Opinions

Cuarón.

Had hoge verwachtingen van deze film, vooral omdat Cuarón als regisseur met geweldige dingen aan kan komen zetten. Binnen zijn vak een absolute vakman die in staat is om geweldige stileringen te realiseren waarbij emotie en beleving heerlijk worden gemengd. Deze film is een wat vroeger project van hem, en het viel eigenlijk tegen.

Het voornaamste probleem dat ik met deze film heb is dat ik de personages nooit een eigen gezicht vond hebben. Cuarón geeft ze ondanks de ontwikkeling weinig ruimte om een persoon van vlees en bloed te zijn. Ik kreeg eerder het gevoel naar domme tieners te kijken die nagenoeg geen voortgang maken door de film heen. Ik merk totaal geen ontwikkeling, vooral escalatie die uiteindelijk omslachtig wordt opgelost.

Prachtige natuurbeelden en een knappe sfeerzetting, dat wel. Cuarón wist zich toen ook al best staande te houden met de presentatie en trekt naar genoeg locaties en plekjes om er een mooi gevoel van variatie in te krijgen. Verder is het allemaal ook best prima om te volgen voor een keertje. Erg bijzonder vond ik het alleen niet, eerder een momentopname van het leuke avontuurtje met de boys & their secret lover. Meer hoef ik er niet over kwijt, eigenlijk. Prima te doen, maar hoef 'm niet nog een keer te zien.

Fijne futuristische mix tussen komedie, sciencefiction en horror. Regisseur Kyle Mooney heeft duidelijk aanleg voor humor, ook al is zijn eigen rol toch wat aan de eenvoudige kant. Lollig is vooral de bedreiging, uiteraard simpel vormgegeven maar de ongeremde stortvloed aan vulgariteiten heeft wat aanstekelijks. Het acteerwerk van Jaeden Martell en Rachel Zegler is verder foutloos en links en rechts mag Y2K lekker hard uithalen op het vlak van expliciet geweld, maar Mooney had zich er eigenlijk beter aan gedaan om de nadruk meer op de spanning te leggen. Eenmaal het allemaal losgaat komt het er bovendien niet van, resulterend in een ietwat armoedige finale.

Een opvallend naargeestig eerste kwartier zet vroeg de toonzetting in deze sterk verouderde Japanse sprookjeshorrorfilm. Sommige resultaten kunnen in hun oude charme nog flinke punten scoren, maar regisseur Kaneto Shindô ontkomt niet meer aan de ouderwetse technieken en weinig imposante make-up die hier worden ingezet. Daarbij komt kijken dat het acteerwerk niet bepaald sterk voor de dag komt, waardoor zeker de romantische verhoudingen nogal bedenkelijk zijn. Wel zien de surrealistischere momenten er op cinematografisch vlak erg abstract en daardoor uniek uit, waardoor zeker de eerste helft nog een zekere appeal kent. Verder weinig vernieuwend (meer).

Rommelige ongein.

Amorim heeft ondertussen best wat projecten geregisseerd, maar Yakuza Princess is een hele andere film in vergelijking met zijn andere resultaten. Die conclusie trek ik uit mijn eerste indruk, mocht dat anders zijn kan je dat gerust corrigeren. In ieder geval is het moeilijk te zien dat Amorim al zoveel ervaring heeft opgedaan, want Yakuza Princess voelt vooral aan als een gokje of experiment.

Het is best knap dat je zoveel namen kan casten waarvan er zowat geen enkel iemand in zijn of haar rol past. Alleen Meyers kent redelijke voeling met zijn personage, maar dat is allesbehalve complex. Wat een zonde dat hij alleen maar in dit soort prul op komt dagen, die zou namelijk niet misstaan in een wat grotere film. Masumi was al helemaal belabberd. Dat komt niet enkel door het matige acteerwerk, maar ook door de banale invulling van haar personage. Dit soort sentimentele figuren die dan opeens stoere vechters moeten worden kunnen gewoon echt niet meer.

Visueel zitten er wat interessante decors tussen en kent de eerste helft een aantal interessante camerastandpunten, maar specifiek de actie is erg rommelig gefilmd. Veel schuddende camera's, maar wanneer het beeld dan even stilstaat slaan ze enkel en alleen wat zwaarden tegen elkaar aan. Ik denk vooral dat de crew niet kan vechten en dat de makers geen tijd hadden om ze hierin te trainen. Onoverzichtelijke actie kan best effect hebben (Peter Berg weet dat als geen ander), maar onder beperkte regie komt er toch vooral een eindresultaat als Yakuza Princess uit.

Wat rest zijn een arsenaal aan idiote personages, nietszeggende actieregie en een voorspelbaar plot dat amper interessant is om te volgen. Ik krijg vooral het idee dat Amorim heel graag een keer Japanse cinema wilde maken, maar het vervolgens met een B-verhaal moest doen omdat de productiemaatschappij geen geld had voor zo'n uitstapje. Ik vond het maar oninteressante vetzakerij met teveel clichématige plotvoortgang en matig acteerwerk.

Luie, sketchmatige komediefilm die vrijwel niets aanvangt met het desbetreffende tijdsconcept. Regisseur Harold Ramis maakt vooral weinig indruk op het visuele vlak, want de primitieve omgeving oogt halfbakken en onafgemaakt. Een ideaal scenario dus voor een film waar duidelijk weinig inhoudelijke aandacht naartoe is gegaan. Gelukkig vormen Jack Black en Michael Cera een aanstekelijk duo en doen uit alle macht wat ze kunnen met de beperkte ruimte die ze wordt toebedeeld. Het kijkt allemaal best degelijk weg door de korte speelduur en het hoge tempo van de grappen, maar het is te begrijpen dat het eindresultaat op weinig commercieel succes heeft hoeven rekenen.

Weinig magie.

Leuke opzet enzovoort, maar wat mij betreft met weinig magie uitgewerkt. Enkele momenten blijven geweldig aansluiten op de kerstsfeer, maar verder vond ik dit niet de meest bijzondere kinderkerstfilm. Ik betwijfel ook ten zeerste of deze film ooit nog op TV gaat komen.

Animatie is erg gedateerd, maar er worden nog wel leuke dingetjes gedaan met die popjes. Toch kan je er niet omheen dat het regelmatig een wat simplistische indruk achterlaat. Gezichtsuitdrukkingen die niet veranderen en algemeen gebrekkige stop-motion zorgen niet meteen voor de beste indruk.

Voice-acting is best redelijk. De liedjes worden niet heel zuiver gezongen maar een enkel nummertje waarbij de kerstman voor een jongen zingt die zichzelf te oud vind om nog te geloven vond ik erg magisch. Dat was eigenlijk het enige moment die ik echt serieus pakkend vond.

Verder weinig magie als je het mij vraagt. Matige humor en weinig vooruitgang met het plot. Voor kinderen zou het nog leuk kunnen zijn, al denk ik zelfs dat die hier gaan afhaken. Leuk om eens gezien te hebben, en daarna kan je weer verder met je dag.

Aardig meeslepend.

Deze Turkse remake van een andere film die dezelfde titel draagt maakte al voor een aardig lange tijd geluid op Netflix, maar mij viel de film nooit op. Ik had eigenlijk ook gewoon verwacht dat het gemiddelde zou dalen zodra de tijd verstreek, maar dat gebeurde niet. Binnenkort kan de film al de top 250 in op deze manier, aangezien het nog steeds een goed gemiddelde heeft.

Turkse cinema communiceert zijn verhaal met redelijk drukke en grootse gebaren. Deze film is daar geen uitzondering op, en ook hier worden de dramatische aspecten er redelijk geforceerd doorheen gedrukt. Er zit zonder twijfel veel sentiment in de film en het doet zijn uiterste best om tranen uit je oogballen te trekken, maar bij mij wilde dat niet lukken. Wel werd ik na enige tijd best geraakt door de film.

Briljant is deze film niet, laat dat duidelijk zijn, maar ik zie er wel een reden in dat het goed beoordeeld wordt. Visueel best aardig. Frisse kleuren en geduldig camerawerk. Het geweld wordt soms ook redelijk grof, opvallend grof, in beeld gebracht. Het komt ook extra hard aan aangezien je weet wie er van langs krijgt. In dat opzicht probeert de film het soms net wat te hard, maar gaat nooit echt te ver. Het laat precies genoeg zien om de juiste indruk te maken.

Het acteerwerk is voor een persoon als ik moeilijk te beoordelen. Ik ben geen fan van al dat drukke geschreeuw en gedoe, maar ik moet zeggen dat Iynemli staat te acteren alsof zijn leven er vanaf hangt. Hij gaat helemaal op in zijn rol, en ook Aksongur doet het voor haar leeftijd erg goed. De bijrollen doen het ook zeker naar behoren, en overacteren gelukkig niet te veel. Iynemli moet haast wel, maar de rest acteert gelukkig niet te veel extra.

Bij vlagen is het een lekker meeslepend verhaal met een best indringend laatste halfuur. Echt extreem is het niet, het verhaal is ook niet briljant, maar de uitvoering is naar behoren en het raakt ook nog weleens. Het is een film geworden waaraan ik me niet heb gestoord en met gemak heb uitgekeken ondanks een redelijk ruime speelduur. Prima film vanuit Turkse bodem.

Nee.

YellowBrickRoad is een klassiek voorbeeld dat je met vaagheid en een apartere benadering niet meteen een goede of sfeervolle horrorfilm maakt. De reacties op deze film over het internet waren heel erg uiteenlopend, maar ik behoor uiteindelijk tot de groep die het een mindere film vind.

Zeg ook maar gerust oersaai, deze film kent een goed eerste halfuur aan belachelijke onzin. Elk personage lijkt uit een stripboek gescheurd te zijn. Anders wel weggetakeld vanuit een psychiatrische inrichting. YellowBrickRoad is zo'n film waar de personages langzaam gek worden, maar ik vond ze in de eerste 5 minuten al krankzinnig.

Sowieso stelt het begin niet zo veel voor. Saaie legende, vaag gebeuren en totaal niet interessant. Ieder personage is volslagen achterlijk en vooral niet boeiend. Acteerwerk is daarnaast erg slecht en de pogingen om de personages een dieper randje te geven vallen compleet door de mand.

Visueel niet zo bijzonder, met een goede sfeervolle soundtrack uitgezonderd. Jammer dat de sound effects dit totaal niet zijn. Flauw trucje om de kijker angst aan te jagen door luide en vervelende geluiden te tonen, maar dit heeft alleen maar irritatie tot gevolg, en het zit het experimenteren met de soundtrack compleet in de weg.

Bos is verder inspiratieloos en saai in beeld gebracht en het verhaaltje zelf wil maar geen enkel moment interessant worden. De gekheid of chaos is niet voelbaar, het zijn een handjevol scenes zelf die de meeste magie verrichten. Hier en daar wat confronterende momenten die de boel een beetje vooruit helpen, maar in het algemeen is het maar een saaie boel daar in het bos.

Nee, dit was hem niet. Ik vond er geen klap aan, was ook niet een verhaal waar ik van nature makkelijk inkom. Slecht acteerwerk, saai geregisseerd en maar een handjevol aan goede scenes. Leuke soundtrack verder, en een uniek einde, maar verder een saaie bedoening waarbij ik eerder gek werd van de verveling zelf dan van het verhaal.

Tja.

Gekeken omdat ik Chronicle zo leuk vond, dus dacht ik dat ik deze film, met hetzelfde idee, ook wel leuk zou vinden. Helaas is hij achteraf behoorlijk tegengevallen. De regisseur had me best vermaakt met Train to Busan, maar dit is een tegenvaller.

De komedie is al redelijk flauw, ik heb volgens mij maar 1x moeten glimlachen. De karakters zijn van ok naar strontvervelend. Vooral Eun-Kyung is heel vervelend, acteert ook beroerd trouwens, maar de rest is ook vrij schreeuwerig dat me op een gegeven moment wel ging vervelen.

De vader speelt wel leuk, en visueel is de film ook prima. De superkrachtenscenes zijn wel leuk om te zien, vrij origineel gebruikt ook. Er zijn veel genres gemengd in 1 film, maar slechts de Science-Fiction is wat beter. De film had wat grover mogen zijn van mij.

Prima om zo uit te kijken, maar goed is het absoluut niet. Daarvoor is de humor wat te flauw en duurt 100 minuten ook eigenlijk wel iets te lang.

Gezellige film die soms iets te ongebalanceerd te werk gaat tussen romantiek, komedie en dramatiek. Vooral de aanwezigheid van Jim Carrey zorgt daarvoor, aangezien hij geregeld te ver doordraaft met hyperactieve humor. Het maakt van zijn personage beslist niet iemand die daardoor sympathieker of herkenbaarder naar voren komt, maar hij weet de aandacht niettemin moeiteloos vast te houden. Regisseur Peyton Reed dirigeert de visuele kant van de film op een zeer veilige manier en dat resulteert in weinig frisse hoogtepunten, maar het inhoudelijke concept is onderhoudend genoeg om te blijven vermaken. Het helpt dat de romantische ontwikkeling tussen Carrey en Zooey Deschanel aanstekelijk genoeg werkt om de speelduur van 104 minuten nergens vermoeiend te maken en de feel-good momentjes tussendoor kennen best effect, maar de volledige potentie van dit moraal is zeker niet benut. Daarvoor is het allemaal iets te veel een Carrey-show, maar voor een keertje is het best te doen.

Lollig.

Volwassen film die op een wat kinderlijke manier wordt gepresenteerd. Dat is ook automatisch een gevolg als je je film door de ogen van een 16-jarige tiener laat bekijken. Of dat allemaal wel zo realistisch is laat ik even buiten beschouwing. Ik weet zeker dat de 16-jarigen onder ons zich wel heel anders gedragen dan Dyer in deze film.

Overigens betekent dat niet dat Dyer hierdoor slecht speelt. Ze past werkelijk perfect in deze rol. Passend ingetogen met een eigen charme. Karikaturaal is het zeker want Dyer gaat zeker in haar type op, maar dit hoeft uiteraard niets slechts te betekenen. Haar rol is intrigerend en ondanks de beperkte informatie die we van haar personage verkrijgen weet ze altijd het beeld goed op te vullen.

Film zelf is redelijk vlotjes geregisseerd. Speelduur is dan ook erg kort, niet vreemd aangezien het bronmateriaal van de film zelfs enkele minuten duurt. Dat te veel uitrekken is onnodig, en regisseuse Maine klaart die klus goed. De film is in principe dankzij de soms bevreemdende manier van presenteren altijd vermakelijk.

De kritiek op geloof die de film includeert is ondertussen wat achterhaald en deze film springt er niet bepaald vernieuwend mee om, maar het vermaak blijft tellen en dat telt dan ook voor mij. Lekker kort en krachtig met een uitstekende rol van Dyer. Ik heb er eigenlijk maar weinig op aan te merken, het was een ideale opvuller van de avond.

Boyle doet een poging.

Echter zijn dit soort verhalen zowat onmogelijk om echt goed te kunnen vertellen. Zelfs een regisseur met klasse, een goed scriptschrijver en een sympathieke cast kunnen er niet echt voor zorgen dat deze film op een goed einde gebracht wordt.

Boyle heeft overigens wel weer een aantal trucjes uit de kast gehaald. De film is erg vlot en het zit aangenaam in elkaar. Nergens is het saai en Boyle maakt het allemaal wel weer met een modern sfeertje waardoor het sneller gaat.

Qua komedie is er niet zo heel veel te lachen uiteindelijk, maar er zitten wel geinige dingen in. De leukste dingen zijn vooral dat sterren zichzelf ook wel een beetje voor schut durven te zeggen (Sheeran) en daarmee komen wel een aantal bijpassende grappen.

Voor de rest doen Patel en James het ook best goed. James is sowieso altijd best goed in deze rollen en Patel blijft ook sympathiek ondanks dat zijn rol wat klagerig en niet al te sympathiek is. Soms denk je weleens dat hij gewoon normaal moet doen inplaats van klagen.

De drama werkt hier en daar best, maar het blijft wat standaard drama allemaal. Het moment waar het drama wat sterker was was ongetwijfeld Patel die "Lennon" ontmoet. Maar voor de rest blijft het verhaal blijkbaar te bizar om echt een goed resultaat ermee te boeken.

Daarbij had het soms ook weleens iets minder drukker gemogen. Opeens al die drukte afgewisseld met rustige scenes vloekt af en toe een beetje met elkaar.

Deze klassieke horrorfilm was niet echt mijn ding. Ik vond het acteerwerk vooral een beetje sullig en de schaarse pogingen tot spanning mislukken. Niettemin mag het achterliggende concept best lof verdienen evenals de lugubere ideeën, zeker voor een film van die tijd. Ik kan niet veel over de rest van de film kwijt, buiten het feit dat de minuten nogal langzaam voorbij gingen en ik nergens echt warm of koud van werd. Vaak kan ik bij dit soort films nog wel een beetje zien waarom men het zo bijzonder vind, maar buiten een sinister concept was dat bij deze film serieus moeilijk om te ontdekken.

Vlotte vechtfilm.

Heb niets met Aziatische cinema, maar nog nooit iets van China gezien, dat me misschien wel zal vermaken. Japan is niet mijn stijl, Korea was wat beter maar dit was eigenlijk wel erg lollig. Kijk normaal niet veel van kungfu of karate maar voor de top 250 wil ik wel een uitzondering maken.

Vlotte vechtscenes en best interessante dialogen houden je vermaakt tot het einde. Drama is soms wat aangedikt en sommige scenes natuurlijk erg overdreven. Donnie Yen weet echt een kalmte met zich mee te dragen en is gelukkig niet zo'n druktemaker.

Genoeg vermaak en redelijke scenes. Best lollig om een keertje te zien.

Jammer.

Smith is een regisseur die ik graag beter wil leren kennen. Aanvankelijk vond ik hem nooit een bijzonder regisseur, maar toen zag ik Red State. Red State wist officieel mijn interesse voor de regisseur te ontketenen waardoor ik uiteindelijk bij zijn volgende film terecht kwam: Yoga Hosers.

Maar helaas is dit weer op en top Smith-komedie. Ik ben me er van bewust dat dit (waarschijnlijk) niet de humor was die hem zo beroemd heeft gemaakt, maar het blijft Smith-komedie, zeker omdat het toch wel herkenbare stukjes zijn die hier voorbijkomen. Dat betekend helaas niet meteen dat ze ook leuk zijn.

Wat ik vooral mis in Yoga Hosers is de echte power-regie van Smith a la Red State. Dat dit geen absurde genremix is, akkoord, maar dit kan toch een stukje overtuigender gebracht worden? Er zitten wel wat leuke montages in, maar de regie is toch wat lui en inspiratieloos. Ook de effecten van Sausage-Smith zijn toch echt te vluchtig in elkaar geflanst.

De humor is ook niet meteen mijn ding. En als ik de score zie bij wel meerdere users niet. Het is ook wel een beetje luie humor, waarvan de delivery en timing ontbreekt. De dialogen zijn nogal zwakjes, en de Nazi-grapjes zijn vooral lui geworden. Al zo vaak gedaan nu, ze mogen er langzamerhand weer mee ophouden.

Maar zo'n verhaaltje en setting als bij Yoga Hosers kan met gemak een stuk frisser gebracht worden. Lekkere montage bijvoorbeeld. Soms wel vlot hier en daar, maar toch echt te weinig om het allemaal optimaal vermakelijk te houden. Het is toch allemaal wat te vluchtig en gehaast in elkaar gezet.

Acteerwerk is wel ok, maar er lopen dan ook een hoop professionele acteurs bij die hun personage met volle overgave spelen. Alleen is de humor die daarbij komt kijken gewoon niet zo ideaal. De komedie is uiteindelijk ook wel een element waar ik flink doorheen moest bijten, om erachter te komen dat de horror ook wat aan de tamme kant is. Het eerste deel gaat zelfs serieus richting een kinderfilm, maar eenmaal de Nazi-grapjes voorbij komen stormen weet je dat dit niet op Discovery Channel gaat verschijnen.

Uiteindelijk is het bij vlagen grappig en het acteerwerk is goed. Kleurtjes zijn ook lekker fel en als Smith wel uithaalt qua montage en regie is het wel genietbaar. Maar uiteindelijk ontbreekt het de film aan kracht, en die was wel nodig. Dit is gewoon ondermaats, zeker omdat Smith beter kan.

Suf.

Ik weet niet helemaal wat de regisseur hiermee wilde doen, maar geslaagd is het totaal niet. Daarvoor is het veel te flauw, en daarnaast zelfs vervelend. Zelfs kinderen zullen zich hiermee wel een beetje bedrogen voelen, die stem van Yogi Bear is ongelooflijk irritant.

De schurk is dommig, Faris is niet leuk en dan heb je enkel de vrolijke animatie van de beren, die wel geslaagd zijn. De beren zien er voor de rest wel leuk uit, alleen Yogi Bear zelf is nogal een vervelend personage en de film is buitengewoon flauw en irritant.

Totaal niet wat ik ervan had verwacht, het resultaat is voor volwassenen maar ook voor kinderen niet bepaald leuk te noemen. Veel te flauw en vervelend op het scherm gebracht. Jammer, dit had opzicht nog wel een leuke film kunnen zijn.

Vervelend.

Ik hoopte dat deze Miike me mee zou vallen. Ik probeer voorzichtig verder te graven in zijn filmcarrière omdat zijn stijl bij elke film anders is, maar zijn stijl in deze film vond ik maar weinig interessant. Ook bijzonder dat deze film een stuk kinderlijker is dan andere Miike-films die ik ken, en daardoor valt het al snel uit het rijtje op.

In ieder geval is dit om te beginnen een nogal matig tot leven gebrachte film waarin Miike zich totaal uit zijn element lijkt te voelen. Deze film gebruikt heel veel Japanse legendes die je als fan al snel op kan pikken, maar hoe ze zijn ontworpen is om te huilen. Die kostuums kunnen echt niet meer, maar ook de manier van acteren zorgt ervoor dat deze fictiewezens nooit leuk kunnen worden.

De CGI is daarnaast ook matig te noemen en dat eist vooral richting de finale zijn tol. De hoeveelheid van fantasy mag er zijn en de film is ook redelijk donker, verder vond ik er door de matige effecten toch weinig aan. Niettemin dacht ik tijdens de opening even te denken een sterke film te zien door de vele kleuren die voorbijschieten aan de kijker.

Het acteerwerk van dat jonge kotertje is best goed omdat hij ook helemaal opgaat in zijn rol, de volwassenen doen hetzelfde maar vooral op een ongemakkelijke manier. Het helpt er ook niet bij dat ze zelfs als fantasiewezens een standaardrol aangewezen krijgen met standaardeigenschappen. Het maakt van de film toch wel een resultaat die niet op elk vlak creatief genoeg is.

Het laatste kritiekpunt vanuit mijn kant is de speelduur die met 2 uur veel te lang is. De fantasy werkt tijdens de eerste helft aardig en Miike spant zich behoorlijk in om van deze film een goed resultaat te maken, maar heeft toch niet het talent om de effecten goed te krijgen en mist de scherpte en goede personages waardoor de film vooral een vermoeiende indruk heeft achtergelaten helaas. Ik wilde het super vinden, maar dat gebeurde uiteindelijk toch niet. Jammer.

Mwa.

Aparte thrillerfilm met wat drama- en horrorelementen. Fans van spanning en schrikmomenten zullen teleurgesteld naar huis trekken, alhoewel de poster wel een dergelijke soort film lijkt te beloven. Ik krijg het gevoel dat de film veel van zijn inhoud wil trekken uit thema's en onderliggende betekenissen. Die werken alleen niet 100%.

Acteerwerk is wel sterk gelukkig. Er worden een aantal redelijke personages neergezet. Doupe weet haar mannetje te staan en doet wat veel soortgelijke tieners niet kunnen, en dat is een terughoudend personage neerzetten als iemand die daadwerkelijk interessant is. Overige leden doen het ook zeker naar behoren, alleen had de rol van Bracken wel wat beter mogen zijn. Is toch zeker het personage dat de film op de schouders moet nemen.

Wat rest is een film die zich graag wil focussen op een onheilspellende en mysterieuze sfeer. De bedoeling is dat je niet echt weet wat er gaande is en eigenlijk doet de film dat wel naar behoren. Ondanks duidelijke hints wordt het nooit duidelijk wat er precies gaande is hier en dat is de kracht van de film. Het is alleen niet zo'n boeiende kracht, want ik vond de pesterijen eigenlijk vele malen interessanter.

De sterkste scene uit de film, naar mijn optiek, voegt helaas niet zoveel toe. Ik doel op de scene waar de pestkop Doupe confronteert in een bijna surrealistische omgeving. Dat zijn de scenes met absolute potentie voor een film die dieper had kunnen gaan dan dat het nu gaat, maar die kansen blijven onbenut. In plaats daarvan kiest Dolan ervoor om gewoon op dezelfde film te bouwen.

Daar is niets mis mee, maar de belangrijke en drijvende elementen van de film worden gewoon niet aangewakkerd. Hierdoor is er wel sprake van een sfeer, een apart gegeven en goed acteerwerk, maar nooit van een film die buiten de grenzen durft te treden en altijd in de veilige kom blijft rijden. En voor een film die juist onvoorspelbaar wil zijn is dat spijtig te noemen.

Opvallende tienerkomediefilm vanwege het feit dat het volledige gezin van Adam Sandler op is komen dagen en waartussen met name Sunny Sandler opvalt als hoofdrol. Verfrissend natuurlijk en zeer overtuigend geacteerd, maar ook Samantha Lorraine maakt indruk als tegenspeelster. De scenario's die zich binnen deze film afspelen zijn verder weinig origineel en vooral erg voorspelbaar, maar liefhebbers van wat makkelijker vermaak zullen zich er hoogstwaarschijnlijk niet aan storen. Persoonlijk vond ik dat de film behoorlijk "ver" ging met de negatief escalerende vriendschap die vooral met beperkte consequenties en groots gemak weer werd bijgepraat. In dat opzicht zal de Happy Madison-studio nooit van het moraal zijn. Een definitie waar weinig mis mee is, maar de filmproducties er wel van weerhoudt om echt uit te blinken. Regisseur Sammi Cohen brengt verder weinig in en op visueel vlak oogt de film wat eenvoudig, maar uiteindelijk kijkt het als geheel goed weg. Een typerende hapslikwegfilm die je de volgende dag weer vergeten bent.

Pfff.

Zelden zo'n vermoeiende film uitgezeten, het waren 1 van de langste 100 minuten die ik ooit heb mogen aanschouwen. Belachelijke keuze om dit te marketen als slasher trouwens, want veel heeft dit niet met slasher te maken. Dit is, zoals een aantal andere gebruikers ook aangeven, meer een registratie van een aparte kerel.

Het probleem is dat die kerel tot in de verste verte niet interessant is om te volgen. Maggart speelt een erg saaie verschijning die de 100 minuten op moet vullen maar dit geen enkel moment interessant of intrigerend weet te maken. Matig geacteerd, en de regie helpt ook niet bepaald mee. Jackson versterkt namelijk alleen maar de ellende.

De regie brengt alles namelijk zo leeg mogelijk in beeld. De settings boeien niet en de camera hobbelt overal maar wat achteraan zonder een beetje inspanning te doen. Kleurgebruik is erg kleurloos, montage is brak en de praktische effecten zeer doorzichtig. Dat laatste valt extra op aangezien de praktische effecten niet vaak worden gebruikt.

Nee, dit is dan ook meer een dramafilm. Eentje die 100 minuten lang doorgaat en de ene na de andere saaie keuze maakt. Een echte onderhuidse spanning komt er niet vanaf en waarbij je normaal zou denken dat zo'n kerel meteen wordt weggejaagd bij kinderen wordt hij hier op wonderbaarlijke wijze omarmt. Ik zat er best van te kijken.

Er zitten een handjevol scenes tussen die nog best degelijk zijn, vooral omdat ze best schokkend ogen, maar dat zijn enkel kleine lichtpuntjes. Veel gaat mis eigenlijk. Er wordt ontzettend weinig inspanning gedaan om dit als geheel maar een beetje interessant te maken, en alles komt maar zoutloos over waardoor de minuten toch een serieus saaie zit zijn. Dit was niks voor mij, maar dankzij een aantal degelijke momenten ben ik bereid niet het laagste cijfer ervoor te geven.

Halfje.

Deze film deed me eigenlijk gelijk denken aan Revenge qua kleuren en cameragebruik. Het verschil tussen deze 2 is dat ik Revenge geweldig vond en dit eigenlijk maar niks vond. En dat had wel te maken met het verschil in verhaal.

Thorne levert zwak acteerwerk, komt ook ronduit nergens echt dreigend of gestoord over en zet zichzelf daarmee behoorlijk voor schut. Smith trekt steeds hetzelfde gezicht, Sage is dan wel leuk gecast maar krijgt te weinig om iets mee te doen. Ook het verhaal is maar niks en niet boeiend.

Wat wel leuk is gedaan is de belichting en kleurengebruik. Ik hou wel van een apart sfeertje, en daar hielp het wel bij. Ook cameragebruik is soms wel leuk gedaan en dat is daarmee de reden dat ik hem een 2,5* geef.

Slecht.

Het cijfer op IMDb is wat mij betreft volledig terecht, en ik zie ook niet vaak dat het op MovieMeter zo veel hoger is. Wat mij betreft is dit 1 van de allerslechtste dansfilms in de huidige dagen. Maar ik heb de ultieme B-films dan ook nog niet gezien.

In ieder geval op een hoop gebieden erg ondermaats. Het acteerwerk van de tieners is erg slecht, ik kan er geen enkele opnoemen die het een beetje verdienstelijk deed. De betere rollen komen van meer ervaren acteurs, en meestal komt de energie juist van de tieners. Hier dus niet.

Dit soort films zijn vaker wel een opsomming van clichés, maar You Got Served was wel heel erg. Alsof letterlijk elke cliché even voorbij moest komen. De meeste problemen of gebeurtenissen zijn na 3 minuten opgelost na het ontstaan, en andere problemen duren langer en zijn dan in een vingerknip weg. Serieus matig.

De danspasjes zijn erg leuk en elektrisch, maar waardeloos gemonteerd. Alles wordt aan stukjes geknipt, en het camerawerk is ook redelijk lelijk. Ik geloof dat Stokes op een moderne film mikte, maar toch voelt het aan alsof er een ouwe lul achter het roer staat. Iemand die er helemaal niets van begrijpt.

De film raast in sneltreintempo voorbij, maar het verhaal rommelt aan alle kanten en het drama weet nergens te raken of te overtuigen. Mede door de jonge cast, die soms staat te acteren alsof ze instabiel zijn. Het moet vooral van het tempo en de danspasjes komen, die gelukkig wat beter waren. Voor de rest op veel vlakken een gedrocht.

Lollig ingevulde horrorkomedie met een lekker onvoorspelbaar verloop, ondanks dat regisseur Brett Simmons er alles aan doet om trouw te blijven aan de klassieke elementen. Gelukkig zorgt het feit dat de film zelfbewust genoeg is ervoor dat You Might Be the Killer boeiend genoeg blijft, bovendien is er geen gebrek aan bloedvergieten en tempo. Het acteerwerk buiten Fran Kranz om is niet geweldig en de humor wat flauwtjes, maar Simmons experimenteert met de vertelstructuur en dat levert bij vlagen verrassing op. Het voortdurende gedraai met de inhoud en de absurde aanpak blijven te allen tijde vermakelijk, maar soms hadden de makers best mogen knippen in de komedie. Jammerlijk is ook dat de bijpersonages amper worden voorzien van kleur, maar uiteindelijk heb ik absoluut geen moeite hoeven doen om door de speelduur heen te komen.

Jonah Hill en Eddie Murphy stralen een geweldige flair uit in deze politiek geladen romcom van regisseur Kenya Barris. Het basisconcept van de film is dat twee mensen met een verschillende achtergrond hun werelden willen verbinden, maar dat wordt door hun omgeving aanzienlijk bemoeilijkt. Een onderwerp dat daadwerkelijk complex en ingewikkeld ligt wordt naar mijn inzien bijna exclusief door middel van kinderachtigheid en bemoeizucht tot leven gebracht, waardoor ik de politieke inhoud regelmatig niet serieus kon nemen. Het vervelendste is wellicht dat de opbouw, die bestaat uit een rits komische situaties vol met karikatuur, soms geen doorkomen aan is. Ongemak krijgt de voorkeur boven scherpte en dat is simpelweg niet mijn persoonlijke humor, maar het laatste halfuur schiet de film in een stroomversnelling en wordt de kijker getrakteerd op enkele scenes die opmerkelijk goed zijn qua dramatiek. You People profiteert voornamelijk van het bovengemiddelde acteerwerk, maar de inhoud komt vervolgens maar halfbakken uit de verf.

Interessant.

Bijzondere film die ik destijds in de bioscoop heb gemist omdat ik de trailers niet boeiend genoeg vond om er daadwerkelijk een kaartje van 11 euro aan te spenderen. De andere optie was dus om hem thuis te kijken, wat ik dan ook heb gedaan. Het eindresultaat beviel best.

Visueel ziet het er in ieder geval lekker apart uit. Soms mochten de kleurtjes wat meer de overhand nemen aangezien de film regelmatig een dromerige toon hanteert. Die scenes hadden dus wat meer ondersteuning mogen krijgen, maar verder ziet deze film er goed uit. Mooie beelden en rauwe cinematografie ondersteund door wat artistieke vrijheid.

Phoenix doet het goed, zet ook een aardig aparte verschijning neer. Joe is niet het meest levendige personage, maar goed genoeg om de 89 minuten die de film duurt in leven te houden. Samsonov, ondanks haar beperkte screentime, doet het ook zeker naar behoren. Qua acteerwerk zijn er geen stoorzenders.

Wel qua opbouw, aangezien de film duidelijk voor opbouw naar geweld gaat. De spanningsopbouw werkt alleen niet zo goed, waardoor de bloederige pay-offs niet altijd even veel indruk maken. Een Refn doet dat dan beter, hier wil het niet echt van de grond komen. Ook de afwisselingen tussen intensere en dromerigere scenes gaan niet altijd even lekker waardoor de aandacht onbedoeld wat verslapt hier en daar.

Maar gelukkig wel aardig geschoten gecombineerd met een aparte benadering. Vergelijkingen met Taxi Driver scheppen misschien de verkeerde verwachtingen. Deze film is wat dromeriger en trager dan Taxi Driver, en leunt tevens wat minder op geweldsuitbarstingen of vreemde personages die constant om de hoek komen kijken.

Gelukkig wel een goede film, apart genoeg geregisseerd om op z'n minst op te vallen. Hier en daar net niet krachtig genoeg op visueel gebied, maar in het algemeen ziet het er goed uit en kent sterk acteerwerk van een Phoenix die goed op dreef is. Niet voor iedereen, maar voor wat het is, best solide.

Matig.

Bijzondere film die zichzelf op de meest artistieke manier mogelijk wenst te presenteren. Tegenwoordig probeer ik de nieuwste horrorfilms die uitkomen een beetje bij te benen, en dan kom je al snel op dit soort films uit. Probleem is vooral films als You Won't Be Alone er nooit echt naar behoren bij me ingaan, ik vind het maar dommig.

Wel moet ik toegeven dat de complexe kern aanwezig mag zijn, want dit had ook op een conventionele manier uitgewerkt kunnen worden, maar ze gaan toch voor een manier van aanpak waarbij je wordt verzocht even je hoofd erbij te houden. Er gebeurt veel in deze film, en dat lijkt op weinig, maar het heeft meer om het lijf dan je wellicht op eerste hand zou denken.

Acteerwerk is ook ver bovengemiddeld, dus tot zover ben ik positief. Negatief ben ik namelijk eerder over de uitwerking. De film kent weinig dialoog, wel veel vertelling. Probleem is dat de vertellingen niet interesseren en ik het maar dom gelul vind. Complex doen om het gewoon extra verwarrend te maken, maar met een beetje inspanning kijk je er erg makkelijk doorheen. Vervolgens moet die onzinnigheid ook nog eens 108 minuten lang doorgaan, en dan is de maat al snel vol.

Uiteindelijk is het tempo niet meer te harden en trekken we tergend langzaam door de landschappen heen. Alle gedachtes die daar persoonlijk bij opkomen is vooral een enkele vraag; en dat is of de cameraman misschien een beetje door kan lopen. Alles wordt nogal onevenwichtig in beeld gebracht, tot op een mate waarbij het gaat irriteren. Door de weides lopen dicht op de huid van een ander personage kunnen we allemaal, dus waarom zou je niet wat opschieten?

Op het vlak van narratief scoort de film punten, maar verder vond ik het zowel qua muziek als presentatie weinig soepels. Er wordt veel nadruk gelegd op de USP van deze film, maar ik vond het vooral irritant. Dit is een typische film die liefhebbers zal krijgen en mensen die hun schouders ervoor ophalen. Ik behoor vooral tot de tweede groep. Dan behoor ik toch liever tot het "domme publiek".

Entertainend niemendalletje dat een degelijk eerste uur kent en vervolgens toch uit de bocht vliegt gedurende het laatste halfuur. De jonge castleden vallen gelukkig niets te verwijten, vooral McKaley Miller doet het erg goed als protagoniste. Regisseurs Beth Hanna en Jerren Lauder slagen erin de boel redelijk onvoorspelbaar te houden eenmaal de thrillerelementen uit de kast komen en profiteren van schaarse spanningsmomenten. Ondanks dat het al snel duidelijk is welke genrekant You're Killing Me hoopt op te gaan, wordt er toch nog een vonk van mysterie in het geheel gepompt dat de boel vermakelijk houdt. Eenmaal Anne Heche en Dermot Mulroney worden geïntroduceerd loopt het mis, vooral door diens matige acteerwerk. Het bloedvergieten is ook niet hard genoeg, waardoor je niet hoeft te hopen op een knallende finale. Het vormt een ietwat bittere afsluiting op een leuk genrewerkje, want de film kijkt goed weg. Geïnteresseerden doen zich er goed aan om te weten dat er weinig horror om de hoek komt kijken, dit is op-en-top thrillerwerk.

Herzien en het huidige cijfer blijft staan. Vroeger vond ik dit een onwaarschijnlijk gave film, maar toen had ik ook wat minder horrorfilms gezien. Ondertussen ademt het nog altijd kwaliteit uit en ik durf zelfs te betwisten dat regisseur Adam Wingard hier zijn hoogtepunt heeft bereikt, maar uiteindelijk kan het de spanning onvoldoende vasthouden. Niettemin oogt de boel sfeervol en wordt er (met uitzondering van Nicholas Tucci) zeer degelijk geacteerd. Ik ben er niet helemaal over uit of ik de plotwendingen zo geslaagd vind, maar dat zit een prima avondje aan griezelvermaak amper in de weg.

Trage thriller met uitstekend acteerwerk van hoofdrolspeelster Katia Winter, die veel uit haar personage weet te halen. Dat blijkt nodig, want regisseur Eduardo Rodriguez dirigeert verder een afstandelijke film met een gebrek aan memorabele momenten. Te weinig spanning en slecht uitgewerkte sfeer zijn daar voornamelijk voor aan te kijken, maar daarnaast weten de personages naast Winter nergens beklijvend te worden. Het brandt allemaal als een nachtkaars uit, maar het feit dat de makers er wat plotwendingen aan toe proberen te voegen verraadt dat er wel een zekere passie was om hier meer uit te halen.

Mwa.

Niet een al te bijzondere film waar ondanks het heftige onderwerp veel meer uitgehaald moet worden. Dit is weer eens veel te Amerikaans. Ondanks het mierzoete gedeelte er wel een beetje uit is gelaten is het verhaal tot mijn verbazing vrij slap en cliché.

Wel goede acteerprestaties van Swank, Duhamel en Rossum. Dat helpt de film dan wel een beetje omhoog, zonder de echte "starpower" had dit misschien niet zo goed geweest. Waar de film dan op faalt is dat het wel een beetje voorspelbaar is allemaal.

Ook emotioneel pakte het me niet, terwijl ik recensies zie van mensen die een traantje hebben gelaten. Dat heb ik absoluut niet gedaan, want de film kende voor mij geen emotioneel meeslepende scenes die me echt konden pakken. Jammer.

Wel 1 hele sterke scene, met Swank op het feestje van haar vriendinnen maar gelijk de grond in geboord door een zwakke scene waarbij de dames willen schreeuwen. Oei wat was dat een suffe scene. Voor de rest prima, maar de film faalt eigenlijk in zijn enige genre.