Opinions

Matig dingetje.

Een beetje de standaard voor dit soort films. Tegenwoordig lijkt er namelijk steeds minder en minder moeite te worden gedaan om films als deze nog tot een goed einde te brengen. Toch moet ik zeggen dat ze hier soms nog origineel met het concept om weten te springen, en dat is fijn.

Voor een thriller mist het alleen op vrijwel elk vlak wat spanning. Het voelt nooit echt aan alsof het hoofdpersonage wordt bedreigd en dat heeft er alles mee te maken dat de indringers een makke indruk maken. Davenport daartegenover maakt ondanks haar bijzondere eigenschappen ook een weinig intrigerend hoofdpersonage. Het komt er dus op neer dat de ene oninteressante kant het tegen de andere oninteressante kant opneemt.

Verder wat aardige beelden op het vlak van cinematografie. Keurige decoraties en veel focus op de omgeving, daar kon ik uiteraard van genieten. Het weet alleen weinig stand te houden in een film als deze. Je wacht uiteindelijk namelijk wel eerder op de escalerende situatie tussen de vrouw en de indringers maar die komt niet. Tenminste, die komt wel, maar het gebrek aan spanning weet de film niet echt lekker te laten kaderen.

Uiteindelijk is dit een redelijk typerend voorbeeld van een film die je binnen no-time vergeten bent. Wel een aantal geinige vondsten en een aardige look, maar ook nogal donkere verlichting en een camera die niet echt lekker alles in beeld weet te krijgen. Ook de ietwat onopvallende manier van editen neemt een hoop spanning weg. Makkelijke film om te kijken, nog makkelijker om te vergeten.

Mwa.

Zeker geen onaardige verfilming van het brave Snow White sprookje. Waarbij ik Snow White and the Huntsman al niet bepaald geweldig vond vind ik dit ook niet een al te geslaagde film. Alle potentie was er, de cast, de landschappen etc.

Collins is zeker geen slecht actrice, maar straalt niet echt een Snow White uit. Roberts is altijd vervelend, en hier wederom opnieuw. Het verhaal is maar weinig kloppend met de originele tekenfilm en ik denk dat daar de kritiek een beetje ligt.

Sommige scenes zijn leuk gedaan, evenals de sneeuwachtige landschappen via sets in beeld brengen. De liedjes vallen ook wat tegen, maar zijn in het algemeen best prima. Jammer dat het verhaal zo afwijkt aan het sprookje, dat kwam nogal warrig over.

Leuk.

Kreeg de film vooral te zien doordat deze op een avond werd uitgezonden. Was dat niet zo, dan had ik er nog nooit van gehoord. Ik googelde een paar afbeeldingen die gelinkt waren aan de film en raakte geïnteresseerd. Na het daadwerkelijk zien van de film bleek ook dat de film in mijn straatje lag.

MirrorMask mag duidelijk een boekenachtergrond hebben. De film voelt constant aan als een illustratie van een kinderboek, een gevoel dat het grootste gedeelte van de film weet aan te houden. Het visuele stijltje werkt daarnaast ook effectief. Er hangt een mooie filter over de film heen en er wordt creatief omgegaan met wezentjes, achtergronden en scenario's. Elke scene toont iets leuks en dat werkt goed.

Jammer is wel het narratief. De visuele stijl leidt namelijk erg af van het verhaal. Althans, voor mij dan. Ik kan niet echt letten op dialogen als ik een insect met een mensengezicht zie. Bovendien loopt het verhaal ook niet helemaal lekker. Er heerst te weinig een avontuurlijk gevoel en ondanks de bijzondere personages wist het me nauwelijks te trekken.

Gelukkig staat daartegenover een film die goed weet te boeien en nooit te lang aanvoelt. Het gaat wellicht te lang door, maar de sfeerzetting weet dat wel voldoende in te vullen. Genoeg bijzondere creaturen en gebeurtenissen te vinden in MirrorMask. Wel zonde van soms gedateerde effecten, maar de aparte cinematografie weet dit voor een groot gedeelte te verhullen.

De herziening van deze mysterieuze horrorthriller overtuigde me toch om overstag te gaan van een onvoldoende naar een dikke voldoende, al vormt dit voor regisseur Alexandre Aja absoluut niet zijn beste werk. Mirrors is overduidelijk een herbewerking van een Aziatische horrorfilm waardoor de eerste helft overgoten wordt met dramatiek, maar het probleem is dat het niet meteen erg interessant is. Het zorgt ervoor dat de persoonlijke demonen waar Kiefer Sutherland mee worstelt het tempo regelmatig uit de film halen, maar gelukkig compenseert Aja voldoende op het vlak van horror. Enkele gemene scares, opvallend expliciete gewelddadigheden en erg overtuigende cinematografie maken van Mirrors een lekker eigenzinnig werkje. Daarmee slagen de makers in het haast onmogelijke om van klunzige, kwaadaardige spiegels een daadwerkelijk intrigerende oppositie te maken. De herziening heeft de laatste onvoldoende die ik heb toegekend aan een film van Aja mooi weggepoetst.

Matig.

Een concept waar iets heel moois van had kunnen komen, maar dit is helaas niet gebeurd. Ik had er wel op gehoopt, maar de algemene score wil wel een bepaalde grens leggen. Deze film is toch wel een teleurstelling omdat ook goedkopere films weleens willen verrassen, maar deze dus niet.

Je weet trouwens wel direct dat een film niet een te hoog tempo gaat hanteren als de opening zelf al 10 minuten duurt. En inderdaad, deze film is niet al te snel. Het tempo ligt redelijk laag en pas na 30 minuten mogen de eerste horrorscenes diens intrede doen. Wanneer dat gebeurd gaat het niveau helaas niet bepaald omhoog.

De indringers in dit geval zijn namelijk volslagen ridicule verschijningen. Doen me denken aan dat kotertje uit de It. Wie bedenkt het nou toch om indringers in een gele regenjas te hijsen? Want dan zullen ze zeker wat minder opvallen. Verder zijn ze ook niet zo spannend. Typisch in donkere hoekjes staan waarvoor ze niet zozeer de moeite hebben genomen om ze überhaupt donker te maken.

Acteerwerk is verder relatief slecht. Coet doet wel duidelijk haar best maar de rol vraagt hier en daar net wat te veel van haar. Zeker haar astma-aanvallen voelen te nep aan. Verder wil de film niet echt spannend worden en gaat het te lomp om met de spanningsopbouw. Het is niet akelig of ijzig genoeg, en er komt geen sfeer van het huis af.

Uiteindelijk haalt de finale nog wat uit qua gore en duurt de film niet te lang. Bovendien biedt het wel net genoeg vermaak om niet compleet saai of slecht te worden. Het heeft wel wat, maar het ontbreekt de film wel wat aan kwalitatieve regie. Het concept, alhoewel niet bepaald origineel, had erg goed kunnen werken. Zeker als je als kijker de angst en situatie kan realiseren van de hoofdpersoon. Daar slaagt deze film alleen niet in en komt het als geheel niet verder dan een matig tussendoortje.

Middelmatige romantische thriller met erg ongelukkige marketing, want regisseur Travis Baker hoopt hier vooral iets eigenzinnigs te creëren terwijl er natuurlijk een traditionele slasher wordt beloofd. Marc Valera en Brooke Anne Smith doen het daarbinnen gelukkig uitstekend en hebben samen een aparte, aanstekelijke chemie die onderhoudend voor de dag komt. Jammerlijk is dat er verder weinig spanning of sfeer tot leven wordt gebracht, waardoor de uiteindelijke finale toch wat kaal en braafjes voor de dag komt. Echt sterk wil het op visueel vlak ook niet worden, waardoor de makers uiteindelijk nét naast een voldoende grijpen.

Een tragisch coming-of-age-verhaal geïnspireerd op de gelijknamige novel van Emily M. Danforth, die werd verfilmd door regisseuse Desiree Akhavan in haar tweede speelfilm. Het vormt voor Chloe Grace Moretz één van de weinige films waarin er echt moet worden geleund op haar acteerwerk, maar spijtig genoeg slaagt ze er niet in om een innemend en/of boeiend figuur te zijn. Het scenario brengt een verfrissende nuance in het verhaal door de oppositie niet herhaaldelijk en consistent af te schilderen als boemanfiguren, maar Akhavan breekt diezelfde nuance na enige tijd af door uiteindelijk toch terug te komen op bovengenoemd argument. Bovendien zijn de bijrollen van Jennifer Ehle en Sasha Lane uitermate karikaturaal en voelen geen moment aan als figuren die daadwerkelijk bestaan. Op conceptueel vlak biedt de film een verontrustende inkijk op de geloofsovertuiging van enkele mensen en de rol van John Gallagher Jr. is uiterst geslaagd, maar uiteindelijk levert de film weinig stimulatie (meer) af waardoor het na enige tijd vechten tegen de klok geblazen is. Overigens een halfje extra voor de rauwe, directe regiebenadering van Akhavan die subtiel genoeg blijft voor zo'n gewichtig onderwerp.

Ok musical.

Een film waarin alles gezongen is is bij mij nieuw in mijn boekje. Vooral omdat ik maar weinig musicals kijk, en ik had toch wel moeite om dat hier dan te accepteren. Crowe en Jackman vallen nogal tegen met hun stemmen, en bij de emotionele scene van Hathaway voelde ik helemaal niets.

Ik kon soms mijn aandacht er ook niet echt bijhouden, ontroerend vond ik hem ook nergens echt zelfs niet toen het kind was neergeschoten.. Maar dat is de negatieve kant, positief vond ik het er visueel erg mooi uitzien, het acteerwerk is mooi en het wil in het tweede deel wel vermakelijk overkomen.

Cohen vind ik weer geweldig, Seyfried is leuk en Eddie Redmayne ook. In dat opzicht is het ook wel een goede film dat mooie effecten draagt. De laatste scene vond ik ook het mooist van de hele film. Ik denk dat deze films gewoon niet voor mij in de wieg gelegd zijn. Maarja

Sterk.

Tegen de verwachtingen in bleek deze film een erg sterke en een volledig andere film te zijn dan ik had verwacht. Nu ging ik de film ook compleet blanco in. Ik had op z'n minst 2 liedjes verwacht, waarschijnlijk omdat mijn kennis richting deze Les Misérables-term nogal beperkt is. En dat bleek ook zo te zijn na het zien van deze film, die helemaal anders was.

In plaats van een musical is deze film een realistische waarneming geworden van een misdadige Franse wijk, waarin we zowel de politie als de bewoners volgen. Ondanks dat deze film niet lang duurt slaagt regisseur Ly er wel in beide kanten goed uit te werken, waardoor iedereen een gezicht heeft. Via de kleinste details worden deze personages sterk ingevuld, en dat kan ik prijzen.

Het acteerwerk is daarnaast erg sterk en zelfs de kinderen zetten goede rollen neer. Ieder personage krijgt vorm en tevens kan iedere acteur of actrice genoeg charisma aan zijn personage meegeven. Ly is niet al te veel geïnteresseerd in achtergrondpersonages waardoor die wat leger ingevuld worden, maar diegene die daadwerkelijk dialogen hebben krijgen wel genoeg invulling.

Ook de vormgeving van de wijk is geslaagd en visueel weet Ly genoeg tempo, vaart en vorm eraan mee te geven. Hierdoor kijkt de film altijd vlot weg en de finale kent zelfs nog een aantal aardige filters. De dreiging van geweld en agressie zit voortdurend in de lucht, en ondanks dat deze film intenser had kunnen zijn weet de film aardig spannend te zijn en leunt goed op de onderhuidse spanningen.

Camerawerk had soms iets meer mee mogen gaan met de situatie, zoals de spanningen iets overweldigender in beeld brengen, maar verder was dit een uitermate plezante verrassing die nergens verveelde en geeft wat je (misschien) verwacht. Sterk ingevuld, perfecte details en een speelduur die nooit uit de hand loopt. Binnen zijn soort absoluut 1 van de betere titels die zijn uitgekomen, jammer dat het zo lang duurde voordat deze film onder mijn radar terechtkwam.

Best sterk.

Ik verwachtte er al best veel van, en die verwachtingen zijn eigenlijk ook gewoon keurig netjes volbracht. Al had ik ergens wel mijn twijfels met een man als Reiner aan het stuur, die ook wel heel Amerikaans is in zijn werk. Maar gelukkig vergat ik dat hier al snel.

Het is ook vooral de goede rol van Bates die de film naar een hoog niveau tilt. In het begin had ik mijn twijfels, want in aardig zijn is ze minder goed, maar in getikt zijn is ze uitmuntend en weet daarmee erg angstaanjagend te zijn in haar uitstraling.

De rol van Caan is prima, maar niks heel memorabel. Maar de rol zelf is dan ook weinig om jezelf mee te kunnen bewijzen. Het is vooral de constant aanwezige spanning in de film die sterk is, en continue in de lucht blijft hangen. Daarbij dus goed geholpen door Bates.

Genoeg hou-je-adem-in momenten die het allemaal angstaanjagend spannend maken. Trillen en bibberen, het blijft de hele film aanwezig. Sommige scenes tikken de horror goed aan (Als Caan wakker wordt (2x) en Bates voor zich ziet staan bijvoorbeeld, is erg eng en naar om zo te zien).

Thriller is uitmuntend, drama ok en de horror sterk. Jammer dat de rest wat klassiek en soms zelfs overbodig is. Rol van de sheriff voegt weinig toe, zeker omdat hij richting het einde toch afgemaakt wordt. en daarmee is de speelduur soms wat onnodig lang.

Uiteindelijk een fijne thriller, die soms door de zijplotjes wat faalt, maar in het algemeen is dit gewoon goed. Jammer dat dit soort sfeertjes niet vaak meer terugkeren op het grote doek.

In opwachting van regisseur Renny Harlins horrorfilm The Strangers: Chapter 1 besloten één van zijn recentere werken op te zetten, maar grootse verwachtingen schept het niet. Niettemin doet Harlin wel zijn best om een redelijk vlot werkje naar het witte doek te dirigeren, met een overdaad aan editing en een uitbundige introductie van de personages. Helaas komt er geen enkel daarvan echt goed voor de dag, met name omdat het scenario van Kurt Wimmer en Robert Henny overvol zit met flauwe, inwisselbare komedie. De constante neiging om overal de humor van in te zien zorgt er al snel voor dat het verloop in een vermoeiende zaak verzandt. Het inhoudelijke verhaal zelf probeert verder met grootschalige situaties slim uit de hoek te komen, maar maakt al bij al eerder een vergezochte en ongeloofwaardige indruk. The Misfits vormt uiteindelijk een uiterst tamme, brave film die enkel opvalt door de vlotte manier van regisseren. Hopelijk vertrouwt Harlin binnenkort zichzelf boven zijn scenarist.

Regisseuse Catherine Hardwicke brengt een aardige combinatie tussen een grote variatie aan genres, zonder er specifiek eentje te kiezen als hoofdgenre. Dat maakt van Miss Bala gelukkig juist een doeltreffend volle film met genoeg insteken om het plot voorwaarts te duwen, waartussen Gina Rodriguez overtuigt in de hoofdrol. Haar relatieontwikkeling met Ismael Cruz Cordova oogt wat onafgemaakt, maar ze doet het zonder meer keurig in een verschijning die best veel van haar kwaliteiten eist. De actiescenes zijn wat te kort voor een blijvende indruk en de finale gaat te ver buiten de bocht in vergelijking met het geloofwaardigere restant van de film, maar Miss Bala vormt een redelijk kwalitatief eindresultaat. Hardwicke doet zich er echter wel goed aan met meer durf te dirigeren voor haar volgende film, zodat het ook wat beter weet te onderscheiden.

Mwa.

Opzicht nog wel een film met schattige momenten, maar ik denk dat Bullock in komedies nooit echt mijn ding zal gaan worden. Van meerdere acteurs en actrices die ik vroeger niet zo bijzonder vond krijg ik tegenwoordig een wat sneller kloppend hard, maar bij Bullock heb ik toch altijd een beetje mijn schouders opgehaald.

Deze film moet het vooral hebben van wat sullige personages die samen wat amusante scenes bij elkaar harken. Dat maakt van de film nog enigszins een behapbaar geheel, maar dat neemt niet weg dat er op z'n beurt ook niet al te veel van weet aan te slaan. Het vermaakt hier en daar, sommige scenes zijn absoluut memorabel, maar daar wordt het dan ook weer bij gelaten.

In principe kan je nog wel wat winnen met de film, maar om dat voor elkaar te krijgen moet je vooral een liefhebber zijn van Bullock en haar carrière met het doen van komedies. Eén enkele scene zal me echter nog wel bijblijven en dat is deze. Dat zijn simpele scenes die toch een blijvende indruk op me achter zullen laten. Van die schattigheid kan een film als deze makkelijk profiteren, maar daar houdt het voor een groot deel weer bij op.

Vervolg.

Van het eerste deel zal ik niet meer veel kunnen onthouden, daar verandert dit tweede deel eigenlijk weinig aan. De gehele reeks is eigenlijk nogal onopvallend, ondanks de verwoede pogingen van Bullock om van haar personage een iconisch figuurtje te maken. Het wil er met dit soort basisfilms niet echt lekker uitkomen.

Wat deze film echter wat minder dan zijn voorganger maakt is dat de echt schattigere momenten nu ontbreken. Zonder die springende scenes blijft er eigenlijk een zeer platte film over die steeds hetzelfde niveau aanhaakt, en dat is eerder een matig niveau. Er zit altijd wel iets in dat groots genoeg is om niet compleet saai te worden, anderzijds ook te weinig om je echt bij te blijven.

Veel meer dan dat zal je ook niet over de film kunnen zeggen vrees ik. Het acteerwerk is redelijk, het verhaal loopt oké, maar de film kent eigenlijk geen enkele scene die je als kijker maar een beetje zal gaan bijblijven. Dit complete en vervelende gebrek aan hoogtepunten zorgt ervoor dat Miss Congeniality verdrinkt onder de middelmaat.

Flauwtjes.

Miss March is een vlot wegkijkende, maar erg lege komediefilm die zich klakkeloos kan aansluiten bij het gemiddelde niveau dat Amerika met dit soort films aflevert. Miss March is echter een puur genrewerkje, wat betekent dat het zich in kleine mate bezighoudt met romantiek en helemaal niet met drama.

Wat deze film kan onderscheiden zijn wat opmerkelijke scenes tussendoor die behoorlijk geflipt zijn. Enkele ideeën heb ik nog nooit gezien, een aanval krijgen tijdens orale bevrediging bijvoorbeeld. Ze hebben het luikje van hun brein wel opengetrokken voor deze film en dat levert wat merkwaardige momenten op, die eigenlijk wel werken. Niet omdat ze hilarisch zijn, maar wel omdat ze bizar genoeg zijn.

Verder eigenlijk een best regulier werkje dat zich met moeite staande kan houden tussen de andere komedies. Het is alleen allemaal wat luider, vulgairder en dommer. Het jammere is alleen dat veel grappen de plank misslaan en typetjes zoals Moore werken voor geen meter. Eigenlijk forceert de film zijn komedie gewoon te veel, en hierdoor wil het juist totaal niet werken.

Teleurstellend ook dat de film nogal lui te werk gaat met een concept dat niet eens zo slecht gevonden is. De heren zijn na 4 jaar bijvoorbeeld geen spat verandert en daardoor dacht ik eerst dat ze gewoon een grap uit aan het halen waren. Later bleek dit echter serieus te zijn, maar de vraagtekens gaan dan wel boven mijn hoofd zweven.

Merkwaardige, maar flauwe komedie die wat voordeel kan halen uit het feit dat het wat uiterst bizarre momenten tussendoor kent. Verder niet zo indrukwekkend eigenlijk. Het is voor een specifiek type mensen gemaakt die van dit soort komedie houden, en daar is niets mis mee, want daarvoor wordt het gemaakt, maar veel plezier heb ik er persoonlijk niet aan beleefd.

Matig.

Miss Meadows is een film die werkelijk geweldig had kunnen zijn, mits de film in de juiste handen terecht was gekomen. Dat is met deze film helaas niet het geval, al had ik er kort even vertrouwen in na de opening, die eigenlijk precies de juiste toon en uitvoering weet te hanteren. Lekker luchtig en sweet, ik mag het wel.

Vreemd is echter dat regisseur Hopkins die toon nauwelijks doorzet en zijn film steeds normaler inricht daarna. Het verhaal wordt steeds serieuzer en het fantasierijke sfeertje knalt er steeds verder uit. De decoraties in de openingsscene waren niet geweldig, maar vergeleken met de rest van de film voelt het aan als een frisse orkaan om je oren.

Het acteerwerk is niet verkeerd en Holmes verstaat haar vak, maar de regie laat haar weinig ruimte tot echte cynisme of scherpheid. Haar personage is apart, maar nooit echt speciaal of leuk. Je kan gewoon moeilijk met haar meeleven omdat Hopkins vooral inzet om het personage apart te maken. Hij vergeet daarmee het personage ook leuk te maken.

Verder kleurt de film veilig binnen de lijntjes in een concept die er juist om schreeuwt buiten de lijntjes te treden. De scenes met geweld zijn erg tam, de algemene sfeer is niet luchtig genoeg en in zijn geheel blijft het aanvoelen alsof de film zichzelf herhaaldelijk inhoudt. Het lijkt alsof Miss Meadows gewoon niets durft, en dat is een enorme gemiste kans.

Verder krijgen we nog een aardige wending om onze oren tegen het einde aan, maar dat de film steeds serieuzer en sentimenteler wordt begrijp ik niet. Rare keuzes voor een film zoals deze, want dit soort films vragen gewoon om iets anders. Het is niet scherp, hard, grappig of luchtig genoeg. Het houdt zich in op alle vlakken, en daarmee laat Hopkins een serieus leuk idee liggen. Jammer.

Matig.

Maar hier kan je op voorhand al weinig van verwachtten. Desondanks kon ik de eerste minuten van de film goed waarderen. Al valt het gelijk op dat de regisseur niet helemaal lijkt te weten wat hij zelf met de film moet aanvangen, vooral met het tempo.

Ik ben geen fan van Bibb, maar haar uiterlijk past wel perfect in deze film. Maar qua acteren vind ik het nog steeds niks. Haar timing voor humor slaat ook de mist in. Geen enkele beweging of dialoog weet grappig te zijn, en dan heb je het met het genre komedie niet al te goed gedaan.

Maar het is vooral de richting die in de film geen kant kan kiezen. Al in de eerste minuten wordt relatief gedetailleerde montage afgewisseld met tragere beelden en subtiele humor. Dit gaat niet goed samen, ik denk dat de film gewoon een kant moest kiezen. Uiteindelijk lijkt de hypermontage ook te hoog gegrepen voor regisseur Cox want de montage dendert niet erg lekker door. Montage is uiteindelijk ook gewoon te traag.

De regie is ook wat te lui en te makkelijk voor deze film. De film lijkt vooral met veel vaart voorbij te willen razen, maar de regie schiet echt te kort. Het is visueel nergens erg indrukwekkend en de komedie werkt gewoon niet. Wel kon ik de licht absurde types nog wel waarderen. De film vermaakt daarnaast ook best, maar de film valt nergens in op. Voor wie een bloederige en snelle komedie verwacht wil ik er graag op wijzen dat de kijkwijzer 12+ is. Opvallend braaf eigenlijk voor het concept. Jammer.

Leuk.

Weer een van Burton's betere films. Hij heeft soms echt wel leuke dingen, en die laat hij leuk los op het grote doek. Deze Miss Peregrine's Home For Peculair Children is een van zijn meest geslaagde producties, en de fantasy is weer eens volop aanwezig.

Acteerwerk is gewoon goed. Green en Butterfield spelen erg leuk, de rest is niet slecht, maar halen het niveau niet van de 2 genoemde. Jackson heeft duidelijk plezier in zijn rol, maar voelt toch wel een beetje misplaatst aan.

Effecten zijn niet altijd even goed, maar toch prima genoeg om te blijven boeien. Vermakelijke fantasy film die lekker wegkijkt. Niets meer, niets minder.

Geweldig.

Miss Violence moet zowat de beste film zijn die ik dit jaar heb gezien. Deze nog relatief obscure Griekse dramafilm met wat staalharde onderwerpen is nog redelijk onder het grote publiek gebleven, wat wel jammer is maar tevens begrijpelijk is. Dit zijn ook niet echt de films die nu snel kunnen doorbreken, maar dat maakt de ontdekking wel fijner.

Al vanaf de eerste minuten voel je de bui al hangen: deze film gaat geen prettige zit worden. Tijdens de beginnende 3 minuten springt er een kind van het balkon af, waardoor de toon al vroeg voelbaar is. Wat volgt is een anderhalf uur aan zeer onaangename beelden en een werkelijk verstikkende sfeer die aanvoelt alsof iemand een kussen steeds harder op je gezicht drukt.

Verder ziet deze film er visueel naar behoren uit. Niet te statisch verfilmd, mooie camerabewegingen en een ijzersterke inrichting van de scenes en decors. Met de cinematografie van de film is niets mis, en het acteerwerk ook niet. Zowel de kinderen als volwassenen zetten uitstekende rollen neer. Panou steekt er echter wel met kop en schouders bovenuit.

Wat de film voornamelijk goed doet is de kijker het gevoel geven alsof er geen hoop meer is. De emotieloze benadering die de film kiest om aan de kijker voor te schotelen werkt uitstekend en tijdens de film voel je je ongemakkelijk en angstig. De depressieve toon is voelbaar en dit maakt de speelduur vlotter, maar vooral ook zwaarder op de maag.

Richting het einde krijgt de kijker een zeer expliciete scene voorgeschoteld en kent tevens momenten richting het einde die me bijna tot tranen bewogen. De film laat je met een leeg gevoel achter en zal bijna gegarandeerd je dag verpesten tenzij je je niet echt op de film zelf focust. Verstikkende, grauwe film die uitstekend is geregisseerd. Staalharde, maar ijzersterke cinema.

Goed.

Dicht tegen de 3,5* aan, maar richting het einde komen er iets te veel tegenvallers voor mij. Het is zeker een aparte film geworden, maar horror is het eigenlijk verre van. Ja, er zitten zombies in, maar het is vooral een arthouse drama dat me in bepaalde maten deed denken aan het recente Roma .

Wat ik vooral erg fijn vind, is dat er geen overdreven acteerwerk in zit. Heel af en toe zit het er wel dicht tegenaan, en dan verliest het me vooral. Maar het is gelukkig best wel humaan qua uitwerking en dat kan ik persoonlijk erg goed smaken.

Wat traag en saai, maar in het algemeen nooit dodelijk saai. Het verhaal is vooral interessant, en ook prima uitgewerkt. Het zwart-wit tijdens de film leveren soms krachtige visueel beelden op. Maar stiekem denk ik soms ook dat het een verhulsel is van weinig budget.

De film is interessant en hier en daar zitten er goede momenten bij. Vooral de eerste 10 minuten vind ik erg sterk. Dat hele idee met fasen van een zombie is geinig. Bovendien is de hele film toch wel redelijk origineel, opmerkelijk want met zombiefilms kan je niet veel meer doen om het origineel te maken.

Een prima filmpje, maar richting het einde vliegt het eventjes de bocht uit qua toon. Ik weet niet wat ik moest voelen toen dat vrouwtje opeens raar begon te piepen en schreeuwen voordat ze zichzelf in haar maag schoot. Vond het in ieder geval erg hilarisch, maar aangezien de toon van de film denk ik dat dat niet helemaal de bedoeling was.

Dat soort gekkigheid waardeer ik wat minder. De vrouw des huizes was dan ook vooral irritant en als enige soms iets te theatraal. Maar de rest is mooi humaan en de vertelling is best interessant. Een merkwaardig filmpje.

Leuk. Altijd leuk.

De opkomst van dit soort internetthrillers is iets dat ik alleen maar kan aanmoedigen, vooral omdat ze zo goed weten te boeien. Het begon allemaal bij horrorfilms, maar nu is de overgang ingezet naar wat toegankelijkere films voor het grote publiek. Resultaten zoals Missing moeten het veel meer hebben van spanning dan scares. Ik kan beide uitgangspunten waarderen, zo ook dus deze film.

Ik heb mijn twijfels over Storm Reid. Wat mij betreft totaal ongeschikt om een film als deze te dragen, maar nu geven Johnson en Merrick haar ook niet teveel draaglast. Alle dramatiek wordt bijna uitsluitend gecommuniceerd via de visuele beeldspeling en daar heb ik totaal geen moeite mee. Voor enige tijd gaat dat ook perfect. De film is spannend en onvoorspelbaar en dan had ik de uitgekauwde dramatiek en het leunen op toevalligheden makkelijk kunnen excuseren.

Helaas klapt de film in sneltreinvaart tegen een betonnen muur aan eenmaal de onthullingen worden gedaan. Zo'n knappe opbouw wordt in een vingerknip teniet gedaan. Ik heb toch een klein zuchtje moeten uitkramen, want het was voor enige tijd oprecht een spannende en enorm boeiende film. Ze hebben zeker ervaring opgedaan met de editing, want die was sneller en behendiger dan in bijvoorbeeld Searching. Leuk om te zien hoe alle soorten films evalueren.

Jammer dat het zo uitpakt, want ik heb de volle speelduur van 110 minuten geboeid gekeken. Als er een competent team achter dit soort concepten staat dan ben je gegarandeerd in het karretje gestapt voor makkelijk vermaak. Volgende keer misschien een schrijver inhuren die niet met achterlijke onthullingen op de prop komt, maar dat verwatert niet het feit dat mijn avond zelden zo snel over is gegaan. PS. het lijkt me nogal onwaarschijnlijk dat je je ex-man waar je een kind mee hebt gekregen niet in de auto herkent als hij enkel een petje op heeft.

Prima.

De film die een populaire hedendaagse reeks voortbracht. Al kan ik me niet snel inbeelden dat dit soort spionagefilms het nog goed doen bij het grote publiek. Vandaar waarschijnlijk dat de recentere Mission: Impossible-films vooral over-the-top actie zijn geworden.

Ik heb die delen echter nog niet allemaal gezien, maar uit de beelden en trailers kan ik opmaken dat dit niet echt op de recentere delen lijkt. De Palma houdt het allemaal nog relatief subtiel hier en focust zich meer op de spionage en mysterie dan op de actie zelf. En hij doet dat niet slecht.

Maar perfect is het allemaal nog niet. Cruise is wel een begrijpelijke keuze voor de hoofdrol, maar goed acteren doet hij hier niet echt. Dat heeft er ook mee te maken dat zijn karakter nogal standaard opgezet is en een nogal typisch Amerikaans agentje uitstraalt. Een nogal inwisselbaar karakter dus. Acteerwerk om hem heen is trouwens niet veel beter. Beart speelt nogal lomp en Voight loopt er ook wat verloren bij. Enkel Reno weet zich beter te redden, maar krijgt ook een personage die volledig in zijn straatje ligt.

Film opent met een relatief hoog tempo en houdt dat tempo er ook voor een groot deel in gedurende 110 minuten aan speelduur. Soms kakt het allemaal wat in, maar De Palma zorgt er in ieder geval voor dat het allemaal kijkbaar en vlot blijft. Dat is dan ook voornamelijk het element dat de film rechtop weet te houden.

De iconische inbraak-scene en de soundtrack zijn voor een filmfanaat snel te herkennen. En ik moet zeggen dat het eerstgenoemde zijn status wel verdient. Het wegnemen van de muziek en de inrichting van de kamer zorgt voor een spannende 10 minuten. Gelijk ook het hoogtepunt van de film.

Film springt daarna naar een wat gedateerde slotfase waar De Palma niet kan verbergen dat de CGI niet helemaal meer up-to-date is. Maar dat risico zit er ook wel in natuurlijk. En ik betwijfel of er veel aan te doen is, want de CGI toen was nou eenmaal niet zoals het nu is. Waar wel wat aan gedaan kon worden was de helikopter die perfect stil hangt terwijl deze vastgebonden zit aan een trein die door een tunnel heen raast. Ik weet bijna zeker dat dat totaal onmogelijk is.

Mission: Impossible staat garant voor 110 minuten aan vlot vermaak, maar de cliché-karakters, onvoldoende uitgedachte twistjes en ouderwets opgebouwde romantiek tussen karakters doen de film voorkomen dat het zijn tijd voorbijgaat. Enkel de inbraak-scene gaat me bijblijven.

Regisseur Christopher McQuarrie neemt het volgende deel van de M:I-reeks onder handen en levert daarmee zijn beste werk tot nu toe af. Dit zevende hoofdstuk van de befaamde spionnenreeks zit namelijk boordevol gebeurtenissen, snelheid en spanning. Uiteraard gaat dat in combinatie met de benodigde clichés en humor die nogal wordt opgedrongen op verkeerde momenten, maar eenmaal de remmen worden losgelaten loopt het allemaal erg lekker. Een speelduur van wel 163 minuten wordt er in ieder geval aanzienlijk draaglijker mee en Tom Cruise lijkt zich wel te vermaken in de hoofdrol. De finale vormt een absoluut hoogtepunt (zoals het binnen dit soort projecten hoort), tussendoor ontbreekt er echter nog een semi-hoogtepunt. Niettemin vormt dit geheel Hollywood zoals het hoort, als je er van houdt.

Verbetering ten opzichte van deel 5.

Maar nog steeds niet heel veel beter. Buiten een aantal indrukwekkende stunts van de heer Cruise slaagt McQuarrie er als regisseur nog steeds niet in om adrenaline of een kick aan de kijker mee te geven. Ook deel 5 kampte met datzelfde probleem en nu dus deel 6 ook weer.

Ik dacht dat deel 6 als een soort slotfilm moest dienen, maar aangezien het genoeg geld opbrengt en de opnames van deel 7 ook weer bezig zijn neem ik aan dat dit niet het geval is. In ieder geval duurt dit deel een stuk langer dan de voorgaande delen en voelt aan alsof het een soort afsluiting is.

Cruise is redelijk. Zijn stunts zijn eigenlijk indrukwekkender dan zijn acteerwerk of personage en dat maakt zijn karakter bijzonder. Tegenover diegene die vinden dat Cruise ongeschikt is ben ik het deels mee oneens omdat je niet vaak een acteur in een helikopter zal zien zitten. Het geeft wel een charme mee aan de reeks.

De bijrollen doen het net als Cruise redelijk. Geen hele bijzondere acteerprestaties te vinden, wel prima in elkaar gestoken personages. Harris vind ik dan nog de leukste, want die ziet er voor deze rol compleet anders uit dan zoals hij er in het echt uitziet. Maar alhoewel de personages allemaal redelijk een eigen smoel hebben zijn ze nog niet memorabel genoeg om te onthouden.

De actie is snel gebracht en vooral in noodtempo achter elkaar. Fallout zit een stuk voller dan de vorige delen, het tempo ligt veel en veel hoger in vergelijking met voorgaande delen. Omdat het elkaar lekker snel blijft opvolgen zijn de 147 minuten geen moeite om doorheen te komen, maar het blijft alsnog wel heel lang duren. Het mist ook een beetje regiekracht om de actie echt cool te maken.

Verhaaltje is verder redelijk standaard. De typische M:I-twistjes zien we weer terug en zijn ondertussen na 5 eerdere films allang niet meer verrassend. Slotfase is relatief spectaculair, en de achtervolgingen zijn prima in beeld gebracht. Verder heeft dit deel niet bijzonder veel om het lijf. Vermakelijk, een aantal coole stunts, en daar eindigt het weer zo'n beetje.

Weer een stapje terug.

Aangezien deel 3 zo'n verbetering was ten opzichte van deel 2 hoopte ik dat dit deel weer een stapje verder zou gaan. Bird is tevens ook de regisseur die met Tomorrowland een leuk blockbustertje wist af te leveren dus de verwachtingen mochten er zeker zijn. Alleen zijn deze niet bepaald ingelost.

Abrams gebruikte met deel 3 een rauw stijltje waarvan het zweet soms van de personages afdruipt. Bird gaat daar niet mee verder, maar kiest voor een wat speelser, bijna kinderachtiger stijltje. Daardoor gaat er een deel van het rauwe verloren, eigenlijk gaat alles ermee verloren. Dat maakt plaats voor bijna sciencefiction-achtig gebeuren.

Cruise doet het redelijk. Zo goed als in deel 3 is hij helaas niet, maar daar kreeg hij dan ook meer acteerruimte. Het nieuwe team doet ook gewoon wat het hoort te doen. Renner op de automatische piloot, Pegg die zijn typetje weer speelt. Het is allemaal wat binnen de lijntjes, maar het voldoet wel.

Deel 4 pakt het allemaal in ieder geval grootser aan in vergelijking met vorige delen, terwijl het budget niet eens hoger lag. Maar de settings en actiescènes zijn duidelijk een stukje epischer hier, al weet Bird de effecten nooit realistisch neer te zetten, iets waar het vorige deel wel voor ging. De hele film lijkt zich sowieso in een ander tijdperk af te spelen.

Het blijft allemaal wel prima, maar de vaart had er wat meer in mogen liggen. De actie blijft groots en vlot, maar het ontbreekt de film toch echt aan een duwtje. Dat neemt niet weg dat de film een aantal zeer aardige momenten kent, zoals het beklimmen van de Burj Khalifa. Leuk ook dat Cruise dat gebouw ook daadwerkelijk beklom. Je kan de acteur het lef niet ontzeggen in ieder geval.

Leuk gebeuren, maar toch niet zo goed als deel 3. Wat mij betreft is de reeks beter af met een rauwer stijlltje, maar zo te zien gaat die niet echt meer terugkeren. Leuk actiegebeuren voor de rest, maar er had toch meer ingezeten.

Ach.

MI-reeks gaat wat mij betreft steeds verder achteruit nu. Ik moet alleen deel 6 nog zien en ik zie dat het door dezelfde regisseur in elkaar is gezet als bij dit deel. Dat schept niet bepaald de hoogste verwachtingen, al moet ik zeggen dat deze film een aantal aardige momenten kent.

Dit deel is vaak strak en modern opgezet, maar het wilde me maar niet pakken. Zowat het gehele eerste uur bevatte niet echt momenten die me gaan bijblijven. Opening waarbij Cruise (geen effecten) aan een vliegtuig hangt is nog wel memorabel, maar de rest viel me tegen.

Ik voelde hem ook al gelijk in de lucht hangen toen Ferguson in beeld verscheen. Ze deed het zeker niet slecht, maar haar rol was wel heel standaard. Je zal al snel zien dat ze na haar verraad nog steeds sympathie heeft voor Cruise. Jammer dat dit soort reeksen steeds vaker ten onder gaan aan dit soort standaard schrijfwerk.

Cruise zelf krijgt ook steeds minder ruimte om zichzelf te bewijzen qua acteren. In deel 3 kreeg hij zowel wat diepgang, maar nu is hij weer de standaard actieheld / James Bond-kloon die over iets meer indrukwekkende technologie beschikt hier en daar. Qua technologische snufjes is het weer behoorlijk vergezocht allemaal.

Qua actie zitten er een aantal erg gave achtervolgingen in, maar toch echt te weinig memorabels door een speelduur van 131 minuten heen. De slotfase stelt behoorlijk teleur, en op de motorachtervolging na voel ik ook weinig adrenaline, sfeer of spanning tijdens de actiescènes of inbraakscenes.

Het is vooral een strak gebeuren geworden die helaas niet altijd even goed weet te boeien. Het is allemaal relatief standaard Hollywood pief-paf-poef, alleen van het soort waarvan de poef uitblijft. Ik spreek met lof over de motorscenes, maar voor de rest is dit een film die ik in no-time vergeten ben. Er gebeurd gewoon te weinig memorabels door de film heen, kent te weinig leuke personages en duurt toch echt wat te lang.

Teleurstellend "laatste" hoofdstuk van de bekende spionagereeks, waarin ellenlang wordt opgebouwd naar een doeltreffend spectaculaire finale. Vergeleken met het vorige deel lijkt regisseur Christopher McQuarrie aanzienlijk meer moeite te hebben om de balans tussen de inhoud, spektakel en thrillerelementen te verdelen. Zo is het volledige eerste uur, ondanks de broodnodige inleiding, tamelijk inwisselbaar. De personages zijn niet heel boeiend en de relatie tussen Tom Cruise en Hayley Atwell is vooral uitgesponnen. Daartegenover zitten een aantal onderhoudende actiemomenten verstopt, die helaas te schaars worden verspreid over een lange duur van 169 minuten. De scene waarin Cruise en Esai Morales (die in deze film wordt gedegradeerd tot clichématige basisschurk) elkaar te lijf gaan in twee propellervliegtuigen is indrukwekkend, maar dat vormt dan ook zowat het enige grootse hoogtepunt van de film. Inslagen met potentie zoals "The Entity" zijn wel aanwezig, maar worden onvoldoende benut.

Dramatisch.

Grappig om te zien hoe een reeks al na deel 2 in elkaar kan vallen door een andere regiestijl. Hier regisseert een regisseur die een heel ander soort regie gebruikt dan De Palma. De Palma is doorgaans niet mijn favoriete regisseur, maar na gezien te hebben wat Woo ervan bakt snakte ik weer naar De Palma zijn inbreng.

Vooraf vond ik het vreemd dat deel 3 meer stemmen heeft dan deel 2. Maar na het zien van deel 2 en deel 3 kan ik het alleen maar toejuichen. Wat een puinhoop is deze film geworden, zeker in vergelijking met het vorige deel en deel 3 (die ik jaren geleden zag). Erg logisch dan ook dat Woo de enige regisseur was die niet opnieuw werd gevraagd om nog een deel te regisseren.

Dit deel van de beroemde spionage-reeks valt simpelweg niet doorheen te komen. Het eerste uur is echt dramatisch om naar te kijken, in alle opzichten. Je hebt het als regisseur ook knap voor elkaar gekregen als de beste scene uit 60 minuten tijd een scene is waar Cruise een berg beklimt. Voornamelijk omdat Cruise daadwerkelijk een berg beklom.

Veel meer dan een letterlijke James Bond-kloon tracht dit deel van de reeks niet te zijn. In de eerste minuten wordt dit al duidelijk gemaakt. Alleen slaat Cruise een veel lompere James Bond en is de romantiek tussen Ethan Bond/Hunt en Newton zo lomp en karig opgebouwd dat ik er alleen maar om kan lachen.

Cruise lijkt wel een midlife-crisis te hebben. Zijn acteren slaat nergens op en lijkt nergens op. Newton is nog erger. Had je haar gebruikt als marionet dan was er een soortgelijk resultaat qua houding uitgekomen. Bijkarakters zijn ook compleet onzichtbaar en inwisselbaar.

Maar waar het grandioos misgaat is bij de editing van de actiescènes. Woo had 25 films volgens MovieMeter gemaakt voordat hij hieraan begon, en het lijkt erop dat dit gewoon zijn eerste of tweede film was als ik dit zo zie. Ik frons niet snel tijdens een film, maar hier deed ik het meerdere keren. Compleet ridicule manier van actie regisseren dit. Het herhalen van close-ups, de dramatisch oversentimentele muziek door scenes heen en overdreven manier van filmen doen mij alleen vermoeden dat Woo nog in de jaren 80 leefde tijdens het maken van deze film.

Qua actie heeft het nogal weinig te bieden dus. Maar ook de aanstellerige toon van de film doet mij verbazen. Op een bepaald moment had de film zowat 5 minuten nodig om Newton 15 meter naar een kerel te laten lopen. Dat komt door de lompe manier van editen en monteren. Het sloeg echt volkomen nergens op.

Maar ook de buitengewoon suffe romantiek doen de film de das om. Er hangt vaker weleens een kloof tussen karakters wat betreft romantiek en chemie, maar wat Mission: Impossible II betreft kon die kloof me niet groot genoeg zijn. Ik heb me constant lopen ergeren aan de bijdehante dialogen van Newton en de aanstellerige manier van romantiek. En het eerste uur zit vol met die onzin.

Wel moet ik toegeven dat de film nog een aantal aardige stunts kent in de slotfase, waar ik plots weer wat talent en ervaring zag in de regie van Woo. Waarom hij dit niet deed in de overige 120 minuten vraag ik me dan ook behoorlijk af. Vond dit in ieder geval zeldzaam slecht.

De push.

Het duwtje wat de reeks na het rampzalige tweede deel nodig had. Want waar deel 2 erg ouderwets oogde, is deel 3 juist weer zijn tijd vooruit. In 2006 zag ik niet snel zo'n strak in elkaar gestoken actiefilmpje. Hier bewijst Abrams ook weer zijn betere kwaliteiten als regisseur. Ik kan hem hier beter smaken dan de meeste Sci-Fi films van Abrams.

In ieder geval zag ik in de eerste minuten weer het acteertalent van Cruise, die ik in voorgaande 2 delen mistte. Daar vond ik hem vooral een typisch arrogant agentje die je na het zien van de film snel weer vergeten bent. Hier heeft hij zijn rauwere randjes die het personage ten goede komen.

Daarbuiten stelt de film gewoon op een hoop gebieden meer voor dan zijn voorgangers. Vooral door de strakke cinematografie van Abrams en nog strakker in elkaar gestoken actiescènes. In mijn vorige, kortere review had ik vermeld dat ik het verhaal niet helemaal begreep tijdens mijn vorige kijkbeurt. Ik denk dat ik gewoon lag te slapen, want het is heel makkelijk te volgen.

Hoffman staat zijn mannetje wel als schurk, al is hij net wat te kort in beeld om echt indruk te maken als schurk. Ook andere bijpersonages krijgen te weinig focus om echt een band mee op te bouwen. We zien vooral Cruise die zijn eigen ding doet, en dat doet hij goed.

Strak in elkaar gezette actiescènes vullen de 2 uur goed op, en de film pakt het allemaal ook wat grootser aan in vergelijking met voorgaande delen. De actiescène op de brug zag er echt goed uit, en andere scenes doen zeker niet ten onder. Enkel de slotfase lijkt niet echt benut te zijn, alsof het budget op was. Want aangezien de film zelf relatief groots aanvoelt, krijgen we toch een wat bescheiden slotfase. Maarja.

Een grote vooruitgang in de reeks. Ik ben benieuwd naar het volgende deel, want volgens mij moeten ze vanaf hier echt volledig richting over-the-top actie gaan.

Na twee horrorfilms waagt regisseur Anthony DiBlasi zich dit keer aan een thrillerfilm, maar wel eentje die het volledige eerste uur aan opbouw besteedt. Of de film wel of geen aanklacht tegen het Mormoonse geloof is wordt nergens helemaal duidelijk, vooral omdat DiBlasi op dat vlak redelijk neutraal en genuanceerd blijft. Het draait in Missionary eerder om een enigszins psychopathisch personage met waanzinideeën. Dawn Olivieri en Mitch Ryan leveren allebei aardige acteerprestaties af, maar het scenario van Bruce Wood en Scott Poiley wacht veel te lang met de dreigende elementen. De clichématige opbouw is niet meteen interessant, maar gaat wel eindeloos door totdat we bij een best aardige finale aankomen. Die finale komt echter te laat, bovendien schiet DiBlasi behoorlijk door met de uiteindelijke gekte. Het echte addertje in het gras is het gebrek aan een visueel gevoel. De cinematografie oogt kaal en onverzorgd, maar ook de muziekkeuze zit voor een lange tijd niet goed op z'n plek. Als de muziek uiteindelijk door DiBlasi wordt weggenomen is er ruimte voor wat spanning, maar tegen die tijd telt Missionary nog enkel 15 minuten op de klok.