indruk daadwerkelijk iets met haar film te willen vertellen. Wat die boodschap vervolgens is, was voor mij persoonlijk alleen niet zo boeiend.

Plezierig.

Het duurde even en voor velen was de hoop geloof ik al weg, maar Prey blijkt tegen verwachtingen in als vijfde toevoeging aan dit universum een erg lekker stukje film te zijn. Daarbij wordt het voorzien van een frisse aanraking die het naar de oorsprong van de chaos brengt. Een geheel dat dankzij Trachtenberg goed uitpakt.

Uiteraard blijft het verder popcornvermaak en daar moeten we geen al te hoge verwachtingen bij scheppen. Prey pretendeert dan ook niet veel meer te zijn dan dat, maar in wat het doet is het wel een solide stukje film. Erg mooie omgevingen dankzij de visueel gefocuste regie van Trachtenberg en fraai kleurgebruik. De speciale effecten laten het soms wat afweten, verder op visueel vlak erg weinig te klagen.

Midthunder helpt ook mee om het verschil te maken, die vanuit nowhere toch een erg passende hoofdrol weet te vormen. Hoe ze tegenover de Predator vecht mist wellicht wat coolheid, maar verder staat ze er goed. De predator zelf mist wat dreiging maar krijgt toch genoeg aandacht en ruimte om lekker los te gaan. Zeker de lange sequenties van bloedvergieten maken in deze film het duidelijke verschil.

Prey kijkt vooral lekker weg en raast niet te lang door. Cinematografisch bovengemiddeld. Het tempo wankelt soms een beetje door een iets te traag begin, maar eenmaal de film dan begint te lopen staan we garant voor een vermakelijk stukje popcornvreten. Ik heb er niet al te veel over te klagen, en beloon het daarom ook met een ruime voldoende.

Het heeft 8 jaar geduurd voordat regisseur Daniel Stamm eindelijk zijn derde horrorfilm af had, maar niet van het soort dat zo'n wachttijd enigszins rechtvaardigt. Niettemin lijkt hij relatief goed te begrijpen hoe je een film als deze vermakelijk houdt en dat uit zich in een aandoenlijk tempo en genoeg bombastisch gespook. De hoofdrollen van Jacqueline Byers, Colin Salmon en Christian Navarro zijn bovendien uiterst verdienstelijk en halen het meeste uit een nogal ingeperkt script. Het uiteindelijke verloop laat zich uiteraard min of meer na de opening al raden, met een duidelijk gebrek aan verrassing of originaliteit. Dat zou ook in principe geen probleem zijn als Stamm wat nauwkeuriger te werk was gegaan met de spanningsopbouw, want nu stort de film zich herhaaldelijk in ietwat makkelijke schrikmomenten die de kijker weinig angst aanjagen. Uiteindelijk kent de film een bons aan degelijke effecten evenals aardige personages zodat het nergens in saaiheid vervalt, maar daartegenover verzuipt een film als Prey for the Devil duidelijk tussen de overige, meer gepassioneerde horrorwerkjes.

Oké.

Met Kitamura gaat het de laatste tijd niet echt de goede kant meer op. Van zijn Aziatische cinema moet ik nog alles ontdekken, maar van zijn Amerikaanse werkjes ben ik absoluut een liefhebber. Zijn laatste drie toevoegingen hebben me alleen niet echt meer overtuigd. In een film als The Price We Pay moest ik zelfs serieus goed opletten om zijn trademarks te herkennen.

Het narratief is iets complexer in vergelijking met het wat simpelere werk van Kitamura, maar dat zou met zo'n regisseur niet veel uit moeten maken. Wel kwalijk is het prominente B-sfeertje van de film. Er zijn meerdere projecten in zijn oeuvre die niet bepaald duur waren, maar er stukken gelikter en vlotter uitzagen. The Price We Pay is juist enorm lomp en daardoor minder slick. In principe is dat geen ramp, maar van een regisseur zoals Kitamura verwacht je gewoon meer.

Tot zover de kritiek, want de film was gelukkig erg vermakelijk. In tegenstelling tot een hoop andere gebruikers vond ik de eerste helft helemaal niet zo vervelend. Handige keuze ook om Hirsch en Dorff te casten. Als acteurs zijn ze allang buiten Hollywood, dus dan heb je twee relatief bekwame namen voor weinig geld. Een bonusje dus. Je merkt ook dat ze een stuk beter acteren dan de overige leden zoals Zumbado en Sanders. Houterige acteerprestaties, onwaardig voor een Kitamura.

De finale is uiteraard best lekker. Harde gore en opvallend gedetailleerd ook. Wel iets goedkoper dan normaal en net niet grof of over-the-top genoeg, maar dat is nauwelijks een pijnpunt. De laatste kill met de prikkeldraadmachine is natuurlijk een kers op de taart voor liefhebbers. De draaiende camera's van Kitamura blijven ook altijd leuk en The Price We Pay kent zelfs schaarse momenten van spanning. Ik heb me nergens verveeld tijdens het kijken, dus een vermakelijke boel is het absoluut.

Als geheel is het iets te gehaast en afgeraffeld. Ik kan me niet inbeelden dat Kitamura het echt leuk vond om dit te maken. Toch blijft het lekker smerig en draait de film qua setting genoeg om niet ineen te vallen. Het is uiteindelijk een B-horrorfilm, maar gemaakt door relatief bekwame mensen. Ik hoop alleen wel dat Kitamura met zijn volgende film een wat beter verhaal kiest en vooral iets dat hij ook echt leuk vind om te doen, want dat merk je als kijker meteen. Als ik het kon zou ik zo een budget voor hem uitschrijven. Voor nu aardig maar goedkoop vermaak.

Redelijk.

Nergens maakt de film een genre echt waar. Het is niet grappig genoeg voor een komedie, niet eng genoeg voor een horror, niet zielig genoeg voor een drama, bevat te weinig spektakel voor actie etc etc. Cast was nog best verassend eigenlijk.

James in de hoofdrol, die ze niet slecht vertolkt. Iedereen speelde wel naar behoren, maar de combi tussen kostuumfilm en horror vind ik nogal wat vaag. Je weet dat je wel iets nieuws daarmee doet, maar of dat nou perse goed is?

Qua horror is er weinig te beleven, behalve wat gore zo nu en dan. Gemiste kans op een film waar stiekem echt veel meer uitgehaald kon worden.

Mwa.

Geen al te bijzondere film met een overvloed aan speciale effecten. Priest kent een erg magere inhoud en regisseur Stewart probeert dat op te vullen met visuele pracht. Veel pracht buiten wat toffe designs en aardige vormgeving aan de actie is er echter niet te bekennen. Wel had het natuurlijk een stuk houteriger gekund.

Na een zelfde soort rol te hebben gespeeld in Legion is Bettany een erg logische keuze voor de hoofdrol. De uitstraling heeft hij in ieder geval zeker en zijn looks werken ook zeker mee. Hij weet hier echter niet hetzelfde niveau te bereiken als in Legion. Zijn personage mist hier het nodige mysterie en dat komt Bettany niet ten goede.

Verhaaltje is ook erg dun en weet nauwelijks te boeien. Een groot deel van deze film is dan ook het aftellen naar de volgende actiescene zodat er nu wel wat te beleven is. Het begon allemaal erg redelijk met een animatiegedeelte, maar zakt daarna door het ijs als je vanaf de 10de minuut de verhaallijn al kan uittekenen. Dat gedoe met een gerespecteerde leider die toch slecht blijkt te zijn is ook achterhaald.

Bijpersonages zijn ook wat aan de saaie kant ondanks goed acteerwerk. De actie kent een aantal aardige momenten maar de finale is niet bepaald bevredigend en de actie kent te weinig een eigen smoel. Het kijkt aardig weg, maar cool of wow is het niet. Dat is in een achtergrond als bij Priest ook moeilijk en de monstertjes werken weinig mee, maar het kan zeker lukken.

Uiteindelijk voelt de film gewoon niet bevredigend genoeg aan na afloop. Een aantal aardige scenes en leuke vormgeving, maar daar houdt het ook weer op. De personages en de horror missen een eigen smoel, het tempo zit er niet altijd even lekker in en het verhaaltje is te mager om zo'n grootse film als deze overeind te houden. Jammer.

Wild Cage.

Ik ben de laatste aantal jaren waardering gaan opbouwen voor Cage. Voorheen leek hij enkel en alleen nog goedkope B-projecten te kiezen, maar de laatste jaren kiest hij ook voor de leukere projecten. Vooral in de kant van horror komen de leukste personages naar buiten, genoeg aanleiding om deze film van hem eens op te zetten.

Deze film neemt nogal wat hooi op z'n vork door eigenlijk twee horrorconcepten in een enkele film te stoppen. Eentje vertelt het verhaal van een ontsnapte, levensgevaarlijke moordenaar. De andere vertelt het verhaal van een zeldzame, vleesetende jaguar. Beide films hadden waarschijnlijk beter gewerkt als eigen film, want regisseur Powell krijgt ze maar moeilijk verbonden.

Niettemin pakt de film best vermakelijk uit en is de opening in de jungle aardig geschoten. Voor Cage is dit niet zijn sterkste rol, maar van Powell mag hij wat humor loslaten en dat komt hem ten goede. Hij heeft wel gevoel voor wat komedie, en deze film laat dat soms zien. Echter krijgt hij ook dialogen waar hij weinig mee kan, maar goed, hij doet het in ieder geval beter dan de overige cast al vond ik Durand ook best prima.

Visueel wisselvallend. De film leunt op duidelijk neppe, maar nog wel aardige CGI hier en daar. De actiescenes zijn nooit super gaaf, maar het camerawerk is aardig. Enkele scenes worden goed belicht, alleen slaagt Powell er niet in om een goede soundtrack te bemachtigen die bij de opbouw kan helpen. Hierdoor is spanning ver te zoeken door de film heen.

Ik heb me wel vermaakt en een groot deel daaraan is te danken aan Cage, maar dit soort films moet hij nu gewoon skippen. Ik zit met smacht te wachten op zijn volgende, vreemde project waar hij aan mee kan werken. Primal is voor hem gewoon een kleine oefening. Geen beste film, met wat aardige beelden tussendoor en een film die vermaakt, maar beslist niet briljant is.

Uitstekend.

Wat mij betreft ook met afstand de beste film van Hoblit. Het boek staat bovenop de plank, maar daar heb ik nog geen letter van gelezen. Vooral omdat de film zelf me nooit heel erg heeft geïnteresseerd, maar recentelijk toch maar eens opgezet om te kijken of ik het wat zou vinden. Tot m'n grote verbazing werd het mijn film van de week.

Edward Norton is uiteraard een absolute showstealer. Het was zijn eerste rol in een film en hij werd verkozen boven 2000 andere kandidaten. Het is zeker niet moeilijk om te zien waarom, hij zet zijn rol namelijk met verve neer. Bijna elk hoogtepunt van de film komt tot stand vanwege Norton, al mogen de overige leden absoluut niet vergeten worden. Gere en Linney spelen sterk. Wat ik vooral prettig vond is dat ik ze als echte mensen kon zien. Indrukwekkend wanneer ze met elkaar in contact komen, alsof je twee grootmachten tegenover elkaar ziet staan. De korte romantische zijsporen hebben me dan ook geen moment gestoord.

Visueel mag de film dan niet al te bijzonder zijn, maar het draait dan ook vooral om het inhoudelijke verhaal en die brengt Hoblit kundig naar voren. Intrigerende stilering, maar vooral een heel pakkend concept. Niet elke conversatie van Gere werkt, maar de meeste scenes boeien enorm en werken zich naar een geweldige finale toe. Het is toch weer even geleden dat ik met open mond naar het beeld heb lopen staren. Persoonlijk vond ik de stukken tussen Gere en Pinero niet heel interessant, maar dat is zowat al mijn kritiek.

Ik heb ontzettend genoten van deze thriller. Niet ultiem spannend, wel erg mysterieus en boeiend. Rechtbankfilms liggen me sowieso wel, zolang er maar iets interessants omheen wordt gebouwd. Primal Fear doet dat met gemak en overtuiging, waardoor een speelduur van 130 minuten binnen no-time wordt uitgezeten. Ik heb nog niet alles van Hoblit gezien, maar ik neem aan dat hij hier niet meer overheen gaat. Heerlijke ervaring.

Genre-regisseur Johannes Roberts blijft zich ontwikkelen na zijn valse start en levert ondertussen gegarandeerde kwaliteit af, maar Primate is misschien zijn spannendste toevoeging. In principe wordt hier alles geleverd wat het desbetreffende uitgangspunt van je vraagt. Een bijzonder concept, een hoop personages die af en toe zeer onlogische dingen doen, een stabiel opgebouwde spanningsboog en een nette look qua cinematografie. Daar komt nog bij kijken dat de castleden het goed doen en het scenario van Roberts en Ernest Riera ze niet te onsympathiek laat overkomen. Alhoewel de domheid soms te nadrukkelijk is, vormt Primate het exacte resultaat dat menig liefhebber in dit soort films zoekt. De steevaste opmars van Roberts gaat in ieder geval naar een steeds hoger niveau. Extra punten nog voor de sterke muziekkeuze.

Best geinig.

Kwam er pas tijdens het kijken achter dat Primeval een SyFy-film was. In dat geval is dit toch wel een veel en veel betere film voor de standaarden van SyFy. Het eerste voordeel dat Primeval in ieder geval heeft is dat de film op locatie is gefilmd, waardoor de warmte en sfeer van de locatie ook gelijk mooi overkomen.

Verder is de opzet van Primeval ietwat apart, gezien het een film met een harde boodschap is en tegelijkertijd een film waarin een onmogelijk grote krokodil zegeviert. Een aparte combinatie is het wel, maar het horrorgenre heeft deze bijzondere combinaties weleens vaker voor elkaar gekregen. In Primeval wil het alleen niet echt helemaal lukken.

Visueel ziet het er aardig uit. De krokodil wordt voor een groot deel slim buiten beeld gehouden waardoor de slechte CGI niet altijd even merkbaar is. Qua spanning valt de film tegen, eigenlijk is er gewoon geen spanning. De sfeer heeft de film voor een groot deel te danken aan de locatie, want de regie krijgt het niet helemaal lekker mee.

Het acteerwerk is verder niet geweldig maar het kan ermee door. De entertainment is eigenlijk wat Primeval maakt. De moorden zijn best aardig en zelfs wreed te noemen, de locatie maakt plaats voor veel mooie dingen en de vaart zit er vanaf het begin goed in. Eigenlijk is Primeval niet eens zo'n hele slechte film als dat het wordt uitgemaakt.

Perfect is het niet, maar Primeval staat garant voor goed vermaak. De doelgroep van deze film is wat wazig gezien deze film uit 2 totaal verschillende films bestaat, maar het kijkt goed weg en het avontuur is regelmatig voelbaar. Veel en veel beter dan gedacht, maar aan de andere kant is het ook niet echt een goede film. Daarvoor ietwat rommelig en ontbreekt er te veel spanning.

Degelijke Carpenter.

Als regisseur nooit mijn favoriet geweest, maar enkele films vanuit zijn hand zijn natuurlijk toppers. Deze Prince of Darkness zit een beetje waar zijn andere films zitten. Rondom een 6/10. Je kan me veel wijsmaken, maar dat deze film perfectie is is daar niet een van. Wel is het een vermakelijk tussendoortje.

Deze film bouwt langzaam op zoals we wel van Carpenter gewend zijn. Fijn is dat het lawaai dat hij altijd maakt met zijn films hier volledig weg lijkt te zijn, waardoor er ruimte is voor daadwerkelijk wat sfeer. Die sfeer is overigens nog steeds niet briljant gezien de film nooit optimaal spannend weet te worden.

Het acteerwerk is niet geweldig en Pleasence krijgt een veel te theatrale rol waar hij weinig mee kan. Niet dat hij hem perse slecht uitvoert, het is gewoon een waardeloos personage dat veel te veel brabbelt en te weinig tot z'n punt komt. Irritant in een film die duidelijk serieus genomen wilt worden, want dat gaat op deze manier moeilijk.

Het tempo mag er zijn en de effecten ook. Enkele horrorscenes zijn geweldig geslaagd en richting de finale gaan dan ook alle remmen los. Jammer dat Carpenter zijn film iets te overzichtelijk toont waardoor het een erg gespeelde indruk achterlaat, zeker tijdens de finale is dit voelbaar en dat is nadelig voor het eindresultaat.

Het blijft gelukkig wel vermakelijk en kent scenes die zeker memorabel zijn. Geweldig is het verre van, het zal ook nooit bovenaan de carrière staan van Carpenter, maar voor het ombrengen van tijd is het allemaal best aardig en leunt ook op een goed concept. Het smaakt door de film heen wel naar iets meer, maar goed, ik had het eigenlijk slechter ingeschat.

Prima.

Films over Perzen hebben mij niet vaak geboeid, met uitzondering de overdonderende 300. Dit heb ik door de vele berichten die spraken over een leuk spektakel maar aangezet. Ben dol op over the top spektakels.

Het begon wel redelijk, met wat actie en interessante dialogen. Arterton is geknipt voor deze rol, Gyllenhaal was ook niet slecht maar speelde niet echt een rol die ik vaak van hem zie. Ook de omgeving was mooi in beeld gebracht bij vlagen en het zag er redelijk uit.

Bij vlagen is de film ook wel een leuk spektakel, en ook vermakelijk. Helaas was de CGI niet al te best. Dat vond ik persoonlijk toch wel jammer, want als het wat beter was geweest had deze film waarschijnlijk hoger gescoord.

Goed.

Princess is een zeer depressieve en verdrietige film die je waarschijnlijk beter kan vermijden als je van mening bent dat je dag niet meer stuk kan. Deze film kan er namelijk met gemak een regenachtige en nare dag van maken, maar dat maakt het als film zelf niet slechter of beter, wel unieker, en dat weet de film goed te gebruiken.

Om helaas met een groot kritiekpunt te beginnen, de film ziet er op vlak van animatie niet uit. Ik zie meerdere gebruikers aankaarten dat dit de bedoeling is, maar ik kan me daarin niet vinden. Lelijke animatie blijft lelijke animatie en deze Princess kent het niveau van een goedkope en simpele kinderserie die in de ochtenduren van Nickelodeon wordt uitgezonden.

De stemmencast doet het aardig al klinken de stemmetjes regelmatig te emotioneel dat niet echt met de animatie wordt getoond, wederom een kritiekpunt op de animatie zelf. Verder maakt dat niet al te veel uit, want het verhaaltje dat de film probeert te vertellen is waanzinnig sterk en kent genoeg frustrerende en verdrietige beelden die de sfeer versterken.

Bovendien is de film ook opvallend hard en expliciet geweld wordt niet geschuwd, ondanks dat de film het geweld niet echt als centrale focus gebruikt. Wraak ook niet trouwens, dus als je de film kijkt voor diens geweld en beelden kom je bedrogen uit. De film is veel subtieler dan dat, en gebruikt hedendaagse onderwerpen die ook behoorlijk doorschemeren.

De verdrietige finale en algemene sfeer zijn waanzinnig sterk te noemen en tillen de film naar een hoger niveau. Het laat je ook achter met een leeg gevoel en kent weinig hoop, waardoor de film al snel uniek te noemen is. De chemie is sterk, het verhaal is sterk en het verloop is sterk, wat het vervolgens mist is sterke animatie om het als geheel te ondersteunen. Solide film met helaas wat wrange punten.

Jammer.

Vond er weinig aan, en dit is wederom een teleurstelling van de heer Reiner, die me laatst het erg leuke Misery bracht. En dan is dit een behoorlijke stap terug. Ondanks het al krappe budget lijkt het gemaakt te zijn van 1 miljoen i.p.v. 16 miljoen, geen fantasy sfeertje in een fantasy, dat al zorgwekkend is.

Het beste aan de film zijn toch wel de settings uiteindelijk, die net genoeg detail hebben om nog vlot te zijn. Ook het acteerwerk is best op niveau, vooral Andre the Giant was leuk eigenlijk. Iedereen zat net goed genoeg in zijn rol om het allemaal nog overeind te houden.

Dan is het meeste positieve al gezegd eigenlijk, want de rest is veel minder. Soms leek het wel een race te zijn van hoe-saai-kan-ik-mijn-personage-maken? Die Wright was niet normaal zo saai dat enorm botst met een humoristische toontje van de rest van de karakters.

De romantiek is ook gewoon barslecht. Sommige opnames hebben een amateuristisch sfeertje en het begin is enorm saai en tam. Overduidelijk met weinig liefde en weinig budget gemaakt, alhoewel de sporen van een sprookjesboek best te herkennen zijn.

Verhaal weet niet al te veel te boeien, met een teleurstellende finale en botsende karakters die het luchtige toontje regelmatig om zeep helpen. Er is simpelweg, ondanks de details in sets, weinig fantasie aanwezig in dit fantasy filmpje.

Jammer, want Reiner heeft het best in zich denk ik zo. Hopelijk weet hij andere budgetten wel goed te benuttigen.

Flauwtjes.

Hathaway dit keer in een soort rol waarin ze vroeger zo populair was. Volgens mij is dit ook een van haar allerjongste rollen, en daarin heeft ze opvallend veel charisma. Het probleem is alleen dat ze in een rol wordt gedrukt die haar juist in een minder charmant karakter plaatst. Dan maak je het jezelf al snel moeilijk.

Veel boodschap, dwaas gedoe en grapjes, maar weinig die echt aanslaan. De film is vooral een moralistisch gebeuren over dat rijk zijn niet perse gelukkig maakt en leuke mensen aantrekt etc. We hebben het allemaal vast weleens eerder gezien. Deze film doet dat ook helaas niet veel beter of slechter. Eigenlijk eerder slechter zelfs, want ik vond er maar bijzonder weinig van aanslaan.

De omgeving is wel charmant, het acteerwerk is prima en de film kijkt aangenaam weg. Dat neemt nergens weg dat de speelduur bijzonder lang is om een concept uit te werken dat niet erg origineel meer is. In de eerste 30 minuten is het allemaal nog wel grappig, maar Marshall moet er daarna weer zo nodig nog een uur aan vast breien, terwijl dit soort verhalen echt wel stukken eerder afgesloten kunnen worden.

Het is vermakelijk en luchtig, maar een film die ik waarschijnlijk binnenkort in no-time ben vergeten. Dit soort films dienen vooral als simpele dingetjes die je op een avondje wegkijkt, maar ik denk dat ik uiteindelijk de doelgroep gewoon niet echt ben. Extra punten voor Hathaway zelf verder, die vroeger wel snel duidelijk maakte dat ze een veelbelovend figuurtje was.

Kiet is back.

Grappig. Een regisseur die ooit klaarblijkelijk lekker begon in het Aziatische content en uiteindelijk flopte in Amerika. Normaal zullen films als The Requin einde carrière betekenen voor regisseurs als deze, maar Kiet heeft blijkbaar heel slim nog een project van Disney weten te bemachtigen. Het niveau is echter net zo matig.

Spanning werkte met de haaien niet, daarom dus maar gewoon de volle focus op actie met deze film. Je hoort het, een film met vrijwel exclusief actie en uitermate lang uitgesponnen knokscenes waarin Joey King de hoofdrol mag spelen. Je zou niet denken dat ze er als een badass uit zou komen. Mocht je dat net als ik denken, dan heb je gelijk. Behoorlijke miscast van een actrice die ik doorgaans graag zie, maar hier gewoon niet past.

Het tempo zit er lekker in en de camera zwiert modern met de vechtende acteurs mee, maar als het aankomt op choreografie is de film vooral incompleet en de actiescenes zelf te weinig inventief. Het paleis als achtergrond biedt genoeg kans voor wat doordenderende actie, maar veel wordt er niet van benut. Eigenlijk was de enige opvallende sequentie het gevecht met King vs. zowat het hele leger van ridders.

Visueel ziet het er ergens nog wel redelijk uit, maar veel acteurs zijn totaal ongeschikt voor hun rollen en qua bloedvergieten loopt het nogal stroef. The Princess wekt nooit echt een coole indruk op, en wat er met King als prinses gebeurt kan waarschijnlijk geen kijker echt bommen. Denk dat Kiet zich beter kan vergrijpen aan acteurs die echt ervaring hebben met stunts, anders komen er dit soort halve films uit.

Half.

Potentie genoeg in deze Sam de Jong, echter haalt hij niet het volledige uit zijn grote filmdebuut. Wel erg leuk dat de Jong weet dat de Nederlandse cinema een beetje op elkaar begint te lijken en dus iets anders wilt doen, maar daar mist nog wat aan.

Aan acteertalent niet trouwens, want Elasri, ondanks zijn beperkte script, voert zijn rol keurig uit. Ook leuk om Lonsdale weer te zien. Ten Napel viel me tegen, ze lijkt nog wat te zenuwachtig te zijn om echt maximaal te spelen. Ook gek dat de rapper Lil'Kleine hierin speelt.

Genoeg kleuren ook, geen gebrek daaraan. Mooie belichting die de film een prima, dromerig sfeertje geven. Ook de camerastandpunten zijn prima, al had het camerawerk zelf nog wel wat opvallender gemogen. Wat er behoorlijk ontbreekt is detail, dat had ik graag nog meer gezien in films zoals dit. Films zoals Amelie doen dit bijvoorbeeld helemaal perfect, en Prins bleeft nog wat leeg op dat gebied.

De film is ook vrij afstandelijk waarin de karakters vaak van een andere planeet lijken te komen, een type zoals die Kalpa passen hier gewoon niet in, of iedereen speelt normaal, of iedereen is gek, mixed gaat gewoon niet in dit soort films. Het verhaal is zelf ook nog wat rommelig, er zitten een hoop gaten in. Wanneer Elasri zichzelf stoer begint te vinden vanwege zijn daad lijkt compleet uit de lucht te vallen, net als dat hij beseft dat hij fout zat.

Het blijft dus moeilijk om enige meeleven met de karakters te voelen. Gelukkig ziet de film er erg goed uit voor een Nederlandse film en er wordt keurig geacteerd met hier en daar behoorlijk creatieve dingen in gestopt. Sam de Jong is er zeker nog eentje om in de gaten te houden, maar heeft wel een beter script nodig volgende keer.

Wel ok.

Voor een Nederlandse film vind ik de satire op de maatschappij door een modern sprookje wel een geinig idee. Natuurlijk is het geen topfilm, maar vele bekende Nederlanders doen zeker vrolijk mee. Een sprookjes sfeer is er niet echt natuurlijk.

Vrij vermakelijk en lollig gebracht. Het idee van een modern sprookje is niet heel geslaagd, maar de film is wel leuk gebracht. De satire is wel lollig en de acteurs zijn niet top maar doen het voor de rest niet heel dramatisch eigenlijk.

Prima film, al is het duidelijk niet voor iedereen. Alleen wat overeind gehouden door de goede keuze voor satire op de NL TV. Alleen daardoor een grote bonus, want zonder dat was de film wel snel ingestort als kleine productie.

Goed geacteerde, maar eenzijdige biografische dramafilm waarin het personage van Cailee Spaeny centraal staat. Het verhaal wordt exclusief vanuit haar kant verteld, waarin Jacob Elordi nadrukkelijk negatief en impulsief wordt afgeschilderd. Het is vanuit regisseuse Sofia Coppola een nogal makkelijke manier om dit verhaal in te kleuren, maar het maakt niettemin op soms pijnlijke manier duidelijk dat het leven van Priscilla Presley beslist geen pretje was. Spaeny en Elordi acteren uitstekend en geregeld zitten er een aantal indrukwekkende momenten tussen, maar het grootste (inhoudelijke) gedeelte van Priscilla voelt leeg, kaal en ietwat doelloos aan. Het gebrek aan spanning doet de film integraal de das om, maar de visuele regie van Coppola oogt niettemin ervaren. Ik mis persoonlijk wat diepgang in het kader van waarom Spaeny's personage al die miserie zonder pardon laat toestaan.

Onderhoudend.

Villeneuve heeft me nog niet weggeblazen. Blade Runner was te langzaam en Sicario te saai.. Puur door de top 250 notering aan Prisoners begonnen. En hij viel ook best mee, vooral omdat er ook een cast inzit waar ik best graag naar kijk.

Vooral Dano viel me op, zoveel kwam hij niet in beeld, alleen het eerste deel, daarna zien we stukjes van hem. Jackman en Gyllenhaal dragen niet, maar doen het ok. De moeder van "Anna" is het allerslechtst. Kon geen binding met haar vinden, terwijl Davis dat wel kon.

Spannend niet zozeer, onderhoudend zeker, vermakelijk ja. Leuke wegkijker ondanks de 153 minuten. Die zijn snel om.

Matig.

Zeer teleurstellende Sono die zichzelf hiermee niet bepaald eer aan doet. Ik was al geen fan van Sono, dat zal ik meteen eerlijk zeggen, maar ik betwijfel of deze film ook bij de fans echt gaat aanslaan. Het was een nogal levenloze vorm van cinema die wel heel graag vol leven wil zitten. Voor Cage is dit ook een stap terug.

Fans van een wilde Cage opgelet, deze film zal je in geen enkele manier bevredigen. Buiten wat schreeuwmomenten en een paar leuke acties krijg je een nogal saaie Cage te zien die veel serieus kijkt en dwaze dingen doet, maar nooit echt aanslaat bij het publiek. Het acteren was goed, maar het personage is een grote stap terug voor NicCraze.

Visueel zitten er veel mooie decors tussen, met aandacht voor kleur, detail, architectuur en versiering. Moseley speelt een goede rol, beter dan al die nutteloze bijpersonages. Het "geestenland" ziet er ook geweldig uit. Sono heeft budget gekregen en maakt er gebruik van. Het levert wat mooie plaatjes op, en die weten je geboeid te houden van begin tot eind.

Het camerawerk is absoluut belabberd en alle gevechten worden te futloos in beeld gebracht. De editing is ver ondermaats, iets dat Sono in het verleden wel onder de controle had. Eigenlijk wordt geen enkele scene goed in beeld gebracht. Voor een film die je een waar avontuur beloofd is deze film dan ook een teleurstelling. Cinematografisch qua kleur nog wel in orde, maar het wordt allemaal zo ontzettend saai in beeld gebracht.

Deze film promoot zichzelf als gek, ondanks dat Sono daar juist een ander antwoord op had. Voor een gekke film ontbreekt het Prisoners of the Ghostland aan werkelijk alles. Gestoordheid, grafische horror, een hoog tempo en een energiek verloop. Ik weet niet wat er met Sono is gebeurd. Nogmaals, ik was nooit een fan, maar wat hij hier doet, daar schrik ik gewoon van. Deze film kent waarschijnlijk de lelijkste samoeraigevechten in beeld gebracht ter wereld. Grote teleurstelling, en ver ondermaats voor zowel Cage als Sono.

Brak.

Ik vind het toch wel complimenten waard dat een regisseur die schijnbaar meerdere beruchte docu-titels op zijn naam heeft totaal geen idee leek te hebben hoe je een echt meeslepende film over een pijnlijk onderwerp in de maatschappij kan neerzetten.

Deze film kent zo veel scenes die beter hadden kunnen zijn maar dit niet zijn, dat het gewoon irritaties begint op te wekken. Die eerste shot bijvoorbeeld was van best hoge klasse en schept degelijke verwachtingen, maar wat we daarna krijgen is geen doorkomen aan.

Alle respect voor het beroep wat Colvin deed en ernstig dat het ook haar leven heeft gekost, maar zo'n film als deze is gewoon een mislukte poging. Het voornaamste, en irritantste wat de film elke keer doet, is een interessante scene onderbreken met een saaie en rustige scene. Zo kan je nooit helemaal lekker in het verhaal getrokken worden, terwijl de film echt wel aardige momenten kent.

Pike zelf is dan ook erg vervelend. Soms praat ze als een soort halvegare, en ik vermoed dat ze vooral deze rol aannam voor de prijzen en niet voor het respect voor Colvin. Dat gevoel bleef namelijk maar doorbreken. Bovendien speelt ze maar saai en ik kan totaal geen medeleven tonen voor haar.

De rauwe oorlogsscenes zijn ook wat aan de makke kant van regie. De sets zijn erg indrukwekkend en de omgeving rauw, maar het camerawerk is super klassiek en tam. Daardoor zijn de scenes beslist niet spannend en hebben ook geen rauw gevoel. Het ziet er mooi uit, dat zeker. Maar een Children of Men manier van in beeld brengen had zo veel beter kunnen werken. In elk opzicht.

De film is door de irritante manier van sceneovergangen tijdens interessante stukken beslist niet intrigerend en de aandacht verslapt vervolgens na enige tijd. Dat er zo'n saai karakter die Pike speelt in de lead staat helpt ook niet echt. Ik wil best geloven hoe dapper ze was en hoe interessant zo'n baan was, maar laat het dan ook zien. Niet dit.

Ik heb alle respect voor wat ze deed en wat voor persoon ze was, maar ik beoordeel in dit geval op wat ik zie en dat zijn voornamelijk irritaties. In het laatste half uur gaat het tempo wat naar boven en kent de film indrukwekkende stukken, maar nog steeds met pitloze en te klassieke regie.

Behoorlijk schokkend.

Op de verkeerde manieren alleen. Als dit tegenwoordig de standaard is van horrorfilms die exclusief naar Netflix worden getransporteerd vrees ik toch echt even serieus voor de toekomst. Al kan het ook gewoon aan de Duitse kant liggen, want dit is zeker niet de eerste Duitse horrorproductie die uiteindelijk serieus de bocht uitvliegt.

Wat nog begint als een redelijke tienerhorror eindigt uiteindelijk vooral in onzin. Ik zie het niet vaak. Regisseurs die het werk willen klaren door zoveel mogelijk te vermengen met het concept. Onderscheidend is het er wel mee, maar alleen op de compleet verkeerde manier. De onthulling van deze film is namelijk dusdanig belachelijk dat het zowat alles onderuithaalt. Een mysterie kan je niet echt ontrafelen, want de antwoorden zelf zijn gewoon totaal onlogisch.

Acteerwerk is nog wel aardig en de opmaak mag er ook nog wel zijn. Briljant is het allemaal niet, het is niet dat er echt geweldig vakmanschap van de film is gemaakt. Wel kijkt het regelmatig nog aardig weg en kent het weleens een opvallend moment. Daar eindigen de complimenten echter weer. Ik vond het vooral een grote dosis onzin die zichzelf erg serieus neemt, maar echter zeer moeilijk serieus te nemen is. Snel vergeten.