Opinions

Zeer Amerikaanse documentairereeks die puntsgewijs door grotendeels bekend materiaal heen dendert. De makers realiseren zich erg goed wat ze aan het maken zijn en leveren dan ook een zeer eentonige, maar niettemin bijzonder boeiend in elkaar gestoken serie af. Spannend ingevuld en met intelligentie in elkaar gedraaid om zelfs de meest ongeïnteresseerde kijkers in hun zetel te houden. Het jammerlijke is dat er weinig nieuwe onthullingen worden gedaan, waardoor het behandelde materiaal vooral bekend terrein blijft. Het positieve is dat je altijd wel geboeid kijkt en daar waren de mensen achter de montage natuurlijk op uit. Op dat gebied is American Manhunt zonder twijfel geslaagd.

Luchtig seizoen met fijne personages, voldoende nostalgie en een dosis brutale humor. Toch wel fijn om te zien dat er nog een serie is die net wat meer risico durft te nemen op dat vlak, alhoewel het onderliggende sentiment uiteindelijk wel de boventoon voert. William Zabka komt in het begin wat expressieloos over, maar weet de kijker (vooral dankzij zijn achtergrond) relatief snel voor zich te winnen. Verder kijkt Cobra Kai vooral goed weg en biedt genoeg actie om de geïnteresseerde liefhebber geboeid aan de buis gekluisterd te houden. Uiteraard is het allemaal erg clichématig en tot op zekere hoogte aardig voorspelbaar, maar de makers hebben genoeg gevonden om de originele filmreeks nieuw leven in te blazen.

Het tweede seizoen van Cobra Kai scoort gemakkelijk een voldoende, maar niettemin wordt duidelijk gemaakt dat de makers niet helemaal weten hoe ze gepast van het basisformaat moeten afwijken. Zo bevat deze reeks van 10 afleveringen meer nadruk op de ontwikkeling van personages, die uiteindelijk te veel tijd in beslag neemt en daardoor geen doeltreffende finale kan opbouwen. De laatste aflevering bevat niettemin een fijn gevecht en het acteerwerk is zeer behoorlijk, maar dit seizoen mist vooral de hoogtepunten en wat meer lef op komisch vlak om zich te kunnen meten met het vorige seizoen. De korte afleveringen zorgen nog altijd voor luchtig vermaak, maar iets nadrukkelijker volgens het boekje.

Derde seizoen volgt een vergelijkbare structuur als het tweede seizoen, ondanks dat de balans tussen vechtscènes en tienerdramatiek iets stabieler ligt. Toch mis je als kijker een zekere vonk binnen de finale en duurt het simpelweg te lang voordat Miguel weer op de been is (letterlijk). Een aantal stukken zijn goed geschreven, het acteerwerk is degelijk en er is meer dan genoeg ontwikkeling aanwezig, maar toch mis je een vorm van onderscheiding en/of spanning. Er zijn te veel momenten te bekennen die niet bijster interessant zijn en toch lang worden uitgesponnen. Een goed voorbeeld daarvan is dat Tanner Buchanan te lang in de nor moet brommen.

Fijne voortzetting van twee mindere seizoenen, met aanzienlijk meer nadruk op de vechtkunst zelf. Zeker de tweede helft van dit vierde seizoen zet een aantal indrukwekkende knokpartijen neer, specifiek het gevecht tussen Tanner Buchanan en Jacob Bertrand valt positief op. Een aantal clichés zijn wat vervelend en niet elke beslissing komt even bevredigend voor de dag, maar wederom wordt er goed geacteerd en boekt de serie op visueel vlak een uitstekende vooruitgang. In het begin werd er op deze manier vooral op luchtigheid ingezet, maar naarmate de castleden de vechtsport beter beheersen gaan de onderlinge confrontaties er ook op vooruit. De finale is oprecht spannend en de personages maken een uitstekende ontwikkeling door, waarmee de kijker optimaal wordt uitgenodigd om verder te kijken.

Dit vijfde seizoen geeft vooral de indruk dat het dient als opbouw voor een grootse finale en besteedt dan ook een aanzienlijk deel van de inhoud aan de expansie van Cobra Kai. Thomas Ian Griffith vormt daarbinnen een imposante schurkenrol, maar zijn streken raken relatief snel uitgewerkt en helaas word je er als kijker al vroeg murw mee gebeukt. Een aantal clichématige zijsporen zoals de eeuwenoude rivaliteit en ruzies worden er daarnaast (weer) met de haren bijgesleept om de minuten op te vullen, maar dat wordt nogal nadrukkelijk neergezet. Je zou namelijk denken dat deze volwassen mensen ondertussen rationeler hebben leren denken. Gelukkig bevat dit hoofdstuk wel een erg sterke finale met genoeg sensatie, emotie en spanning om de toon sterk te zetten voor het laatste seizoen. Tussendoor ook genoeg goed geplaatste actie om het geheel nergens in saaiheid te laten vervallen.

Sterk laatste seizoen met een aantal uitstekende knokpartijen, die opvallend groots worden neergezet. De makers hebben zich er goed aan gedaan om het verhaal op te bouwen richting de Sekai Taikai, wat zich uiteraard leent voor fysiek sterke en lenige vechters. Uiteraard begint het sentiment ondertussen herhaald en clichématig te worden, soms tegen het vervelende aan. Het schrijfwerk leunt bij vlagen ook wat te sterk op de onderlinge verhoudingen en problematiek die drie seizoenen geleden allang verdreven had moeten zijn. Toch is zeker de eerste helft evenals het middenstuk van dit seizoen opvallend spannend en hou je als geïnteresseerde kijker geregeld je adem in. Het slotstuk is een beetje zwakjes, maar dit zesde seizoen vormt ondanks de kritiekpunten één van de betere seizoenen van deze serie. Er is bovendien genoeg materiaal voor (nog) een spin-off.

De eerste aflevering vond ik een enigszins taaie bedoeling, dus gelukkig heb ik mezelf voor de verandering even gedwongen de rest van de reeks uit te zitten. Tamelijk vlug begon ik namelijk van de personages te houden en was elke opvolgende scene een klein feestje, geweldig eigenlijk hoe ze deze wereld hebben kunnen bouwen. Alhoewel het op avontuurlijk vlak redelijk afstandelijk blijft qua sensatie en spektakel, heb ik elke minuut van deze serie geboeid bekeken. Ella Purnell en Walton Goggins spelen bovendien de rollen van hun leven en slagen er met verve in om diens personages van een eigenzinnige flair te voorzien. Echter, alhoewel ik vanaf de tweede aflevering doorlopend geïnteresseerd heb lopen kijken, moet ik wel bekennen dat de serie me op emotioneel vlak weinig deed. Het was simpelweg erg entertainend, maar dat blijft vervolgens de voornaamste indruk die Fallout achterlaat. Ik heb de videospellen overigens nog nooit gespeeld, dus wellicht dat er een bepaalde hoeveelheid passie langs me heen is gegaan.

Oorspronkelijk wilde ik elke avond voor het slapengaan één aflevering kijken, maar vervolgens kon ik het niet laten de gehele boel in slechts 3 dagen te zien.

Aardig verhaal dat verder borduurt op de gebeurtenissen na de klassieke films. Alhoewel de makers van The Sarah Connor Chronicles overduidelijk een televisie-aanpak prefereren, weet het allemaal best te onderhouden. Lena Headey en Thomas Dekker spelen op die manier redelijke personages en weten er ondanks de verouderde effecten behoorlijk wat van te maken. Toch is het Summer Glau die veruit het boeiendste figuur speelt en precies past in de behoorlijk complexe rol die haar wordt toebedeeld. Dit eerste seizoen van de desbetreffend geannuleerde televisieserie kampt met een gebrek aan hoogtepunten en actiemomenten, maar weet dankzij een goed opgevulde inhoud degelijk te onderhouden. Jammerlijk is evenzeer de ietwat afstandelijke finale, met een plot dat in de voorgaande delen stukken beter is uitgewerkt. Toch slagen de makers erin om de kijker een band op te laten bouwen met de personages en dat weegt erg sterk in de eindbeoordeling. Het tweede seizoen zal er ongetwijfeld makkelijk ingaan.

Het tweede seizoen van deze geannuleerde serie is explosiever, uitgebreider en vooral aanzienlijk ambitieuzer dan het eerste seizoen, dat destijds vooral profiteerde van de goed uitgewerkte personages. Dit keer werkt ook de strakgetrokken inhoud goed mee, waardoor een hoop castleden meer ruimte krijgen om zichzelf op acteervlak te laten zien. Summer Glau blijft vooralsnog het gezicht van deze televisieserie, maar Thomas Dekker en Lena Headey bieden stabiele concurrentie. Sommige afleveringen zijn niet bang om van de standaard af te wijken en experimenteren met vertelstructuur, waardoor dit tweede seizoen geregeld onvoorspelbaarheid weet te bieden. Verder is het allemaal naar behoren afgewerkt, al had de slotaflevering een stuk gedurfder en steviger gemogen. Nu is de actierijke finale toch wat aan de tamme kant en dat is jammer.