Opinions

Monster Mash vormt ongeveer de kinderlijkere variant van The Rocky Horror Picture Show, met monstertjes in plaats van travestieten. In dat opzicht wil dit allemaal nog wel onderhouden, waren het niet dat regisseursduo Joel Cohen en Alec Sokolow er een nogal eenvoudig schouwspel van maakt. De locatie ziet er sfeervol en authentiek uit, maar de figuren ogen goedkoop, de inhoud kinderachtig en de humor vervelend. Na 30 minuten begint deze film dan ook serieus te vervelen en is het einde halen toch moeilijk.

Ik wacht nog altijd met smacht op de volgende film van regisseur Chris von Hoffmann, want met Monster Party laat hij genoeg potentie zien. Deze film vormt een fijne wisselwerking tussen allerlei genres en ideeën, die creatief en doeltreffend bij elkaar komen. Fijn dat de makers het moeiteloos voor elkaar krijgen om het tempo te versnellen/vertragen en laten met meerdere onverwachte wendingen zien dat alleen hen de baas zijn over de inhoud. Dat zal niet iedere kijker smaken, maar dat neemt niet weg dat het degelijk ingevulde en goed geacteerde kwaliteit vormt met een boel memorabele scenes en personages. Niettemin blijft het jammer dat de aanloop net te weinig sfeer kent en de horrorkant van het verhaal bij lange na niet hard genoeg uithaalt, op dat vlak mag Von Hoffmann zijn talenten nog wat verder uitdiepen.

Niet best nee.

Toch is het concept nog wel leuk bedacht. Een film in het found footage stijltje die iets anders uitprobeert, ik vind het helemaal prima. De uitwerking van The Monster Project laat echter veel te wensen over. De liefde is er zeker, maar het talent klaarblijkelijk niet, en dat valt soms te merken.

Zeker qua duur van de film, die echt veel te lang is. The Monster Project lijkt een beetje in 2 helften te zijn opgedeeld. De eerste is meer drama en wat mystery, terwijl de tweede helft de volledige overgang maakt naar horror/thriller. Dit klinkt nog best aantrekkelijk, maar beide helften worden maar matig uitgewerkt helaas.

De eerste helft sleept vooral, erg lang. De personages voelen nooit realistisch aan en acteren ook niet al te best, Quezaire uitgezonderd want zijn vele pogingen om volop te schmieren werken wel in het voordeel en zorgen ervoor dat de eerste helft niet compleet verdoezelt in saaiheid. Van de rest krijgen we vooral standaard en veel te serieuze personages die geen seconden weten te boeien.

Als de monsters in beeld komen lijkt de film kort even een origineel pad te bewandelen maar al snel is er duidelijk dat er maar weinig gedaan wordt. Waarschijnlijk i.v.m. budgettaire beperkingen, waardoor het vooral op acteerwerk neer moet komen vanuit de monsters. Het jammere is dat het alleen bedroevend is, zeker die demon kan er echt weinig van.

Tweede helft slaat volledig om, en ook ineens. Het maakt de film wel even leuk, want in hoog tempo wordt de groep plots belaagt door drie monsters die allemaal behoorlijk gek zijn. Spannend wordt het niet, maar het vermaak schiet flink door en het werkt ook voor 20 minuten. Het jammere is dat de tweede helft wel 40 minuten doorgaat waardoor het allemaal wel heel erg gaat slepen.

Tel daar nog enkele vervelende keuzes bij op en een spanningsloos geheel en dan kom je helaas niet ver. Met enkel schrikmomenten en bombarie kom je er nog niet. Tussendoor krijgen we gelukkig nog wat scenes die visueel even de moeite zijn, maar het grootste deel wordt besteedt aan nightvision beelden die allang eerder en beter zijn gedaan, bijvoorbeeld in Grave Encounters. The Monster Project is een film met een leuk concept, maar matig uitgewerkt helaas. Jammer.

Vermakelijke horrorkomedie met een wat kinderlijke invulling, ook al komen die invloeden sterk samen in de finale. Je moet uiteraard een bepaalde leeftijd of aanleg voor nostalgie hebben om veel uit The Monster Squad te kunnen halen en regisseur Fred Dekker mikt ook wel heel nadrukkelijk op infantiele humor, maar eenmaal de film uit de startblokken schiet loopt het lekker door. De griezels zien er daarbinnen wat goedkoop uit, maar de wedstrijd tussen de kinderen en deze club engerds is amusant en dat lijkt dan ook het primaire doeleinde te zijn van Dekker. Omdat de sfeerzetting onevenwichtig en spanningsloos voor de dag komt, wint het eindresultaat uiteindelijk net geen voldoende.

De films van de Wright-familie zijn iets geheel eigens, want je kan je haast niet inbeelden dat je dit soort drek met absolute passie kunt afleveren. Halloween Hero was bijvoorbeeld vijf jaar geleden al een knap staaltje onkunde, maar Monster Tapes doet een goede poging om dat niveau te bereiken. De helft van de film bestaat op die manier uit AI-gegenereerde beelden die slecht zijn gecoördineerd. Zodra schietende soldaten het zogenaamde monster tegenkomen, is het namelijk totaal onoverzichtelijk wat er precies aan de hand is, behalve dat er een boel bomen, stenen en mensen in het rond vliegen. Auto's rijden opeens door rood mos heen, boomstammen die naar beneden vallen hebben de omvang van een volledige boom en naar het einde toe valt er uit het niets een slecht bedachte wending voor je kiezen. De totale onkunde en het volledige onbegrip om een goed verhaal af te leveren nemen letterlijk bizarre proporties aan, maar het levert een onbedoelde hilariteit op die Monster Tapes van het laagst mogelijke cijfer redt.

Wel ok.

Ondanks de matige reviews vond ik de film best meevallen. Toegegeven, het verhaal is niet ontzettend bijzonder en is de film ook voor kinderen misschien wat tegenvallend. Dat monstertje was niet te best vormgegeven, maar was wel een leuk beestje.

Cast doet het best leuk, Levy is altijd wel een prettige actrice om te zien. Till is ook wel leuk maar al wat minder. De film is qua grappen wat flauw, maar er zit genoeg actie en spektakel in om te blijven vermaken. Vooral de truck scenes zijn leuk.

Wat flauw, maar ik heb me echt wel prima vermaakt hiermee. Geflopt was overigens wel te verwachten, dit is niet echt de film dat mensen naar de bioscoop trekt, toegegeven. Meer een film die je thuis op de bank het beste kan bekijken.

Toegegeven.

Van tevoren kan je hier eigenlijk geen hoge verwachtingen van hebben. Ik keek deze film vooral om me weer even als een klein kind te voelen, terwijl ik nog met een enigzins kritische blik de film kon kijken. Ik moet zeggen, het valt reuze mee.

Op voorhand lijkt dit voor een wat serieuzere filmkijker een mislukte film te zijn. De kostuums zijn de grootste grap van de film. Zelfs kinderen zullen niet bepaald van de looks opkijken denk ik zo. Alles is heel sterk aangezet maar de verkleding lijkt echt uit de winkel voor 30 euro te komen.

Maar ergens zijn deze films ideaal om je weer even wat jonger te laten voelen. Al denk ik dat deze film het ideale "hier-was-ik-vroeger-doodsbang-voor" voorbeeld is. En als volwassenen moet ik toegeven dat hier behoorlijk grove stukken inzitten voor een telekids-film.

Verder is het verrassend sfeervol soms. Er is veel gedaan aan een spannende sfeer, en opvallend sterk cameragebruik tussendoor. Lekker energiek gebracht, waardoor de film nooit verveelt. Kreeg ook niet het idee dat deze film 80 minuten duurt, ik was al na een uurtje klaar.

Vooral de sfeer lukt best goed in de film. De sets zien er lekker spookachtig uit en ondanks dat het monster er belachelijk uitziet is het energiek en lollig gebracht. Ik moet zeggen dat je je niet snel zult vervelen in deze film.

Wel is de film wat chaotisch buiten de slechte kostuums om. De verhaallijn is vaak wat moeilijk te volgen omdat de meeste gebeurtenissen zowat uit de lucht lijken te komen. Dan ben je bezig met een verhaal, komt er bijvoorbeeld plots een liedje doorheen. Het zorgt voor een wat chaotische indruk.

Voor de rest best grappig eigenlijk. Energiek in beeld gebracht en sfeervolle sets zorgen voor een prima uurtje vermaak. Duidelijk op de kinderen gericht, al zitten er wel gedurfde stukjes in. Volwassenen moeten misschien door wat drukke acteurs heen bijten, maar voor de rest is dit echt niet zo verschrikkelijk.

Tegenvaller.

Ik ga me er voor nu even bijleggen dat Bertino niet echt mijn regisseur gaat worden. Dit is de derde die ik van hem zie en de vierde die nog ontbreekt is zijn minst beoordeelde film. De potentie was er met deze film echter wel, en zeker na een intense introductie was ik er helemaal klaar voor om amazed te worden.

Wat deze film in zijn voordeel kan trekken is het sterke acteerwerk van zowel Kazan als Ballentine. De twee vormen interessante personages en laten de zwaardere scenes zonder moeite werken. De introductie waarin de moeizame relatie wordt blootgelegd tussen moeder en dochter bewijst zich echter intenser dan de situatie waarin ze opgegeten kunnen worden door een monster.

Wat ook indrukwekkend te noemen is aan deze film is de omgeving, het donkere bos is uitstekend gekozen en ingericht. Cinematografisch is dit een knappe film te noemen en het monster is indrukwekkend. Wat ontbreekt, op wonderbaarlijke wijze, is de spanning. Ondanks dat het trage tempo noodzakelijk is, weet Bertino er nooit dreiging in te krijgen.

Er zitten meerdere problemen in qua geluid, maar ook qua griezelen. Er valt te weinig te beleven qua horror en de spanning die je hebt met een dreiging die je door de donkere omgeving niet kan zien breekt gewoon niet door. Ik denk ook niet dat de donkere omgeving goed en effectief genoeg gebruikt is, want de film kent niet veel opbouw met de horrorscenes zelf.

Ik had er behoorlijk zin in vooraf, maar The Monster kon me helaas niet overtuigen. Het is ook best knap dat de film daar niet in slaagt, want het doet heel veel goed, om het vervolgens gewoon niet echt voor elkaar te krijgen. Daarmee kan ik concluderen dat een film die meer horror moest zijn indrukwekkender is op het vlak van drama helaas.

Edwards doorbraak.

Ik ben me ervan bewust dat deze film dieper wil graven dan enkel een monsterfilm te zijn en dat kan ik waarderen. Daarnaast had de productie ook enkel een budget van een half miljoen en een team dat door gebied trok waar ze eigenlijk niet moesten komen. Leuk ook om te weten dat ze enkel 7 mensen ter beschikking hadden als team.

Monsters is een film die veel genres aanraakt. Het is voornamelijk een sciencefictionfilm met wat avontuur en romantiek, maar vooral drama. Tussendoor hele korte thrillerscenes, en de enige scene die echt actie bevat is de opening. Die vond ik dan ook gelijk het beste stuk van de film, ook al is dat niet echt een tekenende scene voor de rest van de film.

Goed geacteerd en een aantal sterke scenes, verder vond ik Monsters vooral saai. Dat ligt er vooral aan dat er geen hol gebeurt voor een te lange tijd waar ik niets mee kon. Hier en daar een aardig sfeertje, verder bijna niets dat de kijker echt betrekt in het verhaal. Snap dat er niet veel budget voor grootse dingen beschikbaar was, maar verder is er als alternatief gewoon niet zo veel te bekennen.

Wanneer de film zijn tanden laat zien is het ook daadwerkelijk een sterke film, maar verder heb ik me vooral verveeld. Wel leuk voor Edwards dat dit de film was die zijn grote Hollywood-carrière heeft ontketend, waaruit grotere dingen kwamen. Monsters is vooral leuk voor diegene die niet zo houden van grootse verwoesting en actie, ik kon er zelf niet zo veel mee.

Flauw.

Dit soort films zullen waarschijnlijk goed werken voor de jongste kinderen onder ons die tijdens Halloween eens wat enger werk willen kijken. Dan bedoel ik echter wel de jongsten onder ons, geen 12-jarigen. Denk aan 5-jarigen. Monsters at Large is een redelijke introductie richting horror, maar kan totaal niet tippen aan de overige kinderfilms die dit veel beter weten uit te werken.

Wat vooral jammer is, is dat de regisseurs en schrijvers het zelf bij voorhand al opgegeven lijken te hebben. Dit moet toch wel één van de vlugst in elkaar gedraaide films ooit zijn. Wellicht dat ze allemaal samen een soort filmkamp hadden waarbij een gun-for-hire met net wat meer ervaring de boel aan elkaar mocht verbinden. Het komt vooral lui en haastig over. Het constant ontwijken van effecten en kansen op cinematografisch redelijke beelden vormt een stoorzender.

Verder is het gemis van echte nostalgie ook constant aanwezig. De enige paar scenes die ik echt leuk vond waren die in het spookhuis. Een andere gemiste kans is het gebrek aan monsters, ondanks de titel. Je zou hopen dat er wat meer plezier te bekennen was door een variatie aan bedreigingen te includeren, maar Murphy had klaarblijkelijk eerder plannen die aan moraal gelinkt waren. Verwacht dus maar een enkel slecht geanimeerd monstertje.

Door de energieke aard van de film kijkt het nog aardig weg, maar anderzijds zijn er wel honderden kinderfilms die dit soort concepten leuker, nostalgischer en plezieriger hebben uitgewerkt. Deze film stelt vooral teleur door regelmatig voor de simpelste keuzes te gaan op het vlak van effecten, vormgeving en detaillering. Echt bodem van het putje is het niet en de doelgroep zal er wellicht even zoet mee zijn, maar ik kan hier ondertussen niets meer mee.

Het heeft potentie.

Monsters of Man had ik al op het oog vanaf het moment dat ik de film aan de database had toegevoegd. Toen kwam echter de speelduur naar voren, en besloot ik maar even met de film te wachten. Ik had op het eerste gezicht een snel tussendoortje verwacht van maximaal 90 minuten, maar deze film wil toch wat meer zijn dan dat.

Ik snap alleen niet zo goed waarom, want eigenlijk heeft de film niet veel dat reden geeft om de film uit te rekken naar 131 minuten. Enkele heftige beelden of onderwerpen presenteren geeft je geen pass om je film zo lang uit te rekken. Ik zie het namelijk na afloop nog steeds als een relatief simplistische actiefilm die door zijn eigen tempo wordt gehinderd.

De actie ziet er ook niet al te best, gezien regisseur Toia de kogels niet erg indrukwekkend of met adrenaline in beeld krijgt. De omgeving is mooi gekozen en de natuur is prachtig, maar de actie is simpelweg niet gaaf of rauw genoeg om indruk te maken. Het voelt erg herhaald aan, want actie op een mooie achtergrond is ook al door talloze andere B-films eerder gedaan.

Het acteerwerk kan er mee door en Toia probeert de personages een gezicht te geven, erg uniek worden ze alleen helaas niet. Vervelend evenmin, dus voor mij kan het ermee door. Het verhaal kent tijdens de eerste helft een aardig tempo, eenmaal je de tweede helft instapt begint het wat saaier te worden. Aangezien de film dan nog zo lang duurt heb je als kijker even de tijd nodig om er weer in te komen, wat trouwens niet eens is gelukt bij mij.

In het algemeen is het geen slechte film met een staaltje indrukwekkend designwerk. De robots zien er serieus goed uit en Toia toont zich op bepaalde vlakken een talent. Het mist echter een effectief tempo en echt goede actie. Hard is het soms wel, maar in het algemeen ook te veilig geschoten. Geen gave dingen te zien hier, en over een duur van 131 minuten is dat toch wel iets wat aan je gaat knagen. Maar ach ja, it is what it is.

Mwa.

Een wat mindere kinderanimatie. Deze film kent een saai verhaal en vrij flauwe momenten. Meestal boeien animatiefilms me wel een beetje, maar dat was hier eigenlijk nauwelijks het geval. De karakters en monsters zijn suf uitgevoerd.

De achtergrond van de monsters is toegegeven wel leuk uitgevoerd. De film kent een paar stijvol geanimeerde actiespektakel scenes en weet vooral naar het einde toe wel te boeien. De rest kan je laten voor wat het is.

Met het verhaal had ook simpelweg meer gekund. Het voelt nogal onnodig kinderachtig en suf aan. Je hebt best leuke karakters, maar dan schrijf je zo zo uit. Daar ga je dan toch wel een beetje de mist in.

Sterk.

Had de film al voor een langere tijd op het vizier maar had het eerste deel, waar ik in mindere mate naar uitkeek, nog niet gezien. Op een avond allebei de delen maar even doorgepakt. Na de eerste film verwachtte ik niet zoveel meer van dit tweede deel, die door veel gebruikers de grond in wordt gestampt. Tegen verwachtingen in bleek het echter geweldig te zijn.

Sowieso kan ik de algemene kritiek moeilijk ondersteunen. Misschien dat de film zichzelf wat ongelukkig promoot, maar net als de vorige film zijn de monsters meer een extra dimensie en achtergrondopvulling. Een centrale positie nemen ze nooit in. Ze zijn er wel, maar vooral in de schaduwen. Had inderdaad compleet weggelaten kunnen worden, maar ik vind het de film juist een eigenzinnig sausje geven.

Sowieso is het allemaal erg sterk geregisseerd. Uitstekende focus, grauwe en sterke kleuren gecombineerd met zeer fraai effectenwerk. De monsters maken elke keer dat ze in beeld komen veel indruk, en het feit dat ze niet al te vaak in beeld komen maakt de scenes alleen maar indrukwekkender. Green speelt heel slim met zijn publiek, geeft telkens een stukje weg maar nooit te veel waardoor mijn eigen focus er in ieder geval nooit vanaf ging.

Acteerwerk is ook naar behoren en de personages hebben allemaal genoeg karakter om niet vergeten te worden. Monsters: Dark Continent is in principe een oorlogsfilm waar af en toe wat monsters bij komen kijken. Die zijn slechts enkele keren interactief, maar de film zelf boeit al genoeg om dat te rechtvaardigen. Ik vind het bijzonder om te lezen dat de film zo algemeen als saai wordt ervaren. Mijn aandacht verslapte nergens, heb ten alle tijden geboeid gekeken.

Het is wat anders dan de conventionele monsterfilm waarin soldaten alleen maar tegen de monsters schieten, maar Green weet naar mijn inzien de balans tussen subtiliteit en actie perfect te vinden zonder maar een enkel moment de onderliggende boodschap uit het oog te verliezen. Overigens ook een sterk stukje geluid tussendoor, zeer indrukwekkend. Soms kakt het wel wat in door iets te veel op dialoog te steunen, verder een zeer competent stukje film.

Matig.

De regisseur heeft eigenlijk nog wel wat films weten toe te voegen aan deze industrie. Goede films waren dat wellicht niet, maar Monstrous straalt duidelijk een zekere mate van kwaliteit af. Erg goed is het uiteraard nog niet, maar tussen het vele dieptrieste werk dat wordt uitgebracht voelt deze film net iets beter aan.

Deze film teert niet zozeer op het concept van monsters, maar doet een poging de balans op wat diepgaandere onderwerpen te vinden. Dat werkt de film uiteindelijk eerder tegen, want juist van de redelijk schaarse horrorelementen moet de film het hebben. De effecten zijn zeer redelijk, de cinematografie ook best aardig en de filters tijdens de wat sfeervollere scenes alleraardigst.

Minder is de wat flauwe versiering van de omgeving. Het voelt wel erg truttig aan zoals deze film wordt aangekleed en Ricci's uiterlijk helpt dat niet bepaald vooruit. Het is wat aan de simpele, oncreatieve kant. Verder loopt de film ook niet bepaald lekker, omdat de grote dosis aan dramatiek gewoon niet zo effectief is. Als het dan wel zo'n groot gedeelte inneemt van de film komt het er op neer dat het voor een overweldigend deel gewoon niet werkt.

Het acteerwerk is aardig, het mysterieuze aspect weet best te boeien maar veel meer dan dat zal de film helaas niet bieden. Het is onschuldig voer tussen de vele horrorfilms die tegenwoordig uitkomen, maar dat wil niet zeggen dat het echt ver boven de lijn uitkomt. Je zal ze slechter treffen, maar op z'n beurt zal je ze ook veel en veel beter treffen.

Jodorowsky.

Zijn stilering leek op afbeeldingen juist in mijn straatje te liggen. Een uitgebreide focus naar visueel aantrekkelijke decors, een verhaal dat behoorlijk weird overkomt en een creatief brein dat achter het roer staat. The Holy Mountain betekent niet het einde van mijn avontuur door zijn regiecarrière, maar een deuk vind ik het helaas wel.

Het acteerwerk is eigenlijk al barslecht, maar daarvoor had ik me al warm gemaakt. Veel leden verschuilen zich achter hun weirde verschijningen en trademarks, maar ik heb niemand kunnen bespeuren die ook goed met de clichés en persoonlijkheden kan omgaan. En van al die maffe figuurtjes kan ik alleen maar Jodorowsky zelf nog opnoemen samen met zijn kleine vriend, verder ging het allemaal veelvuldig langs me heen.

Mijn punten gaan uit naar de creatieve decors die vaak allemaal symbool staan voor een thema of boodschap. Dat kan ik allemaal waarderen en de kamertjes worden groots en mooi opgebouwd. Dat zijn uiteraard de scenes waar ik van harte van kan genieten, maar alles wat tussen die mooie decors zit kon ik eerder uitkotsen. Het maakte allemaal namelijk een kinderachtige indruk.

The Holy Mountain voelde voor mij nooit aan als een slimme, symbolische film, maar als een uitermate kinderachtige mannenfantasie van Jodorowsky zelf. De voortdurende perversiteit was vooral vervelend en er was zoveel van dat ik me afvroeg of het allemaal eigenlijk nog wel wat bijdroeg aan de film. Het wordt er ook zo hard ingewreven dat je als kijker niet veel moeite meer hoeft te doen om de onderliggende redenatie te achterhalen. In dat opzicht vind ik Jodorowsky echt niet slimmer of geavanceerder.

Verder een nogal vermoeiend gebeuren waarvan ik de sequentie op de heuvel zelf al helemaal afgrijselijk vond. Had liever gezien dat Jodorowsky zich minder focuste op overzichtelijkheid en zijn camera in de mooie decors zelf ging plakken of iets dergelijks. Je hebt nu een film die wat indrukwekkende vlakken kent, maar verder erg vervelend en vermoeiend is. Het is dan ook mijn film niet, maar ik had wat betere hoop na het zien van Santa Sangre. Die film vond ik echter een meesterwerk vergeleken met deze film.

Leuk!

Monty Python, de typische Engelse humor waar ik zo van hou. John Cleese, Eric Idle, Terry Gilliam, Terry Jones en Graham Chapman spelen allemaal een hoop rollen en voeren ze stuk voor stuk geinig uit. Toch wel knap, wat deze groep wel niet kan.

Het verhaal is ook niet eens zo slecht. De film bied genoeg originele gekkigheid en grappen en grollen. Het geweld is soms ook overdreven lomp in beeld gebracht en verveelt nergens. Hiermee kan de film zichzelf dus erg geslaagd noemen.

Top komedie, die misschien hier en daar duidelijk uit 1975 komt, maar ja, wat maakt dat uit. Dit zijn de typische films die ik eigenlijk vaker wil zien. Jammer dat de Monty Python groep het slechts bij 3 films heeft gehouden, (of zijn er toch nog meer).

Ok.

Geen slechte opening dit uit de carrière van Duncan Jones. Hierna zou hij het nog betere Source Code regisseren om daarna weer een stapje terug te doen met een dure maar redelijk saaie Warcraft. In ieder geval is Moon beter dan laatstgenoemde. Het is duidelijk dat Jones wel van een portie sci-fi houdt.

Moon lijkt op voorhand een erg slimme film met een complex verhaal. Ik zou graag willen zeggen: nee joh. Moon laat zich al tamelijk vroeg in de kaarten kijken en na eventjes opkijken krijg je al snel door hoe de vork in de steel zit. Heel intelligent wordt het niet in Moon, maar het kijkt nog wel aardig weg.

In ieder geval is de hoofdrol wel echt geknipt voor Rockwell, die het dan ook goed weet te benutten. Rockwell heeft een uitstekende timing voor wat humor die hij dan ook goed weet te gebruiken. Hiermee zorgt hij voor een aantal luchtige en best grappige scenes.

Visueel ziet het er allemaal erg gemaakt uit, maar de CGI kan er best mee door. De omgevingen zijn duidelijk, maar knap geanimeerd. Als er wat actie bij komt kijken gaat het mis, maar gelukkig is er niet heel veel actie in deze film te bekennen waardoor het niet bepaald opvalt.

Het concept gaat op den duur vervelen, en dat is helaas de killer van de film. Het gaat uiteindelijk vervelen en de film kan het vervolgens niet meer interessant maken. De film laat zich veel te vroeg in de kaarten kijken en laat te weinig puzzelwerk aan de kijker over waardoor je op een gegeven moment niet meer echt betrokken raakt in het verhaal en mysterie.

Met het concept had ook meer gedaan kunnen worden, Jones benut bij lange na niet elke optie. Wel bekijkt hij het concept van een ander standpunt maar dat kan de film niet voor een nog relatief korte speelduur van 97 minuten overeind houden helaas. Uiteindelijk is het niet slecht en Rockwell staat goed te acteren, maar de film valt uiteindelijk een beetje dood en kan daaruit niet meer herrijzen.

Regisseur Roland Emmerich begon langzamerhand grotere budgetten te krijgen (geen idee waarom een aantal gebruikers boven me beweren van niet, deze productie had gewoon een miljoenenspaarpotje. Kunnen de meeste regisseurs enkel van dromen) en dat uit zich in Moon 44. De achtergronddecors ogen doordacht en indrukwekkend, bovendien vangt Emmerich er ook genoeg opvallends mee aan. De castleden zijn echter wat wisselvalliger, voornamelijk Brian Thompson straalt weinig charisma uit. Michael Paré en Dean Devlin doen het wat beter, al zullen ze geen prijzen winnen. Het voornaamste nadeel is dat de inhoud niet echt weet waar het heen wil, waardoor er diverse uitgangen voortdurend met elkaar worden afgewisseld. De actiescenes met de ruimteschepen zijn daarnaast matig en onoverzichtelijk geschoten, maar Emmerich weet als geen ander hoe je de productieschaal moet vergroten en dat levert genoeg mooie plaatjes op. Extra punten voor de detaillering, die echt wel indrukwekkend voor de dag komt.

Creatief horrorsprookje dat eigenlijk te veel vraagt van de erg jonge hoofdrolspeelster. Haven Lee Harris doet het niettemin overtuigend, maar regisseur Ryan Stevens Harris vraagt simpelweg veel te veel van haar. Gelukkig wordt dat voor een deel verbloemt met een overtuigende vormgeving op visueel vlak. Met weinig budget worden er mooie dingen gebouwd die van genoeg detail en originaliteit worden voorzien om op te vallen. Daartegenover staat dat Moon Garden er niet in slaagt de kijker mee te nemen in de emotionele reis die Harris doormaakt, waardoor zeker het middenstuk ietwat droog wegkijkt. Na enige tijd begint zelfs de verveling toe te slaan, maar gelukkig is er nog een overtuigende finale met genoeg ruimte voor interpretatie. Enkele medegebruikers maken een divers aantal connecties naar andere films, mij deed deze film het meest denken aan het tamelijk recente The Blazing World, die ik stiekem net wat beter vind.

Emmerich is terug.

Heeft als regisseur wellicht zijn beste tijden al gehad, want Moonfall lijkt wel heel erg op een geval waarbij de regisseur in een midlife crisis zit. Het slaat volkomen nergens op. Wie denkt dat het enkel bij de belachelijke titel blijft qua inhoud, zit vervolgens ook nog eens fout. Het gaat er veel dommer aan toe hier.

Toch moet ik zeggen dat ik deze film moeilijk kan vergelijken met de andere rampenfilms van Emmerich. Al vroeg hangt er namelijk een veel donkerdere toon. Humor is nog wel aanwezig, evenals zeer typische personages voor dit soort films, maar het wordt wel teruggeschroefd. Duisterder qua look, iets serieuzer ook. In de tweede helft gaat het echter een meer bovennatuurlijke richting op.

Wat de film in z'n voordeel kan trekken zijn de briljante speciale effecten, iets waar Emmerich altijd wel raad mee wist. En nu is het zelfs technisch nog wat geavanceerder. Duidelijk computergeweld, maar oh zo gedetailleerd en knap in beeld gebracht. Wel nemen de effecten zelf de regie regelmatig over, want na enige tijd is het nog moeilijk om te beoordelen hoeveel Emmerich zelf nog doet.

Inhoudelijk zwak, maar dan ook echt compleet van de pot gerukt. Acteurs kunnen weinig met de rollen en het is vooral het pad dat uiteindelijk wordt bewandeld dat als een tang op een varken slaat. En toch wordt het allemaal zo serieus gebracht, ik kan er eigenlijk alleen maar om lachen. Emmerich zelf waarschijnlijk ook, want na enige tijd krijgen we dan eindelijk de uitermate spectaculaire finale te zien en die kijkt geweldig weg.

Het is waarschijnlijk niet wat je denkt dat het is, maar de film maakt het zichzelf veel te moeilijk. Nu is het al moeilijk om een blockbuster te maken over de maan die op de aarde valt die ook nog geloofwaardig is, maar dit gaat wel heel ver. Niettemin vermakelijk en qua effecten op-en-top Emmerich. Wel vond ik hem vroeger een heel stuk sterker dan de werkjes die hij nu nog aflevert.

Prima.

Ik had hier veel en veel meer van verwacht, en daarmee was ik eigenlijk wel een beetje teleurgesteld. Het verhaal sprak me best aan, maar helaas vond ik het resultaat niet helemaal iets wat ik zou verwachtten. Maar ja.

Wat me direct opvalt is dat de film dromerig en soms vrij afstandelijk is. Nergens kreeg het me echt te pakken met emotie, ik voelde eigenlijk gewoon helemaal niks. Daar kan het goede acteerwerk niet echt iets aan doen, het is gewoon de toon.

De eerste delen vervelen niet, het tweede deel is het sterkst voor mij. Die vond ik het meest pakkend, al waren ze alle 3 vrij afstandelijk. Het eerste deel was redelijk, het laatste deel was hetzelfde als 1. Het was allemaal voldoende, maar niet echt top.

Qua emotie pakt het je gewoon niet, het acteerwerk is in orde en sommige locaties zijn knap en mooi geschoten. Maar de oscar van 2017 vond ik vrijwel onnodig, want dit vond ik nergens nu precies zo speciaal als ik dacht.

Ok.

Bond-films mogen vaak wel iets meer buiten het boekje gaan, maar dat de reeks dan vervolgens in een sciencefictionfilm verandert na enige tijd vind ik weer iets te overdreven. Laat dan maar de creativiteit zien via coole gadgets, auto's en wapens.

Met weer een verschijning van Kiel was echter het feest compleet. Al is hij hier iets meer een komische noot, maar de verschijning van zijn personage is eigenlijk leuk genoeg. Wat mij betreft tot nu toe het leukste personage in de gehele Bond-reeks.

Moore is ook weer terug en speelt bekend terrein. Alleen het daadwerkelijke terrein is wat minder bekend. Sciencefiction werkt niet zo in een Bond-film, en hier ook niet echt bepaald. Desondanks zorgt het wel voor een aantal redelijke actiescènes.

Maar het is net wat ondermaats aan het vorige deel. De Bond-girl is wel weer wat leuker, maar de omgeving toch weer wat minder. In de slotfase waar Kiel zich bij Bond aansluit is ook een verrassende, maar niet geheel geslaagde uitwerking helaas.

Het vermaakt wel. Maar als Bond-film voelt het niet echt aan. Ik ben er meer een voorstander voor als de sci-fi gewoon in de vorm van gadgets komt. Niet in de vorm van ruimteschepen. Dat gedoe met de "ideale mens" neerzetten is ook een wat vergezocht dingetje. Maar goed, toch maar een voldoende dan.

Typerende Anderson.

Wes Anderson is een regisseur die ik redelijk hoog heb liggen, maar als ik de 4 films terugzie die ik van hem heb gezien zie ik nu dat er 3 slechts 3,0* stemmen hebben. Echter groeide The Grand Budapest Hotel dan wel weer uit tot 1 van mijn favoriete films aller tijden.

Moonrise Kingdom is op sommige vlakken ook zeker erg sterk. Vooral in de eerste paar minuten zien we op en top Anderson. Heerlijk scherpe camerabewegingen. Hoe die camera zo lineair en gelijk naar boven of naar de zijkanten gaat is echt een teken dat er een vakman achter de schermen staat.

Voor de rest ook weer erg kleurrijk en gedetailleerd. Maar ook zie ik nu wat ik wat minder aan Anderson vind, en dat zijn toch wel de dialogen en karakters. Want hoe mooi de film er visueel uit mag zien, zo ongemakkelijk zijn de dialogen en de karakters.

Bovendien zijn er maar weinig memorabele karakters in een cast van redelijk grote namen. Slechts Murray vond ik een beetje indruk maken en Willis ook wel in een wat aparte rol. De kinderen doen het voor de rest ook prima, maar zijn wel duidelijk onervaren en kunnen die Anderson-dialogen nog niet beheersen.

Voor de rest in de bossen weer opvallend weinig detail. Uiteindelijk begint de film na een zalig eerste half uur ook over in een wat neutralere manier van filmen. Dan verliest de film zijn kracht en begint het allemaal iets saaier te worden. De knappe camerabewegingen verminderen en het verhaaltje begint de overhand te nemen. Dat is het punt waar de film de mist ingaat.

Voor de rest wel behoorlijk verzorgd, maar optimaal boeien of absorberen wil het nooit. Wellicht na het zien van het geweldige Grand Budapest Hotel heb ik te hoge verwachtingen gekregen, maar uiteindelijk kreeg deze film me gewoon niet meer te pakken.

Suf.

Film waar werkelijk niet doorheen te komen valt en voor zijn jaartal toch 1 van de meer ouderwetse vormen van romantiek kent. Nu had ik van tevoren eigenlijk een musical verwacht, dus dat was verassend, maar niet beter. Moonstruck was een film die ik gemakkelijk over had kunnen slaan.

Cher doet het nog wel redelijk, maar haar uitstraling valt compleet plat. Het is dat ze haar dialogen goed kan optrommelen, maar verder vond ik er niks aan. Platte charme, plat alles. Totaal geen leuk personage om zo lang tegenaan te kijken. Tamme humor ook en een saaie achtergrond. Ongeschikt om te blijven boeien voor 102 minuten.

Cage is de showstealer, maar dat is met de andere crewleden erbij ook niet al te moeilijk. Normaal zou je zeggen dat hij echt totaal ongeschikt is voor de hoofdrol, maar hier heeft hij wel wat. Heel dominant, dreigend of stoer is hij alleen niet, wat regisseur Jewison je ook wil laten geloven. Hij is gewoon apart en dat maakt hem leuk.

Verder zit de film vol met compleet oninteressante zaken, saaie dialogen en ouderwetse romantiek. Weer die rare manier van zoenen. Blijkbaar genoeg om een hoop harten mee te laten smelten, op mij heeft het echt 0 effect. Ik vind het vooral irritant en onrealistisch, maarja, deze film is dan ook niet bepaald realistisch.

Visueel ook redelijk saai. Een paar aardige settings maar verder zeer klassieke en saaie regie. Weinig toppunten te bekennen hier. Dialogen missen verder ook alle scherpte en de chemie tussen de acteurs is er eigenlijk gewoon niet. De film wordt zo eigenlijk al heel snel saai en hoopte ik al na een kwartier dat de tijd iets sneller zou gaan lopen.

Nee, dit was hem niet. Sowieso niet een film die me heel erg ligt, maar me ook op erg weinig vlaktes echt kan overtuigen. Saaie en klassieke cinema, ik kan er werkelijk niets mee. Cher gaat op deze manier beslist niet tot mijn favorieten behoren.

Rommel.

Zeer matige film van Maas. Een regisseur waar ik van tevoren veel meer van had verwacht. Toch wel jammer, want ik had best zin in deze film. Echter, na 10 minuten had ik hem eigenlijk al volledig door waardoor het verhaal niet bijster origineel meer is.

De twistjes werken niet, en Wallis de Vries, Minis en Van Doesburgh zijn nou niet bepaald grappig. Of het is een grote dosis vrouwenhumor, of niet. De kritiek op de maatschappij heb ik soms zeker door trouwens, vooral aan het begin.

Beter gewend van Dick Maas. Kan beter verdergaan met de horror/komedies over sinterklaas of iets dergelijks. Kees Boot was dan wel weer wat leuker. Voor de rest een film die maar moeizaam uit te zitten is.

Ach.

Je kan ook niet snel bedenken dat een superheldenfilm met Leto in de hoofdrol die gaat over een man die in een vampier verandert echt goed gaat werken. We krijgen dit soort films wel vaker te zien; snelle bijdrages aan het universum om wat toekomstige personages uit te diepen of vorm te geven. Deze zit daar qua niveau net onder.

Maar ik denk dat de film wel slachtoffer is geworden van de negatieve hype, zoals de berichten over de rare fratsen van Leto. Fratsen die overigens niet veel zin hebben gehad, want zijn prestatie is verder nogal dwaas te noemen. Weinig expressie en vooral een figuurtje dat niet zo goed in de film thuishoort. Smith daartegenover past juist heel erg goed in deze film.

Nadelig is vooral het feit dat de structuur van de film nogal rommelig is. We springen van scene naar scene terwijl er nooit echt vooruitgang wordt gemaakt. Hier en daar worden we plots naar het verleden geslingerd en vervolgens weer terug. Het is nogal moeilijk om echt een goede lijn te vinden in deze film, maar Espinosa weet het gelukkig nog wel vermakelijk te houden.

De geanimeerde vampierengezichten zijn lelijk, maar verder zijn de effecten aardig. Vlot, kleurrijk en snel. Bovendien kon ik de actiescenes die worden opgeleukt met tollende camera's en snelle montage ook erg waarderen. Wellicht dat er wat te weinig actie aanwezig is om het publiek tevreden te stellen, maar het mag er wel wezen. Ik heb er in ieder geval weinig over te klagen, buiten de opinie dat de finale wel erg rommelig wordt gemonteerd. Kon nauwelijks zien wat er precies gaande was, jammer.

Prima kijkvoer dat niet echt veel beter of slechter is dan het gemiddelde Marvel-niveau, buiten dat het verhaal en de intentie van de film duidelijk aan een wat simpelere aard zijn. Echt eng wordt het nergens, bloederig evenmin, maar Morbius loopt lekker door en verveelt zelden. Beetje jammer dat ze anno 2022 nog met dit soort kartonnen concepten aan komen kakken, maar gelukkig komt daar langzaam met andere superheldenfilms wat verandering in.

Goed.

Morgan heeft een uitstekende cast, waaronder een echte topper, Giamatti. Daarnaast zien we ook nog Split // The Witch actrice Taylor-Joy, die ook nog een goede indruk maakt.

De film begint lekker mysterieus, waardoor je gelijk je aandacht hebt. Daarna komt een langdradige opbouw. De opbouw zorgt soms wel voor goede spanning en interesse voor de film.

Een prima tussendoor film voor als je zin hebt in ScienceFiction. De Horror zie ik hier niet echt in terug, en de film is ook niet echt een aanrader. Maar wel leuk om een keer gezien te hebben

Mwa.

Tot zover mijn kennis ook de eerste Paraguayaanse film die ik zie. Uit Uruguay heb ik er al een aantal gezien, maar nog nooit uit dit land, en dat ontdekte ik eerlijk gezegd ook pas toen ik deze recensie uittypte. Morgue was een film die ik mee kon pakken zonder enige kennis waar het precies over ging, maar het viel me zeker niet tegen.

Goedkoop is het zeker, maar regisseur Cardozo kiest er dan ook slim voor om een groot deel in het mortuarium zelf plaats te laten vinden. Zo overschiet de film zichzelf nooit echt door te ver buiten de lijnen te denken. Ik hou er wel van als films buiten het boekje treden, maar niet te ver, anders wordt het belachelijk. Dat weet Cardozo zelf ook, en levert dan ook vooral genrewerk af.

Spannend is het nergens maar er zit wel degelijk een aardig sfeertje in de film, die alleen nooit lekker door kan pakken. Met het camerawerk is weinig mis, maar ergens mis je als kijker wel een echt enge scene. Er worden diverse pogingen ondernomen om deze erin te verwerken, maar het slaat te vaak dood. Met belichting en het tempo wordt namelijk te weinig ondernomen om van de film een echt sterk geheel te maken.

Wel duurt de film kort en vermaakt van begin tot eind. Het is dan ook niet heel veel meer dan een beveiliger die door een eng mortuarium heen loopt en tegen diverse vormen van gespook aanloopt. Cardozo toont potentie voor een spannende toekomstige film, maar daarvoor moet hij ook wat lampjes op gaan hangen denk ik zo. Morgue is een goed steuntje, maar kan nooit spannend worden en voelt net wat te afstandelijk aan.

Nogal sfeerloos gebeuren met slecht acteerwerk, een groots gebrek aan spanning en een totaal van de pot gerukte verklaring. The Morgue als titel is veelbelovend, maar regisseursduo Halder Gomes en Gerson Sanginitto bakken er vervolgens nogal weinig van. Zo ziet de locatie er allesbehalve sfeervol uit en is het enkel de camera die af en toe wat dingen knap in beeld weet te brengen, waarmee het zowat de enige positieve meerwaarde aan dit brolwerk weet te leveren. Het verloop is verder nogal taai uitgewerkt en de insteek wordt er vervolgens met de haren bijgesleept. Veel mis je hier niet aan, maar dat maakt het gemiddelde al snel duidelijk.

Vluchtig.

Dit soort films kunnen met gemak werken, zeker als je een goed spelende cast bij elkaar weet te schrapen. Ik denk ook niet snel dat er een betere keuze voor de lead had kunnen zijn dan McAdams in dit geval. Als ik dit zo zie is McAdams in ieder geval niet snel weg te denken.

Jammer alleen dat de regie gewoon niet opleeft met de film zelf. Michell regisseert namelijk nogal tam en weet de stress die de film je hoort te bezorgen niet over te brengen. Opmerkelijk, want McAdams speelt ideaal een type waarbij de stress van haar voorhoofd druipt.

Omdat er eigenlijk geen gevoel van stress heerst zit de vaart er vaak niet lekker in. En uiteindelijk krijg je als kijker snel door dat het verhaal niet veel meer om het lijf heeft dan een youngster vs the world verhaal. Natuurlijk zit er meer in, maar die stukjes worden een beetje verwaarloosd.

De romantiek is bijvoorbeeld 1 van die verwaarloosde elementen. Simpel en haastig uitgewerkt. De chemie tussen Wilson en McAdams is onvoldoende, vooral omdat hun relatie erg snel gaat en weinig opbouw kent. De focus ligt meer op McAdams en Ford, maar ook die relatie wordt nooit optimaal opgebouwd waardoor er niet echt een chemie heerst.

Karakteropbouw is dan ook de falende schakel waardoor de film regelmatig als een kaartenhuis in elkaar stort. Beter schrijfwerk en betere regie waren hard nodig. Wellicht had er gewoon een frissere regisseur moeten staan, want Michell regisseert met te weinig pit en te vluchtig.

Maar het is wel vermakelijk en het acteerwerk is opvallend solide. McAdams doet het erg goed, en Ford / Keaton mogen ook zeker genoemd worden. Bijrollen zijn eigenlijk vaak ook nog wel geslaagd, zoals die van Malloy, die een karakter speelt waarvan de wat flauwe humor eindelijk wel werkt. Wilson en Goldblum doen het ook niet verkeerd, maar hebben eigenlijk te beperkte rollen.

Dat de humor vaak wel opvallend goed getimed is en het acteerwerk solide is, kan ik de film geen al te laag cijfer toekennen. Je komt er wel snel doorheen namelijk, maar had wel een frisse wind nodig.