Opinions

Het kan dus toch.

Ik heb al langere tijd geen hoop meer gehad voor Nederlandse cinema. Er was geloof ik maar 1 film die 4,0* scoorde bij mij en dat was Wolf. Maar met The Paradise Suite kan het dus toch nog wel dat er een degelijke Nederlandse titel tussen zit, al wordt er niet echt Nederlands gesproken hier, dat was wellicht een verademing.

Deze film heeft voornamelijk meer te bieden en voelt meer aan als een internationale film. Maar de regie heeft regelmatig sterke punten, bij vlagen ook extreem zwakke punten maar die hebben uiteindelijk (en gelukkig) geen grote invloeden op de film zelf.

Wat deze film vooral nog wel wat kunnen gebruiken is frisheid. Het voelt allemaal wel erg geforceerd aan bij vlagen om het zo heftig mogelijk te maken. Een beetje meer zoals Magnolia bijvoorbeeld. Die kent ook veel drama, maar voelt super fris aan. Zo'n aanpak had The Paradise Suite wellicht ook mogen hebben.

Maar uiteindelijk is dat vooral een persoonlijke mening. De film zelf is namelijk aardig, opvallend aardig zelfs voor Nederlandse begrippen. Het kent enkele opvallend sterke regiepunten die de film bijzonder maken. Vooral de verkrachtingsscène was opvallend schokkend gebracht waar de regie optimaal naar voren komt.

Het acteerwerk is ook goed. Krepper, Sawadogo en Isakovic maken opvallend veel indruk. Nedyalkova blijft soms wat steken maar doet het ook goed. Bijna alle verhaaltjes zijn leuk om te volgen. Behalve die van Duricic dan, die had van mij niet gehoeven. Beter af geweest als bijpersonage.

De verhaaltjes zijn ook niet erg aandachtig in elkaar gevlochten. Sommige tikken elkaar heel licht aan en raken elkaar zelfs niet, zo lijkt het. Ik kan het ook niet echt een volbloed mozaïekvertelling noemen aangezien enkele verhaaltjes vooral achtergrondzaak zijn. Maar zo staat de film toch erop en dus moet ik hem dus ook zo zien.

Maar het tempo, ondanks het dromerige en langzame tempo, blijft er goed in dankzij sterk acteerwerk en toch wel interessante verhalen. Zeker het verhaal met Nedyalkova (logisch dat deze veel aandacht krijgt) is boeiend. Maar ook het verhaal rondom het ventje en zijn vader zijn bij vlagen sterk in elkaar gestoken.

Het is vooral dat de regie gedurfd is en kundig de irritante Nederlandse sporen uit de weg gaat. Niemand is irritant of onrealistisch maar humaan, dat is ook eigenlijk voor het eerst. Regie tijdens heftige momenten is zeer sterk, de loop is boeiend en het resultaat is beter dan verwacht.

Wel is het zo dat sommige karakters totaal niet interessant zijn, dat leek Van Ginkel zelf ook te beseffen dus stopte hij deze meer op de achtergrond. Sommige verhaaltjes zijn ook een wat makkelijke toegang naar drama, met de typerende geldproblemen maar in het algemeen biedt de film veel meer dan een algemene NL film. Paar regiekeuzes hadden wat beter mogen zijn. De verhaaltjes naar elkaar toe brengen had wat aandachtiger gemogen, het camerawerk iets strakker, maar ik heb toch best kunnen genieten.

Rommelig.

Op papier is een oorlogshorrorfilm altijd wel interessant, zeker als je rekening houdt met het feit dat 't redelijk obscuur is. El Páramo heeft het nadeel dat het ook redelijk onder de radar is gebleven voor de meeste liefhebbers, maar gelukkig is het niet zo dat men er zoveel aan mist.

Regisseur Marquez kiest ervoor om de horror maar een beperkt platform te geven hier en de psychologische spanning tussen de soldaten te belichten. In totaal zijn het er negen die ik na enige tijd amper meer uit elkaar kon houden. Niemand blinkt echt uit, ondanks dat het acteerwerk best behoorlijk is. Ik vond ze qua dramatiek en problematiek teveel op elkaar lijken, waardoor iedere soldaat gewoon te weinig kleur en inhoud heeft. Altijd een gemiste kans, aangezien een groot deel van de film drijft op de connectie tussen de heren.

Links en rechts wordt de spanning wat opgekrikt en krijgen we langzaam maar zeker interessante settings voor de kiezen. De mistige heuvels, het verlaten pand en de donkere kelders hebben wel een zekere charme die Marquez goed benut. Helaas benut hij ze alleen niet zo vaak. Het getier en geschreeuw tussen de soldaten heeft z'n effect al relatief snel verloren in El Páramo, waardoor ik het wel jammer vond dat de spanning beperkt bleef.

Veel meer heb ik er niet over te zeggen. Een ietwat saaie maar sfeervolle oorlogshorrorfilm die het diep zoekt, maar uiteindelijk niet erg diep kan vinden. Voor de liefhebbers van dit soort films is het van harte aan te raden, je ziet er tenslotte niet al te veel van. Knap is het echter allerminst, maar de potentie van Marquez is snel gezien.

Zeer degelijk.

El Paramo is de nieuwe Netflixhorrorfilm die helaas niet zoveel waardering mag ontvangen als dat ik voor de film heb. Wel jammer, want dit Spaanse werkje is meer dan competent en zeker een degelijke, nieuwe toevoeging aan de horrorfilmkant vanuit Spanje. Ook eentje die lekker bij de kern blijft, altijd fijn om dat te zien.

Deze film is erg simpel qua opzet. Je hebt drie personages, die zet je neer in een oude setting en buiten loopt er een vreemd wezen rond. Veel meer heb je eigenlijk niet nodig om een horrorfilm mee op te starten. Tevergeefs probeert Casademunt de personages een beetje diepgang te geven. Het probleem is dat deze zaken toch te slecht doordacht zijn, waardoor ze geen indruk maken.

Lekker sfeervol ingericht en tegen de tweede helft ook behoorlijk spannend. Zeker weer eventjes goed aan de buis gekluisterd gezeten. Schrikmomenten zijn wat zwakjes, maar deze passeren niet al te vaak de revue. Sta er wel van te kijken dat de gemiddelde schreeuw rondom deze film het woordje "saai" is. Er is toch genoeg horror aanwezig om de gemiddelde kijker geboeid te houden denk ik zo.

De sfeer zit er goed in. Er had wellicht een wat vlotter lopend tempo aan vastgemaakt mogen worden, maar dat is maar een klein punt van kritiek. Ik heb zeker kunnen genieten van deze horrorfilm. Ouderwets spannend, lekker sfeervol en keurig ingericht. Inhoudelijk niet zo sterk en echt doodeng was het ook niet, maar zeker beter dan de gemiddelde horrorfilm.

Flauwe cash-in op de bekende geestenreeks, maar gelukkig door regisseur Toshikazu Nagae links en rechts spannend en beklemmend neergezet. Het duurt alleen wel even voordat je bij die momenten aankomt, het eerste uur is namelijk ontdaan van noemenswaardige hoogtepunten. Het acteerwerk leunt te veel op grootse gebaren evenals harde keelklanken en de inhoud verschilt niet bepaald van de overige films, maar het laatste halfuur wint wat aan tempo en pakt daadwerkelijk uit met onheilspellende momenten. Fijn is dat Nagae iets nadrukkelijker de spanning opzoekt dan zijn Amerikaanse concurrenten, waardoor Tokyo Night weliswaar simpel maar gefocuster overkomt. Jammer dat het gecombineerd moet gaan met Noriko Aoyama, die een erbarmelijke acteerprestatie neerzet.

Herzien.

Eigenlijk al gezien tijdens de voorbereiding op Halloween maar nu pas de kans gekregen om er een recensie op te schrijven. Gelukkig kan ik de film nog een beetje degelijk voor de geest halen, anders had het weinig zin om er nog een stukje over te schrijven. Deze PA-film was ondertussen zo lang geleden dat ik een herziening nog wel leuk vond.

Helaas is het cijfer niet veranderd. Ik blijf de opzet van de film best waarderen en ik kan me voorstellen dat het destijds een spannende film was, maar nu vind ik het niet meer dan een soms vermakelijke maar terughoudende spookhuisfilm. De beste stukken blijven in de nachtbeelden zitten, want als Micah gewoon rondloopt met de camera zit er maar weinig spanning in de film.

Acteerwerk is ook niet bepaald bijzonder. Beide rollen lijken soms geen idee te hebben wat ze met hun personages aan moeten. Ik neem aan dat er een bepaalde mate van realiteit in moet zitten, maar dat gevoel brak niet bij me door. Vond het erg typerend, in een film waarin de personages herhaaldelijk in voorspelbare situaties terecht blijven komen.

Het probleem is vooral dat Peli zijn film niet echt eng kan maken, eerder entertainend. De knipperende lichten in de verte en vreemde geluiden beneden is waar de film op had kunnen scoren, maar de focus ligt er nauwelijks op waardoor een beklemmend sfeertje niet mogelijk wordt gemaakt. Dankzij een korte speelduur valt er makkelijk door Paranormal Activity heen te kijken, maar verder blijft het een redelijk terughoudende film die waarschijnlijk beter had gewerkt als ik hem in 2007 had gezien.

Nog minder.

Waar deel 1 al niet heel spannend was, was deze nog minder spannend. De vorige werd vaak nog overeind gehouden door een paar enkele leuke scenes, maar deze kent dat eigenlijk niet. Hooguit zijn de zwembadscenes nog wel leuk om te volgen.

Acteerwerk is vrij brak en nog onovertuigender dan deel 1. Het is nergens eng en al snel beginnen de karakters vervelend te worden. Je bent bijna geneigd om te zeggen dat de baby het beste speelt van allemaal, omdat deze het tenminste met overtuiging doen.

Nee, een vervelend vervolg op een niet al te goed origineel. Niet spannend, maar omdat het wel vlot en vermakelijk blijft nog een 2,0* En dan ben ik eigenlijk nog in een best gulle bui geweest, want in een mindere was het cijfer ongetwijfeld lager geweest.

Een van de betere PA delen.

Deze is eigenlijk beter dan de eerste, aangezien deze spannender is. Jammer dat deze regisseurs deeltje 4 niet zo spannend konden maken, en dat deel bleef ook erg tam. Deel 1 en 2 waren ook niet erg spannend, 1 bij kleine vlagen misschien.

Aan het begin was ik me erg aan het ergeren aan de cliches, Kind en demoonvriendje, heb ik al zo vaak gezien. Gelukkig ontbreekt het dit deel niet aan spanning. Niet dat het nou zo ongelooflijk eng was, maar ik vond de Bloody Mary scene met Randy een uitblinker.

Meest geslaagde deel, ben benieuwd of The Marked Ones en The Ghost Dimension me ook goed zullen bevallen.

Oh maar dit vond ik niet eens zo'n drama.

Ik heb alleen 1 en 2 gezien. 3 moet ik nog zien. Deel 1 was wel ok, iets nieuws. Deel 2 was een beetje flut. Dit deel vond ik nog wel aardig.

Ook al vond ik hem niet zo heel spannend, ik heb me hier toch wel goed mee vermaakt. Ik vind deze reeks sowieso niet heel bijzonder spannend. Misschien dat bij sommige het realistische beeld wel eng over kan komen. Tsja, das bij mij niet echt het geval.

Een dappere rol van Newton, die niet eens slecht is voor iemand die ik nog niet eerder heb herkend. Volgensmij speelt ze nu in de nieuwe topper Three Billboards Outside Ebbing, Missouri .

Kort samengevat, leuker dan 2, minder dan 1. Prima uitkijker.

Herzien na een aanschaf op Blu-ray. Blijft een fijn filmpje, ook al staat het iets losser van de voorgaande delen en wordt niet elke vondst even goed doordacht. Geregeld weet regisseur William Eubank de spanning effectief op te voeren en pakt uit met enkele verfrissend geslaagde schrikmomenten, maar uiteindelijk is het vooral de visuele vooruitgang die het hem doet. Verder ook degelijk geacteerd en opgeleukt, met een lekker geflipte finale om de boel met een knal af te sluiten. Aangezien ik geen grote liefhebber ben van de voorgaande delen was deze lay-out een fijne vooruitgang voor me.

Het beste is gehad.

Ik ben het er wel mee eens dat diegene die de eerdere delen al hebben gezien hier nog meer moeite mee zullen hebben. Ikzelf val daar zelf ook onder, en daardoor heerst het deja vu gehalte eigenlijk behoorlijk. Wel jammer.

Het lijkt wel alsof de meeste dingen wat in herhaling vallen, deze film lijkt ook vooral een herhaling te zijn van eerdere delen. Het enige verschil is dan eigenlijk dat hier de demonen of geesten ook daadwerkelijk in beeld komen. Maar de brakke CGI belemmert dat ook eigenlijk.

Jammer dat de clichés ook zo opvallend moeten zijn. Wederom WEER een kind met haar onzichtbare vriendje. En altijd die rare momenten om iets te gaan filmen dragen ook bij aan een nog ongeloofwaardigere sfeer die al heerst.

Film is nergens heel spannend, een aantal schrikmomenten moeten eigenlijk voor de meeste horror zorgen hier. Maar die schrikmomenten lijken erg veel op elkaar. 9/10 keer is het een gedaante die snel voor de camera langs zooft met een luid geluid.

Film zelf is ook best saai op een gegeven moment. Het is allemaal al eens gedaan, en kan je het meeste al raden eigenlijk. Ik heb wel een paar keer geschrokken van de eerste schrikmomentjes, maar je merkt al snel genoeg dat de zo veel op elkaar lijken dat het effect steeds verder wegebt.

Enige wat wel geslaagd is is de finale. Lekker wat bombastisch horrorspektakel die het allemaal wat spannender maakt. Al blijf je je wel afvragen waarom ze de camera nog vast hebben. Maar hety vermaakt erg en weet qua spanning dan ook een hoogtepunt te bereiken.

Een film die gewoon beter en origineler had moeten zijn. Lijkt ook alleen onder de naam PA te willen cashen.

Deeltje 5 alweer.

Inderdaad eigenlijk meer een herhaling in wat al eerder is gedaan in de eerste 4 delen. Het enige verschil is dat dit volledige camera is en geen veiligheidscamera's meer. Dit heeft voordelen, maar ook nadelen. Een voordeel is dat het wat vlotter is.

Minder domme dingen, zoals dat je met een laptop in je handen gaat verkennen. Hier hebben ze er wat beter over nagedacht, al zijn de excuusjes om een camera vast te houden overal naartoe niet altijd even sterk. Waarom er dan ook gefilmd mocht worden bij dat gesprek waarbij de oma eieren krijgt is me ook een raadsel.

Dan zijn de "enge" momenten ook wel een beetje voorspelbaar geworden, en worden hier te veel in herhaling gezet. Kerel loopt met camera een kamer binnen, er zit niemand, draait zich om, staat daar een persoon. Het is al te vaak gebruikt in de reeks.

De film is nog steeds niet heel eng, waarbij alleen deel 3 eigenlijk in geslaagd was. De realistische dingen zijn er ook wel een beetje vanaf. De film heeft er wat voordeel aan dat het vrij vlot is en het eerste deel is makkelijk doorheen te komen. Ook prima acteerwerk in de nog wat beperkte rollen en scripts. Zo lang ze geld in het laatje blijven leggen zullen ze wel blijven komen denk ik zo.

Oersaaie, kansloze sciencefictionfilm waar regisseur Jamie Grefe werkelijk helemaal niets aan toevoegt. Enkel de settings ogen gedetailleerd, maar zien er daarentegen ook weer erg plastiek en clichématig uit. Verder wekt Paranormal Body Stream de indruk dat de regisseur amper aanwezig is geweest op de set, want veel meer dan een camera neerzetten op een tafel en ellenlange, statische scènes opnemen waarin dames acteren alsof ze uittreden doet deze film niet. Het is soms echt schrikbarend om te zien hoe slecht er wordt geacteerd en met hoe weinig passie de productie in elkaar is gezet. Er lijkt bovendien werkelijk geen einde aan te komen, ondanks de zeer beknopte speelduur.

Slechte kopie.

De makers van deze film zullen wel het volgende gedacht hebben; "hoe kunnen we de originele, goedkope film nog goedkoper eruit laten zien?". Als dat het doel was geweest, dan is deze film met verve geslaagd. Of dat de film ook meteen een klasse hoger neer kan plaatsen dan het origineel? Ik denk het niet.

Asylum-films staan er al jaren om bekend originele concepten bijna volledig over te nemen, en deze film is daar niet anders in. Het ziet er echter vooral brak uit, want klaarblijkelijk hebben de editors niet eens meer de moeite genomen om er wat features in te editen die de beveiligingsbeelden eruit laten zien als daadwerkelijke beveiligingsbeelden.

Acteerwerk is verder brak en de horror afstandelijk. De donkere hoekjes tonen de meeste sfeer, maar verder beperkt deze kopie zich vooral door het veelvuldige gebruik van de aankloppende geesten cliché. Dat concept is ondertussen behoorlijk herhaald, maar als je er ook niks mee kan doen dan begint het pas echt een probleem te worden. Op deze manier kabbelt de film wat voort zonder ergens maar een beetje spannend te worden.

Paranormal Entity heeft de studio blijkbaar wel grootgebracht, aangezien het een van haar eerdere films vormt, maar ik zou het niet als compliment zien. Het betekent enkel en alleen dat je door middel van concepten te kopiëren al succesvol kan worden. Gebeurt binnen de filmindustrie al tientallen jaren natuurlijk, maar weinig films maken het zo duidelijk als deze film.

Compleet brak op het vlak van horror, niet entertainend, sfeerloos en leidt aan een groot gebrek qua horrorvariatie. Wat geluiden in de verte en slaan op de pannen beneden moeten de horrorscenes wat enger maken binnen deze film, maar het lukt voor geen meter. Nog wat extra punten voor degelijke decoraties en best aardig gespeel met het licht. De donkere hoekjes zijn er zeker, die zorgen soms voor wat fijne sfeerzetting. Verder ronduit slecht.

Zwak.

Uiteraard hoef je bij een titel als deze ook niet een meesterwerk te verwachten, maar een film kan op z'n minst beter wegkijken dan dat het nu doet. Als eerst verraste me de taal, want ik keek de film vooral omdat het op Netflix voorbijschoot. Vervolgens kreeg ik een Franse film te zien, en dat land weet vaak wel wat het met horrorfilms aan moet.

In dit geval alleen niet, zo bleek. Paranormal Investigation hakt erg in op de geestentrend en dit keer mogen we het weer in de vorm zien van een aantal camera's die door een huis heen worden opgehangen. In principe verrast het narratief nergens, maar ook de uitwerking niet. Phelizon kiest eerder voor een herkauwd pad. Daar zelf is niet veel mis mee, maar wel met deze aanpak.

Het voornaamste nadeel is dat het allemaal gewoon niet wil werken. De horror komt nooit spannend over en weinig scenes hebben een geslaagde spanningsboog. Soms wordt er wat met deuren gerammeld, rent een bezeten persoontje door het huis en daalt het slachtoffer steeds verder af naar waanzin. Niets ervan is alleen spannend, eng of griezelig te noemen, eerder theatraal en ineffectief.

Verder komt de film soms wel met een paar aparte kleurtjes (het huis dat paars kleurt) en weet de finale nog wat sterker te zijn waardoor het kwalitatief weer wat kan stijgen, verder is het eerder een saaie horrorfilm geworden die te weinig sterke vlakken kent. Dit soort films moeten gewoon wat spannender en intenser zijn om leuk te zijn en wat meer creativiteit kennen, precies dat ontbreekt in Paranormal Investigation. Als dan ook het narratief niets kan uithalen houdt het snel op met de pret.

Flauwe parodie op het bekende concept, maar dat had ik kunnen weten toen ik aan een film begon die zichzelf Paranormal Whacktivity noemt. Mijn kleine ster gaat uit naar de redelijke chemie tussen William Patrick Riley en Sasha Formoso, die samen links en rechts voor best aardige momenten weten te zorgen, verder volgt de film wat je ervan kunt verwachten als je enigszins bekend bent met de parodiegolf die cinemaland een tijd geleden overspoelde. Scenaristen Chris Pentzell en Geoffrey Plitt moeten het hebben van veel seksgrappen (het woordje seks is namelijk heel erg grappig), filmverwijzingen die nergens op slaan en vooral heel veel vermoeiend geschreeuw. Horror is er eigenlijk amper en de humor is zo opdringerig dat zelfs het op de hak genomen bronmateriaal amper de ruimte krijgt. Liefhebbers (als die er zijn) zullen zich hiermee wel vermaken, maar ik ben wederom weer eens te naïef geweest. Het enige verschil is dat deze productie overduidelijk wat minder centen te besteden had dan bijvoorbeeld de films van Aaron Seltzer en Jason Friedberg.

Degelijke herziening waarin de rommelige inhoud opvalt, maar wordt gecompenseerd met een fraaie vormgeving. Regisseursduo Chris Butler en Sam Fell maken een gewaagde keuze door speciale effecten erg nadrukkelijk met stop-motion te vermengen, maar komen er niettemin een heel eind mee. ParaNorman vormt daarmee een gezonde combinatie tussen humor en griezelwerk voor de jongere leeftijden. Stemmenwerk kan er verder mee door en het gebeuren duurt nergens te lang, waardoor de film slaagt in wat het probeert.

Camp.

En niet zo'n beetje ook. Parasite behoort tot de categorie van films die waarschijnlijk vooral te genieten zijn als je van domme, lompe horrorfilms houdt. Soms zit er voor mij ook een voltreffer tussen, daar behoort Parasite absoluut niet tot toe. Wat ik vaak nodig heb, is wat plezier, en dat kan ik gedurende deze film nergens proeven.

Wel bijzonder om een bekend actrice in een wat jongere rol te zien, ik neem aan dat deze film vooral wordt gekeken vanwege die reden. Ook ik raakte net wat geïnteresseerder in de film omdat Moore erin meespeelde. Eerlijk is eerlijk, als ik zo naar deze film kijk, had ik niet echt kunnen raden dat ze een doorbraak zou krijgen. Het is namelijk maar een matige acteerprestatie.

Verder kenmerkt de film zich in een redelijk hoog tempo, maar ook een verder terughoudend gebeuren. Er komen maar weinig speciale effecten aan bod gedurende het verloop. Wanneer het wel voorkomt, ziet het er best lollig uit. Ik vind de hele opzet van die parasiet best leuk bedacht, alhoewel weinig origineel. Het geeft in ieder geval ruimte om uit te pakken, maar daar zal wel geen geld voor zijn geweest.

Vermakelijk is het wel, maar ook teleurstellend vanwege het gebrek aan echt treffende horrormomenten. Je zou het als liefhebber van veel camp en onzin wel kunnen waarderen, maar films als deze hebben hun gemiddeldes niet voor niets. Tot op zekere mate is het best kijkbaar, maar voor Charles Band steekt het nauwelijks boven zijn gewoonlijke B-niveau uit.

Prima.

Een filmpje die graag met iets compleet origineels wil komen, en hier ook wel in slaagt. De uitwerking zelf had alleen wat spannender en uitdagende gemogen en de cast had iets beter zijn best mogen doen. Anders de karakterontwikkeling wel.

De film begint wel akelig part, en blijft ook akelig apart. De helft van de film wet je als kijker totaal niet wat er aan de hand is en dat is toch wel een pluspunt uiteindelijk. Originele ideeën genoeg uiteindelijk voor mij, en daardoor blijf je eigenlijk wel zo'n beetje kijken.

Interessant gefilmd, en knap camerawerk soms. De locatie is sfeervol en heeft ook al gewoon een soort sciencefiction charme erbij. De acteurs zijn allemaal wel wat theatraal en de look van de karakters is niet al te bijzonder, maarja. Het is uiteindelijk wel datgene dat de film terug houd.

De mysterie is keurig, maar qua horror zelf is een niet te veel te beleven. Hel ventjes een stap richting bodyhorror, maar dat is het dan ook wel zo'n beetje. De sciencefiction en mysterie neem duidelijk de overhand en spannend wordt het nagenoeg nergens.

Wel is het filmpje vreemd en vermakelijk. Een betere cast en iets spannender materiaal had het wel goed gedaan. Maar voor nu een voldoende.

Mwa.

Bij vlagen best snoezige film waarvan het absoluut niet vreemd is dat deze door Disney is geproduceerd. Ondertussen een studio die nog altijd vooral veilige films aflevert. The Parent Trap is daarbinnen eigenlijk zowat de veiligste film die je kan aantreffen, buiten het feit dat het een ridicuul lange speelduur draagt.

Lohan heb ik altijd het best gevonden binnen de tijd dat ze een tiener was. Als kind is ze vooral schattig en bij vlagen charmant, maar niet echt een dragende factor verder. Hetzelfde geldt echter voor de overige rollen ook zo. Quaid en Richardson weten allebei eigenlijk niet de personages te vormen die films van bijna 130 minuten interessant kunnen opvullen.

Wat volgt is een film die vooral leuk is gedurende de eerste 45 minuten als de zusters het vooral tegen elkaar opnemen. De oorlog tussen de twee weet uitstekend te vermaken, maar eenmaal de fratsen zich uitbreiden naar een wat moralistischer en breder gebied krijg je toch een film te zien die niet altijd even interessant weet te zijn. Wel vooral voorspelbaar en makkelijk.

Dat neemt verder niet bepaald weg dat de film genoeg vriendelijke en schattige scenes kent die makkelijk tot stand worden gebracht door Lohan. Qua inhoud is het allemaal wat te herkauwd waardoor ik geloof dat zelfs kinderen hier de aandacht niet echt bij kunnen houden. De speelduur is episch lang, maar wat er wordt gepresenteerd rechtvaardigt dat in principe nooit. Leuk voor de liefhebber, wat makkelijk voor de rest.

Erg slecht.

Ik zag deze film ooit voorbijkomen toen ik naar de updates van nieuwe toevoegingen keek. Na erg teleurgesteld te zijn door Trafficked uit 2017 hoopte ik dat deze Trafficked een verbetering zou zijn. Helaas blijkt deze nog een stukje slechter te zijn, terwijl die andere Trafficked al een 1,5* kreeg, dus dat is wel knap.

Deze versie van Trafficked kampt duidelijk met budgettaire beperkingen, maar dit hoeft niet perse heel nadelig te zijn. Het gebrek aan creativiteit dat deze film echter toont is echter wel zorgwekkend. Trafficked doet een poging twee soorten films met elkaar te vermengen (zoektocht & familiedrama), maar slaagt er vervolgens met geen enkele manier in om beide kanten uit te diepen.

Sowieso is alle creativiteit en originaliteit uit deze film gezogen. Dit soort films volgen altijd wel een bepaalde lijn, maar deze film blijft wel heel braaf het pad bewandelen. Zowel alle dialogen, personages en wendingen voelen ongeïnspireerd en herhaald aan. Dit soort praktijken zie je in elke andere TV-film ook al, dus waarom het steeds nog een keer gedaan moet worden snap ik niet.

Daarnaast weet het dramagenre niet te raken en leidt deze film aan erg slecht acteerwerk van vrijwel iedereen. De personages boeien totaal niet, en het onderwerp ook niet, ondanks de heftigheid die het met zich mee brengt. Het schokt of ontroert nergens, en blijft de hele film lang impactloos aanvoelen. Door het veelvuldige gebruik van clichés en irritante filmische wendingen voelt deze film tevens ook nergens realistisch of waargebeurd aan, waardoor je eigenlijk tegen gebakken lucht aankijkt.

Nee, dit is een film die echt nergens kan uithalen. Als je meer over het onderwerp wilt weten dan kan je beter een korte documentaire opzetten, zoals gewoonlijk. Deze film toont zo weinig creativiteit dat je het nauwelijks serieus kan nemen. Alles voelt aan alsof je het al eerder hebt gezien, en daarnaast is het visueel ook niet om aan te zien, dus veel valt er niet te prijzen. Hier en daar is de film een klein beetje boeiend en enkele personages spelen aardig, wat eigenlijk de enige reden is waarom deze film niet het laagste cijfer krijgt.

Uiterst verzorgde, maar geregeld bijzonder niet-grappige komedieproductie met horrorinvloeden. Het mag in ieder geval duidelijk zijn dat regisseur Craig Johnson geen affiniteit heeft met spannende beelden en zich in vrijwel alle opzichten snel uit de voeten maakt als het even griezelig moet worden. Sfeervol ziet het er zeker uit, maar in vrijwel alle scènes moet een flauw grapje zitten en dat maakt van het geheel toch een infantiel gebeuren. Geregeld wekt The Parenting zelfs de indruk dat het scenario zo toegankelijk mogelijk moest zijn en daarom is versimpeld. Niettemin ontvangt de film veel bonuspunten vanwege het strakke camerawerk, de fraaie decors en de kleurrijke invulling.

Tja.

Deze film doet me best denken aan Noé ergens, maar Noé is een stap groter dan dit. Dit lijkt er in bepaalde opzichten dan wel op, maar lijkt nooit echt los te willen gaan. Bovendien blijft dit een stuk menselijker en gebruikt veel minder trucjes zoals Neonlichten.

De samenvatting gebeurd letterlijk pas na de helft. 45 minuten blijf je kijken naar niet al interessante liefdesproblemen. Je zit er wel zowat middenin omdat de camera letterlijk een soort rugtas is van Schmidt, die de film helaas niet weet te dragen.

Ondanks dat de film soms geniale momenten heeft, weet het niet echt te boeien. Ik betrapte mezelf er vaak op dat ik toch vaak nog iets anders aan het doen was. 83 minuten die maar niet voorbij leken te gaan, en dat kunnen dit soort filmpjes niet gebruiken.

Acteerwerk is best onzichtbaar. Ondanks een aantal aardige poging om emotie te tonen, blijft het niet echt pakkend. Schmidt wil het wel graag, maar heeft vaak net die overtuiging gewoon niet helemaal, ondanks dat ze soms in de goede hoek mikt.

Wat deze film vooral van de ondergang red is dat het er visueel heel aardig uitziet. Enkele scenes zijn sterk. Denk maar aan de opening, nachtelijke beelden van het vliegtuig en wanneer de film plots losgaat in 100% beelden die niets met het verhaal te maken hebben en slechts voor art gaan.

Dat soort momenten zijn het leukst in de film, maar gebeuren echter te weinig. In plaats daarvan krijg je voornamelijk saaie liefdesverhalen tussendoor die niet te veel weten te boeien. Heel jammer, want na de opening had ik er alle vertrouwen in.

Paris, Texas is een typisch geval van "interessante eerste helft met een tegenwerkende tweede helft". Nu is het duidelijk dat deze stelling een kwestie van smaak is, aangezien de film niet voor niets is opgenomen in de top 250 van MM evenals andere grote filmsites. De eerste 90 minuten van de film zijn uitermate boeiend, met een zeer goed acterende Harry Dean Stanton. Zijn mysterieuze, voor enige tijd zwijgzame personage vormt uitstekend beeldmateriaal om een roadfilm als deze mee te vullen. De achtergrond die op dat moment aan hem wordt meegegeven is treffend waardoor ook een deel van het middenstuk weet te intrigeren. Daarna breekt regisseur Wim Wenders het roadaspect van de film af en begint een veel melodramatischer laatste uur. Daar wordt in principe alle nog ontbrekende context verklaard, maar het kon me totaal niet bekoren. De wisselwerking tussen Stanton en een zeer matig acterende Nastassja Kinski is volkomen oninteressant, waardoor de lang uitgesponnen dialoogscene vooral sarrend is om doorheen te komen. De opbouw van de sfeer door middel van voorspelbare muziek was voor de uiteindelijke bepaling teveel van het goede, de beeldvoering zelf was naar mijn optiek meer dan voldoende geweest om dit goed neer te kunnen zetten. Ik had uiteindelijk liever gezien dat de volledige film uit roadfilm bestond, nu zal ik Paris, Texas voornamelijk herinneren aan het taaie laatste uur.

Een beetje saai.

Een langdradig verhaal kan ik soms wel waarderen, als er dan af en toe wat in gebeurd. Bij Parker was het extreem langdradig en vaak erg saai. Er gebeurde weinig, zeer weinig. Zelfs aan het einde valt het nog wel mee.

Jason Statham was prima en Lopez verrassend ook niet zo slecht. De cast was eigenlijk een pluspunt. Maar helaas, Statham is een acteur die eigenlijk in een goede actiefilm moet spelen. En niet in een langdradige misdaadsfilm, zo kreeg hij niet veel actie erin.

Begon veelbelovend, maar er had zo veel meer uitgehaald kunnen worden

Degelijk.

Tamelijk verrassende horrorfilm vanuit Spaanse afkomst. Dit zijn niet bepaald de films die ik vanuit hun kant meteen verwacht. Maakt dat dan echter wat uit? Absoluut niet, want als de alternatieven van de wat tragere, sfeervolle films dit soort projecten zijn dan heb ik weinig te klagen. Goed is het zeker niet, wel een treetje hoger in termen van de middelmaat.

Vooral voordelig zijn de lekker smerige en gedetailleerde effecten en make-up. De film zet uiteindelijk wat meer in op de smerigheid van het gebeuren dan de grafischere kant, maar van beide heeft het wel wat. Vooral lekker is dat het met hoog tempo en een speelduur die niet te lang doordendert lekker weet uit te halen. Het acteerwerk daarbij is niet perfect en de personages zijn wat saai, maar qua horror best avontuurlijk dus.

Misschien dat het uiteindelijk wat variatie en spanning mist, verder zijn de fundamenten voor deze film er volop en kan je als kijker genieten van het hoge horrortempo. De film zet wat meer in op het plezier dan op de inhoudelijke kwaliteit, maar een voldoende weet het daarmee uiteindelijk wel te trekken. Plezierige, vermakelijke kijkervaring.

Lean.

A Passage to India is niet Lean zijn beste film, maar ook niet zijn slechtste film. Veel heb ik nog niet van deze man gezien, volgens mij is dit pas de vierde, en voorlopig ook de laatste. Van de speelduren die de films van Lean kennen word ik altijd verdrietig. Regelmatig tikken ze de 200 minuten aan. Erg, erg veel.

Deze film had ook absoluut niet een speelduur hoeven aantikken van 163 minuten. Hoe haal je het eigenlijk in je hoofd? Centraal in de film staat namelijk een rechtzaak, maar hier moet je 100 minuten op wachten. Lean neemt erg uitgebreid de tijd voor een introductie van zijn personages, die allemaal niet eens zo heel interessant zijn helaas.

Het acteerwerk is aardig en vooral Banerjee steekt boven de rest uit. Er zitten echter ook mindere prestaties tussen, zoals die van Fox. Toch wel erg houterig gespeeld tussen de veel wildere en betere prestaties van de rest. Ik had het allemaal vooraf minder ingeschat, maar werd toch op een positieve manier verrast.

Het duurde voor deze film erg lang voordat ik in het verhaal kon komen. Het wilde me niet echt grijpen, en al die introducties en achtergrond kon me gestolen worden. Zelfs met een aantal mooie plaatjes voelde het niettemin aan alsof het verhaal nooit echt een inhoud had, en kon ik er op deze manier dan ook erg moeilijk inkomen.

Daarnaast vond ik de soms kinderachtige humor maar moeizaam werken. A Passage to India krijgt pas vaart wanneer het zich toewerkt naar waar het zich naartoe wil werken. De plaatjes van de natuur en landschappen zijn adembenemend en Lean brengt ze ook perfect in beeld dankzij een staaltje sterk cameragebruik. Camerawerk is ook altijd een sterk punt geweest van Lean, en dus ook hier.

Een geduldige film die met geduld is opgenomen en geregisseerd. Echter ook met geduld gezien dient te worden, want het eerste uur is nogal een taaie zit. De toon blijft tijdens deze film iets onevenwichtig, verder viel de film me mee. Ik had het allemaal een stuk slechter ingeschat. De regie van Lean blijft gelukkig nog best stabiel hier. Grotere films zijn voor hem niet vaak een opgave geweest, zo lijkt het tenminste. Het script wel. 9 maanden voor dit? Oei.

Zeer sterk geacteerd romantisch drama met spijtig genoeg een hoop onbegrijpelijk arrogante personages die het verloop vooral vertragen. Frans Rogowski (en Ben Whishaw als een soort tegenpool) vormt een apart figuur die geregeld acties uithaalt die werkelijk niet te achterhalen zijn, waar hij vervolgens even later voor wordt vergeven. Geïnteresseerde kijkers zullen zich kunnen vergapen aan een aantal expliciete seksscénes en mooie filmlocaties, verder biedt Passages echter bitterweinig. Als je houdt van vervelende en onsympathieke mensen is deze film uitermate geschikt, maar het jaagt een heleboel irritatie en frustratie aan. Het "keerpunt" (waarmee vooral de consequenties worden bedoeld) dat uiteindelijk volgt, komt dan ook veel te laat.

Onverwacht goed.

Vooraf geen al te hoge verwachtingen gekregen, maar aangezien hij binnenkort van Netflix afgaat toch maar opgezet, en ik was uiteindelijk toch wel verrast door het uiteindelijke resultaat. Hier kwam ik erg makkelijk, vlot en goed doorheen namelijk.

Pratt speelt eindelijk een goede rol, en de goede keuze om hem dit keer niet al te komisch te maken zodat er van hem meer ruimte is voor serieus acteerwerk. Dat helpt, behoorlijk zelfs, want hier kon ik makkelijker met hem meeleven dan in bijvoorbeeld Guardians of the Galaxy of Jurassic World .

Lawrence doet het ook goed, soms valt haar drama wat door de mand, zeker in het begin. Maar als ze eenmaal begint op te warmen, is ze stukken beter. Maar wie voor mij toch wel het meeste indruk maakt is Sheen als de robo-barman. Leuke verwijzing naar The Shining trouwens.

Maar deze film heeft meer films als inspiratie gebruikt, (Hamsterwiel uit 2001: A Space Odyssey !). En deze werken allemaal eigenlijk ook gewoon goed. Visueel zijn de designs ook gaaf, en het schip daarmee dus ook. Echt heel gaaf trouwens, perfect vormgegeven.

Veel spanning zit er niet in, maar de romantiek werkt wel degelijk. Een echte snaar raakt het nergens, maar het is best leuk om zo te volgen. Vooral de situatie en omgeving helpt daarbij toch wel behoorlijk goed. Genoeg creativiteit daarin dus. Het helpt er dan ook nog bij dat dit een typisch wat-had-ik-gedaan verhaaltje heeft.

Het enige wat de film dan eigenlijk niet goed doet, is de voorspelbare slotfase. Als Pratt nog was gestorven, had dit meer impact gehad. Maar dit is vooral voorspelbaar, en voelt ook raar aan, aangezien de rest van de film totaal niet op spanning inging.

Dit was uiteindelijk een erg plezierig filmpje, misschien toch wel degelijk 1 van de betere Sci-Fi films van 2016.

Krachtig.

Ondanks de meeste op deze site heeft deze film me toch wel weten te overtuigen. Ik ben het wel eens dat de slomo's van de romeinen toch wel een slechte keuze was. Waarschijnlijk om de speelduur wat te rekken, en de duivel die passeert voegt ook vrij weinig toe.

Maar de martelscenes van Jezus vond ik toch wel enorm krachtig in beeld gebracht. Zeer rauw en bruut, waardoor ik vaak met afschuw zat te kijken dat mensen zo ver kunnen gaan met het laten leiden van een persoon. Caviezel is redelijk goed gecast.

Pijnlijke, langzame en verdrietige film om te zien, en het is ook zeker geen vriendelijke rit. Begin was slecht, maar daarna is de film toch wel goed.

Tweede MacIntyre.

Als horrorregisseur wel iemand die de passie draagt. Dit is pas de tweede film die ik van hem zie, en al twee keer heb ik het gevoel dat de basis er wel al is. Patchwork behoort tot de soort film die makkelijk kan mislukken, maar MacIntyre weet de film nog redelijk op de middelmaat te houden, alleen niet erboven te tillen.

Zijn films hebben alleen niet veel centjes, en als MacIntyre daar geen beschikking over heeft lijkt hij dicht te klappen. Hij heeft een paar leuke ideeën op het scherm getoverd, maar kan ze duidelijk niet helemaal uitwerken. Als horrorfilm die veel wil blijft het dan ook op veel gebieden te veilig en zonder risico geregisseerd, dat niet voordelig is.

Het acteerwerk is ook matig te noemen. De dames proberen het wel en hebben de ervaring zeker, maar de komische timing niet. Alle dames weten maar een matig trio te vormen, en ook de bijpersonages zijn niet briljant. Als de film zich dan ook nog als komedie door het centrale stuk sleept weet ik al vroeg als kijker dat deze film me niet te veel gaat liggen.

Cinematografisch niet verkeerd. Genoeg kleur, aardig geschoten, prima verlichting enzovoort. Jammer dat de film op het gebied van grafische kracht niet kan uithalen. Veel moorden zijn off-screen of half in beeld. Veel van het bloedvergieten krijg je als kijker niet te zien. Als de finale zich dan juist wel op het bloedvergieten concentreert keert de teleurstelling opnieuw terug.

Maar eerlijk is eerlijk, de effecten van de film zijn indrukwekkend te noemen en Patchwork zit niet zonder zijn lollige beelden. Erg goed ingericht, frisse montage, deze film had wel de basis om goed te zijn. Het kan eigenlijk gezien worden als boomstronk, die zijn wortels alleen niet verder kan laten groeien. Jammer, maar zeker niet verkeerd.