Opinions

Ah.

Ik vond het beter dan verwacht, ik vreesde een beetje voor een tweede vermoeiende ervaring met het boerengenre. Die verwachtingen werden geschept omdat Pelle Erobreren tegenviel. Die film speelt zich tevens af op een boerderij. Met een half uur langer op de klok vreesde ik hier dus voor het ergste.

Maar gelukkig beviel dit beter dan het voorbeeld dat ik in de vorige alinea heb gegeven. Het grootste pluspunt is dat Tree of Wooden Clogs stukken intrigerender is dan Pelle Erobreren. In bijna alle opzichten. Ondanks dat Pelle af en toe mooiere beelden had, weet deze als geheel iets sterker te zijn.

Erg intrigerend en visueel mooi. Het camerawerk is soms niet al te bijzonder, maar de beelden spreken genoeg mooie woorden. Erg sfeervolle natuurbeelden hier en daar, en zelfs statische beelden die eindelijk goed werken. Het boerenleven wordt voldoende in beeld gebracht en de sfeer is erg voelbaar. De viezigheid, de praktijken. Ze ademen zo je gezicht in.

Aan details ook geen gebrek, het lijkt serieus op het tijdperk waarin het zich afspeelt. Mooi ingericht op een hoop fronten, het zal vast realistisch genoeg gedaan zijn. Ik kom zelf niet uit zo'n omgeving en ik doe er ook niet actief onderzoek naar, dus of het allemaal accuraat genoeg is heb ik geen raad mee. Persoonlijk lijkt het in ieder geval erg realistisch.

Wat ik minder vond is dat ik er maar moeilijk een verhaal uit kan destilleren. De karakters worden allemaal warrig geïntroduceerd en ik had na afloop, 3 uur lang, nog steeds geen idee wie wie was en welke functie diegene had. Zodra de avond over de boerderij valt is alles ook te donker om te volgen. Het kwam allemaal te chaotisch op me over en na afloop heb ik, buiten mooie beelden, weinig idee waarnaar ik gekeken heb. Maar dat kan natuurlijk een Shadowed-dingetje zijn.

In ieder geval mooi genoeg ingericht voor een verdiende voldoende. Inhoudelijk vond ik het zwakker, maar de look is intrigerend genoeg en met de 180 minuten heb ik geen moeite gehad.

Sfeervol geschoten dramahorror met een zeer behapbaar tempo. Niet alle inhoudelijke concepten werken evengoed, maar dat staat een zeer interessant werkje absoluut niet in de weg. Met name de opbloeiende relatie tussen Amalia Holm Bjelke en Felice Jankell is zeer effectief en centraliseert zich ideaal. Subtiel vormgegeven met een vonkende chemie, zo zie ik het persoonlijk graag. Daartegenover doemt een wel iets te karikaturale badguy op in Molly Nutley, die niet echt thuishoort binnen de eigenaardige toonzetting van Alena. Voor de Zweedse regisseur Daniel di Grado was dit zijn debuut in de filmwereld en heeft zich binnen zijn overige regieloopbaan vooral beziggehouden met televisieseries, maar hij weet erg goed hoe een drukkende, spannende sfeer opgeroepen moet worden. Hierdoor komt de horrorliefhebber aan niets tekort, maar uiteindelijk is dit subgenre niet de voornaamste focus van Alena. Persoonlijk vond ik de film op conceptueel vlak niet erg sterk, maar de sfeer, relatieontwikkeling en opbouw vormt een zeer solide basis en dragen samen bij aan een boeiende verrassing.

Hm.

Cohen krijgt het toch nooit volledig voor elkaar om echt een goede film af te leveren. Voor vermaak zit je altijd wel goed bij hem, maar als regisseur stelt hij helaas niet al te veel voor. Alex Cross is een poging om wat talent te laten rollen, maar het komt er vaak maar niet van.

Wel leuk om Perry in een serieuze rol te zien. Normaal zie ik hem vaak terug in Madea-rollen en daarom is het des te leuker dat hij ook normale rollen kan spelen. Hij doet het best aardig, maar is wel inwisselbaar voor de rest. Maar zijn karakter is ook niet echt goed genoeg geschreven om er iets interessants van te maken.

Ook de killer, gespeeld door Fox, mist echt die charme om een memorabel personage te zijn. Hij heeft zo zijn brute daden, maar er wordt vooral verteld over die daden en weinig komt ervan in beeld. Ook komt Fox zelf te weinig in beeld waardoor je nooit echt aan hem kan opwarmen.

Visueel zitten er aardige plaatjes bij. Hier en daar aardige shots, maar wel een beetje futloos gebracht allemaal. Het tempo is afwezig, het verhaal dat wordt afgewisseld met rustig misdaad/drama en thriller verloopt ook niet helemaal lekker. Het wil nooit echt volledig boeiend worden.

Soms ook ronduit lelijke CGI en weinig materiaal wat de film echt speciaal tracht te maken. Het is vooral een heel normale detective film die nooit heel interessant weet te worden. Wel een aantal degelijke actiescènes tussendoor en degelijk acteerwerk van Perry en Fox. Maar dan heb je het meeste ook wel weer gehad helaas.

Charmant.

Opvallend goed eigenlijk. Alex Strangelove is ook gelijk de eerste high-school film in tijden die weer een ruime voldoende krijgt. De meeste kijk ik makkelijk uit, maar komen uiteindelijk toch vaak terecht op een 2,5* of een 3,0*. Deze is toch wel wat beter dan de gemiddelde high-school film.

Maar Johnson is ook een regisseur die wel weet hoe hij dit soort films tot een goed einde moet brengen meen ik. The Skeleton Twins was ook al een degelijke film onder zijn regie, en Alex Strangelove zet de reis daarbij nog even vrolijk door. Beide films zijn gewoon solide in elkaar gestoken.

Wat deze film toch net wat beter maakt is dat het net wat meer te bieden heeft. Het verhaal zit subtiel en kloppend in elkaar. Drama, romantiek en komedie wordt goed met elkaar afgewisseld. Tussendoor zitten er nog geinige momentjes waar er een beetje met CGI wordt gespeeld en de creativiteit wat wordt geprikkeld, wat in een prettige kijkervaring resulteert.

Acteerwerk is ook solide. Vooral Doheny doet het goed in een rol die niet iedereen hem zo nadoet. Hij is er ook de perfecte keuze voor. Qua uitstraling en qua acteertalent. En hij schiet vol in het doel. Weinstein is ook een leuke toevoeging en straalt ook wel een schattigheid uit.

Verhaal heeft niet veel meer om het lijf dan een coming-of-age plotje, maar werkt deze wel solide uit. Niet dat het me ergens wist te raken, maar het tovert hier en daar wel een lach op je gezicht en laat toch meer humane trekjes zien tussendoor waardoor de ongeloofwaardigheid hier en daar wat beter te slikken is.

Een tikkie traag echter, het had soms wel wat meer stoom mogen hebben. Bovendien is de komedie ook niet heel erg grappig, omdat de film toch te veel op puberale humor steunt hier en daar. Maar voor de rest een heel degelijk filmpje. Vermakelijk, subtiel en hier en daar humaan. Zo heb ik ze dan ook graag,

Bombastisch, chaotisch en compleet ondraaglijk historisch epos van regisseur Oliver Stone, die doorgaans erg gerespecteerd als filmmaker is. Sommige regisseurs zijn echter simpelweg niet gemaakt voor een bepaald soort film en dat blijkt met Alexander, waar Stone geen minuut een zekere controle over lijkt te hebben. De film uit zich in lelijk opgenomen veldslagscenes, uitermate houterige accenten, miscasts van bizarre proporties en een crewlid die regelmatig moeite leek te hebben om zijn camera recht te houden. Stone kennende zal de film erg dicht tegen het bronmateriaal aan hebben gelegen, maar de film nodigt nergens uit om een beetje interesse te tonen voor die wereld. De beeldcompositie is namelijk ondanks de kleurrijke detaillering nooit intrigerend en bovendien ogen de personages arrogant, vervelend en buitengewoon onsympathiek. Dat laatste is wellicht de bedoeling uiteraard, maar het maakt de speelduur van 214 minuten compleet ondoorgrondelijk. Angelina Jolie, Anthony Hopkins en Rosario Dawson lopen naar huis met de slechtste acteerprestaties die ze ooit hebben geleverd en Colin Farrell verdrinkt in het haast onmogelijke dialoogscript dat hij toegereikt krijgt. Alexander is al bij al een verschrikking te noemen voor een regisseur die ik persoonlijk best hoog heb zitten.

Creatieve en energieke muziekfilm met een verzameling van diverse genres die bij elkaar worden gemikt. Regisseur Trey Parker toont zijn talent in ieder geval ook in zijn jongere jaren, met een zeer divers en ambitieus gevoel voor allerlei uitgangspunten. Hierdoor gaat deze film soms wat te vol zitten en wil de humor daarbinnen niet altijd even goed werken, maar de snelheid zit er goed in en de liefde voor het vak breekt continue door. Mogelijk door een gebrek aan financiële middelen ziet Cannibal! er op visueel vlak niet altijd even stabiel uit, maar duurt verder dan ook niet te lang en blijft consistent wel entertainen.

Middelmatige romantiekfilm over een man die vooral zichzelf in de problemen werkt. Regisseur Shyer doet erg z'n best om van het onsympathieke figuur van Jude Law een echt persoon te maken. Toegegeven, dat lukt hem best aardig, maar na het inzinken van de film vond ik vooral dat alles wat hem overkomt wel degelijk een beetje aan hemzelf te wijten is. Zo kan je de film dus afschilderen als een soort levensles en daarmee is het meeste dan ook weer gezegd. Film puur op de boodschap gericht en daardoor regelmatig ook erg lang in dramatiek blijft hangen. De indruk bleef echter niet hangen, ik denk dat dit soort films niet onderscheidend genoeg zijn om echt bij te blijven. Alfie verzandt daarom in middelmatigheid, maar vergeleken met een hoop ander werk is zeker niet slecht. Wellicht dat de film extra goed aanslaat als je er in de juiste, soortgelijke situatie voor zit. Het enige verrassende was misschien het bittere einde, maar als je met een realistisch oog naar de film kijkt was dat ook te verwachten. Niettemin krijgt de film daarvoor wel punten.

Boeiend en tot op zekere hoogte vooral toegankelijk, maar het acteerwerk kan dat amper versterken. Uiteraard spreek ik daarmee diverse gewonnen prijzen tegen, toch wist het me echter niet te overtuigen. Ellen Burstyn maakt te veel gebruik van grote en onovertuigende emoties die haar personage vooral onuitstaanbaar maken. In dat opzicht wordt ze regelmatig overklast door de bijpersonages, aangezien deze worden voorzien van een iets menselijker karakter en minder theater. Leuk zijn de momenten in het restaurant en vooral de stukken met Harvey Keitel, maar eenmaal de romantiek naar voren wordt getrokken zakt het niveau en de relatieopbouw slaat daarnaast amper aan. Ik kon me niet inleven met de benarde situatie tussen moeder en zoon, waardoor een hoop dramatiek niet aansloeg. De cinematografie binnen de opening vond ik echter zo mooi dat ik een halfje extra aan het gebeuren toeken.

Prima Burton.

Ook niet helemaal perfect, deze verfilming van het klassieke sprookje. Die heb ik ooit gezien, en deze wijkt er redelijk vanaf, maar volgt dezelfde lijntjes. Opzicht is dat allemaal wel prima, want remakes hoeven natuurlijk niet perse hetzelfde te zijn.

Burton weet weer een mooie fantasie rijke sfeer te maken en doet dit prima. Echter vind ik Wasikowska maar matig om een hoofdrol te leiden. Ook Carter speelt een vrij flauwe rol en de film is in zijn humor daarmee ook behoorlijk flauw.

Visueel is het allemaal prima en lekker fantasierijk, maar qua acteerwerk wat minder. Weinig mensen weten hun rol echt met passie te spelen. Daarnaast is de romantiek ook maar suf en het einde is al helemaal niks voor mij.

Al bij al redelijk filmpje. Prima uit te kijken.

Aardig.

In principe wordt deze film naar mijn optiek gered door de nogal visuele uitvoering. Ik kan me namelijk maar al te goed voorstellen dat deze film geen indruk zal nalaten op de fans van het eerste deel. Daarvoor is het allemaal namelijk nogal plat en ongeïnteresseerd, duidelijk meer met geld in het achterhoofd dan een magisch resultaat.

Het is ook jammer dat Depp een veel prominentere rol krijgt in dit deel. Normaal kan ik hem als acteur goed hebben, maar in deze rol vind ik hem vooral vervelend. Hij past er goed in, dat zeker, maar zoveel Depp van deze soort is al snel irritant. Ook de overige personages zijn vooral schimmen geworden. Burton introduceerde ze allemaal nog een beetje naar behoren, hier is het vooral achtergrondopvulling geworden.

Tussendoor krijgen we wat leuke ideeën voorgeschoteld. Als je makkelijk kan kijken naar mooie effecten en kleurrijke werelden zal deze film er vermoedelijk makkelijk ingaan. Zo ook dus bij mij. Ik vond het er prachtig uitzien en zeker die "zee van tijd" had ik prima langer kunnen zien. Geeft het redelijk kale en domme verhaaltje al snel wat meer flair.

Dat dit is gebaseerd op bestaande versies verbaast me een beetje. Ik proef maar weinig magie, maar in z'n geheel is het ook maar ongeïnteresseerd en snel bedacht. Dan zullen de eerdere versies het vooral veel beter en knapper hebben uitgewerkt, want dat gevoel heerst hier nergens echt. Dat is dan ook meteen het voornaamste pijnpunt waar dit vervolgdeel mee kampt.

Het kijkt vlotjes weg, er zitten genoeg creatieve vondsten in de film en tussendoor erg vermakelijk gefilmde actiescenes. Visueel spatten er genoeg fantasierijke beelden vanaf en dat stelt me persoonlijk snel tevreden, maar zoals ik al eerder heb benoemd zullen liefhebbers van het oorspronkelijke verhaaltje waarschijnlijk vooral bedrogen uitkomen.

Erg leuk.

Blijft toch wel een van mijn favoriete Horror/sciencefiction films. Hij is vrij oud, maar dat stoorde me absoluut niet. Ik zag deze toen ik o.a. wat jonger was en hik vond hem nog goed spannend ook en op sommige momenten vrij beklemmend.

De alien zelf ziet er voor een pakkie nog erg goed uit. Hij kwam best dreigend over. Ook Weaver doet het goed als Ellen Ripley. De film kent een paar leuk uitgevoerde iconische momenten. Naar mijn mening heeft Scott hier toch echt zijn beste prestatie neergezet.

Erg leuk, niet het beste van het beste, maar erg goed. Scott heeft later nooit meer dit niveau gehaald en dat is jammer.

Rommelige, chaotische en regelmatig onbegrijpelijke film die een onofficieel vervolg vormt op de sciencefictionklassieker uit 1979. Daarmee vormt Alien 2 - Sulla Terra haast een soort Asylum-film van de 80s, die zo snel mogelijk onder valse voorwendselen hoopt te cashen op het succesvolle bronmateriaal. Regisseur Ciro Ippolito pakt uit met een sfeervolle setting en enkele bijzonder lompe goremomenten, maar dat compenseert amper zijn onlogische regie. Luide soundtracksequenties worden soms uit het niets afgekapt, de bovennatuurlijke concepten worden random in de film verwerkt en zeker het eerste halfuur hangt structureel als los zand aan elkaar. Richting de finale maakt de omgeving een plotse switch van grot naar bowlingbaan en dat verraadt dat het Ippolito zelf ook niet helemaal leek te boeien hoe deze film ontvangen zou worden. Fijn dat James Cameron 6 jaar later met een waardig (en officieel) vervolg kwam om de nasmaak van deze pulpfilm snel weg te spoelen.

Tegenvaller.

Het eerste kwartier was overigens wel direct raak, want in een hoog tempo wordt je direct het verhaal ingezogen. Het lijkt ook direct een aardig aparte richting op te gaan en aangezien de waanzin al tamelijk vroeg uitbreekt zet je je popcorn vroeg klaar. Jammer dat de film daarna voor een andere richting kiest.

De film verandert namelijk uiteindelijk meer in een gijzelingenfilm. Dat is geen probleem, maar Alien Raiders kiest ervoor zeker een uur van zijn speelduur in een donkere ruimte plaats te laten vinden. Niet alleen is het verhaal al snel niet meer te volgen, maar ook trekt de saaiheid snel in. Wanneer het als geheel zelfs begint te slepen merk je dat je aandacht meteen verslapt.

De poster is ook wat misleidend, omdat deze film toch voor een meer ingetogen pad kiest. Meer onderlinge spanningen i.p.v. aliens. Nee, Alien Raiders laat het buitenaardse gespuis voor een lange tijd buiten beeld en brengt ze daarnaast ook maar zeer schaars in beeld. Ook dat zou geen probleem (voor mij) moeten zijn, maar laat dan de beelden die je wel laat zien boeien.

Uiteindelijk verveelde ik me gewoon. De personages zijn plat en saai, het verhaal verloopt na een tijdje traag en de spanning is ver te zoeken. Het grootste probleem is echter de donkere setting waar het zich in bevindt. De verlichte supermarkt in het eerste kwartier werkt uitstekend, maar daarna gaan de lichten uit en kijk je tegen een donkere, niet te volgen setting aan. Een onbegrijpelijke keuze als je het mij vraagt.

Uiteindelijk eindigt de film onbevredigend en is er van het hoge tempo die het eerste kwartier hanteerde niks meer over. Jammer, want kort toonde deze film even potentie. Het ontbreekt de film toch aan tempo, spanning en sciencefiction. Voor een film die zichzelf op deze manier verkoopt is Alien Raiders goed saai, wat jammer is, want er was zeker potentie.

Scott weer aan het roer.

Ik moet Prometheus nog een x bekijken, maar Scott heeft hier nog wel een redelijk filmpje weten te regisseren. Het geweld is weer wat harder, de sfeer is wat beter maar de film haalt het toch niet met het origineel in vergelijking. En dat is toch wel weer jammer.

Het geweld is wat grover in dit deel. De aliens zien er natuurlijk wat beter uit met de nieuwe technologie, de locatie is mooi vormgegeven en vooral Fassbender doet het leuk als robot en voert zijn dubbele rol prima uit. Is wel leuk gedaan allemaal.

Prima deel, misschien zelfs wat beter dan deel 4. Het is allemaal wat vlotter en ruiger.

Weer wat beter.

Haalt nog steeds niet het niveau van de eerste delen, maar het is een verbetering in vergelijking met deel 3. Wel grappig is dat elk Alien deel uiteindelijk een veelbelovend regisseur aan het roer kreeg die het later best ver zou schoppen. Scott, Fincher, Cameron en nu dus Jeunet.

De film is weer wat sfeervoller, en kent weer meer spanning en lekker lomp geweld. Acteerwerk is goed en zelfs visueel is het soms nog leuk. Onderwater scenes etc, alles is wel leuk vormgegeven. Weaver hoefde vrij weinig moeite te doen voor haar rol was wel mijn indruk.

Redelijk toffe film, maar nog steeds niet echt het beste in de Alien reeks. Uiteindelijk redelijk tof, maar ik kan het niet echt goed noemen.

Zeer capabele opvolger vanuit de hand van de Uruguayaanse regisseur Fede Alvarez, die zo langzamerhand toch tot de top van de moderne horrorregisseurs behoort. Zijn bijdrage aan de iconische Alien-reeks zit goed in elkaar, maar tot "geweldig" komt het spijtig genoeg niet. Daarvoor wil de spanning niet consistent genoeg zijn en steken de personages wat simpel in elkaar. Wel doen Cailee Spaeny en Isabela Merced het werkelijk uitstekend en dragen hun rollen overtuigend naar de voorgrond. Alvarez pakt tussendoor uit met wat gemene effecten en verhoogt de intensiteit bij vlagen sterk, de onthulling van de eerste Xenomorph is op die manier een machtig moment. Het origineel wordt met Romulus goed herbeleefd en op kwalitatief vlak doet de film wat het moet doen, maar echt memorabel wil het spijtig genoeg uiteindelijk niet worden. Niettemin één van de fijnste sciencefictionhorrors binnen de afgelopen jaren met een creatieve finale om het af te maken.

Finchers debuut.

Naar mijn mening toch wel de minste Fincher en minste deel in de Alien reeks. Deel 1 en 2 blijven de beste delen, dit deel kijkt makkelijk weg maar de spanning en sfeer zijn er niet meer. Ook het lompe geweld zie ik vrij weinig terug.

De alien vonk is er niet echt meer. De aliens zelf zien er wel redelijk uit, maar het is allemaal wel rommelig geworden. Geen emotie bij de acteurs, ondanks de sterrecast. De film begon nog vrij veelbelovend, maar is daarna minder.

Niet het slechtste van het slechtste, maar toch wel een beetje een domper. Zeker in vergelijking met wat Fincher later maakte.

Leuk vervolg.

Minder dan Alien, dat is zeker. Dit deel heeft de meeste spanning vrijwel teniet gedaan. In plaats daarvoor is lompe actie in de plaats voor gekomen. Lekker lomp maar je merkt de 1986 wel.

Meerdere Aliens die soms er makkelijk afgaan, waardoor ze niet meer erg dreigend overkomen. De koningin blijft een iconisch dingetje. De film kent een overdosis aan vermaak, waardoor hij erg makkelijk uit te kijken is. Alhoewel het niveau van deel 1 niet meer behaald is, is dit nog steeds vrij geslaagd.

Leuk deel. Cameron is wel een favoriet van mij.

Flauw inderdaad.

Vooral op kinderen gericht en onder andere dus ook voor kinderen dus vooral genietbaar. Volwassenen zullen eigenlijk ook al vroeg doorkrijgen dat dit flauw is en zullen het dus minder waarderen dan de kleinste. Gelukkig blijft de film vlot.

Vervelende types genoeg en weinig sympathie voor een karakter. De aliens zelf zorgen hier en daar wel voor wat onderbroekenlol en dat kijkt wel prima weg. Een echt verhaal is ook eigenlijk niet echt aanwezig, en dan heb je alleen nog maar kinderlijke slapstick over.

Prima voor vermaak, maar een echt goede film kun je dit absoluut niet noemen. Vermakelijk en niet veel meer dan dat, redelijk acteerwerk en hier en daar een komische noot te bekennen. Een film die dus niet veel toevoegt in het genre.

Cameron4Real.

Als regisseur van grote actiefilms heb ik hem altijd geweldig gevonden. Je ziet ze tegenwoordig dan ook niet vaak meer. Regisseurs die monsterbudgets krijgen voor hun films en daarvoor zoveel mogelijk nieuwe technologieën toepassen. Het zorgt er vaak voor dat elke film van hem een streling voor het oog is.

Zodra Cameron die mindset naar een documentaire meeneemt, is het echter meteen een stuk minder. Met een titel als Aliens of the Deep zou je verwachten dat je een film over het bijzondere onderwaterleven te zien krijgt, maar daar is weinig sprake van. De titel krijgt later wel een betere verklaring, maar tegen de tijd dat we daar aankomen vond ik het eigenlijk wel weer mooi geweest.

Peperdure gadgets worden in het water gegooid en mee gespeelt. Dat levert wel enkele erg knappe en scherpe beelden op van onderwatergebeuren. Tot op zekere hoogte is de film uitermate interessant te noemen, maar de film (ik keek de versie van 99 minuten, ik weet niet of het daar anders is) draait zichzelf uiteindelijk ook naar de crew. Dat zijn allemaal nogal saaie mensen. Vinden alles geweldig en hebben overal positief commentaar op, ik zou er als regisseur horendol van zijn geworden.

Uiteindelijk krijgen we niet veel meer te zien van het onderwaterleven behalve wat koraal, planten, soms een visje en verder niet veel. Je zou hopen dat Cameron op plekken komt die echt wat moois te bieden hebben, maar eigenlijk is het niet veel meer dan een gewoonlijke IMAX-docu met iets scherpere beelden. Eenmaal de film wat wetenschappelijker wil worden, vond ik het eigenlijk allemaal gewoon op theorieën lijken. Wat praten over hoe mooi de toekomst kan zijn met betrekking tot de kern etc. Ik vind het wel mooi geweest.

Ik zie Cameron dan toch liever gewoon geld uitgeven aan grote explosies. Recentelijk is dan eindelijk de eerste afbeelding uitgekomen van zijn nieuwe film, het duurde alleen 12 jaar voordat deze ook daadwerkelijk kwam. Misschien dat ik ooit nog eens de andere documentaire van Cameron opzet, maar erg veel zin heb ik daar niet in voorlopig.

Leuk hoor.

Van te voren vond ik de absurd grote ogen van Salazar nergens opslaan en op een excuus lijken om er nog wat anime verwijzingen in te gooien. Maar toen ik dit zag, vond ik ze eigenlijk best leuk. Het "puppy ogen" effect werd namelijk versterkt en dat vergroot de sympathie voor Salazar.

Maar Salazar leek ook de enige te zijn die echt iets van haar rol probeerde te maken, daar helpen die ogen soms wat aan mee, maar ze probeerde als enige echt emotie te tonen. Waltz deed het ook best goed trouwens, maar zijn rol bleef wat beperkt vaak.

Vooral Connelly was vrij zwak. In haar wat jongere jaren was ze prima, maar tegenwoordig is al haar charme eigenlijk gewoon verloren. Ali leek ook gewoon geen zin te hebben in zijn rol. Johnson was ok. Skrein net iets te overdreven maar ook wel ok.

Qua effecten, met een budget van 200 miljoen, zit het verder ook wel goed. Alles ziet er verzorgd uit en de stad is knap en met genoeg detail vormgegeven. Qua actie is het allemaal erg bombastisch, maar best leuk bombastisch. Jammer dat de meest spectaculaire beelden eigenlijk in de flashbacks zitten van Salazar, maar de actie was vermakelijk. Vooral de "Motorball" scenes waren genieten geblazen, hadden van mij langer mogen duren eigenlijk.

De romantiek is wat geforceerd en wat voorspelbaar, maar gelukkig weet Rodriguez hier af en toe leuke dingetjes mee te doen. De "I'll give you my heart" scene bijvoorbeeld. Het verhaal zelf is natuurlijk ook iets wat voorspelbaar, maar boeiend genoeg vormgegeven met genoeg leuke actie om het vermakelijk te maken.

Salazar maakt de film verrassend genoeg een stuk leuker, vooral omdat ze erg "schattig" en sympathiek op het scherm overkomt waarbij ze geen moment echt verveelt in de hoofdrol. Een volgend deel is waarschijnlijk wel de bedoeling, maar of het ervan gaat komen weet ik niet. Mag van mij nog net iets leuker qua actie.

Voor de rest is dit gewoon een leuke zit, genoeg actie en prima effecten. Ik heb het origineel uit 1993 niet gezien, dus ik kan ze ook niet vergelijken. Maar dat hoeft van mij niet echt, want ik ben niet zo van de Japanse animatie. Als er een volgend deel komt, hoop ik dat de Motorball scenes wat langer doorgaan. Die stukken vond ik de leukste stukken van de film.

Het eerste halfuur van deze manga-adaptie is interessant en vooral onvoorspelbaar, maar de opvolgende 90 minuten vormen een ware test op het geduld van de kijker. In de basis is het concept van Alive erg leuk bedacht en de regie van Ryûhei Kitamura voorziet het allemaal van genoeg visuele pracht, maar de film mist energie, tempo en uiteindelijk vooral richting. Na enige tijd worden er zoveel verschillende ideeën in het geheel vermengd dat het vooral verzandt in saaiheid en vermoeidheid. Het acteerwerk is daarnaast te onopvallend en de slotfase zelfs rommelig met een hoop zeer ondermaatse computereffecten, waardoor het voor mij een raadsel is dat het nog zolang wordt uitgesponnen. Kitamura heeft zonder meer talent, maar doet zich er wellicht beter aan om zich te focussen op pure genrewerkjes die teren op fun en minder op een goed verhaal.

Klassieke dramafilm met een overtuigende moraal, maar helaas ook met weinig imponerende personages. Bette Davis en Anne Baxter spelen hier mogelijk één van hun bekendste rollen en alhoewel ze het niet slecht doen, valt er moeilijk om de theatrale handelingen heen te kijken. Vooral de monologen slaan niet echt aan en de verouderde filmtechnieken zijn tamelijk opvallend. Uiteindelijk vond ik de psychologischere kant van het verhaal wat magertjes, met name omdat het gebeuren nergens geloofwaardig wordt neergezet. Dankzij een redelijk tempo, een aantal aparte bijpersonages en een sterk einde wint All About Eve echter wel een aantal bonuspunten.

Wel oké.

Regisseur McKee heeft betere en mindere films gemaakt, All Cheerleaders Die zit er een beetje tussenin. Ik ken de stijl van McKee verder ook niet zo goed, maar toch durf ik te zeggen dat dit niet de film is die ik meteen van de beste man had verwacht. Te fantasierijk en erg veel op komedie gericht die redelijk "normaal" is, ik denk niet meteen aan McKee hierbij.

Toch weet de film best vermakelijk te zijn en kent redelijk wat beelden die het noemen waard zijn. Opvallend aan de film is dat het acteerwerk in ieder geval boven de middelmaat zit. Stasey is een actrice die een redelijke status heeft op weten te bouwen, en ook deze film is voor haar doen best aardig te noemen. Haar personage is niet perse anders, maar ze zet wel een goede prestatie neer.

Visueel ziet de film er best aardig uit. De look is grauw te noemen, ondanks dat de film best saai ingericht is voor een tienerhorror. Je zou de boel toch wat levendiger inschatten, maar in dat opzicht blijft deze film best veilig en binnen de lijntjes. pas richting de slotfase gaan de kleurtjes pas komen, maar niet in de manier die je zou verwachten.

De film probeert uit alle macht origineel te zijn, maar faalt hierin. Na een goede 30 minuten verdwijnen de wolken rondom deze film en kan je het pad wel zo'n beetje uitstippelen. Verwarrend is het echter wel, gezien de film meerdere dingen wil aankaarten zoals liefde, maar ook monsters en fantasy. Die gaan allemaal niet helemaal ideaal samen en daardoor is het verhaal soms wat rommelig te noemen.

Verder kijkt de film goed weg en kent redelijk wat horror. Soms had het wat losser mogen gaan, zeker de finale vraagt daar een beetje om, maar toch is de film een degelijk resultaat te noemen. Niet perfect, maar als vermaak best goed te doen. Soms ambitieus, in het algemeen te veilig en terughoudend. Aardig voor een avondje, niet veel meer.

Regisseurs Ari Costa en Eren Celeboglu springen met volle overgave op het dirigeerwerk van diens horrordebuut. Het enthousiasme spat geregeld van All Fun and Games af, waardoor de indruk dat de opnames een groot feest waren al vroeg wordt gewekt. Spijtig genoeg vervalt het duo al heel snel in bijna constante onderbrekingen naar het verleden van het desbetreffende concept, waarvan elk wordt voorzien van een keihard (schrik)volume. Ik heb persoonlijk weinig problemen met schrikmomenten, maar deze film deelt ze wel heel makkelijk uit. De goedkope indruk is mede daardoor altijd present, maar dat weerhoudt een vermakelijk genrewerkje niet. Het tempo zit er behoorlijk in en met name Asa Butterfield en Natalia Dyer spelen onwijs knap. Ook de jonge Benjamin Evan Ainsworth, enkel een stuk of 12-13 jaar tijdens de opnames, speelt sterk. Op conceptueel vlak perst de film genoeg plezier uit om een vermakelijke ervaring mogelijk te maken, maar vertikt het om harder uit te halen op zowel slashervlak als spanningsvlak. Bijna alles binnen deze film schreeuwt om een keiharde aanpak, maar de uiteindelijke regie blijft te tam om effectief naar die signalen te luisteren. Met enkel 96 minuten op de teller schiet de film met grootse vaart aan de kijker voorbij, maar inhoudelijk is er teveel op aan te merken om een voldoende te rechtvaardigen.

Lineair.

Daarmee bedoel ik dat All Hallows Eve: Trickster min of meer op hetzelfde niveau zit als de voorgaande delen, alleen lijkt deze anthologiefilm een stuk minder bekend te zijn. Natuurlijk is er amper een jaar verstreken, maar de voorgaande delen konden op beduidend meer (financieel) succes rekenen. Aan de kwaliteit ligt het gelukkig niet, want ook hier worden aardige ideeën uit de toverhoed getrokken.

Trickster (3,0*). Een stuk beter dan het overkoepelende segment van de vorige film, aangezien de makers hier daadwerkelijk experimenteren met het visuele aspect en een aardige sfeerzetting realiseren. Nog steeds gebeurt er tussen de verhaaltjes in wat te weinig, maar de aanloop en zeker de slotfase komen leuk voor de dag. Ergens voel je als kijker dat de vrijheid iets te veel ingeperkt wordt, gelukkig is er nog altijd wat creativiteit op te merken.

That Halloween (2,5*). Segment met een aardig begin en een gezellige sfeerzetting, die helaas met de inhoud uit de bocht schiet eenmaal de finale wordt ingezet. De kinderen acteren aardig en er wordt gewerkt met een mate van onvoorspelbaarheid, maar uiteindelijk begint het dan toch aan te voelen dat de makers zelf niet helemaal wisten wat ze er precies mee aan moesten.

Prettyface (2,5*). Bij vlagen stijlvol in beeld gebracht en er wordt een akelige moordenaar geïntroduceerd, maar de focus ligt iets te veel op de inhoud waar simpelweg geen ruimte voor is. Zeker de aanloop is eigenlijk te lang na de bloederige opening en de afloop zelfs ronduit onbevredigend en afgeraffeld. Dit segment zou beter in een langer formaat hebben gewerkt.

Poor Glenna (2,0*). Naar het einde toe komen er een aantal sfeervolle beelden tevoorschijn en de makers experimenteren met praktische effecten, maar om eerlijk te zijn is Poor Glenna niet al te interessant. De figuren krijgen namelijk nergens iets van waarde mee en de aanloop is zelfs ronduit saai met een tamelijk lelijke stilering. Hierdoor moet dit segment tegenover de andere stukjes toch het onderspit delven.

Nagual (2,5*). Een vreemde eend tussen de overige segmenten, want met het overkoepelende thema heeft dit weinig te maken. In plaats daarvan een relatief vermakelijke westernhorror met een aardig concept, maar iets te weinig nadruk op praktische horror. De makers wekken het gevoel op dat ze echt los willen gaan en wanneer daar eindelijk de ruimte voor is, is het nagenoeg meteen weer voorbij. De computereffecten zijn trouwens niet al te best.

Witch Hunt (2,5*). Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik tijdens het schrijven serieus na moest denken waar dit ook alweer over ging en dat is natuurlijk niet voordelig voor de eindbeoordeling. Na kort even in mijn gedachtes te hebben gegraven, kwam ik op de conclusie dat het formaat vooral te kort was en enkel het gedetailleerde huis echt indruk weet te maken. Acteerwerk is aardig, maar de uiteindelijke insteek is daarentegen nogal flauw.

Karaoke Night (3,0*). De winnaar tussen de afzonderlijke segmenten, maar iets te vervreemdend om de maximale impact te behalen. De makers hebben in ieder geval een goed oog voor een visueel aantrekkelijke aankleding, met fraaie kleurtjes en treffende decors. De figuren krijgen ook iets aparts mee, maar de uiteindelijke afloop is nogal kinderachtig om alles tot een goed einde te brengen. Praktische effecten zijn daarnaast beduidend minder kwalitatief in vergelijking met het werk van de medecollega's binnen deze anthologie.

Gemiddeld komt dat neer op een 2,57*, naar beneden afgerond. Dat is een hoger gemiddelde dan het voorgaande deel, maar niet goed genoeg voor een overtuigende voldoende. Dit heeft er alles mee te maken dat er geen verhaal tussen zit die er duidelijk bovenuit steekt, waardoor alle segmenten nogal gelijkwaardig zijn en daardoor minder kans en ruimte krijgen om op te vallen. Vermakelijk voor een keertje, maar niet al te memorabel.

Rommelige en chaotische Halloweenfilm die geregeld tegen het bedenkelijke aanzit, maar nog wel profijt kent van een aantal enthousiaste en energieke castleden. Heel veel acteurs en actrices doen hier wat ze kunnen, maar kennen weinig ondersteuning vanuit regisseur Ryan Byrne. Zo raken een hoop personages in een neerwaartse spiraal van slecht geschreven dialogen en onverklaarbare handelingen. Daar komt vervolgens bij dat de geluidsbewerking een amateuristische indruk maakt, met een soundtrack die geregeld alle gesprekken overschreeuwt. Gooi daar een introductie van 20 minuten bij die amper te volgen is en je hebt een film die niet zonder reden totaal in obscuriteit is geraakt. Om nog maar te zwijgen over de veel te lange speelduur. Ik vraag me trouwens af of deze film überhaupt een proces van editing in is gegaan, want het bevat een karrenvracht aan nietszeggende scenes die het verloop alleen maar verwarrender maken.

Goedkoop.

Je kunt het natuurlijk ook verwachten van zo'n obscure film, maar zelfs met bijgestelde verwachtingen schrok ik soms van de beperkte kwaliteit die regisseur Harry Sparks hier voorschotelt. Liefhebbers van Halloween zullen daarnaast moeten weten dat deze feestdag enkel in het "hoofdsegment" wordt bewerkt. De afzonderlijke verhaaltjes hebben daar weinig mee te maken.

Cindy's Story (2,0*). Door alle schuddende camera's en het slechte acteerwerk bereikt dit segment (als enige overigens) een so-bad-it's-good effect. Bij vlagen zie je de cameraman zelfs in reflecterende spiegelbeelden rondlopen. Het doet qua uitwerking soms echt pijn aan je ogen, maar de (voorspelbare) plotwending is amusant en er gebeurt genoeg. Uiteraard wel met brakke beeldvoering en een hoop cinematische fouten.

Doris' Story (1,0*). Dit verhaal is gevoelsmatig een stuk vaker neergezet en de maker onderneemt weinig om van de platgetreden paden af te wijken. Eigenlijk heeft het ook niet veel met het griezelgenre te maken, enkel een boel slecht acterende figuurtjes die verwijten naar elkaar maken. Omdat er nog een poging wordt gedaan tot een specifieke plotwending en bepaalde karakterontwikkeling verdient het een halfje extra, maar je zult er nogal vergevingsgezind voor moeten zijn.

Heathers Story (0,5*). Een bingokaart voor griezelcliches die onovertuigend op een hoop worden uitgestort. Van alle segmenten is dit de enige dat een mate van fantasie gebruikt om het verhaal in te vullen, maar veel meer dan een vampier die in elke scene uit de kleren gaat en personages die daar helemaal gek van worden is het niet. Ik kon echt niet wachten totdat deze onzin voorbij was. Veruit het meest luie, sfeerloze stukje van All Hallows' Eve.

Het hoofdsegment hoef ik niet te beoordelen, want dat vormt niet veel meer dan diverse figuurtjes in kostuums die elkaar omstebeurt een verhaaltje vertellen op de bank. Leuk is dat de personages zelf in hun segmenten acteren, maar heel veel meer dan een korte gimmick is het aan de andere kant niet. Het eindgemiddelde komt in ieder geval neer op 1,16*, naar beneden afgerond.

Ach.

Damien Leone heeft zijn doorbraak in ieder geval gevonden en dat is aannemelijk ook het enige waar een film als All Hallows' Eve voor moest dienen. Een anthologiefilm waarbij elk segment wordt geregisseerd door dezelfde regisseur is vooraf op papier een risico, maar met genoeg kwaliteit en geëxperimenteer kan het desondanks werken. Voor Damien Leone is dat spijtig genoeg niet het geval.

Segment #1 (2,0*). Interessant door het agressieve gebruik van de kleur oranje en de onvoorspelbaarheid, maar in principe hangt het structureel als los zand aan elkaar. Het acteerwerk is bijzonder matig en de opmaak van alle griezels mak. De opening wordt verzorgd door Art the Clown zelf en het verschil in niveau tussen de helse achtergrond en Art zelf is toch wel schrikbarend groot. Extra punten voor het ontspoorde en brute karakter van dit segment.

Segment #2 (0,5*). Meestal ben ik geen fanaat van een regisseur die zijn gehele carrière laat afhangen van een enkel succes, maar dit tweede segment waarop aliens hun intrede doen laat me in het geval van Leone toch een uitzondering maken. Erg slecht opgebouwd, bijzonder spanningsloos en compleet gebrekkig aan creativiteit als het aankomt op de aliendesigns. Ik vond het bijzonder om te zien hoe dit afkomstig is geweest van iemand die later een grote favoriet van me zou regisseren.

Segment #3 oftewel Terrifier (3,5*). Dit is geen nieuw stukje voor Leone, maar weliswaar een bestaande kortfilm die terug in 2011 werd geregisseerd. Net zoals bij meerdere andere gebruikers vormt Terrifier duidelijk de grote winnaar van de film. Mike Giannelli speelt uitstekend, maar het is voornamelijk de algemene spanningsboog die werkt. De ietwat trage regie en beperkte visuele kwaliteit zorgen er wel voor dat het geen eye-candy is, maar de opvallende bruutheid maakt toch een behoorlijke indruk.

Verbindingssegment (3,0*). Ietwat sfeerloos en weinig interessante personages, maar wel eentje met een behoorlijk passend einde. Bij vlagen creatief, maar vooral lekker doorgeslagen. Het vormt geen optimaal boeiende vorm van entertainment, maar het past aardig binnen wat Leone waarschijnlijk in gedachte had. Persoonlijk vind ik Art alleen wel effectiever als menselijke gedaante dan bovennatuurlijke kracht.

Gemiddeld is dat een 2,25*. Naar boven afgerond ter waardering voor Art the Clown. Dit was overigens de laatste film van Giannelli als Art. Hij stopte voor 2016 met acteren, waarop David Howard Thornton uiteindelijk het stokje van hem overnam.

Een vervolg op niveau.

Ondertussen is het niet meer een project van enkel Damien Leone, maar een verzamelplaats van allerlei regisseurs die hun eigen ding met het desbetreffende thema mogen doen. Uiteraard is daar geen oneindig budget voor beschikbaar, maar een hoop namen laten voor de verandering een mate van creativiteit (en daarmee kwaliteit) zien ondanks het gebrek aan echte hoogtepunten.

All Hallows' Eve (2,0*). Het overkoepelende segment is wat flauwer dan het vorige deel, waarin een griezel wordt geïntroduceerd en verder amper meer in beeld komt. Tussen de verhaaltjes door springt de film naar een televisiescherm waarop je de moordenaar even ziet staan en daar zul je het vervolgens mee moeten doen. Het getuigt van een gebrek aan creativiteit en nieuwe ideeën.

Jack Attack (2,5*). Kort maar bondig. Een totaal onzinnig concept met een erg beperkte duur en eigenlijk is het dan ook allemaal net wat te snel voorbij om echt los te komen. Het is in ieder geval sfeervol en lollig opgezet en kent een bevredigende finale, maar includeert daarnaast te weinig om echt actief bij te blijven. Binnen het thema erg passend, maar niet veel meer dan dat.

The Last Halloween (2,5*). Mysterieuzer dan het vorige segment en vooral iets meer uitgesponnen. De ideeën mogen er zijn, maar worden vervolgens te flauw uitgewerkt om impact achter te laten. De uiteindelijke insteek heb je overigens zo door, dus vanaf dat moment wacht je vooral op de onvermijdelijke finale. In de laatste seconden wordt de schaal uitgebreid, maar met behoorlijk ondermaatse computereffecten. Toch blijft het boeiend en verdient het concept een dikke pluim.

The Offering (2,5*). Een beetje vergelijkbaar met Jack Attack, vandaar dat het ook hetzelfde cijfer krijgt. Leuk opgezet en doeltreffend binnen het thema, maar te kort voor een blijvende impact. De toon is hier overigens beduidend serieuzer en er is zelfs een zekere mate van dramatiek aanwezig, wat voor de nodige uitdieping zorgt binnen deze beperkte duur. Het slot is niet al te bevredigend, maar het vermaakt verder prima.

Descent (3,0*). Aanzienlijk langer dan de overige segmenten, maar dat helpt het eindresultaat zeker vooruit. Dit verhaal kent namelijk een daadwerkelijke mate van spanning en gebruikt de beperkte ruimte waarover het beschikt goed, wat toch wel voor een boeiend stukje film weet te zorgen. De uiteindelijke insteek is jammer, want deze is duidelijk niet al te goed uitgedacht en roept meer vragen dan antwoorden op.

Masochist (3,0*). Erg kort en totaal onzinnig, maar dit segment probeert dan ook niet veel meer te zijn dan een energiek opgezet verhaal met een praktische showcase. Lekker gemeen en de makers schmieren er op los, maar de dramatische onderlaag is slecht gekozen en het acteerwerk is barslecht. Het feit dat het allemaal zo voorbij is levert de boel wel een nipte voldoende op.

A Boy's Life (2,5*). Een verhaal dat voor de verandering juist net iets te lang is, waardoor de opbouw niet echt gerechtvaardigd kan worden. Heel veel is er namelijk niet aan de hand en de afloop laat zich natuurlijk raden, maar toch kent dit segment een aantal schattige momenten en een degelijk uitgewerkte relatie tussen moeder en zoon. Eigenlijk had dit geheel zich er beter aan gedaan om het dan toch maar wat kinderachtiger te houden, ook al was het dan een beetje buiten de boot gevallen.

Mr. Tricker's Treat (1,0*). Luiheid. Een segment dat enkel een beetje wilde meesnoepen en verder beduidend weinig passie laat zien vanuit de makers. Het ziet er niet uit en de humor werkt voor geen meter, wat vervolgens wordt afgemaakt met een flauwe afloop die zichzelf al snel in de kaarten laat kijken. Eigenlijk vormt dit een belediging voor de andere segmenten, aangezien de makers daarvan duidelijk wel hun best hebben gedaan.

Alexia (3,0*). Opvallend genoeg is dit een Spaanstalig verhaaltje, waardoor je jezelf als kijker afvraagt hoe dit hier in hemelsnaam tussen kan belanden, maar gelukkig levert het wel kwaliteit af. De uiteindelijke pay-off is teleurstellend, maar net als Descent profiteert dit korte verhaaltje van een uitmuntende opbouw. Met Halloween heeft het verder niet al te veel te maken, maar het toont in ieder geval fijne potentie.

Het gemiddelde komt vervolgens uit op een 2,45*, afgerond naar boven. Dat klinkt natuurlijk aan de strenge kant, maar voor een anthologiefilm vind ik het netjes. Je moet natuurlijk rekenen op de kwaliteit van je medecollega's om op een goed gemiddelde te landen en er zit eigenlijk altijd wel een zure appel tussen. Verder vermakelijk en zo voorbij, maar er steekt geen segment bijzonder positief tussenuit helaas.