Opinions

Rauw.

Begon nogal standaard en ik begon te twijfelen of dit wel niet nog zo'n filmpje zou worden dat me totaal niet kon boeien. Maar deze film weet zijn eigen draaien eraan te geven. Mede door erg gewelddadige en pijnlijke scenes neer te zetten.

Het engste hieraan is dat dit soort mensen echt hebben bestaan. De dreiging is aanwezig, de scenes zijn boeiend neergezet en het acteerwerk is bovengemiddeld. Leuk dat Tobin Saw Bell en Brad Chucky Dourif er ook in meespelen. Ze zetten prima acteerprestaties neer en daarmee is de film best geslaagd daarin.

De film durft verder te gaan dan de standaard film. De harde scenes zijn soms pittig in beeld gebracht, maar ik respecteer Alan Parker dat hij met dit filmpje toch wel ogen kan openen. Het is nogal zielig dat dit soort ook onder de mensheid bestond.

De herziening liet zien dat The Mist op veel vlakken een weinig subtiele aanklacht is tegen de menselijke natuur, maar niet elke film hoeft subtiel te zijn om een boodschap gepast te communiceren. Het is inderdaad jammer dat de karikaturen in dit geheel erg doorgedrongen zijn, maar dat zal wellicht een bijwerking zijn van een boekadaptatie. Het acteerwerk is daarnaast wisselend (veel castleden lijken pas later in de film zijn of haar balans te vinden) en de speciale effecten niet geweldig, maar niettemin bouwt regisseur Frank Darabont de spanning en urgentie oerdegelijk op. De variatie in scenario's en de vermakelijke interne escalatie maken dit werkje geen enkele uitdaging om doorheen te komen, maar de echt doorslaggevende factoren zijn de laatste 10 minuten. Fantastisch om zo'n afloop in een grootschalige productie te zien, geen wonder ook dat Stephen King het einde van de film over zijn eigen werk verkoos. Het greep me in ieder geval bij de keel, maar de algemene reacties zijn niettemin erg wisselend. Voor mij blijft dit al bij al een persoonlijke favoriet.

Oninteressante spookhuisfilm waarin het meeste gevaar vanuit dromen of weinig intimiderende geestenverschijningen komt. Regisseur Greg Pritikin beschikt over de nodige ervaring om een sfeervolle horrorfilm af te leveren, maar richt zich binnen The Mistress vooral op de elementen die een dergelijk project vertragen. Eindeloos geouwehoer over stress en familieproblemen en alhoewel relevant voor de inhoud, duurt het allemaal toch erg lang. Het acteerwerk is aardig en een aantal beelden zien er atmosferisch uit, maar tot daadwerkelijke spanning komt het nergens. Extra minpunten voor de veel te lange duur.

Erg leuk.

Ik had niet veel verwacht voordat ik de film keek, behalve dat ik waarschijnlijk wel vermaakt zou worden. Dat gebeurde dan ook, en nog veel meer. Ondanks dat deze film de originaliteitsprijs niet gaat winnen, is het wel een leuk avontuur met een belangrijke boodschap, ook al is deze boodschap best herhaald geworden door de jaren heen.

Ik had vooraf niet veel verwacht van de stemmencast. McBride lijkt me niet iemand die graag in dit soort films op komt dagen, maar ook hier weet hij zijn enthousiasme goed over de film heen te laten schijnen. Voor Rudolph is dit niet bepaald onbekend terrein, en doet het dan ook redelijk. Jacobson kende ik eigenlijk nog niet. Ik dacht dat ik de stem van Kunis hoorde, maar ook Jacobson stelt niet teleur.

Wat deze film vooral speciaal maakt is de enthousiaste regie die heel veel extra's op de film gooit. Veel kleurrijke sequenties, een megahoog tempo en ontzettend veel vermaakselementen. Elke scene zit boordevol detail en kleur, en dat maakt de film geen enkel probleem om uit te zitten. De 110 minuten voelden erg aan als 90 minuten, eigenlijk zouden veel animatiefilms hier een voorbeeld aan moeten nemen.

Ondanks dat de film vooral dwaas begint waar ik niet altijd een fan van was weet het zich vooral mooi staande te houden richting de finale. Uiteraard is het allemaal erg ver over de top, maar de film raakt, vermaakt en overtuigd. Het speelt erg leuk in op zowel de jongere als de oudere doelgroep. Misschien gaat het verder door de drukke aanpak niet veel indruk maken qua boodschap, maar het is ideaal kijkvoer.

Leuke film dus, behoort zeker tot de leukere animatiefilms van de laatste tijd. Het meest kwalitatieve dat er is, dat is het niet, maar zoals ik al eerder aangaf is het een film die meerdere emoties kan losmaken vanuit de kijker. Ik heb er erg van kunnen genieten, terwijl ik kinderfilms juist nooit zo speciaal vind. Goede verrassing dus met lekker veel flair.

Oei.

Good Madam leek op voorhand nog wel een project te zijn met enige potentie evenals ambitie. Zo kwam het in ieder geval naar boven. Een film die zowat de Nederlandse bioscopen nog zou kunnen halen. Toen ontdekte ik tijdens het kijken dat de film juist heel diep onder het gemiddelde niveau viel.

Ik weet niet helemaal wat precies de trend is om horrorfilms die in 2022 uitkomen zo saai en traag mogelijk te maken, maar Good Madam is op geen enkel vlak vooruit te branden. Nergens komt het van z'n luie stoel af om ons als kijkers maar een beetje geboeid te houden. De personages evenals de setting zelf zijn gewoon te saai voor woorden, en het langzame knipwerk vanuit de regie helpt ook niet mee.

Richting de finale begint de film langzaam maar zeker op te leven, maar tegen de tijd dat dit aanbreekt is het allang te laat. De film is namelijk niet meer te redden als je zo langzaam en met zoveel moeite door de eerste 70 minuten heen komt. Al bij al wordt er nog aardig geacteerd, maar komen de personages nergens tot leven. Good Madam is een complete tocht om doorheen te komen. Met erg veel moeite uitgekeken, want het weet gewoon nergens op te stijgen. Zelfs de mooie, Zuid-Afrikaanse omgeving wordt verwaarloosd. Gewoon slecht.

Mwa.

Het is duidelijk dat de techniek (en budget) van Disney duidelijk sterk vooruit gaat. Zeker met de geldinkomsten van Star Wars is het niet zo gek dat Disney het allemaal grootser, gekker en spectaculairder wil aanpakken. Deze Moana is een goed voorbeeld.

Visueel is het dan ook echt een genot. Een indrukwekkende animatie met enkele zeer spectaculaire en indrukwekkende beelden. De helblauwe zee doet me helemaal denken aan mijn eigen vakantie naar Hawaii, waar destijds ook prachtige stranden te zien waren.

Bovendien is het allemaal kleurrijk en met veel detail gebracht. Mooie animaties met soms toffe designs en duidelijk geen gebrek aan creativiteit. Maar, het blijft een Disney-film, en daarmee is de loop van zo'n verhaal altijd wel een beetje hetzelfde liedje.

Zo is deze loop van het verhaal wederom erg voorspelbaar, maar dit keer verpakt in een Zomerse ervaring. Grappig dat ze deze dan ook tijdens de winter uitzenden op BBC. Je krijgt hier natuurlijk eerder een warm dan een koud gevoel van.

Bij vlagen is de film nog wel grappig, maar de leukste grappen worden gemaakt door Johnson die toch wel opvallend leuk is als stemacteur. Vooral zijn nummer "You're welcome" blijft wel even in je hoofd zitten. Cravalho was een iets irritanter personage, en bovendien ook niet bepaald memorabel.

Ik wilde de film nog wel een voldoende geven voor de spectaculaire animatie, maar de slotfase is een grote domper. Wat een simpele en luie afsluiting. Het is bovendien ook snel voorbij, en de manier waarop is echt belachelijk. Uiteraard dan ook met Vaiana die in slowmotion even het probleem aanpakken. Suf.

Het is vooral de finale die het gewoon irritant maakt. Het is zo'n luie benadering van een film die naar een spectaculaire climax toe aan het werken is. Jammer. Maar ook andere regiekeuzes zijn niet al te best. De liedjes maken weinig indruk en komen meestal op de verkeerde momenten. En in het begin als Vaiana gekozen wordt en op de achtergrond een liedje gaat spelen is de film vooral melig.

Spectaculair en prachtig op visueel gebied. Dat was het.

Matig.

Soms intrigerende, maar grotendeels afstandelijke thrillerfilm met soms wat horrorelementen. Ik begin langzaam kennis te maken met regisseur Anwar en het mag duidelijk zijn dat het hem niet bepaald aan passie ontbreekt. Hij wil graag andere dingen doen binnen zijn films tot dusver, alleen maakt dat Ritual niet perse beter.

Wel krijgt het extra punten voor een degelijk uitgedacht idee. De twist zit best aardig in elkaar en de mysterieuze atmosfeer blijft de volledige film hangen. Onvoorspelbaar is het dus vanaf het begin al, en dat helpt ook als je jezelf meteen zonder enige introductie en achtergrond in het verhaal stort. Helaas blijft de uitwerking wat achter.

Anwar vermijdt het gebruik van de soundtrack, maar dit pakt juist wat minder uit. De natuurbeelden worden er vooral saaier mee en het valt op dat de spannende scenes echt behoefte hebben aan wat extra visuele ondersteuning. Anwar kan de spanning maar moeizaam opbouwen en totaal niet vasthouden, en dan blijven er enkel wat saaie bosbeelden achter.

Toch zitten er genoeg interessante ideeën tussen die richting de slotfase aardig uitpakken. Acteerwerk is alleen wat minder, vooral omdat de acteurs zichtbaar moeite hebben om de Engelse dialogen uit te spreken. Het zorgt er regelmatig voor dat veel zinnen wat ongemakkelijk overkomen, terwijl dit niet intentioneel is. Altijd jammer, dergelijk ongemak.

Interessant uitstapje van Anwar bij vlagen, maar ook een film die het niet zo kan hebben van de spanning. Voor een thriller is dat zeer kwalijk. Verhaal is nog wel intelligent, maar verder valt deze Ritual op veel vlakken nogal tegen, wat zorgt voor een mysterieuze maar afstandelijke thrillerfilm die ondanks zijn leuke aanpak en verhaal niet lang zal bijblijven bij menig kijker.

Boze misdaadfilm met een aantal schrijnende kritische lagen, maar ook een film die ondertussen allang is ingehaald door zijn leeftijd. Zowel de nasynchronisatie als het stoïcijnse acteerwerk zorgen voor weinig bijval en de visuele regie van Damiano Damiani ziet er verouderd uit. Een aantal keren beweegt de camera opvallend fraai met de beelden mee, maar die momenten zijn te schaars om het geheel doorlopend boeiend te krijgen. De makers hebben zeker wat te vertellen met The Most Beautiful Wife, maar laten op het vlak van filmische techniek niet genoeg (meer) zien waardoor het eindresultaat niet een heel interessant schouwspel vormt.

Goedkoop gemaakte westernfilm met naar het einde toe een wat griezeliger sfeertje, maar met volbloed horror heeft Mohawk weinig te maken. Regisseur Ted Geoghegan lijkt het allemaal zelf ook niet al te interessant te vinden, aangezien de film vooral clichématige paden afgaat en zeer weinig tijd besteedt aan de fantasierijkere elementen. Het acteerwerk en de variatie aan personages is best aardig, maar maken het geheel niet veel boeiender om door te komen. Uiteindelijk laat Mohawk de kijker vooral met een leeg gevoel achter, waar het gebrek aan stimulatie en interessante wereldschepping voor aan te kijken valt. Het gebrek aan indrukwekkende effecten overigens evenzeer.

Mwa.

Had vooraf best hoge verwachtingen van de film. Ik zag de eerste vormen van marketing zoals de allereerste uitgaves van de posters voorbijkomen en op basis daarvan leek het zo te zijn dat regisseur Van den Brink eindelijk een omkeer zou kunnen betekenen voor Nederhorror. Toch is het vooral op z'n eigen manier matig.

Gelukkig doet het dit wel op z'n eigen manier, zoals eerder benoemd. Dat betekent dat Moloch eigenlijk heel anders is dan overige Nederlandse toevoegingen aan het (horror)genre, en dat is fijn. Eindelijk staan er regisseurs op en krijgen vervolgens de ruimte om van hun films een eigen project te maken. In vergelijking met buitenlandse, inhoudelijk completere films is Moloch nog een matig dingetje, maar het komt zeker ergens.

Qua sfeer best redelijk, knappe cinematografie ook. Zeker de omgeving wordt mooi ingericht, de eerste helft weet er constant van te profiteren. Verder houdt Van den Brink zich niet zozeer bezig met spanning, wel met sfeer. Dat weet voor enige tijd aardig te lukken. De Nederlandse cast is wat afleidend door de lompe accenten, maar toch komt de film zeker ergens. De potentie spat er vanaf.

Waar het integraal de mist in wandelt is gedurende de tweede helft, waar we eigenlijk alleen nog maar hele donkere kleuren zien en weinig wat we wel horen te zien. Het overzicht slipt weg, waardoor ook de interesse wegslipt. Ook het gebrek aan echt interessant camerawerk evenals interessante trucages vanuit de regie worden gevoeld. Het wordt allemaal degelijk gevisualiseerd, ik krijg alleen niet het idee dat de regie er zelf veel aan toevoegt. Vanuit Nederlandse kant opvallend, maar nog steeds zit het zowat precies op het gemiddelde horrorniveau.

Zeer matig.

Mom and Dad was na het zien van de trailer al een film die je niet heel serieus moet nemen. Ik nam hem ook niet heel serieus, bovendien hoorde ik hier al genres voorbijkomen zoals Komedie. Helaas heb ik niet kunnen lachen.

Op alle genres faalt de film, het is niet eng of luguber genoeg om het Horror te noemen, niet spannend genoeg voor een Thriller en niet luchtig en grappig genoeg voor een Komedie. En juist het laatste genre had ik eigenlijk een beetje op gehoopt.

Cage en Blair zijn redelijk, en de kinderen ook opzich wel. De film is op gebied van gore ook heel matig, als je het niet spannend maakt, maak het dan wat bloederiger. Dat is in mijn ogen ook wat deze film nodig heeft. Alleen op het laatst kwam er eigenlijk een scene die wel leuk was Opa tegen vader.

Mag je gerust overslaan deze hap, maar als je hem toch wil zien, hou ik je niet tegen.

Goed.

Eerste Dolan ervaring, heb hem wel in de cameo van Martyrs gezien, maar nog geen film. Toen Mommy op TV kwam met een best interessant verhaal was mijn nieuwsgierigheid gewekt en heb hem dus maar opgenomen en gisteravond gekeken.

Sommige scenes zijn erg sterk, vooral omdat de Franse acteurs/actrices me vaker sneller pakken dan Amerikaanse of Nederlandse. Dolan weet duidelijk een frisse draai aan de film te geven waardoor hij soms wel origineel uitpakt.

Verhaal is niet het sterkste, maar door de soms sterke scenes is deze film zeker wel geslaagd. De boodschap kwam wel over en de cast was ook best goed. Vooral dat ventje steekt er bovenuit, maar dat kan dus ook aan zijn rol liggen.

Toch wel charmant.

In de eerste minuten had ik even het idee dat ik de verkeerde film had aangezet. Film1 heeft wel vaker de neiging om films met weinig stemmen plots te vervangen door andere films zonder dat het in de TV-gids staat. Maar uiteindelijk bleek het toch de goede film te zijn.

Dan is het toch wel opvallend uit de toon om een sciencefictionopening te hebben als je uiteindelijk een romantische komedie regisseert met een licht fantasytoontje. Maar uiteindelijk heeft het wel wat en daardoor valt het nog wel te vergeven.

Eerste minuten zijn in ieder geval erg goed en charmant. Had niet verwacht dat deze film ook zo charmant zou zijn in de eerste plaats. Sets zien er goed uit. Omgeving knap en het oogt allemaal best schattig. Chemie is er ook wel in bepaalde maten tussen Japy en Civil.

Het is vooral de kracht in de regie die ervoor zorgt dat de film net wat meer is. Romcoms met fantasyachtergronden hebben we wel vaker gezien, maar deze is toch wel iets geduldiger en charmanter uitgevoerd dan de algemene romcom en daardoor werkt het beter.

De humor kiest echter wel net wat te veel standaard paden waardoor het nooit echt heel grappig weet te worden. Die stuntelige hoofdrol, de typische loservriend en de charmante vriendin keren ook hier weer terug en dat is wel jammer aangezien de rest van de film wat meer lijkt te willen zijn, en dan blijft het op dat gebied een beetje achter.

Maar schattig is het in ieder geval wel. Eerste kwartier en de slotfase zijn erg krachtig. In het midden is het net wat saaier en sleept het wat meer, maar dankzij de charmante look kijk je toch altijd wel naar een heel degelijk project en dat doet het hem vooral. Fijne ontdekker van wederom opnieuw mijn favoriete filmland. Frankrijk blijft voor mij de nummer 1 cinemamaker.

Regisseuse Ana Lily Amirpour doet duidelijk een creatieve en oprechte poging om met een redelijk uitgekauwd gegeven aan de haal te gaan, maar maakt vooral een doelloze indruk. De eerste helft van Mona Lisa and the Blood Moon lijkt nergens heen te gaan en komt aanzetten met een losbandige combinatie tussen drama, fantasy en misdaadelementen. Kate Hudson, Evan Whitten en Jeon Jong-seo doen het allemaal verdienstelijk en de neergezette wereld ziet er professioneel uit, maar je mist als kijker een bepaalde snelheid en een zekere richting. Erg spannend of meeslepend wil het allemaal verder ook niet worden, dus ben je vooral genoodzaakt om met een leeg gevoel achter te blijven. Pluspunten omdat de makers wel enige onderscheiding en originaliteit in het geheel weten te betrekken.

Een beetje mak.

Newell is als regisseur van films die meer op fantasy en avontuur gericht zijn een beter regisseur vind ik. Als het op subtielere cinema aankomt, of het nou Engels of Amerikaans is, valt hij wat meer door de mand. Ook Mona Lisa Smile behoort niet het betere werk uit zijn carrière.

Per definitie is de film niet slecht op het vlak van regie, maar wel een beetje saai. Het begint nog wel leuk met de traditie, maar valt al snel terug in wat saaie regie. Newell regisseert erg klassiek en brengt de kunstwerken en schilderijen maar mak in beeld. Weinig voeling, wat de regisseur je dan ook wil laten geloven.

Roberts was nooit mijn favoriete actrice, en ook hier weet ze mij ook niet te overtuigen. Het zijn de bekende terreinen waar ze zich in bevindt, en acteert een beetje alsof het haar te makkelijk afgaat. Bijrollen zijn niet veel beter. Stiles en Dunst stellen erg teleur. Gyllenhaal doet het iets beter.

De vragen die de film beantwoordt en de boodschappen die de film wil nalaten zijn wat herhaald. Zoals ik het zie komt het er op neer dat iedereen voor zichzelf bepaalt of een situatie uniek is, of welke richting diegene beter vind werken. Dat is wat kort-door-de-bocht geschreven vanuit mijn kant, maar ik hoef er wat mij betreft niet veel meer woorden aan kwijt te maken. Ik vond het allemaal een beetje makkelijk. Bekende onderwerpen die we iets te vaak hebben gezien.

De focus op personages is ook wat onevenwichtig. Newell focust zich op veel tienermeisjes, maar lijkt niet te kunnen besluiten op welke hij zich nu het meest wil focussen. Dat hoeft per definitie ook niet, maar de slotfase waarin Dunst die brief schrijft aan Roberts voelt daarom ook random aan. Er is niet bepaald een band ontstaan tussen Roberts en Dunst die voelbaar is voor de kijker.

Voor de rest kijkt het aardig weg, maar het is allemaal erg herhaald en klassiek. Visueel is er te weinig te ontdekken, en qua plot is er te weinig vernieuwends. Toch blijft het vermakelijk en is bij vlagen net wat onvoorspelbaarder en humaner. Dat doet Mona Lisa Smile net op een 5 belanden vanuit mijn kant.

Zooi.

Ik vraag het me oprecht af hoe je zo'n interessant uitgangspunt zo goed weet te verpesten. Foster mag dan wel acteertalent hebben, voorlopig met regietalent staat ze laag in mijn boekje. Dit is een film wat een hoop Amerikaanse films fout doen. Destijds was het met Man on a Ledge hetzelfde probleem.

De film begint wel goed. Clooney lijkt er zin in te hebben, en speelt lekker vlot. De eerste 5 minuten mogen er best wezen. Zodra O'Connell in beeld komt, stort de film in. En dat ligt niet aan O'Connell, in tegendeel, hij was nog 1 van de betere elementen aan de film.

Het is vooral het belachelijk stompzinnige verhaal dat compleet uit de toon valt bij deze film. Waarom moet het nou toch weer bij fraude uitkomen terwijl als je de focus op de gijzeling zelf legt het veel intenser en meeslepender kan worden. Het is me een raadsel wat Foster achter de schermen doet.

Bovendien heeft de film (natuurlijk) weer van die onzinnige bijplotjes die vooral saai zijn en afleiden van de interessante situatie. De film is zo zwak geworden terwijl er een leuk verhaal was. Bovendien snap ik niet dat we uiteindelijk weer een soort sympathie moeten hebben voor O'Connell. Het is vooral dom.

Clooney en O'Connell doen het nog verdienstelijk, maar de rest was niet om aan te zien. Roberts maakt 0 indruk, en dan hebben we nog 5 andere rollen die de speelduur vooral rekken en geen moment interessant weten te zijn.

Het is simpelweg idioot dat de film op zo'n voorspelbaar en clichématig begint uit te rollen terwijl het leuk begon. Spanning verdwijnt steeds verder met de minuut en de situaties worden steeds dommer en stompzinniger. Foster maakt er een potje van.

Vooral een onbegrijpelijke film, met een suf uitgangspunt. Het is jammer dat dit soort films altijd weer op dit soort domme punten moet uitkomen.

Zeer matig.

Money Plane is een actiefilm die erg graag stoer wilt zijn, en dan ook allerlei elementen afvinkt van de ik-wil-een-coole-actiefilm-zijn bingokaart. Het heeft een voormalig WWE-vechter in de hoofdrol, een redelijk concept en een verhaal dat vraagt om een lompe hoeveelheid knokpartijen en kogels, maar niettemin in volle vaart het doel mist.

Om te beginnen is al vroeg de onkunde van regisseur Lawrence te voelen na een nogal verschrikkelijk in beeld gebrachte opening. Een achtervolging wordt zo wild in beeld gebracht met schuddende camera's, om een scene later een rustig rijdend busje te laten zien. De onevenwichtigheid mag al vroeg doorbreken en zet niet bepaald een goede eerste indruk neer.

De ellende kabbelt echter voort want het wordt al snel duidelijk dat de actie in deze film nog meer tegen gaat vallen als na een tijdje de komedie de voorkeur krijgt. Het concept is leuk, zo veel mogelijk gevaarlijke en gestoorde criminelen op een vliegtuig zetten, maar cool wil het nergens worden. Iedereen mist eigenzinnigheid en de spanning is tevens ver te zoeken.

Het acteerwerk is daarnaast ook matig en als kijker wacht je simpelweg te lang op wat actie dat vervolgens nooit komt. De gevechten worden matig gemonteerd en de grapjes zijn nooit bijzonder grappig. Omdat het gegeven nog wel enigszins speciaal te noemen verveelt de film niet en de flow is aardig, verder is Money Plane best een matige actiefilm te noemen.

Het is jammer dat dit soort veelbelovende concepten vaak geruïneerd worden door een matige aanpak van een matige regisseur. Toch kan je het als kijker al in de lucht voelen hangen als je een blik op de poster werpt, die al niet de meest dure indruk achterlaat. De film is dat dan ook niet, en zo is Money Plane een gemiste kans met best wel wat potentie.

Andere inslag.

Moneyball is een sportfilm die toch wat anders uitpakt dan andere Amerikaanse sportfilms. De meeste sportfilms teren op trots en teamwork, Moneyball gaat wat meer voor de zakelijke aanpak. Deze aanpak is moeilijk en wordt weinig gevolgd, en toch weet het de film beter te maken dan andere sportfilms.

Deze film heeft het voordeel dat het allemaal "echt" aanvoelt. Zaken zijn een groot onderdeel binnen sport en dat laat Moneyball je als geen ander zien. Uiteraard zal niet alles even realistisch zijn, maar zo voelt het wel ten alle tijden aan en daar kan ik de film enkel en alleen op prijzen. Extra knap gezien de cast zulke grote namen includeert, waardoor je als kijker weleens de neiging hebt om alles minder serieus te nemen.

Het acteerwerk is goed, schrok vooral van Hill die ik niet vaak in dit soort rollen zie. Pitt doet het ook zeker naar behoren, en Hoffman mag ook zeker genoemd worden. Echt memorabel vond ik de rollen niet, maar de personages weten je geboeid te houden voor de 133 minuten en zorgen er tevens voor dat de film nergens echt inkakt.

Het ontbreekt in Moneyball wel aan hoogtepunten, want deze film kent er maar weinig. Visueel ziet het er ook niet bijzonder geweldig uit, net wat te somber en normaal. Ik mis wat stijlvolle hoogtepunten, maar de inhoud is gelukkig boeiend genoeg om dit nog een beetje te compenseren. Het voornaamste voordeel is ook dat deze film anders is dan andere sportfilms, en dat is het voornaamste compensatiepunt.

Bovengemiddelde sportfilm die de kijkers die echt voor honkbal kijken misschien wat zal tegenvallen, maar als je eenmaal in de film zit, zit je er ook echt in. Miller lijkt wel verstand van zijn vak te hebben, maar nu moet het echte meesterwerk nog komen. Ik zie het zo gebeuren.

Mwa.

Qua cinematografie is de film helemaal top, toegegeven. Vooral de mooie beelden van de landschappen zijn bonussen waard. De bossen, de bergen, de sneeuwachtige gebieden zijn allemaal mooi en fraai in beeld gebracht. Ook mooi kleurgebruik.

Qua aankleding was het wat lomp, vooral omdat die grote kleden duidelijk zwaar zijn, en dat zie je aan de acteurs. Het begin is langdradig, en de film is na een gegeven moment ook gewoon saai. De acteerprestatie van Asano is wel goed, maar de rest was niet heel sterk.

Verhaal is ook gewoon niet boeiend genoeg om te volgen, fijn dat de gevechten wel mooier vormgegeven zijn en de beelden zijn ook zeker mooi. Het was alleen allemaal wat saai. Inderdaad ging de stap van slaaf naar machtige leider ook wel snel en kwam eigenlijk ook compleet uit de lucht vallen.

Erg slecht.

Zelfs voor zijn soort is dit een erg matige film, en wellicht 1 van de slechtste SyFy-films die er nu zijn. Dat dit type films nooit de middelmaat zal gaan halen is natuurlijk te verwachtten, maar binnen het genre kan het nog een soort charme hebben. Daar zit deze niet bij in de buurt.

Monroe stond aan het roer voor deze film. Die regisseur stuitert in zijn filmcarrière werkelijk alle kanten op geloof ik. Zijn bekendste film zal waarschijnlijk I Spit on Your Grave wel zijn, een film die in alle opzichten anders (en beter) is dan deze. Waar eerdergenoemde hard, knap en rauw was is deze vooral lelijk en simpel.

Nu vallen deze films niet echt te vergelijken, maar I Spit on Your Grave is wel een showcase van wat de regisseur in ieder geval neer kan zetten. Mongolian Death Worm is in zo veel opzichten zo lelijk dat het lijkt alsof Monroe lijdt aan DID, met een talentvolle en talentloze persoonlijkheid.

Visueel is het erg lelijk, en dan bedoel ik niet eens de wormen. De CGI is uiteraard niet al te besst, maar dat hoort bij het soort film. De film is vooral simpel geschoten met extreem lelijke cinematografie en slecht in beeld gebrachte natuur. Camerawerk is simpelweg bedroevend, het verloop is best saai en de spanning is ver te zoeken.

De film vermengt er vervolgens ook nog maatschappelijke problemen in, waar ik vraagtekens bij zette. Als er dan een film is waarmee je van dat soort onderwerpen af moet blijven, dan is het wel een SyFy-film. Veel gaan ze er uiteindelijk ook niet op in, vast omdat er niet al te veel interesse was.

Acteerwerk is dan wel weer oké, maar ook niet briljant. Enkele actiescenes zijn best groots opgezet en dat is eigenlijk waar het positieve weer zo'n beetje eindigt. Het duurt erg lang voordat de wormen goed in beeld komen, alles wat daarvoor komt is vooral wat saai gelul van erg oninteressante personages.

Slechte film dit. De liefhebbers mogen hem best opzetten, maar als je nog niet verwacht dat de monstertjes slecht geanimeerd zijn dan zou ik je de film erg afraden. Het is soms wat grootser opgezet, maar uiteindelijk is het vooral een snel in elkaar gedraaid verhaal met een extreem lelijk visueel laagje.

Het concept van The Monkey leent zich niet bepaald voor de meest originele ingrepen, maar de kwaliteit van regisseur Oz Perkins helpt het een behoorlijk eind op weg. Zeker het bloedvergieten valt op, met genoeg creatieve manieren waarop de slachtoffers hier aan hun einde komen. Fijn dat de makers niet bang zijn om het grafische geweld op te zoeken en ze brengen de moorden dan ook overtuigend in beeld. In combinatie met de stilering van Perkins zit je als kijker dan ook garant voor goed griezelvermaak, maar wel eentje waarin de horror beter tot zijn recht komt dan de komedie. Het acteerwerk van Theo James kan er verder mee door, maar over de grote lijn wordt er niet geweldig gespeeld en betreedt zeker de tweede helft iets te bekend terrein. Niettemin zonder twijfel een fijne genremix met ervaren vakmanschap.

Selick op niveau.

Veel heb ik nog niet van de beste man gezien, maar wel genoeg om te weten dat hij als regisseur veel te bieden heeft aan de huidige filmwereld. Met Monkeybone maakt hij met zijn talenten een overstap naar een ander soort film. Waar sommigen zijn films namelijk voor de animatie kennen zal hier met deze film maar beperkt aan z'n trekken komen.

Niettemin kent de film visueel een aantal geniale momenten, zeker op stukjes waarin het Downtown wordt gepresenteerd. Echt briljant naar voren geregisseerd. Geen scene slaat op creatief vlak de plank mis, alle interieurs worden tot op het bot versierd en ieder personage weet op z'n eigen manier onderscheidend te zijn. Misschien door de grote hoeveelheid aan kabaal wat moeilijk te slikken, anderzijds nog altijd lekker knallend.

Fraser kan uiteraard irritant worden gevonden, maar zeker in de eerste helft past hij eigenlijk best goed in de film. Het hoort bij de humor en met de nogal dwaze omgeving wordt dat degelijk gecombineerd. Enkele grapjes slaan aan en het tempo is aangenaam. Het is pas wanneer we Downtown verlaten dat de film qua niveau echt naar beneden begint te kelderen.

Zeker omdat de echte wereld de eerste helft niet bepaald kan bijbenen en Selick duidelijk moeite heeft om op de humor te kunnen leunen. Creatief is het allemaal wel, maar de lijntjes eromheen zijn toch wat uitgekauwd. Mocht de vormgeving de film niet hebben kunnen ondersteunen, dan was Monkeybone snel vervelend geworden, maar de eerste helft is gewoon te noemenswaardig om de film te blijven negeren.

Ghibli.

Tja. Ik blijf het proberen, maar anime zal nooit een favoriet worden. Toch moet ik toegeven dat Studio Ghibli met genoeg fantasie en ideeën weet te komen dat de films die ze maken meestal nog wel te pruimen zijn. Spirited Away was bijvoorbeeld wel erg gaaf. Maar Princess Mononoke was het niet helemaal.

Wel natuurlijk complimenten voor de sterke animatie. Hele gave beelden soms en overweldigende animatiewezens die rondkruipen soms. De opening met het spinzwijn is er al eentje om niet snel te vergeten. Maar ook de finale met Ultra Sleepy Hollow is best gaaf om zo te zien.

Maar zoals vaker bij Ghibli films ontbreekt het allemaal wat aan goede karakters. Kunnen ze dan echt geen leuke karakters vinden? De hoofdkarakters zijn saai en ongeïnspireerd. Enkele karakters zijn wederom weer als zeepbellen geanimeerd en de pogingen tot humor slaan volledig de mist in.

Bij vlagen is het zelfs ongemakkelijk. De dialogen zijn regelmatig van bedenkelijk niveau. Alsof Soeteman aan het script heeft lopen rammelen. Maar ook als het duo met de dieven van het hoofd gaan vechten ziet dat er zo melig uit dat het ten koste gaat van de finale zelf. De finale zelf was trouwens helaas ook een beetje een afknapper. Zo'n gaaf design en zo groots opgezet, maar zo relatief simpel voorbij.

Animatie en fantasie hebben echter wel de vrije loop, duidelijk. En dat maakt het resultaat nog wel verdienstelijk. Voor mij blijven echter de bijbehorende elementen bij Ghibli ontbreken. Spirited Away was een uitzondering. Maar ze blijven toch allemaal met een beetje dezelfde problemen zitten.

Goed.

Bijzondere en aparte film die wellicht niet is wat je ervan zou denken als je een blik op de poster werpt. Ik had er zelf ooit een trailer van gezien toen ik naar KINO trok, maar veel kon ik me niet meer herinneren. Na een blik geworpen te hebben op de poster dacht ik vooral een rauwe misdaadfilm, maar niets bleek minder waar.

Monos moet het eerder hebben van de authentieke sfeer die het opwekt en de onderlinge relaties tussen de groep die hier de hoofdrol heeft. Jammer dat ze individueel nooit echt dichterbij komen, maar als groep proef je wel degelijk de escalatie die dankzij wat realistische regie wordt versterkt. De film voelt ondanks een aantal merkwaardige scenario's nooit onecht of onoprecht aan. Dat wordt erg voordelig gebruikt.

Verder is het ook prachtig naar voren gebracht op het visuele vlak. De natuur wordt goed gebruikt en hierdoor worden er meerdere beelden naar voren gewerkt die erg aanslaan. De film ziet er in ieder geval prachtig uit. Goed camerawerk, wat zeer sterke focus en een geheel dat gewoon kloppend aanvoelt. Ik kon het best hebben, zelfs terwijl ik moe was.

Wel jammer dat de film qua tempo niet echt vooruit wil, want na enige tijd is de onderlinge situatie tussen de groep jonge mensen en de gijzelaar wel uitgewerkt. Dat de film uiteindelijk een andere richting optrekt kan het eigenlijk nauwelijks meer verder helpen. Maar verder kunnen genieten van de passende regie. Zeker een aanradertje voor de liefhebbers.

Aardig.

Het duurde even voordat ik deze film had gezien, gebaseerd op een erg iconische seriemoordenares waar ik regelmatig nog discussies over lees. Zo lees ik vaak debatten over de vraag of ze geëxecuteerd moest worden of niet, maar mijn eigen mening daarover zal ik even in het midden laten. De film zelf is zeker redelijk.

Er wordt niet gekozen voor een autobiografieaanpak van Wuornos, maar eerder voor een soort momentopname uit de momenten van het leven van Wuornos waarin het "mis ging". Dat betekent dus dat we hier haar moorden te zien krijgen waar ze achteraf wat over reflecteert terwijl ze een relatie aangaat met een wat naïeve Ricci. Opvallend verder hoe goed ze Theron hebben laten lijken op Wuornos, maar Selby Wall er juist compleet anders uitziet.

Wat ik vooral vervelend vind is dat ik het doel van de film moeilijk kan achterhalen. Aan de ene kant lijkt het alsof we een soort sympathie moeten hebben voor Wuornos en begrip voor haar situatie, maar dan gebeuren er vervolgens dingen waarvoor we totaal geen sympathie hebben. Vervolgens lijkt het alsof we een inkijkje moeten hebben in de motieven van Wuornos, maar dan gaat de film over op romantiek. Ik kan het gewoon niet achterhalen.

Acteerwerk is verder de kracht van de film met een aantal goede rollen. Uiteraard mag Theron daarbij genoemd worden, al kan dit misschien niet voor iedereen zo overkomen. Dat ligt niet aan Theron, maar eerder aan Jenkins, die ik nog altijd een waardeloze regisseuse vind. Betrekt haarzelf nooit in de film, het ziet er allemaal soms te snel opgenomen uit. Nooit een echt treffende sfeerzetting te merken hier, het blijft een gemis.

Het kijkt echter goed weg en trekt je makkelijk mee. Enkele confronterende scenes zorgen ervoor dat het niet makkelijk is om de film te vergeten, en daar kan ik vooral het bronmateriaal voor bedanken. Ook erg geslaagd hoe ze de make-up hebben gedaan. Monster pakt vlot en weet je voor de gehele speelduur mee te trekken. Dan is de soms afstandelijke regie te vergeven, want een voldoende heeft het zeker.

Nee.

Monster Brawl lijkt op voorhand een best geslaagd en lekker gek concept, en ik denk dat ik niet de enige ben die dat dacht. Deze film teert op het gegeven waarbij bekende monsters zoals heksen en zombies het tegen elkaar opnemen in de ring, maar ik denk dat het beter was geweest als deze film enkel 20 minuten had geduurd.

Zeker omdat de gevechten tussen de klassieke filmmonsters weinig variatie kennen. Het is allemaal wat ongemakkelijk stoeien in pakjes die er goedkoop uitzien. In het begin werkt de commerciële aanpak nog wel, met commentators en spotjes die de oorsprong van de monsters uitdiepen, maar dat houdt niet stand voor maar het liefst 89 minuten.

Ondanks dat er weinig aan te merken is op het acteerwerk (niet briljant, maar ook niet vreselijk) vond ik vooral dat de film na een tijdje zijn kruit wel verschoten had. Het is namelijk niet zo dat de monsters razend interessante personages vormen. Het zijn vooral lompe figuurtjes die een klein beetje (soms humoristische) uitdieping krijgen en daar blijft het bij.

De omgeving is soms met mistmachines en verlichting nog leuk versierd, maar dit wordt pas echt goed gebruikt tijdens zeer beperkte scenes. Je moet er ook echt op letten, want de focus is er niet. Verder ontbreekt het de film aan wat montage, goede editing en vooral wat betrekking. Alles wordt redelijk afstandelijk in beeld gebracht. Als dit een live tv-uitzending moet voorstellen denk ik helaas dat 95% van de kijkers na 1 or 2 gevechten weer afhaakt.

Matige film die ondanks het leuke concept te lang doorgaat en te weinig onderneemt om de film van begin tot eind vermakelijk te houden. De make-up is niet perse slecht, maar het voelt aan de andere kant ook redelijk goedkoop aan. Monster Brawl zit niet zonder zijn pluspunten, maar bestaat helaas voornamelijk uit minpunten, en dat blijft met dit soort films altijd teleurstellend.

Mooi.

Wat mij betreft de beste film die ik tot nu toe in April 2020 heb gezien, en hij had zeker wat concurrentie. Maar het is toch wel een hele mooie film geworden. Ook wat mij betreft de beste uit Bayona's loopbaan. Deze film is completer en knapper uitgewerkt naar mijn mening.

Ik had vooraf wel mijn twijfels. Bayona is nu wel een regisseur waarvan de eerste drie films (waaronder deze) die hij maakte compleet anders waren dan mijn verwachtingen. Maar bij deze viel het kwartje wat sneller, en dat maakt voor mij deze film nog iets mooier wat mij betreft.

Visueel ook mooi afgemaakt. En natuurlijk, zoals andere gebruikers al aangeven, zijn de animaties echt wonderschoon uitgewerkt. Bij het monster had ik vooraf nog twijfels, aangezien die boom regelrecht uit Star Wars lijkt gelopen, maar uiteindelijk begint het wel minder te storen.

Acteerwerk is ook erg solide. MacDougall is echt goed bezig. Kebbell, Weaver & Jones doen het ook allemaal goed. Vooral Weaver wist me positief op te vallen, want wat mij betreft begint ze tegenwoordig mindere rollen uit te kiezen. Dan is hier haar antwoord. Neeson is ook een erg logische keuze als stemacteur. Dominante en dreigende stem. Ideaal voor zo'n monster.

Film blijft voor de rest ook boeien. Begint steeds pakkender te worden en ik werd als kijker steeds beter betrokken in het verhaal. Vooral op emotioneel vlak. En waarbij ik uiteindelijk terug moest vechten tegen tranen. Ik heb het uiteindelijk droog kunnen houden, maar voornamelijk omdat ik zo eigenwijs was.

Wat ik vooral knap vind uitgewerkt is het thema van verlies. Het is de hele film voelbaar en hoe de film er hintjes naar geeft is erg slim. Dat zorgt er voornamelijk voor dat ik als kijker makkelijker betrokken raak in het verhaal. En dat lukt dan ook erg goed. Niet meteen verwacht eigenlijk, maar ik vond het allemaal wel erg mooi.

Erg mooie film dus. De grootste verrassing van april. Voelt nergens te sentimenteel aan, ondanks de clichés die niet altijd even kundig vermeden worden. Aan de designs van het monster moest ik soms nog wennen, maar uiteindelijk went het dan toch wel relatief snel. Deze film is aan mij een voorbeeld dat Bayona echt wel wat toe te voegen heeft als regisseur.

De regie-inbreng van Todd Holland is redelijk miniem en hij laat dan ook vooral zijn achtergrondmedewerkers spreken door middel van de decoropbouw. Monster High ziet er namelijk heel kinderlijk uit, maar wel zeer treffend voor een film van dit formaat. Er straalt regelmatig een fijn, griezelig sfeertje van het gebeuren af, maar aan de inhoud draagt het spijtig genoeg weinig bij. Het scenario van deze film wil zo modern mogelijk overkomen, dus wordt ook de politieke kant ervan naar voren gedrukt. Van iets dat in mijn ogen normaal is (they/them) wordt in deze film een big deal gemaakt, maar roept daardoor eerder veel ongemak dan relevantie naar boven. De kostuumaankleding is evenzeer ondermaats. Van de bijzonder neppe pruiken naar de simplistische aankleding, ieder figuur ziet er werkelijk niet uit. Het acteerwerk is daarnaast vooral wisselvallig. Ceci Balagot en Kyle Selig spelen verdienstelijke bijrollen, maar de echt grotere rollen ogen vooral kaal en ongeïnspireerd. Wat rest zijn een aantal weinig memorabele en vooral extreem willekeurige muzieknummers die eigenlijk geen enkel moment in de film passen. Monster High is geschikt voor het jongere publiek, volwassenen zullen zich hoogstwaarschijnlijk storen aan de simpele aankleding.

Ok.

Altijd leuk, om zo'n filmpje te zien. Durft ook zeker wel wat meer qua kinderfilms, en dat kan ik altijd zeer waarderen. Al houd Kenan het allemaal wet kinderlijk genoeg en gaat niet te ver, waardoor het voor kinderen dus ook prima te doen is.

Verhaal is opzicht ook wel leuk bedacht, en de animatie is prima gedaan, al is het op sommige momenten wel wat houterig. Het huis is bijvoorbeeld best leuk geanimeerd, maar de karakters zijn vrij irritant. Vooral dat dikke mannetje.

Voor de gemiddelde animatie is het wat donkerder, maar nergens doodeng of heel spannend. Voor kinderen is het waarschijnlijk wel eng, maar uiteindelijk is het prima te doen. Krijgt geen onvoldoende omdat ik me toch wel heb vermaakt.

Geinig.

Ik geef ook meteen het hoogste cijfer van alle reviews die nu geschreven zijn zie ik, maar ik had toch best een prima avond met Monster Hunter. Het was ook tevens de laatste avond in de bioscoop voordat de lockdown om klokslag middernacht van start ging.

Anderson zal inderdaad altijd een beperkte regisseur blijven in zijn vak maar met deze film weet hij een erg vermakelijk geheel af te leveren. Al bij de opening gaat de actie van start die echt nergens eindigt. Ik heb zelden een film gezien die zo vol zit met poeha, vuur en kogels, maar voor een domme avond is dat heerlijk.

Klachten over de creatieve armoede zijn makkelijk te counteren door te zeggen dat Monster Hunter op een game gebaseerd is, een game die nou eenmaal veel dino's en fossielen als monsters kent. Daar valt de film moeilijk voor af te rekenen, maar de monsters hadden wel iets meer kleur mogen hebben verder. Allemaal zien ze er te veel hetzelfde uit qua look wat mij betreft (zwart-grijs).

De montage en editing zijn razendsnel, veel sneller dan de gemiddelde Anderson-actiefilm. Daar lijkt tegenwoordig niet veel liefde meer voor te zijn, maar ik blijf het geweldig vinden. Het doet me denken aan een Peter Berg-film. Daarnaast stopt Anderson er regelmatig unieke camerastandpunten in zoals die vanuit de haak in de opening met het zandschip.

De wereld wordt verder leuk tot leven gebracht, maar de zandvlaktes zijn inderdaad niet de meest opwindende locaties. De jungle was dan wat leuker, maar die krijgen we niet heel uitgebreid te zien. Het verhaal is verder zowat afwezig en alles wordt er razendsnel doorheen gegooid, en inderdaad soms wat te snel zoals een ruwe wandeltocht die na 30 seconden weer over is.

Hier en daar bespeur ik wat luiheid, momenten waar wel wat extra moeite voor gedaan had kunnen worden. Voor de finale in de woestijn was duidelijk ook geen budget meer want de CGI die er doorgaans prima uitzag is daar opeens erg lelijk. Verder zijn de monsters wel leuk tot leven gebracht waarbij de Diablos het gaafste monster was.

Vervelen gaat niet gebeuren, want het tempo ligt extreem hoog. Verhaaltje is verder een chaotisch rommeltje, ik sta ervan te kijken dat Anderson vervolgen wil maken. Alsof deze film al een verhaal had dat zo goed is. Het goedbedoelde Power Rangers-einde had ook niet echt gehoeven. Een voldoende nog voor het vermaak, zeer hoge tempo en de non-stop actie.