Paradise Lost: The Child Murders at Robin Hood Hills (1996)

Deze uitstekend gemaakte documentaire blijft echt wel een aantal dagen in je hoofd zitten als je hem hebt gezien. Want er waren ook zoveel dingen die niet echt onderzocht zijn en een aantal dingen die gewoon niet klopten. Maar wat bij mij zo raar overkwam was dat de verdachten zo kalm bleven bij allerlei verschillende beschuldigingen. Zoals die gast(Michael) die ooit met Jason in de gevangenis had gezeten, die vertelde in de rechtszaal dat Jason tegen hem had gezegd dat hij een jongetje had gecastreerd en dat hij het bloed uit zijn penis had gedronken en daarna zijn ballen in zijn mond had genomen. Als er zoiets over mij zou worden gezegd en ik het niet zou hebben gedaan dan zouden mijn ogen en mond wijt opengesperd zijn van verbazing !!! Maar aan Jason zag je gewoon niets van gelaatsuitdrukking. Bij het aanhoren van het eindvonnis was het net hetzelfde, ikzelf zou uitgeschreeuwd hebben dat ik onschuldig was en dat ik er totaal niets mee te maken had. Maar bij Damien en Jason en van tevoren Jessie zagen we weer totaal niets ????? Volgens mij kregen ze een kalmeer pilletje in hun drankje van tevoren. De Rechter en de advocaten en de onderzoeksdesklungels waren hier de winnaars in deze zaak, en natuurlijk ook John Mark Byers volgens mij . Jaren nadien werd de zaak terug onderzocht en wat bleek .....geen enkele match of DNA werd toen gevonden tussen de vermoorde kinderen en de zogezegde daders. Verder is er niets meer onderzocht want niemand van de drie wou nog een nieuwe slopende rechtszaak. Ze hebben uiteindelijk getekend dat ze schuldig waren omdat ze dan vrij mochten. Bij een weigering zou dan weer een lang en onzeker rechtsproces volgen. De beschuldigden lopen nu dus eindelijk weer vrij rond. Maar de dader loopt ook nog vrij rond. En de Rechter: die telt iedere dag zijn geld en hij zag dat het weer goed was en hij dacht" wat ben ik toch een held" .

Mijn interesse in deze documentaire werd gewekt door Making a Murderer. Die docu wordt vaak vergeleken met Paradise Lost en de overeenkomsten zijn ook niet te missen. In beide docu's gaat het om verdachten die absoluut niet beyond reasonable doubt schuldig zijn, maar waar de rechtsgang een loopje met de feiten neemt. Making a Murderer heeft me echt weggeblazen, voor Paradise Lost geldt dat in iets mindere mate. Wel zat ik regelmatig met verbazing te kijken, want wat komen er toch idiote mensen naar voren in die tweeënhalf uur. Alsof ze een leger dorpsgekken hebben opgetrommeld en die bij elkaar hebben gezet. Het leverde af en toe nog een lach op, in een verder pijnlijke zaak waarin de kwetsbaarheden van het Amerikaanse rechtssysteem duidelijk blootgelegd worden. De vooringenomenheid en de tunnelvisie zijn schrijnend. Gelukkig blijven de makers behoorlijk objectief in de zaak staan zo lijkt het. Er wordt geen kant gekozen en voor- en tegenstanders krijgen de kans om hun zegje te doen. Leuk dat er ook nog een twist in zit. Ik was overigens erg verrast door het feit dat ze de foto's van de slachtoffers toonden zonder enige censuur of aankondiging dat de beelden als schokkend ervaren kunnen worden. Ik miste in dit eerste deel voor mijn gevoel nog wel een behoorlijk stukje context, maar ben zeker benieuwd geworden naar deel twee.

Eh. Mijn tegenvallende cijfer, zeker ten opzichte van de gemiddelde score, komt niet omdat het kwalitatief zo'n matige bedoeling is. Eerder subjectiviteit, want ik kijk met andere criteria tegen documentaires aan dan dat ik naar films kijk. Bij een docu is het dan ook eerder of ik ervan kan genieten of leren of juist helemaal niet. Ervan leren kan ik overigens wel, maar wat ik vooral heb geleerd is hoeveel onzin je in een documentaire kan betrekken voordat je eindelijk bij de kern komt. Uiteraard dragen de beelden allemaal op hun eigen manier bij, maar het leven van de hillbillies kon me eigenlijk gestolen worden. Het gaat namelijk uiteindelijk om de moord, en die wordt zeer geduldig uitgewerkt met een bijna volledige rechtszaak die in beeld wordt gebracht. Het zal vast erg interessant zijn voor de liefhebbers van de zaak, maar ik was er na enige tijd wel weer klaar mee. Toen ik na een uur op de klok keek zag ik ook plots dat het 150 minuten duurde. Het tweede deel van de film lijkt zowat uitsluitend te bestaan uit een rechtbankgebeuren, en dan vraag ik me persoonlijk af wat je dan als documaker nog toevoegt aan de film. De hoge cijfers liegen er niet om, er zal vast een element inzitten dat ik over het hoofd heb gezien. Voor mij is het vooral het geduld testen. Niettemin moet ik zeggen dat er wat akelige beelden tussenzaten en dat de film het gebeuren wel in z'n volledigheid laat zien. Dat is fijn, want zo komt het wel enigszins betrouwbaar over. Of ik de vervolgdelen ooit kijk? Wellicht, maar nog even niet nu.