Opinions

Goed.

Mortal Engines is 1 van de weinige films waar ik ook het boek van heb gelezen. Dat was terug naar afgelopen zomer. Het boek vond ik in ieder geval erg aardig weglezen. Met vooral de slotfase die er erg sterk was. Toen keek ik ondanks de slechte reviews, erg uit naar de film zelf.

En het viel allemaal behoorlijk mee. Door een onbekende regisseur. Dat zie je tegenwoordig steeds vaker gebeuren. Indieregisseurs die plots een groot Hollywood-project in hun handen geschoven krijgen en kijken wat ervan komt. Hier heeft het in zijn voordeel gewerkt vind ik.

Vooral de kleuren en fantasie komt vaak geweldig goed los. Dat lukt bijna geen enkele regisseur in een Hollywood-project. Maar hier komt het maximaal naar voren en dan voelt het aan alsof je in een mooie droom rondloopt. Visueel is het ook prachtig, echt opvallend goed. 100 miljoen voelt soms aan als 150-200 miljoen.

Acteerwerk is degelijk. Weaving is weer degelijk als schurk. Sheehan en Hilmar doen het ook goed. Hilmar steekt er inderdaad positief bovenuit. Karakterontwikkeling is echter het minpunt aan de film. Dat ik het boek gelezen heb even erbuiten ik beoordeel de film op film.

De karakters zijn vaak wat simpel uitgewerkt. Vooral D'Onofrio en Raftery krijgen focus, maar die is nogal kort door de bocht. In het begin krijg je het idee dat Hilmar vooral het waakengeltje moet zijn van Sheehan maar uiteindelijk eenmaal Kim in beeld komt blijven alle kunsten en vaardigheden van Hilmar op de achtergrond en beginnen ze zelf voornamelijk bijkarakters worden.

Ik kan je zeggen dat de karakters centraal staan in het boek maar in de film staat toch het visueel spektakel in de spotlights en dat verbloemt de matige karakterontwikkeling wel een beetje. Want het ziet er prachtig uit. Bij vlagen waanzinnig en bij vlagen weten ook dramatische momenten de plank raak te slaan. Zoals de ondergang van Lang als Shrine die dan weer herinnert hoe zijn leven kort was.

Het enige, en dat moet ik dan wel weer zeggen, wat jammer is dat niet van het boek is overgenomen is de ondergang van London. In zowel boek als film gaan die ten onder, maar in het boek met meer impact, meer emotie en een ondergang waarbij dochter en vader samen ten ondergaan. Ik vond het in ieder geval sterk. Dat is in de film niet overgenomen maar hebben ze gekozen voor een bravere slotfase.

Maar de film ziet er visueel zo leuk uit en kent vele leuke actiescènes waardoor het verhaal automatisch achtergrond gaat worden. Maar het wordt er niet minder vermakelijk om. In tegendeel, het was heel vermakelijk. Ik heb in ieder geval goed kunnen genieten.

Redelijk matig.

Het is zeker geen slechte film, maar wel eentje die opvallend slordig is, terwijl het toch wel behoorlijk de tijd neemt met de duur van 130 minuten. Zwart weet wel hoe hij de kaarten moet spelen, maar lijkt er hier niet veel moeite voor te doen.

Collins is wel goed gekozen voor de hoofdrol. Ze blijft altijd wel een koppie hebben voor dit soort rollen en voert ze dan ook heel degelijk uit. Daarbij krijgen we ook nog een degelijke rol van Sheehan, en een iets te typerende rol van Campbell Bower. En een slechte rol van Headey.

De film ziet er visueel redelijk uit. Er hangt niet echt een goth sfeertje, wat wel jammer is. Er is hard geprobeerd een apart wereldje te maken, maar de details ontbreken nog. Nu heb je wel een stel suffe getatoeëerde gasten rondlopen maar nooit echt die fantasy sfeer.

Wel zijn de effecten redelijk knap. De weerwolven bewegen nog wel wat houterig, maar vooral de demonen zien er wel geinig uit. Richting de slotfase neemt de film een bombastische toon aan, en daar komen alle effecten dan ook het meest ten goede.

Maar de film duurt zeker te lang. En dan nog opmerkelijk genoeg begint het zeer slordig. Karakters komen out of nowhere en worden geïntroduceerd als "personen die levenslang bij me zijn gebleven". Zo is het moeilijk om sympathie te krijgen voor iemand als ze zo haastig op het toneel verschijnen.

Bovendien heeft de film zeer weinig intro. Al zowat na 5 minuten begint de actie en fantasy om de hoek te kijken en heb je als kijker werkelijk geen idee wat je nou aan moet met het verhaal. Je ziet de karakters 1x en hop, de werelden blijken nog meer te verschuilen dan je zou denken.

Het verhaal zelf is ook niet het meest interessante wat er is. De actie is redelijk geschoten maar de film mist wel wat energieks. De slotfase is dan wel wat beter met een paar leuke vondsten en veel spektakel. Daarvoor nog wat punten, maar ik ga er nog geen voldoende voor geven.

Andersons tweede.

Dat mag wel duidelijk zijn, want Mortal Kombat is niet de meest professionele film. Een guilty pleasure voor enkelen, maar ik denk dat ik de film te laat heb gezien. Dit lijkt me typisch zo'n film die voor kinderen erg gaaf is en de game ook spelen, maar voor mij is het nu allemaal iets minder aantrekkelijk.

Zeker de gang van zaken is nogal rommelig in Mortal Kombat. Dat W.S. Anderson geen interesse heeft in goede scripts is niet onbekend, maar hier is het wel heel ernstig. Of dat nu uiteindelijk aan het schrijfwerk of aan de regie ligt twijfel ik over, aangezien er ook verhalen op het internet staan over de onervarenheid van W.S. Anderson op de set.

Visueel is het allemaal behoorlijk fout en lomp. De CGI is afgrijselijk lelijk, het lijkt op Sharknado maar dan oprecht. Ook het camerawerk, de montage en de actie zelf hadden wat meer aandacht mogen krijgen. De gevechten zijn rommelig en matig gemonteerd waardoor het nooit echt cool is. Wel zitten er een aantal foute gevechten in die de boel wat opfleuren, ondersteunt door een heerlijke soundtrack.

Acteerwerk is verder niet al te best, al doen enkele crewleden het wel aardig. Het zijn vooral de dialogen die van bedroevend niveau zijn. Enkele personages komen inderdaad letterlijk uit de game, de mix van ultraserieuze figuren en grappenmakers gaat niet zo lekker, vooral omdat beide kanten extreem sterk worden aangezet.

Er heerst best een lekker tempotje, maar W.S. Anderson wil iets te veel. Zo lijkt de film leuk te zijn met dat toernooi enzovoort, maar dat toernooi doet er bijna niet aan toe en zo krijgen we vooral een standaardplotje met vermiste familieleden en missies. Ik vind het jammer dat dit soort dingen altijd de leuke elementen moeten overdekken zoals het toernooi zelf.

Duurt verder net wat te lang, maar er zit wel genoeg actie in om de kijker geboeid te houden. Veel actie, al is niet elke scene even leuk. De foutheid en lompheid van de film komt een klein eind, maar het rommelige en saaie verhaal is toch wel een serieuze domper. Dat de personages zo karikaturaal mogelijk neergezet worden helpt ook beslist niet. Wat vlottere regie en beter gemonteerde actiescenes hadden deze film wonderen kunnen brengen. Voor nu een onvoldoende, ik blijf er toch bij dat ik deze film te laat heb gezien.

Redelijk.

Mortal Kombat heeft op het internet veel lawaai losgemaakt. De promotie was op z'n zachts uitgedrukt uitstekend en de beloftes dat deze film ook serieus bloederig zou gaan worden maakte mij ook wel nieuwsgierig. Voor de fans die zich nog afvragen of er wat bloed mag vloeien, het antwoord is ja. Er vloeit opvallend veel bloed in deze film.

Wel lekker eigenlijk, want ondanks dat het met CGI is bewerkt heb ik bloedvergieten zoals hier best gemist in de grotere producties. De eerste 7 minuten krijgen er direct al een aparte sfeer mee, maar dat blijft ook direct de enige scene met een langdurig bloederige scene. Het overige bloedvergieten gaat namelijk naar de zogenaamde "fatalities", maar die scenes duren bij lange na niet zo lang als de opening.

McQuoid heeft een cast tot z'n beschikking die best wel een partij kunnen slaan en schoppen, maar Mortal Kombat grijpt vaak wel erg makkelijk naar computereffecten, waardoor de vechtscenes zelf wat minder indruk maken. Bovendien zijn de effecten niet geweldig, alhoewel scherp. Alles komt helder in beeld en geen scene is te donker, maar dat weet niet te verhullen dat in bijzonder de monsterlijke tegenstanders maar matig tot leven komen.

Daarnaast is het acteerwerk ook niet geweldig en ondanks dat deze film een overvloed kent aan bijzondere personages weten er maar weinig tot leven te komen. Sonya Blade en Kano vond ik nog wel leuk, maar betere acteurs zoals Taslim krijgen toch echt te weinig ruimte om te stralen. Dat gebrek aan ruimte vormt overigens wel vaker een probleem door de film heen, want erg weinig leden van de cast krijgen echt de ruimte om te stralen.

De actie is aardig en ook zeker bruut, maar overweldigend is het nooit. Ik miste toch echt een rush tijdens de film, want je kijkt vooral tegen 1-tegen-1 gevechten aan (die overigens wel passend zijn bij de game) maar zo overgoten met computergedoe dat het weinig indruk maakt. Met de editing en de montage is weinig mis en het camerawerk is ook redelijk, maar het tempo kent weleens problemen en zeker het verhaal is matig te noemen.

Niet vanwege het gebrek aan verhaal, maar de rommeligheid ervan. Het is altijd moeilijk om een game te vertalen in een film, en ik denk dat de gouden sleutel gewoon is om je te focussen op een beperkt deel van de game. Bij deze film voelt het erg aan alsof ze gewoon alles in 1 film wilde proppen en dat voelt gehaast en afgeraffeld aan. Niet onverwacht, maar niettemin jammer.

Mortal Kombat mag zichzelf zeker tot een van de meer bijzondere titels kronen binnen 2021, maar inhoudelijk blijft het allemaal rommelig en iets te vol. De bruutheid mag zeker doorpakken, en daar was ik ook aardig blij mee, maar toch weet deze film de verwachtingen beperkt in te vullen. Leuk om eens gezien te hebben, maar niet veel meer.

De voorganger uit 1995 vond ik ook niet bepaald een hoogstandje, maar die film heeft over de jaren heen wel een kleine fanbase op weten te bouwen. Wellicht dat dit vervolgdeel hetzelfde kan verkrijgen in 10 jaar, maar ik betwijfel het ten zeerste. Regisseur Leonetti, die tegenwoordig aan de haal is gegaan met horrorfilms, maakt er een behoorlijke puinhoop van. Het onrustig vertelde verhaal wordt nog wat taaier door het voortdurende gebruik van zeer ondermaatse CGI. Echt alles ziet er constant houterig en beperkt uit. Niet elke regisseur kan veel aanvangen met visuele verwennerij, maar met een budget van 30 miljoen mag je echt wat beters verwachten dan dit. Daar komt ook nog eens bij dat de nogal lomp geschreven dialogen van vrijwel elk personage een vermoeiende toevoeging maken. Voeg tot slot constant warrige montage tijdens gevechten toe en het foute feestje is helemaal compleet. Het komt niet vaak voor dat een film met zo'n hoog tempo en bijna non-stop actiescenes zo'n vermoeiende zit is. Ik ben blij dat ik de hele film heb weten uit te zitten, maar vooraf hoopte ik stiekem op zo'n foute film die tegen alle verwachtingen in nog leuk blijkt te zijn. Daarin zat ik compleet verkeerd, waardoor de uiteindelijke ervaring vooral nooit leek te eindigen. Ik vraag me overigens serieus af wat Vander in gedachte had toen ze haar dialogen uitsprak, dat sloeg werkelijk echt nergens op.

Half geslaagd.

Aan het begin vond ik deze film maar moeilijk om doorheen te komen, ik moest echt even wennen aan de trage manier van vertellen. Daarna, begon ik steeds meer sympathie te voelen voor Bogarde en trok het verhaal zichzelf steeds een beetje meer mee.

Ontzettend traag, met hier en daar absoluut een paar scenes die vrijwel weinig toevoegen aan het verhaal waarmee Visconti alleen zijn speelduur lijkt te willen verlengen. 130 minuten leken aan het begin een onmogelijke opgave, maar al snel trok het me mee.

Vooral richting het einde is de film geslaagd, met een erg pakkend einde. Hier en daar verveelde ik me enorm, waarbij ik me bij de volgende scene compleet in het verhaal voelde. De Poolse jongen gedroeg zich redelijk achterlijk, dat op een gegeven moment toch wel een beetje opviel.

Voor de rest mag ik dit soort Italiaanse arthouse vaak wel, alleen duurt het vaak voordat ik ook echt in het verhaal kom. Hier duurde dat echter nog een stukje langer, maar een voldoende krijgt het zeker.

Schrikwekkend.

Dat het van zo'n regisseur als Hooper komt dan. Van zo'n grote naam in de horrorwereld verwacht je alles behalve Mortuary, een film die uiteindelijk een grote bende is geworden. Misschien was Hooper gewoon te oud geworden voor regisseren, maar niettemin is er geen excuus voor de matigheid van deze film.

Nu zal ik wel toegeven dat ik persoonlijk nog maar weinig werkjes van Hooper heb gezien, enkel zijn echt zeer bekende werk. Deze Mortuary bleef bijvoorbeeld best onder de radar, maar na het zien van het eindresultaat is dat ook niet vreemd. Deze film kleurt zo veilig mogelijk binnen de lijntjes als maar kan, en is daarnaast ook gewoon saai geregisseerd.

Van de troosteloos kale look naar de rommelige inhoud zelf, Mortuary biedt de kijker maar weinig moois behalve wat personages die niet al te irritant zijn en een tempo die net aan voldoet. Wanneer deze film op horror aankomt is er 0,0 om blij van te worden. Zeer saaie bedreigingen en een spanningsloos gebeuren volstrekt ontdaan van enige logica vullen de 94 minuten op.

Het tempo ligt nog aardig hoog en lang duurt deze film niet waardoor uitkijken geen enorm vermoeiende opgave is, maar toch zit er nergens een lekkere flow in en kent de film een groot gebrek aan creativiteit. Enkele personages kunnen er wel mee door, maar andere personages zoals Crosby kunnen echt niet. Vreselijk emotieloos geacteerd, beschamend gewoon.

Deze film is een voorspelbare, rommelige en matige zit. Ik zie er maar weinig talent van Hooper in. De opbouw is matig, de horror kleurloos en het verloop zo veilig als maar kan. In principe doet deze film niets dat het maar een beetje laat onderscheiden van soortgelijke horrorfilms. Omdat de film niet heel moeilijk uit te kijken was geef ik er nog een 1,5* aan, verder scoort deze film heel weinig punten.

Oké.

Als geheel is het niet verkeerd, maar toch heb ik er geen wauw-gevoel van gekregen. The Mortuary Collection had ik al langer op het oog en toen ik een gratis versie op YouTube tegenkwam heb ik hem maar opgezet. Het was best een degelijke ervaring voor een avondje entertainment.

Vooral de rol van Brown is best apart. Ik zou hem totaal niet in zo'n rol als deze verwachtten. Gelukkig weet hij er wel behoorlijk wat mee aan te vangen. Custer als tegenspeelster doet het ook wel redelijk, maar redt het niet bij Brown en ook een hoop personages in de verhalen zelf.

Visueel heeft de film vooral een opvallende look. Het doet wat denken aan de films van Del Toro. Fantasierijk en speels. Qua decoratie is er genoeg detail in verwerkt en de cinematografie is erg geslaagd. Wel kent elk verhaal dezelfde stijl waardoor het aan variatie wat te kort schiet, maar wat er wel is ziet er goed uit.

De verhaaltjes zelf vond ik wat minder. Het eerste verhaaltje is niet eens 10 minuten geloof ik. Het eerste verhaal kent tevens nauwelijks een verhaaltje, maar wel een aantal grappige scenes. De tweede is wat flauwer maar tevens grotesker. Helaas vond ik het maar een matig filmpje waar de boodschap op een iets te kinderachtige manier door de strot van de kijker wordt gestampt.

Het derde verhaal vond ik verreweg het beste stukje, kent ook een volledig andere toon. Visueel zag het er ook zeker mooi uit, en het acteerwerk is erg op niveau. Het laatste verhaal, tevens een eerdere kortfilm van de regisseur, vond ik weer stukken minder. Flauw en dwaas gebeuren vooral. Niet iets waar ik erg makkelijk doorheen kwam.

Als geheel loopt het best lekker door maar ik vond het allemaal te veel aan een wat flauwe kant. Soms ook behoorlijk dwaas, maar niet altijd op de goede manier. Visueel ziet het er wel erg goed uit en het derde segment vond ik erg mooi. Het is goed voor een normale voldoende, maar niet meer dan dat.

Een oude klassieker.

Film die voor veel tegenwoordige films een beetje de basis heeft gevormd, terwijl de film niet eens 100 stemmen heeft op MovieMeter. Dat wil misschien wat zeggen over de film, maar uiteindelijk begrijp ik ook wel waarom deze film wat is achtergebleven. Erg interessant vond ik het als film namelijk niet bepaald.

Wel is de film opvallend groots en scherp opgezet. Al in één van de eerdere scenes is er een heel schip gezonken, wat verraadt dat er wel degelijk wat duiten over waren om de film te maken. Vervolgens springt de film naar wat meer introductie. Binnen ongeveer 30 minuten worden alle castleden en hun trekjes geïntroduceerd. Het voornaamste probleem is alleen dat ik de schurken charismaloos vond en de goedzakken juist erg saai.

Dat helpt niet bepaald wanneer er een finale achteraan komt waarin je duidelijk moet juichen voor de goedzakken. Gelukkig komt die finale wel met een redelijk sfeervolle setting in een bos. Erg spannend is het nooit, maar ik neem aan dat niemand dat meer echt kan verwachten van de film die zich 90 jaar geleden afspeelt.

Leuk om een keer gezien te hebben, uiteindelijk best vlot om doorheen te komen, maar verder geen film die me lang zal gaan bijblijven. Ik denk dat de film vooral leuk is om te zien waar enkele andere, modernere films hun inspiratie vandaan hebben gehaald. Verder alleen niet bepaald indrukwekkend meer, terwijl dit soort films me normaal wat beter smaken.

Regisseur Anthony DiBlasi lijkt het best tot z'n recht te komen als hij ook mee mag schrijven aan zijn projecten. Zodra hij daarin niet wordt meegenomen levert het een film af die niet bepaald toonaangevend is voor zijn kwaliteit(en). Most Likely to Die is een slasher in z'n puurste vorm, met vrijwel alle ingrediënten die nodig zijn om de boel aan de gang te krijgen. De creatiefste toevoegingen worden echter onthuld (en daarna vergeten) gedurende de opening, waar een spelletje met het slachtoffer wordt gespeeld. Het gebeuren dat volgt is eerder klassiek te noemen en het valt ten zeerste op dat de personages zelf weinig in te brengen hebben. De makers geven ieder een eigen karikatuur en dat is meteen alles wat ze meekrijgen, wat vooral in erg saai slachtvee resulteert. De moordenaar zelf is leuk versiert, maar straalt weinig dreiging uit. Het lijkt me vooral onhandig om met zo'n pak rond te banjeren, maar ter look kan het ermee door. DiBlasi pakt uit met enkele grafische moorden, maar eenmaal de bedenkelijke onthulling wordt gedaan vervalt de film in middelmatigheid en slaat simpelweg nergens meer op. Bovendien is het vooral opmerkelijk dat er van de visuele kwaliteiten van DiBlasi niet veel overblijft in Most Likely to Die.

Solide.

Deze film werd redelijk veel gepromoot, waarschijnlijk vooral vanwege de Russo-broeders die de rol van producent op zich nemen. De film zelf lost de verwachtingen gelukkig in die redelijk hoog waren opgeschroefd vanwege de onrustige promotie.

Diegene die een soort bloederige vertelling verwachten van de gruwelijkheden van IS, dat is dit niet. Dit is echt een puur oorlogsdrama, een beetje in de stijl van Lone Survivor al is die referentie toch net wat beter. Mosul kent ook hoop lange en stoffige oorlogsscenes die eigenlijk al in minuut 1 van start gaan waardoor het met een bepaalde toon opent.

Omdat iedereen daadwerkelijk zijn eigen taal spreekt voelt dit niet snel Amerikaans aan, maar hoe langer je de film kijkt hoe meer het eigenlijk in de lijn van een Amerikaanse film gaat vallen, alleen gesproken in een andere taal. Gelukkig ziet de film er wel goed uit dus kan je er een goed deel van vergeven.

Acteerwerk is best degelijk. Iedereen weet precies wat er van hem verwacht wordt. De beelden zelf zijn vaak redelijk hard, maar niet al te expliciet in beeld gebracht. Bloed spat niet bepaald tegen de camera aan, maar toch wel zien wat er precies gebeurd heeft het juiste en vooral genoeg effect. Geen onnodig overdreven actiescenes of slowmotion, gewoon zoals het is en dat houdt Mosul lekker nuchter.

De film blijft lang boeien en de realistische toon breekt regelmatig goed door. Hier en daar zitten er wat onnodig sentimentele momenten in maar die zijn op 1 hand te tellen. Actie had soms wat drukker en rauwer gemogen, het camerawerk is niet erg on-point. Verder zijn ze wel mooi ingericht qua visueel zicht.

Veel verhaal kent de film verder niet, het is echt een vertelling van een bepaalde periode. Dat is verder ook niet heel erg, want zo zitten de meeste oorlogsfilms in elkaar. Mosul ziet er goed uit, bepaalde regiepunten ondersteunen de film nog onvoldoende maar in het algemeen is het een betere film die door Netflix is uitgebracht. Heel happy zal je er alleen niet van worden.

Motel Hell ken ik al heel lang, toen ik pas net bekend werd met het horrorgenre. Daadwerkelijk kijken duurde echter nog een tijdje, totdat iemand het me had aangeraden. Het viel allemaal best tegen, maar ik kan moeilijk zeggen dat de film niet origineel is. Waar ze de concepten van Motel Hell vandaan hebben gehaald is me een raadsel, maar het brengt wel wat extra leven in de brouwerij. Minder sterk is dat de personages maar weinig indruk maken. Belabberd geacteerd door de protagonisten en de schurken komen compleet charismaloos over. Calhoun doet het niet slecht, maar een rol zoals die van hem vereist veel meer en Motel Hell geeft hem niks behalve een varkenskop. Regisseur Connor haalt ook niet genoeg uit qua gore, waardoor een film die een best veelbelovende titel draagt vooral een brave indruk achterlaat. Altijd jammer, want het hart zat op de goede plek en voor enige tijd blijft de film onvoorspelbaar.

De herziening bevestigt de eerdere geluiden die ik op dit forum meerdere keren heb laten horen. Mother! blijft een absoluut meesterwerk binnen zijn genre en dat woord hoeft niet vaak gebruikt te worden, maar regisseur Darren Aronofsky levert dat hier zonder twijfel af. Knap op inhoudelijk vlak met genoeg ruimte richting interpretatie en bijzonder overtuigend op het visuele vlak, het is daadwerkelijk zoeken naar opvallende minpunten. De claustrofobische manier van filmen rechtvaardigt daarnaast een onbehaaglijk gevoel en Jennifer Lawrence is bijzonder overtuigend in de hoofdrol, waardoor het verloop van de inhoud de kijker vrijwel direct bij de keel grijpt. Het laatste halfuur blijft onvergetelijk, maar ook de wat subtielere en mysterieuzere opbouw van Mother! is subliem. Het is logisch dat een project als deze een hoop gevoelens en meningen oproept, maar wat mij betreft blijft dit werkje ongeslagen in zijn kwaliteit.

Troma.

Niet mijn favoriete soort film, zal het ook nooit worden. Enkele gevallen zijn dan weer erg geestig, maar die komen dan voornamelijk vanuit Lloyd Kaufman zelf. Al die andere Troma-filmmakertjes kunnen me gestolen worden, of moeten zich op andere soort films storten zoals Kostanski.

Deze film begint inderdaad veelbelovend en kent de typerende Troma-typetjes die je in een film zoals deze kan verwachten. Extreem slecht geacteerd door de protagonisten, maar de echte hardcore typetjes doen het iets leuker. Vooral omdat ze zo onnozel zijn en totaal niet serieus zijn opgezet, het heeft wel iets.

Verder is er van alles mis met deze film. Het trash-genre is altijd een apart begrip geweest, maar ik zie het niet zo vaak gebeuren dat een film zich zo krampachtig op Trash stort. Ook deze Mother's Day heeft de kwaliteit van een goedkope pornofilm, ook iets waar Troma niet onbekend mee is. Het voornaamste probleem dat ik ermee heb is de vraag dat ook als je zo graag een Trashfilm wil zijn waarom je alsnog zo weinig moeite in je film moet stoppen?

Het voelt aan als excuus om je film af te raffelen en vol te stoppen met puberale humor en domme typetjes. Camerawerk is slecht, montage is gebrekkig en de spanning is ver te zoeken. Verder is het allemaal ontzettend chaotisch en druk waardoor het voor de kijker regelmatig niet te verteren is.

Het is niet zo dat er niks gebeurd, het is wel zo dat wat er wel gebeurd volkomen nutteloos en afgeraffeld aanvoelt en in beeld gebracht wordt. Het was allemaal relatief vermoeiend om doorheen te komen. De film is bij vlagen ontzettend fout en lomp en dat is een beetje de redding van de film, verder blijft dit een genre die me totaal niet ligt en dat me ook absoluut nooit gaat liggen.

Wel een ok home invasion filmpje.

Voor het genre is het zeker goed, maar bij deze film mist een groot element. Spanning. De brute momenten en gewelddadige daden mochten er wel wezen. Die "Mother" had echt een gezicht die ik de hele film een harde dreun wou geven.

Acteerwerk was niet bijzonder, maar wel beter dan de meeste filmpjes in dit genre. Sommige hadden ook nog een leuk kopie, en er zit ook een heleboel vermaak in. Qua vermaak kijkt deze dan ook zeker wel lekker weg.

Maar helaas, zoals ik al zei, had hier toch echt wel wat meer spanning in mogen zitten. Dit was alleen maar een film met een paar brute momenten. Had meer ingezeten.

Deze productie van Netflix deed me eigenlijk niets, voornamelijk omdat er voor de langste tijd ook helemaal niets gebeurt. Het begint eigenlijk al bij de nogal oppervlakkige vertolkingen van zowel Chloe Moretz als Algee Smith. De twee personages, waar het hele verhaal 't eigenlijk van moet hebben, bloeien nergens op. Met de onderlinge relatie evenals chemie kon ik daarom ook weinig. Na een best geslaagde opening is het ook opvallend hoeveel tijd regisseur Tomlin nodig heeft om naar de volgende spektakelscene te draven. Het is geen vereiste dat elk sciencefictiondrama vol wordt gepropt met actiescenes, maar wel als je met zo'n opening begint en vervolgens je eigen tempo eruit laat knallen. Pas bij de intrede van Castillo (overigens bij vlagen een compleet belachelijke vertolking) komt er weer langzaam leven in de brouwerij. De finale is best aardig en de visuele invulling niet verkeerd, maar het lage tempo, grote gebrek aan goede ideeën en het oversentimenteel uitgerekte einde laten Tomlin zijn eigen film vernietigen. Bij vlagen is er echt niet doorheen te komen, ondanks het veelbelovende concept. Jammer, want je verwacht bij dit soort films pakweg gewoon een stuk meer.

Tja.

Wilson wist me een paar weken te geleden nog een beetje te verrassen met de opzet van The Night before Halloween. Van Wilson wil ik eigenlijk nog wel meer van hem zien, maar Mothman komt blijkbaar van een periode waar hij zich nog uit moest worstelen helaas.

Mothman opent in ieder geval nog best redelijk. Aparte cinematografie, degelijke regie. Het leek nog wel even wat te worden, alhoewel het genre van I Know What You Did Last Summer wel een beetje uitgemolken is. Daarin is de film niet origineler. Maar dat neemt niet weg dat het er aardig uitzag.

De film valt eigenlijk pas om zodra de Mothman voor het eerst zijn entree maakt. De CGI is van erg bedenkelijk niveau. Iets wat Wilson later dus blijkbaar beter deed. Dit lijkt een beetje op een geanimeerde Blob met een boomstammenhuid. Het zag er niet bepaald goed uit. En die ogen kunnen inderdaad niet.

Erg jammer want Wilson verzorgt de rest van zijn film wat beter. De omgevingen zien er vaak sfeervol uit en kennen genoeg detail, maar zodra dat monster in beeld komt kan je de horroropbouw van de omgevingen niet serieus meer nemen.

Over serieus gesproken, Mothman neemt zichzelf te serieus. Dat monster ziet er behoorlijk ridicuul uit, maar Wilson lijkt dit zelf niet door te hebben. De rollen vragen ook te veel van de acteurs en actrices want geen enkele weet eigenlijk overtuigend te acteren. Enkel Leggio doet het goed, maar die is duidelijk meer ervaren. Jammer dat er ook geen enkel moment ruimte is voor een vorm van humor. Alleen maar opbouw van spanning die dus niet werkt.

De finale is opvallend bombastisch opgezet, maar tot een bloedbad kan het niet komen. Jammer, want een beetje een vieze bek had de film best goed gedaan. Nu is het een braaf SyFy-filmpje geworden die wat sfeervoller is dan zijn soortgenoten, maar dus qua acteerwerk en animatie nog een stuk minder is.

Best aardige mysteriefilm met korte horrorelementen. Ik dacht vooraf een wat puurdere horrorfilm te zien, maar regisseur Pellington zoekt het allemaal wat meer op psychologisch vlak. Wat mij betreft de juiste keuze, want het achterliggende idee van deze Mothman had absoluut niet gewerkt. Denk maar aan de schaarse vertoning in het eerste kwartier van de film. Direct wordt daar duidelijk dat slechte CGI aan de orde is, dus de focus verschuiven was een verstandige keuze. Gere en Linney zijn niet bepaald sterke personages, maar de film kent een aangenaam tempo en een best degelijk sfeertje. Ronduit spannend, verbluffend of intelligent is de film nergens, maar voor een keertje zeker niet verkeerd.

Om positief te beginnen vond ik deze film een goed verhaal hebben. Het infiltreren van een bepaalde misdaadorganisatie of de politie is niet iets wat menig filmliefhebber nog nooit heeft gezien, maar allebei in een enkele film had ik zelf nog niet eerder meegemaakt (of ik ben het vergeten). Persoonlijk vond ik het erg plezant dat overacting niet zo aan de orde is binnen Infernal Affairs, aan de andere kant ontwikkelde ik nergens echt een bepaalde sympathie of enig begrip voor iemand in deze film. Regisseurs Lau en Mak besteden een best behoorlijke hoeveelheid tijd aan het tot leven wekken van de twee hoofdpersonages, maar zonder een opborrelende voeling duurde het me vooral te lang en deden diens persoonlijke problemen en gevoelens me erg weinig. De ernst van het concept kwam ook nergens op me over, want de inhoud van de film is best groots en bijzonder. Visueel wordt er gekozen voor een wat beperkte stilering, waardoor de film ontdaan is van mooie plaatjes (buiten het feit dat Hong Kong een schitterend land is), maar dat is uiteraard een logische keuze binnen een film die zich liever focust op de uitwerking van het verhaal. De finale is knap, waarbij ik regelmatig werd verrast, maar al bij al kan ik niet zeggen dat een film als deze me heel lang zal gaan bijblijven.

Leuk!

Eindelijk is er dan de Luhrmann die volledig in mijn straatje ligt. Het was altijd een regisseur waarvan diens frisheid en snelheid me erg aansprak, maar hij koos steeds de verkeerde omgeving uit om mee uit te pakken. Met Moulin Rouge! lijkt hij zelf volledig in controle te zijn over z'n film. Dat pakt dan ook uit in erg lekker vermaak.

Wellicht dat de film met 127 minuten iets te lang duurt, want de kern is tamelijk dun, maar de vaart waarmee Luhrmann regisseert maakt dit niet zozeer een probleem. Ook een verrassende prestatie van Kidman overigens. Kon haar in Australia helemaal niet waarderen, maar hier past ze perfect in. Soms iets te sterk aangezet, maar daar kon ik mee leven. Ideale charme voor de rol die ze speelt.

Vooral de editing pakt geweldig uit die alle nummers met de nodige flair versiert. Heerlijke montage, oog voor detail en snelheid. Het concept boeide me eigenlijk niet zo zeer, maar Luhrmann verpakt het met een tempo waar je voor buigt. Kwam de film zonder moeite door, waarbij het voldoet aan de nodige spanning, romantiek en dramatiek zonder dat dit ergens uit de bocht vliegt. Om dat voor elkaar te krijgen in een film die zich kenmerkt in hard geluid is knap.

Erg leuke rollen verder. In het begin vond ik ze wat te theatraal, maar eenmaal je opgewarmd bent aan de snelheid en drukte van de film is het optimaal genieten. Dan past het er allemaal gewoon goed in en kan je er weinig meer tegenin brengen. Overigens ook geweldige combinatie tussen nummertjes die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben. Kon een aantal keer leuk met het ritme meetikken.

Dit is een film die echt speciaal voor mij geregisseerd lijkt te zijn. Eindigt overigens ook goed. In het middenstuk lijkt de film iets te lang in sentimentele liefdesnummers te vervallen, maar gelukkig verliest Luhrmann verder zijn controle nooit. Kleurrijke, frisse, grappige en buitengewone film waarvan je er tegenwoordig weinig meer van ziet. Ben gelijk benieuwd geworden naar de nieuwste film van Luhrmann.

Matig geacteerde, oninteressante slasherfilm waarin iemand in een muizenkostuum de boel op stelten zet. Met Mickey Mouse heeft dit in principe weinig te maken, buiten het feit dat er moordenaars in een pak rondlopen (Winnie de Poeh zit er trouwens ook nog tussen) dat enigszins lijkt op dit figuur. Regisseur Brendan Petrizzo pakt verder uit met een aantal bloederige en praktische moordpartijen, maar bekommert zich te veel om dramatiek en bijzaak zoals opbouw van onbelangrijke legendes. Het resulteert in een nogal saaie film die zelfs met de bijgesleepte absurditeit niet weet te entertainen.

Huh.

Wel erg bizar dat zoveel bekende acteurs zich hier voor hebben verzameld, en ook allemaal een flauw iets spelen. Ik weet nog steeds niet of ze ervoor betaald kregen of gewoon zo'n beetje vrijwillig erbij zijn gekomen, maar dit doet hun status niet bepaald eer aan.

Wel punten met zo'n bekende cast, want het maakt het wel wat leuker om tegenaan te kijken. Hoe sommige acteurs zichzelf ook voor lul zetten is wel komisch en is de film soms ook lekker droog. Jammer dat niets eigenlijk zin heeft.

Behoorlijk wat random dingen, die echt stuk voor stuk nergens op slaan. Hierdoor is het verhaal zelf ook minder interessant om te volgen en is het soms zelfs saai. Slechts de supercast weet de film wat naar hoger niveau te tillen.

Mowgli ging de boeken in als een wat donkerdere variant op de bekende legende, maar eigenlijk komt dat slechts door één bijzonder gruwelijke scene waarin het hoofd van die pup bij het jagerskamp wordt aangetroffen. Dat overrompelde me even, maar we hebben het wel over slechts een enkel moment. Regisseur Andy Serkis volgt voor de rest relatief braaf de lijntjes om dit soort dure films te dirigeren, waardoor het als geheel redelijk voorspelbaar biedt wat je ervan kunt verwachten. Het acteerwerk is weinig imponerend en de computereffecten zien er bijzonder lelijk uit, maar de makers hebben niettemin een aardig gevoel voor avontuur. Het camerawerk beweegt energiek met de dieren mee en de inslag rondom de helft zorgt voor onvoorspelbaarheid, maar dat betekent niet dat de film doorlopend boeiend is. Een erg korte en inspiratieloze finale gooien verder roet in het eten, maar het luchtige eerste halfuur is niet moeilijk om uit te zitten. Geef mij toch maar de versie van Jon Favreau, die wat mij betreft de kern van de legende aanzienlijk beter begreep in het kader van vermaak.

Opvallend.

Dit soort films kijk ik altijd wel door een sceptische bril, zeker aangezien je nogal makkelijk beïnvloed kan worden via het internet. Ik volg dan ook eigenlijk niet al te veel bewegingen, maar deze film wist me nog wel te overtuigen. Toch zit deze film niet zonder zijn minpunten.

Maar verder ook met genoeg pluspunten. Deze film voelt bij vlagen drammerig en pusherig aan, maar niet te vaak. Dat is juist het verfrissende, want waar films zoals Antebellum de mist ingingen weet deze film het iets beter aan te pakken. Zeker omdat alles niet te ver wordt overdreven. De boodschap hangt er wel, maar Poehler springt er niet te straight-to-the-point op in. Het zijn gewoon van die probleempjes die tot op de dag van vandaag nog steeds aan de orde zijn.

Acteerwerk is verder wel oké. Enkele personages spelen erg stereotiep, maar wel met net aan genoeg overtuiging. Schwarzenegger vond ik weer leuk, ook al hoor je hem hier niet leuk te vinden. Langford in haar bijrol doet het ook meer dan prima. Moxie valt wel in de categorie waarbij de bijpersonages het beter doen dan de hoofdpersonages, maar dat mag de pret niet drukken.

Waarbij ik normaal dit soort films als aanstellerig ervaar had ik dat hier niet zo zeer. Ik vond eigenlijk wel dat de film gelijk had, want dit soort dingetjes worden inderdaad te veel over het hoofd gezien. Op een filmische manier wordt het dan iets sterker aangezet, en soms is het vervelend, maar niet te vervelend. Ik kon de boodschap van de film eigenlijk in het algemeen best wel ondersteunen.

Het ligt er dan ook aan of je het wel wil geloven. Je kan dit soort films snel wegzetten als gezeik, maar soms moet je ook weleens accepteren dat een film gelijk kan hebben. Dat heeft deze film dan eigenlijk ook, maar doet dat soms op een iets te ongenuanceerde manier. Zo worden veel mannelijke personages als slecht afgeschilderd en veel vrouwelijke personages als goed. Die toon hangt er wel te veel bovenop.

Visueel verder lekker fris en fruitig, weinig punten waar ik me echt aan gestoord heb. Het kijkt vooral erg lekker weg allemaal en de lange speelduur is daarmee geen enkel probleem. Soms neemt Poehler haar eigen beweging ook een beetje in de zeik, wat ik ook wel kan waarderen. In het algemeen vond ik dit eigenlijk gewoon een prima film. Soms te drammerig en ongenuanceerd, maar verder best aardig. Vlot vermaak, geinige humor soms. Niks mis mee.

Mwa.

Al vooraf maar weinig van verwacht. Maar in een hoop films die niet al te hoog beoordeelt worden kan ik nog wel enige lol uithalen. Alleen was dit dan best een tegenvaller. Ik zeg niet dat elke film realistisch moet zijn, maar de ongeloofwaardigheid van deze film kwam regelmatig boven de Eiffeltoren uit.

Pitt & Jolie doen als spionnen namelijk wel heel erg hun best om te zorgen dat iedereen ze aan het werk ziet. Jolie zelf viel me ook qua acteren redelijk vaak tegen. Met knap zijn kom je er bij nog niet helemaal, en ondanks de 2 destijds verliefd waren, lijkt ze alleen maar hier te staan voor haar uiterlijk. Pitt heeft dan wat meer charme in mijn ogen.

Komedie is ook niet erg geslaagd, maar weinig moeten lachen op een aantal glimlach momentjes na. Met een best leuk bedacht verhaal kan je komedie waanzinnig goed laten slagen, maar buiten de chemie was er hier op komisch gebied maar weinig te beleven voor mij.

Actie zelf valt ook tegen, vooral op de manier waarop het gebracht wordt. Slecht in beeld gebracht en nergens echt leuk. Hier en daar grof geweld met grote wapens, maar een echt leuke impact of kick geeft het niet. Vooral omdat Pitt & Jolie in mijn mening geen echte actieacteurs zijn.

Soundtrack is ook vervelend, probeert de film erg melig te maken maar doet dit niet. Het werd op een gegeven moment zelfs irritant omdat het geen bijdrage had en compleet misplaatst aanvoelt. Maar de film zelf is best vlot en het verhaal is leuk genoeg om te blijven boeien.

Visueel ook helemaal niet slecht, best leuke designs voor het gebouw en best lollige ontploffingen. Het had allemaal wat gedurfder gemogen misschien, en het in beeld brengen ervan had beter gemogen. Maar voor de rest gingen de 2 uur snel om gelukkig.

Erg aardig.

Opvallend goede film met een uitgekauwd concept. Regisseur Evans kende ik verder ook niet bepaald, en zijn carrière op MM die enkel uit 2 films bestaat doen ook niet bepaald hoge verwachtingen oplaaien. Gelukkig was Mr. Brooks een zeer aangename verrassing.

Ik weet niet wat het is met deze film, maar het doet gewoon een bepaald iets goed. Het werkt gewoon op een gekke manier. De sfeer zit goed, de strakheid vanuit de regie werkt en de scenes lijken allemaal iets toe te voegen. Er kan veel mis gaan binnen een film zoals deze, maar toch weet Evans de lat hoog te houden.

Costner en Cook in de hoofdrollen beloven geen positieve verwachtingen, maar het viel erg goed mee. Costner speelt echt goed en weet precies de juiste uitstraling aan zijn rol mee te geven. Ook Cook viel me mee, alhoewel hij iets te geforceerd en vooral te duidelijk een komische inslag moet geven.

Ook de overige crewleden doen het erg aardig, zeker Moore viel me uiteindelijk erg mee. Normaal irriteren dit soort rollen, de wijze agent, me mateloos. Toch irriteerde het me in Mr. Brooks niet. Dat ligt niet aan de diepere laag die de rol krijgt, maar gewoon aan de uitstraling denk ik zo. Het is gewoon niet vervelend.

Clichés genoeg, maar de film weet er vlot mee om te springen. Verder verliest de film na 70-80 minuten wat kracht en weet de vaart en strakheid die het eerste uur goed had er niet meer terug in te krijgen. Het eindigt wel erg gepast, maar uiteindelijk is de verrassing er gewoon een beetje af en kan de sfeer er niet voor 120 minuten in blijven.

Verder is het allemaal ook niet zo spannend, maar vooral leuk en strak uitgevoerd. Costner speelt een uitermate charmante killer en de personages hebben allemaal genoeg diepgang en vooral de juiste uitstraling om boeiend te blijven. Leuke film dit, viel me erg mee.

Humoristische combinatie tussen drama- en horrorfilm, waarin de griezelelementen uiteindelijk overheersen. Regisseur Brandon Espy profiteert van een erg vlot concept met genoeg luchtigheid en komische timing om vermakelijk te blijven, bovendien speelt Elvis Nolasco een erg leuke rol als Mr. Crocket. De effecten worden voornamelijk praktisch gehouden en deinzen niet terug voor het benodigde bloedvergieten, ondanks dat het beste moment zich al in de opening afspeelt. Helaas neemt de basis van de film zichzelf erg serieus en is het acteerwerk van de protagonist niet best, waardoor zeker het middenstuk ten onder gaat. De finale heeft daarnaast niet genoeg durf en creativiteit om te overtuigen, waardoor de beste momenten van de film zich toch te vroeg komen melden. Espy probeert met zijn debuut eigenlijk iets te veel, want de connectie tussen dramatiek en een grote dosis cheese gaat simpelweg niet heel lekker samen, maar de potentie is er zeker.

Typische Sandler.

Toch wel een film uit de tijd dat hij rol na rol aannam waarvan elke rol hetzelfde was maar in een andere omgeving. Daarvan kan je houden of niet, maar het valt moeilijk te ontkennen dat Sandler het niet goed deed. Soms komt hij wat ongemotiveerd over, maar eenmaal de film loopt, loopt het ook echt goed door.

Dit keer dus Sandler in een soort superheldenfilm, maar wie hem als acteur een beetje kent zal vast wel weten dat de komedie rondom hem daarbij voorrang krijgt. Toch is dit een van de weinige films waarin de aparte combinatie wat beter werkt. Sandler draagt de film wellicht niet, maar valt op tussen de wat saaiere rollen zoals die van Ryder.

Een beetje jammer van de soms terughoudende regie, maar verder kon ik er wel om lachen en heb ik me ermee vermaakt. De scenes waarin er wat actie bij komt kijken zijn leuk en enkele andere sequenties zelfs ronduit creatief. De lijn blijft altijd zichtbaar en veilig, maar de film wijkt er wel genoeg van af tussendoor om wat vreemde en lollige scenes in het geheel te mengen.

Ik ben Sandler door de jaren heen steeds meer gaan waarderen. Uiteraard zitten er ook best matige rollen tussen of films die als geheel gewoon zwaar kut zijn, maar Mr. Deeds behoort tot een soort film die hem dwingt om ook echt mee te werken aan de productie. Dan zie ik liever dit dan bijvoorbeeld een Grown Ups.

Het heeft even geduurd voordat ik deze Horrorproductie van Netflix heb kunnen zien, maar veel heb ik al die tijd niet gemist. Tegenwoordig lijkt het een race te zijn voor regisseurs en bedrijven om zoveel mogelijk verhalen van Stephen King te verfilmen, maar tussen alle mooie keuzes is Mr. Harrigan's Phone voor mij vooral onbegrijpelijk. Op het vlak van horror heeft regisseur Hancock in ieder geval weinig te melden. Het duurt bijzonder lang voordat aan de kijker onthult wordt hoe de vork definitief in de steel zit, en dan omtrent het enkel een geestenmoordenaar die via mobiel kan worden opgeroepen. Tja, je zou er maar 80 minuten op wachten. De weinig subtiele maatschappijkritiek van King vond ik vooral makkelijk, maar qua coming-of-age vond ik de film op z'n best dankzij sympathieke personages. Twee meer dan degelijke acteerprestaties van Sutherland en Martell weten een beetje leven in de brouwerij te houden, maar enige spanning, sfeer of verrassing is ver te zoeken. Het rechtvaardigt naar mijn inzien gewoon geen film van 105 minuten en juist vanwege het gebrek aan originele ideeën en uitschietende scenes ga ik ervanuit dat ik het verloop na een week of 3 alweer helemaal ben vergeten.

Vrij suf.

De film krijgt inderdaad punten voor het visuele niveau. Vooral de speelgoedwinkel was wel een genot om naar te kijken. Dustin Hoffman speelt een wat bijzondere rol en dat doet hij opzicht prima, maar ook wel een beetje flauw.

Portman was ook tegenvallend, van haar ben ik echt wel beter gewend. De film kent een aantal best leuke scenes, waardoor je de film wel blijft volgen, maar komt wat gehaast over. Vooral naar het einde toe leek het alsof het budget op was en ze dus maar snel een einde eraan moesten breien.

Krijgt punten voor het visuele, maar qua verhaal en personages was het te zwak. Ook voor kinderen niet helemaal de ideale film, terwijl het beter had kunnen zijn. Vooral met een acteur als Hoffman zit me meestal wel goed.