The Possession of Hannah Grace (2018)

Ik sluit me aan bij de recensie van Zwolle84 hierboven. De film is een aaneenschakeling van horrorclichés – hooguit is de mix van exorcisme en mortuarium origineel – maar hij is evengoed effectief eng en dus goed gemaakt. Wel wordt de film zoals altijd minder eng naarmate het ‘monster’ vaker en explicieter in beeld is gekomen, maar dat wordt hier ondervangen doordat het verhaaltje goed in elkaar steekt en wel spannend blijft. Alle bijzaken in het begin blijken later essentieel om te begrijpen wat er aan de hand is. De film is voorspelbaar maar dat stoort niet: je verheugt je bijna op wat komen moet gaan. In het bijzonder verwacht je aan het eind nog het Thriller-moment van Michael Jackson die omkijkt en dan duivelse ogen blijkt te hebben, maar de film heeft het einde bewust wat subtieler en bijna ambigu gemaakt: Megan heeft niet opeens blauwe ogen maar ze zegt dat ze elke dag sterker wordt waarbij ze een vlieg doodslaat. Dat betekent ogenschijnlijk dat ze haar eigen demonen heeft overwonnen maar in werkelijkheid dat de demon die van Grace naar haar is overgegaan elke dag sterker wordt met de vlieg als aanwijzing dat de demon in haar aanwezig is. Juist doordat de film een spreekwoordelijk maar reëel iets – ‘je demonen overwinnen’ zoals bij een alcoholverslaving – een bovennatuurlijke vorm geeft verheft de film zichzelf ver boven de standaard-horrorfilms die slechts van onzin aan elkaar hangen. Al met al een fijne, bevredigende horrorfilm en waarschijnlijk de engste die ik de laatste jaren heb gezien.

The Possession of Hannah Grace Degelijk. Mortuariums zijn natuurlijk de beste locaties voor een horrorfilm, en The Possession of Hannah Grace maakt daar dan ook dankbaar gebruik van. Regisseur Diederik van Rooijen levert en sfeervolle horrorfilm af met een prima acterende Shay Mitchell in de hoofdrol. Complimenten ook voor de jonge Kirby Johnson, die als Hannah Grace zeker dreiging uitstraalt. Er zitten ook een aantal aardige schrikmomenten in. De moorden worden wel matig in beeld gebracht, en hoe het allemaal eindigt wordt nog net niet met neonletters aangekondigd door Van Rooijen. Iets subtieler had wel gemogen.

Een mooie hoofdrolspeelster en een sfeervolle locatie (een mortuarium), maar geen bijzonder goed script en weinig enge momenten. Wel is de flexibiliteit van de actrice die Hannah speelt een pluspunt en ook de diepe snijwonden op haar lichaam zien er overtuigend uit. Waarom de lichten steeds uitgaan is mij wel een raadsel, mogelijks energiebesparing?