Pandemonium (1982)

Pandemonium is een parodie op een slasher. Beter gezegd: Pandemonium is een hele matige parodie op een slasher. In een mager onzinnig verhaaltje wordt een maf zootje cheerleaders belaagd door een killer. Tijdens het kijken wordt de kijker belaagd met een enorme lading slapstick, oneliners en absurde situaties. Klinkt leuk, maar is het niet. Slechts weinig momenten van deze komisch bedoelde onzin ontlokken een lach. Pandemonium is een prima film voor mensen die dialoogjes als deze grappig vinden: You are frightened of the night? Baloney! You are frightened of baloney? In de loop heeft de film nog tijd om de kijker specifieker te vervelen door films als Carrie, Godzilla en The Twilight Zone te parodiëren. Deze kleine parodietjes binnen de grote parodie zijn bijna nooit geestig. Hierdoor passen ze perfect in een film die dat ook niet is. De bezetting is met mensen als Carol Kane, Judge Reinhold en Tim Smothers niet eens zo onaardig. Ze voorzien de film echter niet van een positieve boost. Ze zijn net zo goed als het materiaal waarmee ze werken. Ook de fans van de verschrikkelijke Paul Reuben zitten goed. Hij doet zijn typetje en dat is natuurlijk erg hilarisch. Haha. Ik heb de man nooit grappig gevonden. Pandemonium is een horrorkomedie. Van de komedie was ik niet onder de indruk. Van de horror ook niet. De kills zijn bijzonder zwak geënsceneerd en dragen allemaal een grappig jasje. Van enige duistere sfeer is geen sprake. Suspense? Spanning? Nee, geen sprake van. Er is niets in de film dat horrorwaardig is. Nou ja, behalve de humor dan. Pandemonium is echt een slechte film.

De tragische levensloop van regisseur Alfred Sole heeft gelukkig wel een geweldig filmdebuut met zich mee gebracht en dat zal hem nooit worden afgenomen. Op basis van Communion heb ik dan ook besloten Pandemonium aan te gooien. De inhoud van de film doet wat denken aan de golf van parodiefilms uit de jaren 2000 en dat betekent dat je een arsenaal aan flauwe en makkelijke grapjes kunt verwachten die met behoorlijke overgave worden geregisseerd. Sole profiteert van regelmatig geslaagde droge humor en enkele geweldige personages (Paul Reubens), maar op structureel vlak is het zonder twijfel een amper te doorgronden film. Eigenlijk is het uiteindelijke plot zelfs helemaal niet te volgen, maar het feit dat je naar een parodiefilm zit te kijken levert in ieder geval de bedoelde context. Het is een flauwe registratie van het slashergegeven die niet echt scherp of origineel uitpakt, maar redelijk lomp vermaak levert. Effectief op een stormachtige avond, maar minder geschikt voor een kritische filmervaring. De geleverde kritiek op deze pagina is meer dan redelijk en wat mij betreft zelfs terecht, maar uiteindelijk is dit soort flauwe humor in de juiste bui voor mij persoonlijk best behapbaar.