Opinions

Onzinnig.

Eternals is een nogal dubieuze toevoeging aan het universum van de superhelden. Het is me dan ook een compleet raadsel waarom iemand als Zhao ervoor wordt aangewezen. Dat Marvel vaker regisseurs aanwijst die niet veel met 't genre te maken hebben is niet voor het eerst gedaan, maar Zhao past er ook echt totaal niet in.

Heb haar andere, prijswinnende film nog niet gezien, maar wel enkele sfeerzettingen uit die film en die zelfde sfeerzettingen lijken hier overgenomen te worden. Eternals moet er een beetje realistisch, somber en rauw uitzien. Een film die dus serieus genomen dient te worden. Dialogen waar dergelijke begrippen als "Celestials" en "Uni-Mind" in voorkomen zijn echter geen moment serieus te nemen, en om dan al die serieuze blikken te zien wekt eerder onbedoelde glimlachjes op.

Verder ziet het er wel aardig uit. Soms knap versierd, tegen het einde aan zelfs spectaculair, maar helaas kon de film niet echt dienen als film die vooral op actie uithaalt. Eternals gaat veel dieper dan gemiddeld superheldenfilm, dat echter compleet verkeerd uitpakt. Wie zit er dan ook in hemelsnaam op een superheldenfilm te wachten die de eerste seksscène vertoond? Want dat is wel waar sommige mensen helemaal wild over worden, tot m'n grote verbazing. Alsof dat begrip iets onbekends is..

De finale mag er wel wezen, maar Eternals vormt eerder een nogal onzinnig gebeuren met de saaiste helden die het scherm ooit hebben bewandeld. Het zijn er ook veel te veel om allemaal karakter te geven. Allemaal komen ze met hun eigen problemen en innerlijke conflicten, maar qua persoonlijkheid zijn het stuk voor stuk complete droeftoeters. Moeten blijkbaar heel serieus genomen worden, maar dat lukte me geen moment.

Grootse en inclusieve onzin die klaarblijkelijk naar een kolossale speelduur gerekt moest worden van 157 minuten, en dat voor een film die zichzelf dan ook nog niet naar behoren kan uitwerken. Zodra de actie loopt, is het kijkbaar, maar eigenlijk is dit voor het eerst een Marvelfilm waar geen primaire focus naar de actie gaat. Ik hoop dat dit echt niet het pad is dat Marvel in de toekomst meer gaat bewandelen, want het levert vooral een ontzettend saaie vorm van cinema op. Om droevig van te worden, maar wel punten voor de mooie effecten en knappe vormgevingen aan locaties, die best gevarieerd zijn.

Mwa.

Eurotrip is eigenlijk de zoveelste Amerikaanse komedie waar ik toch weer voor blijf vallen. Het blijft me altijd wel aanspreken al zijn er zelden echt komedies in dit genre die ooit een hoge voldoende bij mij gaat scoren. Ook deze is helaas geen uitzondering.

In het algemeen vond ik het nergens echt grappig, nergens ook een glimlachje te bekennen bij mij. Ik kan voor de rest ook weinig lachen als de humor iets subtieler is terwijl het nog steeds vulgair is. Dit leek een combinatie te zijn van vulgariteit en subtiliteit. En dat werkt niet bij mij.

Acteerwerk ook redelijk matig. Mechlowicz, Wester en Pitts vond ik matig en duidelijk nog wat onervaren. Grappig waren ze in ieder geval nergens. Wester had dan nog wel de meeste ervaring van de 3, dat leek in ieder geval zo, maar bij hem is vooral het typetje wat minder leuk.

Trachtenberg doet het echter wel goed en is een enthousiaste en positieve verschijning. Best jong, maar speelt haar mannelijke en vrouwelijke tegenspelers en tegenspeelsters wel weg. Dan voor de rest nog enkele opvallende cameo's van Matt Damon en Vinnie Jones maar het maakt de film er niet specialer op.

Wel is het allemaal nog steeds vlot en vermakelijker. Een tripje door Europa met de Amerikanen. Maar hier voelt het vooral aan als het beeld wat de Amerikanen over Europese landen hebben. Dat pakt niet altijd even leuk uit al was het nergens offensive. Maar dat mag het best wel zijn, dan durft een film ook weer eens wat. Deze blijft echter best braaf en is daardoor nooit erg grappig.

Vlot en vermakelijk, maar gewoon niet grappig. Dan scoor je bij mij ook geen hoge punten.

Wel ok.

Eigenlijk had ik er minder van verwacht. Het was ook niet het plan om deze al zo vroeg op te zetten, maar het gezelschap had de film uitgekozen. Ferrell is doorgaans ook niet mijn favoriete komedieacteur, maar dit concept is wel iets wat leuke ideeën op kan leveren.

Ik schrok bij vlagen vooral van de regie zelf, die wat meerwaarde gaf. Sommige scenes zijn namelijk geweldig geschoten. Het is ook zo geregisseerd dat het daadwerkelijk lijkt alsof er een uitzending van het songfestival plaatsvindt. Maar de song-a-long scene was ook heerlijk geschoten moet ik zeggen.

Ferrell speelt hier het type wat ik het liefst van hem zie. Niet al te schreeuwerig, wat menselijker en wat minder flauw dan normaal. Zo kan ik hem veel beter waarderen. Soms wel wat te flauw en te makkelijk, maar het is beter dan wat ik normaal van hem zie. Ik zie hem liever deze types spelen ipv de hele overdreven types.

McAdams doet het ook niet slecht, was wel verbaasd dat ze hiervoor had getekend. Lijkt me als actrice namelijk te hoog gegrepen voor een komedie zoals deze. Maar bon, het was prima. Een aantal bijrollen slagen ook wel, ik heb niet echt een slechte acteerprestatie kunnen spotten in ieder geval.

Ook mooie omgevingen natuurlijk. Zo'n omgeving als bij de Volcano Man-song is ook prachtig om te zien natuurlijk. Jammer dat deze niet al te vaak in beeld komen, maar ik kan me voorstellen dat de kijker niet kijkt voor Scandinavische omgevingen maar voor het Eurovision zelf.

Aardige shows, maar wel wat voorspelbaar op dat gebied. De mankementjes, de foutjes en de ovatie die pas na de show volgt. Het zijn allemaal stukjes die je kan verwachten. Opzicht niet storend, pas tijdens de mierzoete slotfase wordt het echt storend. Jammer dat dat soort eindes nog in gebruik worden genomen.

Grapjes zijn niet al te briljant. Heb niet echt stuk gelegen. Paar keer moeten glimlachen, en dat was het wel. De sterk aangezette accentjes werken niet echt, en de romance is wel erg weinig creatief neergezet. Ook de speelduur is voor zo'n nonsense-gebeuren wel erg lang. Maar het vermaakt allemaal wel gelukkig.

Second Almighty.

Bruce Almighty was destijds een typische Carrey film die zowat gemaakt was zodat Jim Carrey kon schitteren in zijn typerende rollen. Echter wilde hij niet aan een vervolg beginnen. En zo te zien heeft hij ook niet te veel gemist, op de status van duurste komediefilm na dan.

Wel een beetje zonde van die 175 miljoen dollars die in deze film is gegaan. Je ziet wel waar het budget echter in is gegaan, waarschijnlijk omdat die boot daadwerkelijk gebouwd is. Bovendien kent de film een opvallend spectaculaire finale die er lelijk uitziet, maar duidelijk wel een hoop budget kent.

Carell is wat mij betreft 1 van de allerbeste acteurs die Amerika heeft. Meer dan logische keuze ook om dit tweede deel te gaan dragen. Hij kan veel genres spelen, waaronder komedie. Daarom weet hij regelmatig best grappig te zijn in het eerste deel van de film. Maar hoe verder de film vordert, hoe meer ik me afvraag wat er allemaal in het script misging.

Zo begint de film van flauwe, maar lollige komedie langzaam te veranderen in een film die geforceerde boodschapjes bij de kijker naarbinnen wil drukken. Kan me niet herinneren dat Bruce Almighty die boodschapjes zo door de strot van de kijker duwde in 2003.

Bovendien is het uiteindelijk gewoon een compleet verschillende film in de tweede helft. Vermakelijk wel, maar Shadyac was duidelijk niet de juiste regisseur om zo'n rampenfinale te beheersen. Past voor de rest totaal niet in deze film. Gooi daar een lelijk geanimeerde finale bij en het feest voor een letterlijke ramp is geboren.

Leuk dat de film relatief origineel is, maar wat er in de tweede helft van de film fout ging stoort het eindresultaat. Wel jammer, want het begon leuk met een goede Carell. Carell heeft echter eigenlijk maar een halfuurtje echt kunnen schitteren als komedieacteur. Overigens de rol van Sykes en die constante one-liners die ze uitpoept hadden er van mij uitgelaten mogen worden.

Mwa.

Even Lambs have Teeth is een film die vooral op vermaak gericht is, maar de zaken toch net wat zwaarder aanpakt. Het blijft wel een Amerikaanse Tv-film, dus als je met deze film een ruig resultaat verwacht zal je bedrogen uitkomen. Het vormt wel een zwak punt, want de film speelt de kaarten doorgaans te veilig.

Deze film is een film waarbij vrouwen de stoere factoren van de film moeten vormen, en dat kan soms erg goed werken. In deze film valt het echter tegen, vooral omdat beide hoofdrolspeelsters nog niet helemaal lijken te weten wat ze precies aanmoeten met de film. Het is wat te nerveus en voorzichtig, en nergens echt stoer of badass helaas.

Visueel best duister en rauw, maar het echt harde geweld wordt buiten beeld gelaten of soms zelfs overgeslagen. Hierdoor is deze film absoluut niet de ruigste die je zal tegenkomen en mist iets om zich echt te onderscheiden. Wel kijkt het lekker weg en duurt ook niet te lang, zeker omdat het tempo toch ook aardig hoog ligt. Ook wel belangrijk bij dit soort films.

Het is ook de juiste keuze geweest om dit maar enkel 78 minuten te laten duren. Zo kan deze film worden gezien als een snel, maar ietwat zwaar tussendoortje. Toch te duister om echt snel vermaak te zijn, maar te tam om een ruige film te zijn. In principe is het niet perse slecht dat de film er tussenin zit, maar het maakt het doel wel wat onduidelijker.

Ik kwam er vlot doorheen, visueel aardig ingericht en niet te lang, maar ook niet onderscheidend. Jammer dat dit soort films dan wel het beeld vormen van Tv-films, maar niks aan te doen. Typisch een geval waarvan je denkt "aardig om eens gezien te hebben". Verder niets meer en niets minder.

Sterke herziening.

Heerlijk als een film je opeens zo bevalt. Deze film herinnerde ik me als een film die niet heel bijzonder was, maar wel oké was. Nu vind ik het veruit de beste film afkomstig van W.S. Anderson. Ik besloot deze film te herzien na de overdonderend positieve geluiden vanuit het internet.

Het beviel ook erg goed na een herziening. Normaal ben ik niet zo'n fan van horrorfilms die zich in dit soort settings afspelen omdat ze me nooit kunnen interesseren, maar deze was anders. Killer, kouder en harder qua toon en het werkt ook naar een erg interessant uitgangspunt toe. Niet iets wat je meteen van deze film zou verwachten.

Het komt langzaam op gang, maar de opbouw is goed. De spanning is voelbaar en de sfeer vanuit dat schip is goed gedaan. Het zorgt voor een kille opbouw die ook weet te intrigeren. Eenmaal de horror om de hoek komt kijken schakelt de film een paar standjes naar boven en verandert in een redelijk uniek geheel.

Hier en daar beklemmend en uiteindelijk best hard. Ik was positief verrast door deze herziening. Intense gore gemengd met degelijke spanning. Het tempo ligt hoog en de film verveelt nergens, duurt ook niet te lang wat mij betreft. Ik was minder fan van de bombastische slotfase, met Neill die uit het raam vliegt, maar daarna herpakt de film zich snel weer.

Hier en daar wordt de film iets te lawaaierig en bombastisch, maar het houdt goed stand. Spannend en bij vlagen hard en intens. Ik werd deze keer echt vastgehouden terwijl ik de film de eerste keer niet zo heel spannend vond. Ik las ergens dat ze de grovere en explicietere scenes opnieuw aan het opnemen zijn, maar ik denk eerlijk gezegd dat dat niet zo goed gaat werken en dat de film goed is zoals het nu is.

Leuke herziening dus. Spannend en beklemmend, veruit het beste waar W.S. Anderson mee is gekomen. Niet dat zijn andere films veel concurrentie bieden, maar het is toch wat. Opvallend spannende film voor zijn omgeving en vermakelijk tot het einde. Helemaal niks mis mee.

Niet helemaal.

Nog een variant op het bekende animatiesprookje, die als legende en verhaal uiteraard voor Disney het aanpakte al in de wereld rondzwierf. Sommige varianten zijn duister en gedurfd te noemen, maar de meeste versies lijken toch in de richting te streven die deze EverAfter ook nastreeft; sentimenteel, veilig en voorspelbaar.

Daarmee verkies je een veilige stilering, maar daardoor ook stabiele basis. Regisseur Tennant valt op in het zo weinig mogelijk nemen van onnodige risico's, waardoor deze productie altijd wel een steunpilaar kan vinden om op te leunen bij foutjes. Zo is het verhaal evenals het verloop veilig en bereikt de chemie tussen Barrymore en Scott nooit echt een explosie. Daartegenover staat een wereldconcept dat erg goed weet te werken.

Mooie aandacht voor detaillering evenals presentatie. Ik ben geen fan van dit tijdperk, maar ik moet zeggen dat de visie van Tennant best geslaagd te noemen is. Fris, genuanceerd kleurgebruik en een goede atmosfeer. Ik heb weinig te klagen op het gebied van visuele kracht, buiten de opinie dat het cameragebruik misschien net wat te energieloos is. Ik zie ook op dat vlak liever de kanten van de kamer in plaats van enkel en alleen het middelpunt.

Veilige productie dus, die nergens echt terrein betreedt dat onderscheidend of vernieuwend is. Vanwege een gebrek aan echt sterke chemie ga ik er geen voldoende aan toekennen, maar ik moet zeggen dat in vergelijking met soortgelijke films uit dit tijdperk deze veel beter te slikken was. De speelduur wordt in ieder geval nooit echt gevoeld, maar op z'n beurt weet het ook nergens te verrassen.

Half.

Het is niet vreemd dat men aan dit concept begint. Ik denk dat elke Amerikaan wel staat te popelen om aan een rampenfilm op de hoogste berg ter wereld te beginnen. Daarnaast is het best interessant om een inkijkje te krijgen op de voorbereidingen die vooraf zo'n reis gaan, alleen vond ik de uiteindelijke film niet zo best.

Het helpt ook niet als je een enorme cast erbij betrekt en ze allemaal bedekt met mutsen en brillen. Volkomen logisch natuurlijk als je aan een film over de Mount Everest, maar uiteindelijk voegen ze qua acteertalent daarom niet zoveel toe. Als personages te plat en eentonig, maar daarnaast hadden ze prima andere acteurs kunnen inhuren die evenveel hadden toegevoegd qua uitwerking.

Enkele sequenties op de berg plaatsvinden zijn uitermate intrigerend. Helaas als het op de daadwerkelijke storm aankomt kan regisseur Kormákur er niet echt de spanning of dreiging inkrijgen die aan zo'n reis verbonden zit. Het voelt nergens aan alsof de personages daadwerkelijk in gevaar zijn, ondanks de duidelijk gevaarlijke praktijken die in de film zitten. Wanneer het dan wel even gevaarlijk wordt, komt het vooral door de domheid van de personages.

Visueel had ik ook iets meer verwacht. De film neemt nooit de tijd om zijn omgeving te leren kennen en eenmaal de storm aanbreekt zie je alleen nog maar een witte achtergrond met wat rotsen. Als beeldvorming van de situatie natuurlijk volkomen logisch, maar ik vond het jammer dat eigenlijk de personages zelf altijd voor de achtergrond staan, zeker in de eerste helft. Persoonlijk kreeg ik daarom maar weinig voeling met de situatie en locatie waarin de personages zich bevinden.

Het zal wel een eerlijke film zijn geweest die niet te veel onnodig spectaculaire scenes probeert in te voegen. Het is in de eerste helft ook zeker een best boeiende film omdat ik goed kon kijken naar de praktijken van zo'n reis. Dat zijn de interessante stukken, maar wanneer het dan op de spanning zelf aankomt kon ik mezelf nooit in de situatie van de film plaatsen. Hierdoor ging de meeste dreiging en spanning aan me verloren, en dan blijft er niet zoveel meer over.

Regisseur Vaughn Stein mikt met Every Breath You Take veel nadrukkelijker op het dramatische aspect van zijn verhalen, met 105 minuten lang castleden die getroebleerd en serieus voor zich uit staren. Gelukkig zijn er weinig acteurs die dat zo capabel kunnen uitvoeren als Casey Affleck, die ook binnen deze film een flinke stempel op zijn verschijning weet te drukken. Het verhaal kabbelt verder rustig voorwaarts naar een best aardige plotinsteek en Stein weet zijn film ondanks een gebrek aan spanning best boeiend te houden. Het mysterie wordt er namelijk degelijk in gehouden en het acteerwerk is bovengemiddeld, maar het gebeuren tussen India Eisley en Sam Claflin is echter wat slap en Stein had zich er beter aan gedaan wat meer spanning en onheilspellende sfeerzettingen in zijn geheel te betrekken. Een voldoende zit er zonder twijfel in, maar het is redelijk nipt.

Leuk concept.

Eigenlijk bijna een ideaal concept, alleen wel jammer dat er dan een romantische film uit moet komen. Van alle dingen die je ermee kan doen.. Dan is romantiek toch echt wel een wat minder dingetje, alhoewel het resultaat zo slecht is daarmee.

Rice is in ieder geval erg geschikt voor haar rol. In de moderne Tom Holland Spider-Man films is ze onzichtbaar, maar hier weet ze haar stempel wel neer te zetten. Prima, onschuldige, wellicht wat karikaturale maar toch een humaan karakter. Rice doet dat allemaal naar behoren.

Ook een paar bekende koppen in bijrollen. Smith zien we tegenwoordig ook vaker, Douglas komt voorbij (heerlijk in Level 16), Ryan , Teague en Batalon komen ook even hallo zeggen, waardoor er nog wel een redelijk degelijke en opkomende jonge cast erbij is gehaald. Dat is nog wel leuk om zo even te zien.

Film kiest echter voor een subtiele manier van romantiek en die werkt met dit concept niet zo goed. Sowieso gaat het verhaal wel heel snel in het begin waardoor het wat random aan begint te voelen soms. Eenmaal verder kan je ook maar moeilijk meeleven maar qua vermaak boeit het wel wat beter.

Alleen raakt het geen snaar en blijft nog braaf, en doet ook net wat te weinig met dit concept om goed op te kunnen vallen helaas. Wel een leuke poging. Moet haast wel een boekverfilming zijn echter. Maar als film schiet het wat te kort, en ben ik toch van mening dat romantiek niet centraal had hoeven staan met dit concept.

Herkenbaar ingekleurde dramakomedie met een sublieme hoofdrol van Robert De Niro, die hiermee één van zijn beste rollen in recente jaren neerzet. De aparte benadering van regisseur Kirk Jones kiest (gelukkig) voor subtiele dramatiek over lompe komedie, waarmee hij overigens wel een aantal grapjes buitenspel zet. De bijrollen van Sam Rockwell en Drew Barrymore zijn daarnaast leuk neergezet, enkel Kate Beckinsale slaagt er niet in om mee te gaan met de emotie van de inhoud. Everybody's Fine moet daarnaast in het eerste kwartier even op gang komen, maar de innemende aanwezigheid van De Niro weet de kijker relatief snel voor zich te winnen. Het laatste halfuur staat op voorspelbare wijze vooral in het teken van drama en die komt wisselvallig voor de dag, maar niettemin zorgt het sterke middenstuk gemakkelijk voor een ruim voldoende.

Goed!

Het blijft altijd een beetje afwachten met films die de hemel in worden geprezen, zeker als deze afkomstig is vanuit namen als Kwan en Scheinert. Niet dat ze een film maken die niet te vertrouwen is, maar wel mag het duidelijk zijn dat deze twee vooral de weirdness opzoeken en niet zozeer een verhaal dat zich erg direct wil communiceren.

Vandaar dat waarschijnlijk ook even ruim de tijd wordt genomen om het allemaal op te bouwen, maar eenmaal de film van de rem wordt gehaald laat het ook niet echt meer los. Ik zag online erg veel lof over het acteerwerk van Yeoh, maar wat mij betreft zijn het vooral Kwan en Scheinert die er als absolute winnaars uitkomen. Samen maken ze er een geheel van dat weirde dingen perfect weet af te wisselen met een dieper, belangrijk laagje.

Toch moet ik zeggen dat ik even moeite had met de eerste helft van het gebeuren. Met name omdat het hier vooral nog een komedie is en ik die wat minder vind werken. Visueel wel aangekleed met leuke ideeën en uiteenspattende regie, maar compact wordt het geheel nooit. Het is pas wanneer de ware kern wordt onthuld dat de film z'n eigen niveau compleet weet te ontstijgen.

Moet zeggen dat ik niet soms niet wist wat ik precies aanmoest met al die vreemde beelden, maar uiteindelijk vallen de puzzelstukjes op z'n plek. Wanneer dit ook gebeurt heeft de film goud in handen, want daar krijgt het je echt mee. Goed geacteerd, leuk versierd maar vooral erg pakkend eenmaal het sentimenteel wordt. Ik moet zeggen dat ik er bijna een traantje bij weg moest pikken. Films als deze worden niet vaak met zulke overgave gemaakt, waardoor deze film toch echt behoort tot één van de leukeren binnen zijn soort.

Incompleet.

Evidence is zonder twijfel een film die wat anders wil doen en dan ook van alles uit de kast trekt om die doelstelling te bereiken. Uiteindelijk vond ik het echter voor een groot deel bestaan uit opbouw die zich naar een interessant, maar toch wat afgeraffeld uitgangspunt toewerkt, waardoor de film je niet met een positief gevoel achterlaat.

Voor een film die graag een poging waagt om origineel over te komen vond ik het lang een nogal uitgekauwde film die op weinig momenten echt sterk in beeld wordt gebracht. Het acteerwerk is niet best en de redeneringen om te blijven filmen vond ik zwakjes. Dat hoort misschien wel bij het verhaal, maar niettemin zie je het toch te vaak dat films denken klaar te zijn met de redenering om de filmer gewoon een lul te maken.

De horror wordt nooit echt uitdagend in beeld gebracht en regisseur Askins slaagt er niet in om de dreigingen eng te presenteren. Het tempo is er wel, maar de spanning wordt matig opgebouwd en kan niet stand houden. Wat wegrennen van iets dat maar half in beeld komt is een trucje dat vaker en vaker wordt gebruikt, maar per jaartal lijkt de koek steeds verder op te raken.

Het interessantste van de film is waarschijnlijk de finale, die misschien wel lekker gestoord mag zijn, maar zonder duidelijke uitleg wat er precies gebeurt voelt het meer aan als een brainstormsessie die geen ideeën kon schrappen. The Cabin in the Woods loste dat toch echt wat beter op, door ook echt duidelijk te maken waar het heen ging. Dat mist bij Evidence, terwijl ik onduidelijkheid normaal best kan slikken.

Soms intrigerend door het hoge tempo en actieve manier van regisseren, maar verder helaas een film die je met te veel vragen achterlaat. Het had ergens heen kunnen gaan en de personages hebben genoeg karaktereigenschappen om niet vervelend te worden, maar daar houdt de pret wel op bij Evidence. Ietwat teleurstellende maar vermakelijke film.

Meh.

Osunsanmi. Een regisseur in de horrorbusiness die ik eigenlijk maar een sukkel vind. Je kan als regisseur altijd streven naar films die onderscheidend en uniek zijn, maar zodra je zoveel je best doet totdat het geforceerd aan begint te voelen doe je echt iets verkeerd. Nog schadelijker dus als je een film maakt die realistisch wil overkomen.

We volgen eigenlijk twee verschillende scenario's gedurende de film, waarvan er eentje observaties maakt van het andere. Het is best interessant om te zien hoe mensen de "horrorfilm" zelf analyseren, maar voor hen is het natuurlijk onderzoek. Het probleem is dat de personages in het horrorscenario wat interessanter zijn dan de personages die juist interessanter moeten zijn. Dan doe je al gelijk wat verkeerd.

Verder is de film best aardig. De opening is meteen best groots en gedurende de film zijn we aanwezig voor een aantal gemene moorden. En dan bedoel ik ook opvallend gemeen, want Osunsanmi weet wel heel goed hoe hij venijnige horror moet tonen. Het verbranden van je slachtoffers door middel van een lange gasbrander is pijnlijk, en zo wordt het ook gecommuniceerd.

De film gaat finaal de fout in bij de slotscene, die ik te flauw voor woorden vond. Vooral omdat ik het idee kreeg dat de film zich erg lang naar een iets rauwere en realistischere film aan het toewerken was. Osunsanmi vind ik het blijkbaar moeilijk om de film echt geloofwaardig te houden, maar ik krijg het idee dat hij het zelf wel heel realistisch vind. Ik vond het maar matig eindigen, maar tussendoor is het onderhoudender.

Herziening brengt geen verandering in het cijfer. Naar mijn optiek is deze film nog altijd een zowat perfecte horror met een ideale balans tussen sfeer, gore en spanning. De hoofdrol van Jane Levy is een ware showstealer en de bijrollen doen het daarnaast niet onaardig, ondanks de wat karikaturale vormgevingen vanuit het scenario. Regisseur Fede Alvarez toont talent door met genoeg lef en visie te werken om dit project leven in te blazen, er zitten echt adembenemende shots tussen die heerlijk wegkijken. De finale is natuurlijk een absolute traktatie voor iedere horrorliefhebber, waarin alle registers opengaan en alle griezelingrediënten perfect samenkomen. Wat mij betreft is Evil Dead geen film die Alvarez ooit nog overtroffen heeft, maar dat is dan ook een grote uitdaging om voor elkaar te boksen.

Wat een gedoe.

Tweede deel van een reeks die me totaal niet gaat bijblijven ondanks de hoge dosis bekende quotes en scenes. Deel 1 kreeg een voldoende maar veel weet ik er niet meer van, en het derde deel ben ik al helemaal vergeten. Toch werd het eens tijd om het tweede deel te bekijken.

Campbell lijkt volledig in zijn element te zitten hier als Ash. De bekendste rol die hij zou gaan spelen, en hij heeft zich uiteindelijk heel erg beperkt tot bepaalde genres of is gewoon nooit voor grotere producties gevraagd, dus veel concurrentie heeft hij niet om nog boven Ash uit te komen. Ik denk dat Campbell dat zelf wel prima vind.

Verder is dit een compleet idiote, dwaze en gestoorde film. Maar soms wel een leuke idiote, dwaze en gestoorde film. Er zitten best geestige momenten in die me best laten lachen, maar het constante kabaal doet me op den duur irriteren. Het is vooral de dwaasheid en de trucjes die voor zijn tijd revolutionair leken te zijn, maar nu kan ik er maar weinig plezier uit halen.

Het lijkt me vooral een lolletje van de cast en crew zelf die veel lopen te geinen met elkaar en dit volop op het witte doek spatten. Er gebeurd dan ook ontzettend veel in deze film maar weinig wil echt indruk maken of gaaf zijn. De stop- en fastmotionscenes blijven leuk maar het vele geschreeuw en lompe geweld willen bij mij niet al te veel indruk maken.

Het is me toch wat te veel kabaal en bombarie, compleet onoverzichtelijk en daar was ik achteraf toch niet zo heel dol op. Soms hou ik er ontzettend van, maar soms slaat het totaal niet aan. Evil Dead II is zo'n geval waarbij het totaal niet aanslaat. Het eerste gedeelte is vooral getier dat niet echt wil boeien en als er eindelijk een groepje in het verhaal komt staan is het weer snel voorbij, tenminste zo voelt het.

Cheesy is het zeker, maar soms iets te extreem. Ash die bijvoorbeeld door het bos zweeft, het ziet er gewoon totaal niet uit. De montage is razendsnel en de camera schiet naar alle uithoeken, maar toch vond ik het geweld of alle poeha niet geweldig of leuk om naar te kijken. Ondanks enkele grappige scenes.

Het einde vond ik verder vreselijk. Het middenstuk wil dan wel weer goed vermaken maar toch was dit niet een hele leuke zit. Gewoon volop kabaal dat 84 minuten duurt en tot in den treurigheid wordt opgevuld met bombarie maar gewoon niet leuk wil zijn. Leuk voor de liefhebber, ik kan er niet zo veel mee.

Heel leuk.

Meer dan waardige opvolger van de geslaagde remake uit 2013, al is het allemaal heel losjes verbonden. Met het originele bronmateriaal heb ik niet zo veel. Vermakelijke niemendalletjes, dat wel, maar ik kan de serieuze laag een stuk meer waarderen dan bij elkaar geraapte meligheid. Misschien dat het daardoor steeds meer wegdraait van de source, maar voor mij is dat geen enkel probleem.

In ieder geval een meer dan verstandige keuze van regisseur Cronin om de film opnieuw te draaien sinds 2013. We bevinden ons zowat voor het eerst ever in een stadsomgeving. Ja ja, ik ken de serie, maar ik doel dan ook enkel op de films. Zeker deze nieuwere films lijken me toch niet erg sterk verbonden met de oorspronkelijke Evil Dead-wereld. Daarbuiten duurt het voor Evil Dead Rise absoluut niet lang om op te bouwen en daarnaast krijgt Cronin het zelfs voor elkaar om memorabele figuurtjes neer te zetten.

Zo ongeremd als de vorige film is het niet, wel kent het nog altijd genoeg smerigheden en creativiteit om te blijven werken. Knappe cinematografie, een frisse invulling en een lekker tempo. Ik vind Sullivan een meer dan waardige protagonist en Sutherland een strakke villain. De film krijgt daarnaast door de situatie (het draait tenslotte om een familie) ook genoeg diepgang mee. Je zou het uiteraard niet denken van een film als deze, maar ik voelde me toch genoeg verbonden met de personages om ze meer dan sympathiek te vinden.

Erg eng is het allemaal niet, buitensporig al helemaal niet. Cronin is misschien net wat braver dan Alvarez waardoor deze film niet boven zijn adaptie kan uitsteken. Wel is het zeer vermakelijk en brutaal genoeg om te blijven boeien. De zogenaamde Marauder is overigens een geweldige toevoeging. Dat maakt zeker een film als deze net wat leuker en vooral wat specialer.

Wel geinig.

Nog nooit gezien deze film, wel de remake die als ik het zo zie eigenlijk de lijntjes niet bepaald volgt. Braindead van Jackson vond ik destijds een heerlijke splatter, maar helaas waren mijn verwachtingen daarvan hier niet echt bepaald waargemaakt.

De lol mag er dan wel zijn, Campbell zet hier natuurlijk zijn meest bekende prestatie af en het bloed spat vaak wel lekker in het rond. Helaas vond ik het niet helemaal top, het acteerwerk was brak (natuurlijk) en soms ziet het er gewoon kneuzerig uit. Vooral de vele te opvallende filmfouten (Bloedspatten verdwijnen van de muur en kleren, je ziet inderdaad bloedbuisjes zitten) en blijft het overduidelijk dat het budget maar beperkt is.

Wel leuk voor een keertje lekker veel ongein en andere lol, maar meer dan 3,0* sterren ga ik hier nietvoor geven. Het was wel leuk om eens gezien te hebben.

Teleurstellend Blumhouse-project met een veilige uitwerking en een uitgekauwd concept. Regisseursduo Elan Dassani en Rajeev Dassani levert vooral een oninteressant eindgeheel op dat de meeste pluspunten verkrijgt door het goede acteerwerk van Sarita Choudhury en een interessante culturele wisselwerking, maar enige spanning of sfeer wordt amper opgeroepen. Het is eigenlijk onvoorstelbaar frustrerend hoe de familieleden in Evil Eye gebrekkig met elkaar communiceren, wat uiteindelijk uiteraard de essentie blijkt van de problemen. Naar het einde toe gebeurt er eindelijk wat, maar tegen die tijd hebben de meeste liefhebbers waarschijnlijk al een negatief oordeel klaarliggen.

Een leuk concept en een bijzonder stijlvolle opening zetten vroeg de toonzetting binnen The Evil in Us, die ook voor het opstarten van de film hoge ogen gooit met de fraaie poster. Regisseur Jason William Lee vangt er helaas daarna niet zo veel meer mee aan. Het duurt te lang voordat de boel op gang komt en de castleden zijn weinig overtuigend, daarnaast oogt deze film specifiek op visueel vlak wat onafgemaakt en kaal. De tweede helft doet meer terug qua grafisch geweld en snelheid, maar ook die elementen komen te braaf voor de dag om de opzet bij te staan. Een potentieel toekomstige remake van dit geheel is misschien geen heel slechte zet.

Slap uitgewerkte horrorthriller presenteert zichzelf als een gedocumenteerde politietape, maar vervolgens zien we als kijker diverse perspectieven vanuit de bedreiging. Zaak opgelost dus. Evil Things gebruikt daarnaast zeker in de tweede helft een overdaad een griezelige muziek, waardoor de film een gemonteerde indruk maakt en daar een hoop charme mee verliest. Gelukkig is het acteerwerk best aardig, vermaakt het gekibbel tussen de vrienden meer dan degelijk en wordt het mysterie goed in leven gehouden. Hoogstaande of doordachte cinema is dit dus niet, maar qua entertainment doet het wat het moet doen. Minpunten vanwege de totale afwezigheid van logica, zelfs met een uitgeschakeld denkvermogen valt daar niet omheen te kijken.

Bizarre flater van de iconische regisseur Alan Parker, die hiermee wellicht zijn dieptepunt heeft gedirigeerd. Niettemin is het amper de regie zelf die hier verantwoordelijk voor te houden is, eerder de oersaaie vormgeving van de personages. Specifiek Madonna acteert als een roestige schroothoop. Haar emotieopwekkende scenes slaan dood, haar muzieknummertjes ogen relatief saai en haar theatrale gezichtsuitdrukkingen zorgen voor plaatsvervangende schaamte. Veel minuten van de (behoorlijk uitgesponnen) speelduur gaan op in musical die eindeloos lang doorgaat, terwijl het verhaal erdoorheen juist voor de interessantere elementen zorgt. Parker gaat gedetailleerd te werk en de massascenes zijn indrukwekkend, maar door de vrijwel constante concentratie op de weinig boeiende personages en hun geklaag over alles en nog wat is er weinig ruimte om het allemaal gaaf te vinden. Ik heb zelden zoveel moeite hoeven doen om door een muziekfilm heen te komen, een genre dat normaal gesproken stukken energieker te werk gaat. Ik zie dan ook absoluut geen rechtvaardiging in een hoger cijfer.

Goed.

Waarom kunnen de Belgen het wel en de Nederlanders niet? Ik zie vaak genoeg goede Belgische titels, maar goede Nederlandse titels zijn zeer zeldzaam. Ook deze Ex Drummer, van Belgisch regisseur Mortier, is weer een goede toevoeging aan Belgische cinema.

Alhoewel ik mijn verwachtingen wellicht met wat te hoog heb opgeschroefd, want ik verwachtte ten volle tijden strakke montage en geen dromerige beelden. Dat was niet zo, alhoewel de film soms wel een razend tempo en snelle editing kent. Maar er wordt ook regelmatig plaats gemaakt voor een dromerige scene.

Acteerwerk is goed. Niet bijzonder uiteindelijk, maar het voldoet. In principe hoeven ze niet veel meer te doen dan schelden en schreeuwen, en dat kunnen de acteurs erg goed. In de wat rustigere scenes begin je toch wel wat houterigheid te spotten hier en daar.

Het eerste kwartier is waarschijnlijk het beste stuk van de film, omdat de montage daar zo snel is. Leuke trucjes, dat ondersteboven gebeuren was natuurlijk fantastisch, maar ook de backwards-scenes wat natuurlijk betrekking heeft tot de karakters zelf zijn leuke toevoegingen.

Maar eenmaal de introductie voorbij is is de film toch wat langzamer en onopvallender. De beelden zijn wel altijd ruw en grauw, maar het kon me niet altijd even goed intrigeren. Het is dat de humor hier en daar zo over-the-top en scherp is dat het nog wel weet te boeien.

Maar de toon met de trucjes in het begin wordt zo gezet dat je denkt dat de film ten alle tijden trucjes gaat uithalen. Dat doet de film niet, na de introductie is de film wat "normaler". Pas bij het rockconcert nemen de echt intrigerende beelden langzaam de touwtjes weer in handen. Agressieve scene was dat trouwens, heerlijk.

Soms lijkt de regisseur net iets te geforceerd te willen bewijzen dat hij geen mietje is. De expliciete seksscènes hier en daar hebben weinig meerwaarde, maar ook de ruwe beelden hier en daar werken niet altijd, alhoewel dat maar minuscule kritiekpuntjes zijn.

Het werkt toe naar een lekkere finale, maar in het middenstuk valt de film een beetje plat. De karakters zijn allemaal sukkels en vooral erg boos, maar geen types die de film intrigerender maken om naar te kijken. Het is de regie zelf die vooral de meerwaarde van de film weet te zijn.

Redelijk.

Garland had mij eerder lichtelijk overtuigd met Annihilation . Maar nog niet helemaal, dus werd het tijd voor zijn andere film. Ik had hem al maanden eerder gezien, maar nog nooit beoordeeld, dus bij deze.

Op visueel niveau is de film erg mooi. Vikander ziet er goed uit en doet het goed als robot. Ook Gleeson en Isaac vallen best op. De effecten zien er erg overtuigend uit en is de film een redelijk geslaagd werkje. Wat ik wel jammer vond is dat op een gegeven moment het verhaal me niet meer kon pakken.

Ik begon me wat te vervelen. Voordat jullie zeggen, " Shadowed kijk dan gewoon weer superhelden films ", wil ik nog even toevoegen dat ik ook prima dit soort films kan kijken, en dat het niet aan mij ligt die meer spektakel wil zien.

De film krijgt gewoon een voldoende, misschien bij herziening dat de beoordeling nog hoger zal worden.

Slecht ja.

TV-gebeuren dat nooit aan weet te slaan. Ik vraag me af of de schrijvers van dit soort films oprecht denken dat ze goud in handen hebben of de film enkel en alleen zien als een snel zakcentje. Ik ga ervanuit dat het de tweede optie is, maar ik kan me gewoon niet voorstellen dat dit soort eindresultaten echt aanzetten tot trots.

Dit is een typische film die zichzelf wel als thriller verkoopt, maar vervolgens geen poot uit durft te steken. Ik heb eigenlijk niet vaak een film als deze gezien die zo weinig inspeelt op het gevaar. Het voelt eerder aan als een uit de hand gelopen catfight tussen twee figuurtjes die moeilijk voor zichzelf na kunnen denken. Bijna elke beslissing die wordt gemaakt voelt niet volwassen aan.

Wel erg mooie locaties en een verhaal dat redelijk boeit (op een of ander wonderbaarlijke wijze). Dat zijn de elementen waar mijn punten naar uit zullen gaan, verder is dit een typisch voorbeeld van een film die voor niemand echt gemaakt lijkt te zijn. Het is eerder een film die je weleens toevallig aanklikt, zoals in mijn geval. Afstandelijk, leeg en terughoudend. Films als deze ben je gegarandeerd binnen een dag vergeten.

Tegenvaller.

Had er in de eerste minuten nog wel vertrouwen in, vooral omdat de film er op cinematografisch vlak best prima uitziet. Lekker grauwe kleuren gecombineerd met een uitermate moderne look. Met deze strakke aanpak leek de film al vroeg goed in zijn vel te zitten, maar eenmaal de bal begint te rollen kakt het allemaal wat in.

Vooral omdat de personages totaal niet weten te intrigeren. Ze hebben ergens nog wel een poging gedaan om diversiteit in de persoonlijkheden te creëren maar ik kan niet echt zeggen dat dit gelukt is. Het is allemaal vooral saai en herhaald, en zelfs de eikels die me normaal binnen dit soort films wel kunnen interesseren vielen hier tegen. Het voelt te glad en kaal aan, en nodigen de kijker nauwelijks uit om te blijven kijken.

Mysterie weet nog wel aardig stand te houden omdat de intenties pas laat uit de doeken worden gedaan. Hintjes worden gegeven maar de film gaat er slim niet al te veel op in waardoor de wending nog enigszins kan verrassen. Dat doet het op positieve, maar vooral negatieve manier, omdat de wending totaal geen logica kent. Dat die introverte gast dat bedrijf op kan zetten. Yeah right. En door elke mogelijke werknemer zo'n test te laten doen zal het proces enkel en alleen gigantisch vertragen tegen een dodelijk virus toch?

Gaandeweg gaat de film ook wat minder in op het audiovisuele niveau waardoor het zelfs zijn enige steunpilaar wat begint te verwaarlozen. Niet gek als het verhaal zelf in een wat centralere positie moet worden gesteld, maar dat betekent niet dat de film goed werk aflevert. Omdat de personages niet weten te boeien was het lastig voor me om herhaaldelijk geïnteresseerd te blijven.

Het ging me allemaal wat te langzaam en de inhoud is te kaal. Leuk mysterie, ergens nog wel aardig bedacht en een aardige look in het begin. Daarna begon de film toch wel zijn minpunten te laten zien, en dat is jammer. Exam bleek ondanks de opzet niet helemaal mijn ding te zijn en ik denk dat ik het verloop al snel weer helemaal ga vergeten. Jammer.

Weird.

Niet helemaal de film die ik ervan had verwacht, want dit is compleet anders dan wat ik vooraf had verwacht. Als ik de poster ook zo zie zou ik dit niet bepaald hebben verwacht, maar ja, dat mocht dus de pret niet bederven.

Jammer dat het allemaal een beetje zinloos aanvoelt. De gore droom scenes zijn zeker apart in visueel niveau maar aan de andere kant leken ze maar weinig toe te voegen. Het is allemaal behoorlijk vies en smerig, maar echt goed was het niet.

McCord zet een bijzonder karakter neer, dat is zeker, maar de film overtuigt me niet. Het is eigenlijk inderdaad gewoon meer een soort drama/komedie met enkele horrorelementen die dan opvallen omdat ze zo over the top zijn.

Ik weet niet echt of ik me hiermee vermaakt heb, het was nogal een ongemakkelijke zit. Niet helemaal een verhaal dat me boeide, en af en toe was er een glimlach momentje. In het algemeen gingen de 81 minuten wel heel langzaam voorbij.

Na steeds mindere filmsuccessen leek de carrière van regisseur Marcus Nispel definitief te eindigen en Exeter wekt dan ook geregeld de indruk dat het een soort laatste stuiptrekking is. Het zou voor Nispel vervolgens 8 jaar duren voordat hij zijn volgende regieproject onder armen kon nemen en dat was enkel een aflevering van het ochtendnieuws. Niettemin is zijn laatste speelfilm best vermakelijk zodra je er als kijker niet met de hoogste verwachtingen naartoe gaat. Het duurt alleen even voordat de film op stoom komt, met een hoop half uitgewerkte hoofdpersonages die bij elkaar worden gepropt en veel zwakke motieven. Het acteerwerk is per definitie niet slecht, maar het scenario van Nispel en Kirsten Elms is niet geïnteresseerd in enige uitdieping waardoor geen enkel lid echt kan stralen. Eenmaal de gehaaste opzet is voltooid schiet Nispel vervolgens door met een exorcismegebeuren, maar ook dit komt maar half uit de verf. Het duurt uiteindelijk een uur voordat de registers opengaan en pas dan kan de kijker zich vergapen aan lekker expliciete geweldsdaden en een hoog tempo. De locatiekeuze is uitstekend gedaan en de aankleding van Exeter straalt professionaliteit uit, maar het rommelige scenario steekt voor de meeste positieve punten eigenhandig een stokje. Het is voor mij enigszins onverklaarbaar hoe Nispel op zo'n dun horrorproject uitkwam na al die grote films, maar hopelijk kan hij zich eventueel in de toekomst nog herpakken.

Verrassend.

Exhibit A is een film die even moet zoeken voordat het ergens kan landen. Het is dan ook geen traditionele horrorfilm. Sterker nog, de horror komt pas erg laat in de film om de hoek kijken. Zeg maar de laatste 5 minuten zelfs. De rest is eerder een dramafilm, die gaandeweg steeds iets beklemmender wordt vanwege de situatie.

Leuk bedacht om een dergelijk gegeven in beeld te brengen, maar de aftakeling naar waanzin zorgt er ook voor dat de film pas in de tweede helft sterk aan kracht wint. Wanneer de eerste beklemmende scenes verschijnen gaan alle registers open zonder dat de film onrealistisch wordt. Alles daarvoor is kijken naar een oninteressante BBQ, een oninteressante poolparty en een oninteressante familie.

Acteerwerk is sterk. Weinig ruimte binnen de karakters, maar goed opgelost. Sterk in beeld gebrachte argumenten en ruzies. Normale gesprekken zijn echter een behoorlijk stuk saaier, net als de eerste helft. Heb daar geen enkele sequentie gezien die maar een beetje uitnodigend is. Ze slagen er vaak in de meest saaie momenten van het leven van familie King te filmen.

Tweede helft kon ik goed naar kijken waar het concept naar behoren wordt gebruikt, maar de overige beelden met lage kwaliteit zijn eerder vermoeiend. Volledig begrijpelijk, maar dan hoef ik het niet niet saai te vinden. Exhibit A kan zich ongetwijfeld onderscheiden van de andere, soortgelijke films. Met een laag budget zijn ze een heel eind gekomen, maar nu nog een iets betere eerste helft.

Matige FF.

Exists werd me door een kennis aangeraden, daaraan vooraf had ik eigenlijk nog nooit van de beste film gehoord maar ondertussen stond hij al een aardige tijd op mijn kijklijst voordat ik de film had gezien. Het viel me achteraf best tegen, al zal ik eerlijk zijn over het feit dat ik van een Bigfootfilm nooit iets goeds had verwacht.

Niettemin is de opzet nog wel leuk, en met al die vage foto's die over het internet rondspoken zou je ook wel iets spannends met het concept moeten kunnen doen. Exists slaagt daar helaas niet in, ondanks dat het best wel een aantal keer inspeelt op deze Urban Legend. Je krijgt het monster dan ook voor een lange tijd niet (duidelijk) in beeld te zien.

Exists teert op een aantal coole stunts en een heel hoog tempo gedurende de tweede helft waardoor het als geheel niet bepaald saai is. Ondanks dat het een of twee aardig spannende momenten includeert aan het geheel, zit er maar weinig sfeer of angst door de film vermengt. Erg eng wordt het nergens, voornamelijk omdat het monster er serieus slecht uitziet.

Bovendien is het grafische geweld ondermaats en het acteerwerk ook best matig. Met het found footage concept wordt redelijk wat gedaan, maar voor zo'n korte film valt het te veel in de herhaling. Wat rondrennen door het bos met een vage schim die achter je aan holt, het begint na een tijdje toch wel wat onorigineel aan te voelen. Dan zijn enkele stunts nog het leukste gedeelte.

Exists is niet bepaald een goed voorbeeld voor beginnende filmmakers die een dergelijke film willen maken. De grootste fout die de film begaat is het volop in beeld brengen van Bigfoot tijdens de finale. Het beest ziet er serieus ondermaats uit, en zuigt in principe de spanning direct uit de film. Niet dat het ooit echt serieus spannend was, maar goed.