Opinions

Filmbewerking van de beruchte manga is vooral een goedkope verzameling van slecht acterende, naakte dames en naar het einde toe een flinke dosis ingewanden die op de camera kletteren. Regisseur Sade Satô hoeft niet veel te doen, want het verhaal is immers al voor hem uitgedacht. Zelf voegt hij daar dan ook weinig aan toe. Mai Chan's Daily Life ziet er goedkoop uit, kent belabberd acteerwerk, grossiert in lelijk ontworpen gore-effecten en doet vooral erg weinig met het bekende concept. Wat er dan positief is? Een geconcentreerde focus om een aantal gemene beelden te tonen die ergens nog een bepaalde indruk achterlaten. Zonder meer een belediging voor cinema, maar wat verwacht je dan ook als je dit soort bronmateriaal aanhaalt om op het grote doek te zetten?

Afgeraffeld.

Ik heb nooit het primaire doel begrepen van dit soort eenvoudige Tv-films. Er zal vast wel een publiek zijn die ervan smult, maar ik kan me niet voorstellen dat deze films nog wat opbrengen met zoveel concurrentie. Ze komen aan de lopende band uit en vrijwel allemaal hebben ze hetzelfde verhaal, alleen steeds net iemand anders die wraak op de hoofdpersonages heeft uitgesproken. In dit geval dus de dienstmeid.

In het bijzonder is het acteerwerk erg slecht. Dit soort films zullen vast binnen een week of 2 zijn opgenomen, want ik kan me niet voorstellen dat er veel re-takes zijn gedaan. Newton loopt verdwaald rond, maar in het bijzonder wordt er matig geacteerd door Masterson. Wat een idioot figuur, ik mag aannemen dat ieder normaal persoon al een beetje kan zien dat ze vanaf het begin niet spoort. In deze film kost het ze echter grote moeite, maar haar geacteerde houding irriteerde me mateloos.

Verder een visueel bijzonder oninteressante film, een flauwe ontknoping en een voorspelbare voortgang. Gelukkig duurt het maar 82 minuten en blijven films als deze ondergesneeuwd, waardoor ik ze niet al te vaak hoef tegen te komen. Het blijven simpele dingetjes die ik met een beetje geluk zelf ook kan maken. The Maid heeft amper wat te melden en volgende week ben ik het verloop alweer vergeten, maar wel leuk om op z'n minst nog iets van Newton te hebben gezien.

The Wayans Show.

Doordeweekse, bombastische komediefilm die je makkelijk kan kijken tijdens bijna elke gelegenheid. Ze maken ze niet veel veiliger dan Major Payne tegenwoordig, maar dat betekent niet dat de film nog altijd een gezonde dosis vermaak blijft. Veel meer pretendeert de film dan ook gelukkig niet te zijn.

Het jammere is alleen dat de film nooit precies in balans kan blijven. Voor een komediefilm draaft het erg ver door, met een bijna nonstop schreeuwende Wayans die het toneel naar zich toetrekt. Daar is niets mis mee uiteraard, maar als je daarmee de wat serieuzere elementen van de film mee in de weg gaat staan wordt het wel een probleem. Dat is bij Major Payne dan ook het geval.

Ik denk dat ze overigens dan ook gewoon beter de serieuzere aspecten hadden moeten laten vallen. Erg bijzonder zijn deze niet en vooral erg herkauwd, dus voor mij was het vooral tijdrekken van een verhaal dat veel leuker is wanneer het aankomt op directe interactie tussen Wayans en de kids. Wayans heeft er wel zin in en ook de kinderen doen het leuk, dus daar kan de film wel wat energie vandaan trekken.

Erg bijzonder is het niet. Als vermaak is het nog best stabiel, maar de film zit zichzelf vooral in de weg door niet volledig voor een genre te kiezen, maar meerdere genres op een halfbakken manier uit te werken. Dat werkt gewoon niet zo goed. De komedie is er vooral niet grappig genoeg mee, en de dramatischere kant vermoeiend. Vermakelijk, kort en vlot maar geen hoge kwaliteit dus.

Suf.

Ik sla mezelf toch geregeld in elkaar wanneer dit soort films op mijn kijklijst belanden. Hoe heeft het toch zover kunnen komen dat ik überhaupt iets over deze film te weten ben gekomen? En het ergste is eigenlijk dat ik al van de film afwist voordat deze op de site stond. Je zou bijna overwegen om gewoon een andere hobby te zoeken.

Het is wel een film die zichzelf niet meteen prijsgeeft gelukkig. Tussendoor ontdekken we wat twistjes in het verhaal en een verloop dat niet meteen in de kaarten kan worden gekeken. De interesse daarin is echter van korte duur, want eenmaal het bekend wordt welke stilering het gaat hanteren wordt het al aardig duidelijk dat er niet veel boeiends ontdekt kan worden in deze film.

Weinig tot helemaal geen bijzondere scenes en een tempo dat werkelijk niet vooruit te krijgen is zetten de basis voor deze film. En daardoor is het voor een verloop dat na 85 minuten weer af te zetten valt aardig vermoeiend te noemen. Zelfs als het een kleine verrassing kent weet het nauwelijks op te pikken door een stijl die oersaai is, personages die van de straat geplukt zijn en een finale die nergens uit weet te halen.

Misschien dat er bepaalde gedeeltes in het narratief makkelijk kunnen worden gewaardeerd door kijkers, maar ik zie niet snel gebeuren dat deze films maar ooit het daglicht zullen zien voor voldoendes. Dat de film na 400+ stemmen op IMDb ook op een 5,5 staat verbaasd me ten zeerste. Het is een erg saai gebeuren dat nooit aardig in beeld wordt gebracht, en op het gebied van horror al helemaal waardeloos te noemen is. Ik hoop dat ik de film snel weer zal vergeten.

Regisseur Al Rashidi slaagt erin om de personages in termen van variatie aardig neer te zetten, maar aangezien ze toch allemaal een duikpak aantrekken kon ik ze als kijker na enige tijd niet meer uit elkaar houden. Het duurt overigens bijna 45 minuten voordat ze daadwerkelijk het wateroppervlak doorboren, daarvoor wordt eerder een lang uitgerekt proloog naar voren gebracht waarin ieder personage te kampen heeft met zijn of haar eigen problemen. Erg interessant is het niet, maar het werkt oprecht aanstekelijker dan de beperkte haaienaanvallen en de-escalerende onderwateravonturen. Links en rechts zit er een redelijk spannend moment tussen, maar Al Rashidi onderbreekt de dreiging te vaak voor een of andere sentimentele situatie. Het geheel, ondanks korte hoogtepunten, is hierdoor bijna niet doorheen te komen. Toen ik op een gegeven moment dacht dat er wel een uur was vervlogen bleek dat er enkel 20 minuten voorbij waren. Mako is echt typisch zo'n film die ondanks een relatief beperkte speelduur maar niet over lijkt te gaan, en als de beeldvulling qua spannende taferelen zo beperkt wordt geregisseerd is het als geheel gewoon te snel vermoeiend.

Tweede Levinson.

Als regisseur lijkt hij wanhopig zijn bekendheid te willen strikken, en ook deze film vormt weer een aparte bijdrage in zijn carrière. Weer helemaal anders en apart ingericht in vergelijking met mijn vorige film. Dat dit overigens tijdens de coronaepidemie is opgenomen mag ook duidelijk zijn, want het is een kleine film.

Aan Zendaya moest ik wennen omdat ik deze film pal na Zapped zag waar Zendaya nog helemaal een Disneyprinsesje was. Om haar nu in een serieuzere en een meer erotische rol te zien is nieuw, maar uiteindelijk kon ik er wel aan wennen. Het jammere is dat ik haar niet heel bijzonder vond acteren.

Zeker tijdens haar meer boze momenten en scenes waarin ze een gangsteraccentje imiteert valt ze op een pijnlijke manier door de mand. De sentimentelere momenten zijn echter beter. Zendaya wordt verder compleet van de mat gespeelt door Washington die acteert alsof zijn leven er vanaf hangt. Explosief, enthousiast en de juiste toon. Erg goed.

Erg veel inhoud heeft deze film niet. Veel ruzies en romantiek met tussendoor wat onderliggende boodschappen en kritiek naar de filmmaatschappij, wat soms door middel van een niet al te subtiele manier wordt duidelijk gemaakt. Wel boeien de ruzies behoorlijk, maar echt intens of scherp worden ze nooit.

Visueel verder degelijk. Sterk staaltje cinematografie, en enkele scenes met sterk camerawerk. Daar houdt het echter ook weer op, want het ontbreekt de film toch nog aan een echt bijzonder duwtje. Villeneuve wist dit erg goed op te lossen tijdens Polytechnique, en dat laat zien dat Levinson kwalitatief nog niet de beste regisseur is.

Duurt verder ook wat lang, maar het kijkt aardig weg aangezien de sfeer aardig explosief is. Echt betrokken raak je nooit, maar de ruzies en argumenten vermaken wel. Een echt meesterwerk vond ik dit niet, maar dat vond ik ook niet van zijn vorige film en ook die film leek aardig origineel te zijn met zijn idee. Benieuwd naar het volgende project van Levinson. Kijken of hij nu wat meer ruimte krijgt als (hopelijk) corona niet meer onder ons is.

Uitgesponnen biografiefilm van regisseur Spike Lee over een uitermate interessant persoon in de geschiedenis, waar Denzel Washington op zijn beurt een overtuigende vorm aan geeft. Helaas kunnen Lee of Washington niet verhullen dat slechts een gering deel van deze film interessant voor de dag komt, in dit geval de tijdsperiode waarin Malcolm X een groter publiek begon te bereiken. Zijn achtergrond of politieke omkeer wordt namelijk te vluchtig of simpelweg niet erg boeiend gebracht, ondanks dat Lee herhaaldelijk probeert om het zo luchtig mogelijk te brengen. Met een totale speelduur van 202 minuten vormt deze film een redelijke klim, maar de geïnteresseerde liefhebber zal zich niet vervelen. De wat neutralere kijker zal wellicht meer moeite hebben.

Blijft leuk.

Zag de film destijds in de bioscoop. Daarna is het eigenlijk in het achterhoofd gebleven. Kan me in ieder geval niet herinneren dat het destijds zo'n grote indruk achterliet. Nu deed deze dat op een rustige avond echter wel, en ik kom daarmee tot een mooie conclusie dat deze film de zogenaamde sprookjesmagie veel beter kon verwerken dan de sequel.

Het is dan ook fijn dat er weer een echt competente regisseur achter het wiel staat. Stromberg krijgt de opdracht om met een redelijk standaard ingevuld verhaaltje iets moois neer te zetten, en weet daar heel goed in te slagen. Het was weer even lang geleden dat ik weer echt kon voelen hoe echt magische en fantasierijke beelden met een hoog budget eruit moeten zien. Maleficent maakt van elke omgeving gebruik en houdt er ook een mooie focus op na.

Verder opvallend hoe goed de acteurs en actrices in hun rol passen. Ik had niet kunnen dromen dat ik Jolie in een serieus sterke rol zou betrappen. Past perfect in het personage hier. Maakt een stuk minder indruk in de sequel, maar dan kan je ook zien dat een echt goede regisseur het verschil snel kan maken. Ook Fanning maakt indruk als hypervrolijke sprookjesprinses. Daarnaast stoort geen enkele bijrol en draagt iedereen goed bij aan de sfeerzetting die wordt benadrukt.

Jammerlijk zijn de soms erg duidelijke greenscreens en het verhaaltje dat wellicht net wat te braaf de basislijnen volgt, verder kon ik erg genieten van de fantasierijke omgeving die hier wordt gecreëerd. Knappe cinematografie, veel kleur en flair en wat geweldige teksten die worden gewisseld. Het is lang geleden dat ik weer een moderne live-action Disney-film zag die zo'n indruk op me naliet. Veel kunnen genieten van de magie in ieder geval. Aanradertje!

Matig.

Eerste deel ook weleens gezien, klaarblijkelijk nog niet op gestemd, maar dat zal ik dan op een eerlijke manier na een herkijkbeurt doen. Van die film kon ik me nog wel een bepaalde vorm van genot herinneren, maar bij dit tweede deel was dat vooral saaiheid. Dit heeft ermee te maken dat het vooral een herhaling lijkt te zijn.

De problemen die ik me nog kan herinneren van het eerste deel lijken hier zowat herhaald te worden. Liefdesproblemen, relatieproblemen tussen moeder en dochter en nog meer onderdelen die je elke keer weer in Disneys (en andere films) terugziet. Het mag duidelijk zijn dat dit duidelijk niet echt op een bestaand verhaal is gebaseerd. Zo wel, dan mogen zowel de schrijvers daarvan als de scriptschrijvers daarvan zich diep schamen.

Het is allemaal te bekend terrein, opgeleukt met wat sterke en spectaculaire effecten. Ondanks de vele pogingen tot ontwikkeling van het verhaal en personages voelt het nooit aan alsof iemand dichter bij elkaar komt te staan. Daarnaast kon het gehele middenstuk me gestolen worden. De toevoeging van The Moors is nogal belabberd. Saaie wezens vooral, en bovendien niet te briljant geacteerd door Skrein en Ejiofor.

Finale mag dan nog redelijk spectaculair zijn, maar de zoetsappige oplossing kwam m'n strot uit. Je maakt een film die ietwat duisterder moet zijn ten opzichte van andere Disneys en hebt ook nog eens al die introductie achter de rug, en toch kunnen ze het niet laten om de kaarten veilig te spelen. Ik denk dat dit vervolg vooral te weinig toevoegt aan de reeks en nergens voortgang maakt. CGI is mooi vormgegeven maar de wezentjes blijven in variatie klein en wat er wel beweegt heeft ook al in het eerste deel gelopen.

Ik vraag me af of Rønning als regisseur wel iets toegevoegd heeft. De film lijkt helemaal voor hem uit te zijn gestippeld, hij hoefde het alleen in beeld te brengen. Op sommige vlakken blijft het indrukwekkend entertainment, maar in z'n geheel veel te veilig om tegenwoordig nog door de mangel te passen. De vorige film kon nog leunen op het concept waarbij de klassieke schurk op de voorgrond stond, deze kan nergens echt meer op steunen behalve wat visuele kracht. Als geheel simpelweg matig.

Het langspeelfilmdebuut van de Franse regisseur Éric Valette is er eentje die je niet snel vergeet, want de minimalistische inhoud pakt zeker richting de tweede helft behoorlijk creatief uit. De eerste helft is dan ook vanzelfsprekend vooral op de opbouw gericht, waarin we als kijker langzaam kennismaken met de (excentrieke) personages. Het meest oninteressante figuur (vertolkt door een expressieloze en matige Gérald Laroche) betreedt spijtig genoeg de hoofdrol en het volle scenario voorziet hem van de meest banale achtergrond mogelijk, maar Clovis Cornillac en Philippe Laudenbach daarentegen spelen de pannen van het dak. De visuele stilering oogt verder doordacht maar ietwat onzeker, waarbij met name het camerawerk af en toe had mogen worden voorzien van wat extra energie. De speciale effecten zijn verder gematigd overtuigend en de inhoudelijke meerwaarde van het concept doet zijn werk naar behoren. Het laatste halfuur is spannend, mysterieus en boeiend en Valette laat zien dat hij een origineel verhaal prima kan vertellen, maar de vormgeving had links en rechts wel een boost mogen krijgen.

Niet slecht.

Ik denk dat de meeste mensen deze film afkraken omdat ze het wat enger verwachten. Toegegeven, voor een echt enge horrorfilm kan je ook beter een andere film opzoeken. James Wan is wel iets voor jou. Ikzelf heb de film nog best positief ervaren.

Acteerwerk is bovengemiddeld, vooral Florence Pugh maakt indruk, vooral omdat ze een rol goed uitvoert waarvan de meeste acteurs en actrices in falen. De rest acteert ook goed. Het verhaal is misschien niet heel origineel, maarja.

Waar de film inderdaad faalt, is dat het simpelweg gewoon niet eng is. Op klaarlichte dag filmen heeft de film geen goed gedaan, en ontbreken hier en daar wat scares. De opening scare was overigens best effectief.

Uiteindelijk een keurig filmpje. Ik vind de beoordelingen iets te laag. Het is een prima film, met prima acteerwerk. Soms een beetje amateuristisch op momenten, maar in het algemeen prima. Ik heb me vermaakt.

Ah.

Uiteraard geen hoogstaand gebeuren dit, zo lijkt het ook niet bedoeld. Ik keek het vooral omdat dit soort films tegenwoordig makkelijk de verveling tegengaan en het duurde bovendien ook maar 70 minuten wat opvallend kort is voor zo'n film als deze.

Of die speelduur ook juist is, nee dat niet. Deze film gebruikt namelijk een hoop clichés en moraal, en propt dit allemaal in een erg beknopte speelduur. Hierdoor voelt het allemaal regelmatig wat slordig en chaotisch aan. Soms lijkt het zelfs alsof de film delen overslaat.

Het is ook best voorspelbaar allemaal (uiteraard) en de karakters zijn allemaal erg stereotiep. Zowat iedereen die hier voorbijkomt speelt een soort rol die we in elke andere jeugdfilm zien. Gelukkig wel met voldoende overgave en enthousiasme uitgevoerd door de cast zelf.

De slotfase is net wat te zoet en voorspelbaar, maar het filmpje vermaakt aardig en duurt bovendien niet lang. Jammer dat ze dan toch iets te veel clichés in de film stoppen waardoor het als geheel slordig aanvoelt en vooral afgeraffeld. Zo zie je dus dat sommige films te lang kunnen duren, maar dat ze ook te kort kunnen duren.

Overigens wel grappig om Ziering nog te zien, gaat nu dus blijkbaar een andere richting op sinds zijn haaienfilms. De rest van de cast zal vast later wel groeien, wellicht een bekend Disney-figuurtje spelen en zo bij het grote publiek terechtkomen.

Deel 2.

Klaarblijkelijk was deel 1 en de serie zelf (die ik niet heb gezien) zo'n succes onder de jeugdige kijkers dat men deel 2 ook al liet maken. Dezelfde regisseur ook, waardoor het qua stijl erg overheen komt met deel 1. Maarja, de regisseur lijkt dit soort films leuk te vinden om te maken dus waarom niet.

Het is eigenlijk een herhaling van deel 1, met minder introductie maar dezelfde opbouw. Hierdoor is er in het algemeen meer ruimte om zaken beter en vollediger te behandelen maar de film blijft een beetje afgeraffeld in elkaar zitten en lijkt "snel entertainment" iets te letterlijk na te streven.

De cast is terug en doen het nog steeds leuk. Ze zullen later vast bekender worden, voor nu blijft het dus blijkbaar even hierbij. Ziering is helaas niet meer te zien, maar dat zal vast te maken hebben met iets dat in de serie is gebeurd. De serie die ik dus niet gezien heb.

Er zit iets meer vaart in deze film, vooral richting het einde. Maar de finale zelf is dan weer te zoet en te makkelijk vooral. Ook het feit dat ze allemaal in een vingerknip op wereldkampioenschap-niveau zijn voelt slordig aan. Deze film is sowieso net wat te makkelijk in zijn verhaal, ondanks dat de opening nog wel grappig was.

Het is snel entertainment. Fris en luchtig tot het einde en best kort, maar het slaat nog steeds stukken over. In dat opzicht lijkt het alsof ze het gewoon zo snel mogelijk klaar wilde hebben en dat is jammer. Toch is het nog wel leuk vermaak waar je zo doorheen bent. Ik mag het eigenlijk wel, en het gaat de verveling ook prima tegen.

Leuk gespook.

Altijd wel dol op dit soort filmpjes, vooral omdat dit soort horrorfilms me echt het meest bang weten te maken. Zo ben ik een aantal keer goed verschoten, maar vond ik de hele film eigenlijk verrassend spannend, waardoor ik met vraagtekens zat waarom dit zo laag beoordeelt wordt.

Neemt een beetje een aanloop, al zet de opening wel ergens een toon, alleen niet echt voor de hele film. Dan krijgen we een korte inleiding van 15 minuten voordat het gespook losgaat en dat doet Winnick vaak lekker effectief door meerdere soorten gespook te kiezen.

De demonen of geesten zelf waren niet heel eng, maar de sfeer en schrikmomenten waren goed en sommige scenes waren lekker spannend. Als het gespook dan ook langzaam het verhaal begint over te nemen is het pas echt leuk. Fijn dat de demonen niet optimaal in beeld komen, want die waren misschien het minst eng.

Vooral het schilderij vond ik eigenlijk heel griezelig. Gek, maar ook een beetje jammer dat weinig horrorfilms enge schilderijen bevatten die steeds veranderen. Was voor mij in ieder geval behoorlijk effectief. De nerveuze soundtrack helpt ook goed bij de sfeer die goed is opgebouwd.

Acteerwerk is prima eigenlijk, Lindo als blinde docent maakt het meest indruk. Leek het meest in zijn rol op te gaan. Maar de familie zelf voert de rollen ook keurig uit, richting het einde valt het hier en daar wat door de mand maar dat is vrij kort gelukkig.

De slotfase, waar de meeste horrorfilms de spanning verliezen, ging ook nog wel in deze film. Het gespook zelf gaat gewoon door zonder er weer een over-the-top verhaal aan te binden dat de spanning wegneemt. Al was hij misschien wat minder spannend richting het einde, de sfeer bleef aanwezig.

Mij een beetje een raadsel waarom dit zo laag is beoordeelt, vond het een erg prettige en spannende horror. Eindelijk weer een horrorfilm die ook echt weer een beetje eng weet te zijn. Ook nog pluspunten voor de geestenopname scenes, waren ook erg sfeervol.

Heb me goed vermaakt hiermee.

Herziening boet absoluut geen kracht in. Malignant vormt een heerlijk ongeremde film van regisseur James Wan, die hiermee op overtuigende wijze uitpakt met allerlei visuele trucages. Over het acteerwerk van Annabelle Wallis valt het een en ander te zeggen en bijzonder spannend wordt de film nergens, maar met zoveel horrorplezier is dat natuurlijk makkelijk te vergeven. Overtuigend op het vlak van effecten en met een doeltreffend hoog tempo neergezet, waarbij aandacht wordt gegeven aan zowel de opmaak als de inhoud. Natuurlijk is Malignant geen film die op realisme mikt, maar binnen dit soort concepten is dat natuurlijk geen zorg. Elke keer als ik dit zie krijg ik weer zin in de volgende film van Wan, die hopelijk niet meer in zee gaat met DC.

Een Spaanse zombiefilm met een groot gebrek aan zowel actie als horror. Een vreemde conclusie voor een film waar de zombies eigenlijk constant in beeld worden gebracht, maar ik neem er geen afstand van. Enige horror, goed geplaatste actie, sfeer en/of spanning is namelijk ver te zoeken. Wanneer er wordt ingebeukt op de zombies met rijen aan kogels, plaatsen regisseurs De Toro en Caldera een soort vage rode vlek op het scherm. Deze vlekken moeten bloedspetters aantonen, maar het kwam vooral hopeloos goedkoop over naast het feit dat het totaal niet realistisch oogt. Daarnaast wordt er ook voortdurend besloten om het echt grafische geweld buiten beeld te houden, en worden actievolle scenes regelmatig onderbroken voor een of ander flauw grapje. Richting de finale leeft de film plots op en begon ik weer mee te leven met het verhaal, maar het breekt nogal laat aan. De opening kon ik ook wel waarderen, maar de kern van de film laat veel te wensen over. Altijd jammer binnen horrorkomedies met zombies op de achtergrond, die juist ontzettend kunnen profiteren van een hoog fungehalte.

Fijne film van regisseur Anthony DiBlasi, die ondertussen al een boel leuke griezelprojecten op zijn naam heeft mogen schrijven. Malum is echter een wat merkwaardige keuze voor zijn doen, aangezien het een remake is van relatief nieuw (en eigen) bronmateriaal. Over de grote lijn wordt hetzelfde verhaal gevolgd en opgebouwd, maar DiBlasi zorgt ervoor dat de rituelen en gebeurtenissen net wat geflipter voor de dag komen. Het laatste halfuur dendert heerlijk door en voert het tempo geweldig op. Het gaat alleen wel ten koste van de sfeer en spanning, iets dat DiBlasi in 2014 wat beter in de hand had. Het acteerwerk is daarnaast niet geweldig, maar eenmaal het gespuis uit de donkere hoekjes komt kruipen is dat snel vergeten. Vermakelijk, kort, gewelddadig en absurd, zo zie ik horrorfilms persoonlijk graag.

Het langspeelfilmdebuut van regisseur Andy Muschietti haalt inspiratie uit het 4-minutendurende bronmateriaal, maar laat zien dat er in 2013 nog veel te leren viel binnen het griezelgenre. Het zijn dan ook de fantasierijkere elementen die binnen Mama aanzienlijk beter uit de verf komen, met een prachtige finale om de boel met een knal af te sluiten. Het spookhuisgebeuren dat het voornaamste gedeelte van de film inneemt komt echter minder goed voor de dag, mede door zwakke schrikmomenten, matige spanningsopbouw en te grote afhankelijkheid van de computereffecten. Het acteerwerk van de kinderen en Jessica Chastain is echter bijzonder overtuigend en creëren het voornaamste verschil dat deze horrorfilm uit de middelmatigheid weet te houden. Gelukkig ondervond Muschietti met zijn opvolgende twee projecten geslaagder succes.

Gezellig.

Toen ik deel 2 had beoordeeld kwam ik erachter dat ik deel 1 nog geen stukje op heb geschreven. Dus bij deze, schrijf ik dat stukje. Mamma Mia is niet de best gewaardeerde musical maar hij staat op een voldoende, iets waar ik het gewoon mee eens ben.

Acteerwerk is prima met zo'n sterrencast. Brosnan kan alleen niet zingen. De rest doet vreselijk zijn best om zijn stem onder de controle te krijgen maar laten soms ook wel valse noten los. De locatie is prachtig met het Griekse eiland.

Prima film, die gezellig is om vooral in een groep te bekijken. Zuur deze film beoordelen gaat niet, en daarmee verpest je voor een deel de lol voor jezelf.

Toch wel lief.

Maar ik voel me eigenlijk een beetje bedrogen met deze film. Ten eerste is het verhaal flinterdun en waarschijnlijk alleen om even een beetje kassa te maken. En dat lukt ook aardig, aangezien hij hogere recensies krijgt dan deeltje 1.

Maar het blijft wel een lief filmpje, met soms mooie drama scenes maar veel dik aangezette scenes. Acteerwerk is prima met zo'n cast, en dat bewijst zich hier ook. De Streep afwezigheid is toch wel een beetje te merken en daarmee is de laatste scene toch wel moeilijk om te kijken.

Speelduur voelde korter aan dan gedacht, en dat is een pluspunt, want de film leek snel te gaan. Blijft niet echt mijn type film, maar Mamma Mia stelt me toch altijd wel tevreden. Leuk gedaan, maar mist een paar elementen die deeltje 1 wel had.

Mwa.

Vin Diesel in een film waarin hij zichzelf weer wat serieuzer wenst te presenteren. Tegenwoordig lijken zijn rollen erg veel op elkaar; de stoere spierbundel die zich een weg door de slechteriken baant. In dit geval speelt Vin Diesel ook een spierbundel die zich een weg baant door de slechteriken, maar met iets meer sentiment en realisme.

Realistischer omdat de schurken in dit geval niet achter elkaar neervallen en er eigenlijk geen actiescenes te bekennen zijn die ver over de top gaan. Gray houdt zichzelf onder de controle en laat het verhaal rustig z'n werk doen. Jammer dat het verhaal ondertussen al vaak overgedaan is, want in principe zit er niet veel in deze film dat menig filmliefhebber nog nooit eerder heeft gezien. Aan de kijker dus de keus of hij/zij dit erg vind of niet.

Als A Man Apart ergens in uitblinkt, dan is dat geluid maken. Alle actie komt met een behoorlijk kabaal voorbij stoten. Elke explosie komt met behoorlijk wat decibel, zoveel dat eigenlijk alle rauwheid eraf vliegt. Vermaken doet het gelukkig wel, maar aan de andere kant had de film wel een iets gladdere aanpak kunnen gebruiken. Iets minder focus op kabaal en wat meer op techniek. Dat zou de film goed hebben gedaan.

Acteerwerk is niet briljant, iedereen doet wat hij of zij moet doen en niet veel meer. De enige die ik erbovenuit vond steken was Olyphant, maar zijn rol is vooral het gekke bijpersonage. Diesel vult zijn rol zoals verwacht in. Niet al te moeilijk maar als actieheld doet hij waarvoor hij gemaakt is. Al bij al blijft de film voortdurend op hetzelfde niveau hangen eigenlijk.

Gray kan zijn gebied nooit verleggen met deze film. Alles blijft erg binnen de lijntjes. Het loopt best lekker en het vermaakt zeker, maar aan de andere kant is er niets te zien dat echt uitblinkt of indrukwekkend is. Leuk voor een avondje bankhangen wellicht, maar als hersenloze film zit er toch wel iets te veel inhoud in om op dat gebied te werken.

Aardig stukje historie waarin Paul Scofield fantastisch op dreef is als Thomas More. Het scenario voorziet zijn personage van een zekere scherpte die zeer voordelig uitpakt, waardoor de onderlinge gesprekken en discussies aanzienlijk beter voor de dag komen. Het compenseert gedeeltelijk de vormgeving vanuit regisseur Fred Zinnemann, die slechts gematigd interessant voor de dag komt. Het middenstuk is wat slepend en de overige personages acteren relatief theatraal, maar A Man for All Seasons versterkt de toonzetting naarmate de finale vordert. Optimaal interessant vond ik het niet, maar Scofield redt een hoop.

Aardig actiegebeuren van regisseur Patrick Hughes, maar ik heb al eens eerder beweerd dat ik zijn werk eens wil zijn als het gaat om echt pure actie. Hij maakt het zichzelf wel een beetje makkelijk door veelvuldig op komische acteurs te steunen, al vind ik ze hier net wat beter dan bij zijn vorige film. Kevin Hart en Woody Harrelson weten regelmatig voor een glimlach te zorgen, maar op een gegeven moment vult de komedie te veel van de film in. Hierdoor worden de uiteindelijke actiemomenten eerder naar achteren gedrukt, terwijl de film juist kan profiteren van een aantal goede ideeën op dat vlak. Denk maar aan al dat Man From-gebeuren. Echt heel lollig bedacht, levert ook een uitstekend moment richting de finale op. Verder loopt het niveau van de film eerder gelijkwaardig. Soms een aardig actiemoment, soms een aardig komisch moment, maar al bij al nogal ruim genomen met 110 minuten en te voorspelbaar om echt memorabel te blijven.

Prima.

Zo'n stijl als dat Ritchie gebruikt kan ik heel leuk vinden, maar dan moet het verhaal zelf me iets meer pakken. Regisseurs als Vaughn doen dit voor mij perfect, maar Ritchie heeft toch iets waardoor ik zijn films niet optimaal kan waarderen of van genieten.

Cavill, Hammer en Vikander zijn een prima trio en weten de film best te dragen. Wel jammer dat het accent van Hammer heel dik aangezet is en het uiteindelijk neppe Duitse accent van Vikander gewoon slecht was. Maar gelukkig weten ze het voor de rest prima te doen.

Actie is erg luchtig, vlot en leuk. Jammer dat zo'n beetje alle actie in een donkere omgeving is, en dit is niet altijd nodig. Hierdoor is het allemaal wat minder makkelijk om te volgen, ondanks de vlotte camerabewegingen en vlotte actie best leuk is.

Meeste actie is ook net iets te kort om er echt van te genieten, terwijl het echt wel leuke actie is. Zo is de slotfase prachtig in beeld gebracht, maar toch niet erg bevredigend. Jammer dat de film ook moeilijk weet te eindigen, met iets te veel twistjes en scenes die niet nodig waren. Debicki als schurk was ook niet te harden.

Visueel dus nog wel mooi. Fel kleurgebruik en snelle, vlotte actie. Door de stijl is de film voor een groot deel lekker doorheen te komen en saai zal het nergens worden. Uiteindelijk is het een filmpje dat prima uit te kijken is maar ook geen grootste cinema is. Prima, prima.

Matige thrillerfilm met degelijk acteerwerk en een redelijk opgebouwde sfeerzetting, maar aan de andere kant een afgeraffelde inhoud. Zo wordt meer dan de helft van de film gespendeerd aan meerdere jaren waarin een wit busje vooral in de verte blijft staan en af en toe voor het huis parkeert. Regisseur Warren Skeels bekommert zich weinig om enige vorm van spanning en de uiteindelijke escalatie is van zeer korte duur. In principe bevat de synopsis hierboven al een samenvatting van bijna de hele film en dat vormt een ietwat spijtige uitwerking van materiaal dat best goed had kunnen dienen voor dit genre.

Mooi.

Komt een beetje traag op gang met allemaal geschiedenis dat niet altijd even interessant is. Natuurlijk zitten er dan een aantal redelijke scenes tussen maar het eerste uur is vooral voor een heel groot deel een beetje langdradig en wat langzaam. Stoorde me toch een klein beetje.

Als de film de tweede helft in gaat zien we ook echt waar Snyder een beetje bekend voor is, mooie over de top effecten. Cavill zelf was wel ok maar niet echt fantastisch, hij mist het een en ander wat superman "Superman" maakt. Ben nooit een groot fan van Marvels geweest daarbuiten maar ik heb er ook zeker geen hekel aan.

Prima film met hele mooie effecten. Jammer van het eerste deel, daarbuiten een leuke film.

Regisseur en hoofdrolspeler Keanu Reeves waagt zich voor een aanwezigheid aan beide kanten van de camera. Een druk leven, maar uiteraard benodigd als je een passieproject hoopt te realiseren. Als Man of Tai Chi zo'n passieproject moet vormen, is het eindresultaat van deze film toch erg spijtig te noemen. Er wordt niettemin genoeg gevochten en Tiger Hu Chen kan rake klappen uitdelen, maar de inhoud van dit gebeuren is dermate absurd dat het niet echt weet aan te slaan. Er wordt verder middelmatig tot slecht geacteerd en de afloop is veel te voorspelbaar, maar gelukkig brengt de weg ernaartoe op z'n minst genoeg tempo om een vermakelijke kijkbeurt te rechtvaardigen.

Matigjes.

Ietwat vervelende maar bij vlagen nog wel komische film over een chagrijnige Tommy Lee Jones die op missie wordt gestuurd om wat cheerleaders te beschermen. Het levert al bij het lezen van een enkele zin een film van wel 97 minuten op, want inhoudelijk heb je in Amerika niet veel meer nodig voor een komedie.

Het acteerwerk is redelijk maar het valt op dat niemand echt over een komische drijfveer beschikt. De enige die echt leuke scenes tot stand brengt is Cedric the Entertainer. Vanuit zijn kant komen toch wel de beste scenes naar buiten al zijn deze ronduit schaars. Zijn personage zit dan ook nauwelijks in de film, waardoor het toch wel problematisch is dat hij dan wel de beste komediescenes tot stand brengt.

Verder is het het typische geval van twee generaties die elkaar ontmoeten maar elkaar niet begrijpen. Alleen wel op z'n Amerikaans uiteraard, wat een hoop lompe humor met zich meebrengt. Niet dat de film volledig is gestript van subtiliteit, maar uiteindelijk mag het wel duidelijk zijn dat de komedie overheerst. Totdat we bij de finale aankomen, waar het actiegenre wat meer spreekt.

Uiteindelijk komt het alleen nooit echt goed uit de verf. De komediekant levert soms leuke momenten op, maar de overige genres falen evenals het memorabel zijn van de personages. Voor Jones zijn doen is dit een erg makkelijke rol, dat zijn aanwezigheid eigenlijk alleen maar een stuk saaier maakt. Al bij al een matig gebeuren met korte lichtpuntjes.

Zwak.

Op het eerste gezicht lijkt het plot me wel leuk, vooral omdat ik wel van die intense thrillertjes houd. Helaas bleek dit verhaal niet helemaal een thriller te zijn, en is het meer een soort misdaad dat me absoluut niet heel erg kon boeien.

Worthington is niet echt briljant, maar uiteindelijk heeft hij wel een soort charme met zijn rol die werkt. Banks was ook prima. De film begon leuk, al had ik mijn twijfels na die ontsnapping. De eerste 20 minuten zijn daarom ook eigenlijk het beste stuk van de film, want daarna is het opeens wel heel absurd en verliest het alle geloofwaardigheid.

Er zit geen vaart in de film, waarmee het geen moment spannend is. Vaart is normaal gesproken wat deze films goed moeten maken. David Fincher had dit bijvoorbeeld veel beter kunnen doen. Je krijgt ook niet echt hoogtevrees van de beelden, terwijl dat wel hoort.

Maar het blijft vlot, echter beginnen de Amerikaanse trekjes richting het einde steeds meer over te nemen. Ed Harris bijvoorbeeld, maar ook het gekibbel tussen Rodriguez en Bell is zo typisch. Het past ook gewoon niet in een film zoals dit.

Ook de satire op de Amerikaanse bevolking is gewoon lachwekkend te noemen. Zo overdreven, te geforceerd. De laatste 20 minuten (slotfase) zijn misschien wel de zwakste stukken. De politie die abnormaal reageert op zijn omgeving, de geforceerde momenten die 'spannend' moeten zijn en de suffe rol van Harris. Zo zwak.

Gelukkig is het acteerwerk zelf wel leuk, en de eerste 20 minuten zijn goed. Daarna is het gewoon een bende.

Ok.

Niet een al te bijzondere film naar mijn mening, deze Actie/Drama/Misdaad film van Tony Scott. De film is overigens een remake op een film die ik nog niet heb gezien. Helaas vond ik het verhaal niet bepaald vernieuwend en soms zelfs behoorlijk voorspelbaar.

Washington is wel goed gekozen en heeft ook de charme om de film te dragen. Hij zet een prima prestatie neer, Fanning is schattig en past ook perfect in het plaatje. Echter hadden ze mensen zoals Radha Mitchell en Marc Anthony beter weg kunnen laten. Die mensen zijn vreselijk irritant.

Verhaal is boeiend om te volgen, maar de film duurt te lang voor een verhaal zoals dit. Er zit wat meer diepgang in, maar daar hoef je geen 140 minuten mee te vullen. Ik heb me prima vermaakt, maar ook niet veel meer dan dat. Ben alles behalve weggeblazen.