Opinions

Iets minder.

De All Hallows Eve-anthologiereeks zal het helaas niet halen tegenover de concurrenten die over meer budget en grotere producties beschikken, maar het vormt nog altijd een creatieve en kleinschalige manier waarmee een aantal regisseurs hun kwaliteiten kunnen tonen. Bij sommigen is er potentie, over de grote lijn is het echter middelmatig.

Wraparound Segment (3,0*). Ik kan op internet geen naam vinden voor dit gebeuren, dus dan maar zo. Het mag namelijk zeker benoemd worden dat deze creatief en kleurrijk genoeg voor de dag komt. Zeker de opening is sterk en onheilspellend, later vervalt het iets te veel in hetzelfde met slordige pogingen om het geheel tussen de segmenten te krijgen. Hierdoor voelt het teveel aan als een volwaardig hoofdstuk dat ongelukkig in meerdere delen verdeeld moest worden.

In Lucidity (2,5*). Ondanks het middelmatige eindgemiddelde vormt dit segment toch één van de betere binnen Inferno. Een origineel concept dat genoeg ademruimte krijgt om te stralen en bovendien niet bang is om met wat grootsere beelden uit te pakken. Helaas is extra risico nemen niet altijd een voordeel en dat uit zich hier in een wat onafgemaakt einde, lelijke effecten en een inefficiënte spanningsboog.

Hammurabi (1,5*). Een apart segment dat het moet hebben van de onvoorspelbaarheid en een originele insteek, maar de gehele opbouw is weinig memorabel en dat geldt ook voor de vormgeving. Het jammerlijke is daarnaast dat het acteerwerk ronduit matig is, waardoor een hoop personages die cruciaal zijn voor de inhoud absoluut niet van de grond komen.

Bakumono (1,5*). Iets fantasierijker, maar over de grote lijn vooral erg saai. Een traditioneel griezelverhaal wordt ingekleurd met bovennatuurlijke invloeden en alhoewel die keuze best begrijpelijk is, weten de makers er hier geen chocola van te maken. Weinig spanning en sfeer, elementen waar een segment als deze toch vooral van moet kunnen profiteren.

Aftertaste (2,0*). Ik moet toegeven dat ik even moest googelen waar dit segment ook alweer over ging en dat is natuurlijk geen goed teken. Toch is de setting best fijn gekozen en is de opbouw onvoorspelbaar, maar het halfbakken en redelijk nutteloze einde gooit roet in het eten. Ik vroeg me vooral af wat hier nu precies de clou van had moeten zijn.

Trial 22 (2,5*). Bij vlagen lekker goor en de makers gooien je meteen midden in het verhaal, maar eenmaal je het als kijker door hebt, kom je er ook achter dat het allemaal wat aan de goedkope kant is. De cinematografie is te makkelijk en de bedreigingen jagen weinig angst aan. Wat rest zijn een aantal personages die simpelweg niet genoeg ademruimte krijgen om indruk te maken. Wel extra punten voor doelbewuste creativiteit.

Dat komt neer op een gemiddelde van 2,17*. Ik werd vooraf enthousiast van de poster, maar het eindresultaat blijft toch vooral in het kamp van de vorige delen zitten en dat niveau lag al niet bijzonder hoog. Een aantal goede ideeën zijn er wel en zeker het stuk dat alles aan elkaar plakt is leuk, maar het is vooralsnog wachten op de eerste topper binnen deze reeks.

Tegenvaller.

Begon al niet op z'n meest interessantst eigenlijk, en ik stond er al bij te kijken omdat Redford de enige was die op de lijst met acteurs stond. Daarmee is het voor hem wel makkelijk, want concurrentie heeft hij niet daarmee in deze film.

Hij voert zijn rol ok uit, want zijn rol blijft erg beperkt. Hij moet het vooral doen met gezichtsuitdrukkingen en bewegingen. Het is niet dat hij altijd de meest geloofwaardige dingen doet, maar daar moet je bij elke film wel een beetje rekening mee houden. Dat hij haast geen tekst krijgt behalve tegen een radio praten, een intro doen in het begin en om hulp schreeuwen.

De film weet vooral in het begin maar niet erg pakkend te zijn, al krijg je wel degelijk een band met Redford. De scenes op de boot zijn toch wel ongetwijfeld het best, aangezien ik wel eens op zo'n boot heb gestaan, een aantal keer zelfs, voelde ik mezelf ook op een gekke manier schommelen.

Wanneer de storm dan uiteindelijk uitbreekt, leeft de film behoorlijk op. Het is wat spannender, enkele hele gave shots zoals de boot die 360 graden draait, en gewoon boeiend. Daarna zakt de film weer een beetje in naar hetzelfde niveau van voor de storm.

Het had nog wel een voldoende gekregen, als het einde niet zo voorspelbaar was geweest. Als het slecht was geëindigd was het zo veel sterker geweest, vooral omdat het dan zo hopeloos overkomt. Ik had ook graag een soort van motief gezien waarom Redford zijn personage zo dom was om alleen de stille oceaan op te gaan, maar daar moet je maar mee leven.

Goed.

Hele aparte film, die naast komedie moeilijk aan een ander genre verbonden kan worden. Het ligt er een beetje aan hoe goed je jezelf in de film kan plaatsen. Het is een film die echt doodeng kan zijn voor een bepaald soort mensen, aangezien het thema's zoals paranoia en onzekerheid aanraakt. Maar daar moet je wel wat bij voor kunnen stellen.

Persoonlijk vind ik het erg slim geschreven. De film lijkt op het eerste gezicht erg dun te zijn, maar de acteurs helpen het aardig op weg. Door middel van een enkele expressie kan er verwarring en twijfel ontstaan. Niet veel films kunnen dat ook echt omzetten in gedoe dat discussie oproept. En als er iets is waar deze film op kan scoren is het dat het de kijker goed kan aanzetten tot discussie.

Verder boeit het ook goed. Er hangt een erg fijne afwisseling tussen wat luchtigere stukjes en wat zwaardere stukken. Het bouwt mooi op naar een finale die best pijnlijk is, maar helaas wel die druk een beetje mist. Dat is ook mijn voornaamste kritiek. Eenmaal de film echt onder je huid kan kruipen, kan de regie het toch niet invoelbaar genoeg maken.

Maar het blijft een leuk, vermakelijk stukje film. Het kent wat sterke momenten, maar het is voor mij eigenlijk vooral de laatste scene die de wonderen kan verrichten. Een heel slimme vorm van een open einde. De film had zichzelf tegoed kunnen doen met wat meer regiekracht en visuele verwennerij, maar de basis is sterk. Ik kijk uit naar meer werkjes van deze namen.

Mierzoet portret van een tragisch en waargebeurd liefdesverhaal, dat binnen All My Life voornamelijk wordt neergezet als een soort Bouquetreeks. De personages zijn op die manier tamelijk karikaturaal en kunnen daarmee niet op de sympathie van de kijker rekenen, vooral omdat ze veel te veel kracht putten uit de gebruikelijke genreclichés. Regisseur Marc Meyers gebruikt daarnaast betrekkelijk weinig middelen om het verhaal luchtiger of opvallender te presenteren vanuit de regie en zet daarmee een redelijk droge inhoud op het grote doek. Tegen het einde aan wordt het gebeuren wat tragischer, maar binnenkomen op emotioneel vlak doet het spijtig genoeg nergens. Toch is de basis goedbedoeld en het acteerwerk overtuigend, waar extra bonuspunten aan worden toegekend.

Mwa.

Geen a te bijzondere film van eigen bodem, en wederom opnieuw een productie uit eigen handen die me niet heeft weten te overtuigen. Ze blijven toch zowat allemaal stranden op acteerkracht, maar omdat de acteurs elkaar hier langer hebben gezien was het minder merkbaar.

Alhoewel het niet allemaal slecht geacteerd is, liggen de meeste problemen in enkele dialogen en op visuele kracht. Vooral het cameragebruik is ondermaats. Ik vond het lui en simpel in beeld gebracht allemaal, net als het verhaal zelf overigens.

Overduidelijk wel weer een beetje een serieverfilming met de nodige problemen en andere elementen die wel al duizend keer hebben gezien. Familieproblemen, liefdesproblemen en seksuele problemen. Allemaal komt het nog eens voorbij.

Qua humor is er wel iets meer te beleven, maar hilarisch werd het echt nergens. Een paar grappige zinnen, maar de puberale humor die ook vaak voorbij komt en de nodige scheldwoorden waren niet erg leuk om eerlijk te zijn.

Simpel script, matige drama en een speelduur die onnodig lang is. Dan is er qua voetbal zelf ook helemaal niks te zien. Ik heb de serie nooit gezien, dus ik weet niet of voetbal daar wel in beeld werd gebracht, maar ik wilde wel wat sport zien eigenlijk.

Pluspunten voor een vlot tempo toch wel, en het acteerwerk van Acda, Hoes en Sambo was goed. De film is geen hele lange zit, maar toch wel weer ondermaats voor een productie van eigen land. Wel heel merkbaar dat dit overigens uit Nederland komt trouwens.

Sympathiek.

Film die ik voornamelijk voor de jonge rollen van Sheridan en Dever keek. Als film lijkt deze (nog) niet echt ontdekt te zijn, maar de hype is er dan ook snel vanaf als je in 2013 klaar bent met filmen en hem 4 jaar later pas uitbrengt. Niet echt de meest handige zet qua promotie.

Wel jammer, want All Summers End is een sympathieke en vlotte film die lekker wegkijkt. Het behoort wel tot het soort film waar je een beetje van moet houden, maar ik vind het helemaal prima om naar films te kijken met potentieel jong talent. En wat blijkt, zowel Sheridan als Dever zijn nu op weg naar een goede acteercarrière en verschijnen beide momenteel op het grote doek in de bioscoop.

Voor het briljante visuele niveau hoef je deze film niet op te zetten, en de regie is dan ook best klassiek en normaal. Wilamowski weet het echter wel een lekkere flow mee te geven en slaagt erin om het allemaal een beetje herkenbaar te maken, mits je dit soort zomers heb meegemaakt. Niet dat ik mezelf hier volledig in herken, maar de sfeer is voelbaar en vergelijkbaar met mijn eigen jongere jaren.

All Summers End volgt redelijk normale paden maar al in de eerste 20 minuten sta je garant voor een opvallende verrassing. Tenzij je de plotomschrijving op MM hebt gelezen, dan is de verrassing er snel vanaf. Het helpt dan ook goed als je deze film blanco ingaat en het gewoon over je heen laat komen, dan zullen de wenkbrauwen sneller omhoog springen.

Het enthousiaste acteerwerk zorgt voor een genietbaar verloop en zowel Sheridan als Dever doen het erg leuk. Het is te merken dat ze nog een beetje onervaren zijn, zeker tijdens de scenes die iets meer van beiden vragen op emotioneel gebied, maar het zijn enkel kleine stoorzendertjes. Verder is dit namelijk een aardig plezierige kijkervaring.

Verloop is verder redelijk voorspelbaar en de gebeurtenissen voelen niet meer vernieuwend aan, maar regisseur Wilamowski weet het allemaal wel vlot naar de kijker te sturen. Echt vermoeiend is deze film dan ook niet, en ontwijkt soms op een leuke manier vervelende clichés. Het eindresultaat is een sympathieke, schattige maar ook veilige zomerfilm. Leuk om eens gezien te hebben en dient als goed en plezierig vermaak. Jammer dat het niet meer aandacht heeft gekregen.

Bijzonder.

Vooral gekeken vanwege zijn status, maar ik moet toegeven dat ik behoorlijk positief verrast ben eigenlijk. En aangezien mijn matige voldoende zou je dat niet denken, maar ik verwachtte hier vooral weer een zoveelste saaie biografie-film van.

Scheider is eigenlijk een beetje een onzichtbare hoofdrol. Veel indruk maakt hij eigenlijk niet bepaald. Hij krijgt voor de rest ook weinig ruimte om goed te kunnen acteren. De beelden zelf vertellen het eigenlijk allemaal wel zo'n beetje.

De film is eigenlijk een film die in de 75 minuten het roer omkeert. Eerst krijg je een licht absurde musical-drama voor je kiezen, maar na de 75 minuten krijgen we een dromerige, hallucinante film die veel beter had moeten zijn helaas.

Het voelt aan alsof je in een auto zit die 250 km per uur gaat, maar de bijrijder (Bob Fosse) blijft de rem intrappen, waardoor je nooit echt lekker in de flow kan komen te zitten. Er zit veel potentie in om indrukwekkend te zijn, maar helaas gaat de film nooit echt los.

Dit had prachtig kunnen zijn. Vooral richting het einde. De beelden hadden veel beklemmender moeten zijn. De sets hadden dromeriger moeten zijn. De camera had meer trucjes moeten doen en de regisseur laat een onvoorstelbaar aantal punten liggen.

Deze film is in bepaalde punten wel geslaagd en je komt er goed doorheen. Voor een muziekfilm kom je er goed doorheen en de laatste 10 minuten zijn toch wederom redelijk sterk. Ik had alleen wel graag gewild dat Fosse de rem had losgelaten.

Vreemd.

Vrij stompzinnige film dit. Amber Heard is zeker een positieve verschijning, begrijp me niet verkeerd. Maar dat de film zich concentreert over een stel geobsedeerde tieners, allemaal voor 1 meid, dan gaat het wel wat de mist in.

Van de man die ons later het best sterke 50/50 bracht, is dit een behoorlijke tegenvaller. Qua horror en slasher zit het nog wel op zijn plaats, maar het verhaal is gewoon zo belachelijk dat je eigenlijk niets serieus neemt. Het is daarnaast ook nergens spannend en begint met de minuut stompzinniger te worden.

Grote tegenvaller deze film. Had in elk opzicht beter gekund, vooral het verhaal. Heard is een mooie vrouw, maar zelfs hier kan ze niets mee. Net als de rest, het is allemaal maar matig gebracht.

Gethematiseerde anthologie.

Had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord. Ooit wellicht vaag voorbij zien komen, maar All the Creatures Were Stirring kwam pas volledig onder mijn aandacht te staan nadat ik de prent voorbij zag komen in een virtuele filmlijst met kersthorrorthema's. Had er geen grote verwachtingen van, maar het zag er toch net wat interessanter uit dan zijn concurrentie. Zoals bij andere anthologieën neem ik het gemiddelde cijfer van de filmpjes.

The Stockings Were Hung (2,0*). Het voordeel van deze korte, maar directe film is dat het met een redelijk plots verloop werkt. De introductie is niet lang en de film grijpt je aandacht door plots en onverwachts naar de horrorthrillerkant te springen. Vervolgens wacht je een vermakelijke, maar weinig imposante thrillerfilm op die zichzelf op een nogal onbevredigende manier afsluit. Het mist de echte klap op de vuurpijl waardoor de gemiddelde aard niet gecompenseerd kan worden.

Dash Away All (2,0*). Ondanks dat het door dezelfde regisseurs gemaakt is ziet deze tweede film van All the Creatures Were Stirring er visueel een stuk interessanter uit. Met een aardig sfeertje en een lollige (maar frustrerende) situatie wordt er naar het eindpunt gewerkt. Het probleem is dat de film verzandt in een redelijk suffe en lamlendig gebeuren eenmaal duidelijk is waar het heen gaat. Met een degelijke uitwerking zou het geen probleem moeten zijn, maar in deze film is het eerder idioot.

All Through the House (2,0*). Nagenoeg op hetzelfde niveau als de eerdergenoemde stukjes film. Het heeft een aantal degelijke beelden en kan profiteren van zijn fantasierijke inhoud. Dit soort films maken ook meteen duidelijk dat de filmpjes nooit met elkaar overheen zullen lopen. Wat leuk gespeel met effecten hier en daar, verder eerder een saaie uitwerking van een gegeven dat erg leuk had kunnen zijn.

Arose Such a Clatter (1,5*). Waarschijnlijk het saaiste stukje. Naast het feit dat het praktisch gezien nergens over gaat is dit ook het filmpje met in z'n algemeen de minst interessante inhoud. Redelijk praktisch qua vormgeving en wat meer aandacht voor een Giallo-achtige sfeerzetting, maar het mag niet baten. Het voelt eerder aan als een luie kopie. Ergens heeft het potentie, maar het komt er maar matig uit.

In a Twinkling (3,0*). Een stuk vriendelijker en mysterieuzer van aard dan de eerdere filmpjes. Dit soort films maken het nogal bevreemdend om te bedenken dat elk segment door dezelfde makers is ingericht. In ieder geval een erg vermakelijk stukje dat profijt heeft aan goed acteerwerk en het aparte, onvoorspelbare verloop. Rekt zichzelf niet te lang uit en werkt zich naar een verrassend einde toe. Een soort positieve tint aan een film die voornamelijk negatief te werk ging.

Met uitzondering van het laatste segment is deze poging tot het maken van een anthologie met kerstthema's nogal flauwtjes. Afzonderlijk gezien zijn de clipjes best creatief te noemen omdat de makers niet wegduiken om er wat fantasie aan toe te voegen, maar veel van de stukjes voelen op hun eigen manier kaal aan. Daarnaast voelen de titels van de segmenten creatiever aan dan de inhoud van de film zelf. Een matig geheel. Gemiddelde cijfer is een 2,10*. Beneden afgerond naar 2,0*.

Scott op niveau.

Vroeger had ik Scott een stuk hoger zitten dan nu, maar tegenwoordig heeft hij me nooit meer echt overtuigd. Ook met zijn nieuwste prent weet hij me niet te overtuigen, maar wel te vermaken. Het biedt wel genoeg voor een film die te lang duurt.

Want ik snap niet waarom dit weer zo nodig 132 minuten moet duren. Nergens voor nodig en bovendien is de film op weinig vlakken overtuigend genoeg om het resultaat überhaupt tot zo'n speelduur te laten rekken. Maar het boeit wel genoeg, gelukkig.

Acteerwerk is redelijk. Plummer maakt veel indruk inderdaad, maar staat in het algemeen te weinig in de spotlight om echt indruk te maken. Zijn personage blijft wat te veel op de achtergrond. Wahlberg en Williams doen het ok, maar maakte nooit echt indruk op mij.

Film is vooral in het begin visueel nog wel aardig. De zwevende camera boven de Italiaanse stad en de jonge Plummer scheppen een ideale sfeer. Enkele knappe beelden ook in de eerste 20 minuten, soms lekker episch en in het algemeen zorgt het voor een vlot sfeertje.

De film is echter iets neutraler naarmate de speelduur vordert. De kidnapping maakt steeds ietsje minder indruk en het verhaal van Williams insgelijks. Op een gegeven moment is er van het visuele niveau weinig over, behalve dat er nog wel wat charme in de vorm van details zijn.

Film scoort ook niet echt op de momenten waar het op moet scoren. Enkele momenten moeten intenser, energieker en knapper. Nu is Scott ook gewoon oud geworden, maar het kan allemaal wel iets enthousiaster hier en daar. Want het is wel charmant, maar niet overtuigend.

De film boeit wel gelukkig, en de 132 minuten waren relatief snel om. Omdat het allemaal wel charmant is, gun ik de film nog wel een voldoende.

Apart.

Kundig gemaakt, dat zeker. Voor een film uit 1976 had ik niet snel verwacht dat het zou openen met zo'n sfeervolle en onheilspellende scene. Sowieso zit deze film vol met enkele sfeervolle momenten die toch echt het niveau van die tijd ontstijgen. Daar kan ik de film alvast op prijzen.

Verder is dit een redelijk standaard vertelling van een schandaal, maar zo humaan en herkenbaar mogelijk gefilmd. Ze hebben het zo gefilmd dat elke conversatie tussen de personen "echt" lijkt en verhullen daarmee de clichés van het vak. Omdat alles eigenlijk realistisch aanvoelt kan je je weinig storen op het niveau van creatief schrijfwerk.

Maar optimaal interessant is het niet, dat heeft er deels mee te maken dat het onderwerp me niet heel erg interesseert. Als een film me kan boeien met een onderwerp dat me normaal gesproken niet boeit dan heeft de regisseur goud in zijn handen. Deze film is wel prima om te volgen, maar kon me niet voor de volledige speelduur grijpen.

Hoffman en Redford vond ik verder ook niet bepaald briljant. Ze acteren redelijk, maar ontstijgen geen topniveau wat mij betreft. Ook de bijpersonages zijn aardig geacteerd, maar nooit optimaal interessant. Zo heb je eigenlijk een film die wel alles realistisch aanpakt, maar daardoor niet de meest boeiende personages kent.

De nachtelijke beelden ondersteund door het sterke camerawerk zijn de korte puntjes van bewondering tussendoor. Deze beelden zijn schaars, maar ze zien er erg goed uit. Verder ook redelijk strak in elkaar gezet, maar toch niet strak genoeg om een speelduur van 138 minuten te rechtvaardigen.

Eigenlijk was ik er ook na een uurtje klaar mee en heb toen maar een pauze genomen. Daarna het andere deel verder gekeken. Heel interessant vond ik het niet, maar het is verder best kundig gemaakt en prima geacteerd. Iets strakker en sfeervoller tussendoor en het had zomaar een wonder kunnen worden.

Flauw.

Nunes leek zich maar al te goed te realiseren dat er beperkte middelen beschikbaar waren om zijn film mee in te richten, waardoor hij zich inzet op één enkel gebied binnen het genre. Dat is in het geval van All Through the House de praktische kant waar de moorden onder vallen. Die zijn aardig, verder loopt alles klem.

Fijn dat de film praktisch en grafisch genoeg te werk gaat. Al vanaf de opening voelt het aan alsof er wel makers achter staan die een redelijke voeling hebben met het vak. Lekker expliciete momenten qua bloedvergieten en genoeg focus op de inrichting ervan. Jammer dat ze verder niet zo creatief zijn en uiteindelijk repetitief van aard worden, verder weten deze momenten de film gedeeltelijk vooruit te slepen.

Dat blijkt ook broodnodig, want verder is er weinig tot helemaal niets te beleven in deze film. Ondanks dat er mooi wordt uitgehaald op de moorden lijkt al het budget op te zijn gegaan in het binnenhalen van dure kerstdecoraties. Geluid, beeldspeling, sfeerzetting en ontwikkeling van de personages worden namelijk volledig achterwege gelaten. Nu kan een film dat soms wel missen, maar uiteraard niet allemaal. Toevallig mist deze film ze wel allemaal.

Vooral de moordenaar in het bijzonder is een erg saai individu. Op de poster ziet het eruit als een gritty figuurtje, in de film is het een man met een kerstpak aan en een vuilniszak over z'n kop. Ik ben er niet over uit of Nunes een menselijke killer in gedachte had, of gewoon een lompe krachtpatser die door de deuren heenloopt. Beide opties worden niet echt gekozen, want de kwaadaardige kerstman in dit geval blijft er behoorlijk tussenin.

Het is ergens nog wel competent, maar verder vooral terughoudend met een oersaaie vormgeving en nog saaiere personages. Het voelt wel aan alsof ze ergens nog hebben geprobeerd om er wat van te maken, maar het resultaat is toch een film die je snel vergeten bent. Misschien dat als je hem nog een keer voorbij ziet komen er wat flitsen door je hoofd heen schieten, verder zie ik dit niet snel onthouden worden.

Vermakelijk.

Eigenlijk typisch een film die Netflix er gewoon even tussen gooit. Absoluut geen hoogstaande toevoeging in de cinemawereld, maar op een luie avond zijn dit soort films prima te doen. Het blijft feel-good in de meest voorspelbare manier mogelijk, dus dan telt enkel de entertainmentfactor.

Cravalho doet het in ieder geval erg goed, maar speelt wel de meest standaardrol die je je maar kan indenken. Het zal vast voor het effect zijn, maar de positieve houding en de constante lach gaan op den duur wel op je zenuwen werken. Niet omdat het perse irritant is, maar wel omdat het zo dik aangezet is. Je kan ook van een personage houden zonder dat deze ten alle tijden glimlacht.

De rest van de personages doen het verder ook prima, maar hoogstaande acteerprestaties zitten er niet tussen. De enige die er echt met kop en schouders bovenuit steekt is Burnett, maar haar rol blijft erg beperkt. Verhaaltje wordt aardig ingevuld en duurt niet te lang, maar blijft uiteindelijk wel hangen binnen de comfortzone, waardoor het nooit echt volop kan stralen.

Visueel is het erg klassiek. Verfrissend is het allemaal in ieder geval niet en echt iets vernieuwends zal je hier niet vinden. Wel vermaakt het aardig en voelt het nog goedbedoeld aan. Dat neemt helaas niet weg dat de finale verder wel heel zoet is en eigenlijk het bewijs vormt dat je deze film niet serieus moet nemen als realistisch verhaal.

Omdat ik er toch nog vlot doorheen ben gekomen wil ik het nog wel een voldoende geven. Deze films geven een degelijke invulling voor je avond, maar hoogstaand is het niet. Aardig geacteerd, maar toch niet verfrissend en origineel genoeg om degelijk genoemd te worden.

Voor Nederlandse standaarden is deze romcom van regisseur Will Koopman zeker niet het minste resultaat, maar het gebrek aan ambitie blijft een hinderlaag voor de totale ervaring. All You Need Is Love pakt uit met een grote verzameling aan A-namen (van Nederlandse bodem), maar slechts een handjevol aan acteurs en actrices weten uit te blinken. Positieve inbreng wordt geleverd vanuit Fedja van Huêt, Bracha van Doesburgh, Waldemar Torenstra en Ilias Addab, die allen met een clichématig scenario het meeste halen uit wat er maar te halen valt. Hierdoor is niet elk verhaal binnen deze ensemblefilm mislukt, maar dat neemt niet weg dat het tegengas flink wordt geleverd. Met name Frank Lammers, Jasha Rudge en Trudy Labij zijn echt schrikbarend slecht, waardoor de film een wisselwerking vormt tussen aardige clipjes en schijtirritante relatieuitwerking. Het zou je als show maar gebeuren dat je de meest onsympathieke mensen selecteert die maar bestaan. Ik als beroepszuurpruim was er richting de slotfase (waar alles gezellig bij elkaar komt) vooral van overtuigd dat zeker de helft niet verdiende om zo gelukkig te zijn. Ik deel overigens de mening van overige gebruikers dat de beelden van het Schotse platteland erg mooi zijn en vond het jammer dat Rop Verheijen (die het eveneens niet verkeerd deed) zo diep in karikatuur werd gesmeten.

Regisseur Robert Schwentke bewijst zich, net als bij zijn andere films, vooral op technisch vlak een bovengemiddelde naam. Inhoudelijk kan hij echter op weinig bijval rekenen van zijn cast evenals het script. Dat ieder figuur uit een boek is overgenomen mag duidelijk zijn, aangezien ze allemaal de meest karikaturale verschijningen vormen die je maar kan indenken. Ondanks dat drie personen aan het scenario hebben gewerkt merk je als kijker dat ze het een en ander hebben moeten knippen. Personages worden in rap tempo geïntroduceerd maar nauwelijks uitgewerkt en het verhaal springt van de hak op de tak. Het acteerwerk van Jeff Daniels steekt met kop en schouders boven de rest uit en krijgt binnen de nieuwe personages ook de meeste acteerruimte. Waarbij Shailene Woodley verder in het begin van de reeks aardig speelde, maakt ze in Allegiant met name een verveelde en uitgebluste indruk. De visuele vormgeving van de film is erg indrukwekkend en het kleurenpallet vormt een streling voor het oog, maar de rommelige inhoud liegt er niet om. Vanuit de studio's blijkt het toch een goede keuze te zijn geweest om de stekker er voor het einde maar uit te trekken.

Mwa.

Spider One, het jongere broertje van Rob Zombie, waagt zich ook even aan de regiestoel. Ik vind zijn grote broer niet echt geweldig als regisseur dus toen ik eenmaal doorhad dat dit vanuit dezelfde familie komt zat ik niet meteen te popelen. Spider One behaalt zoals verwacht ook een beetje hetzelfde niveau als Zombie, dus middelmaatwerk.

In principe betekent dat dat het horrorhart wel op de juiste plek zit, maar dat de afwerking vooral te wensen overlaat. Aan het verloop te zien had ik niet eens hoeven googelen dat de regisseur achtergrond heeft in de muziekwereld. Audio en geluid vormt een redelijk prominente factor door de film heen, het voelt constant aan alsof een rockartiest de film heeft gemaakt. En wat blijkt, Spider One zelf komt ook uit die wereld. Verrassing!

De beste sequentie zal je in de eerste 10 minuten al aantreffen, waar we het shot van de poster kunnen aanschouwen. Acteerwerk is daar uitstekend, waar de rest van de film eigenlijk ook niet meer tegenop kan. Want waar de opening kan profiteren van goed acteerwerk, is dat vooral de stoorzender die de opvolgende stukjes onderuit blijft halen. Concepten blijven herhaaldelijk aan de originele kant, maar de uitwerking is regelmatig rommelig en warrig. Nooit komt er een zekere energie uitgevlogen.

De finale stelt erg teleur en tussendoor halen we weinig kicks uit de concepten, maar de passie is er wel. Het talent is er alleen niet altijd, en dat is jammer want met de opening laat Spider One zien dat hij het ergens wel heeft zitten. Denk vooral dat Allegoria kampt met een te gehaaste productie, want het voelt niet slim, fris of relevant genoeg aan. Eerder als de zoveelste toevoeging aan het genre die niet echt weet wat het wil. Het komt ergens, alleen heeft het de eindbestemming bij lange na niet bereikt.

Sfeervolle en soms absurdistische film van regisseur Fabrice du Welz, die binnen dit soort verhalen duidelijk het meest op zijn plaats zit. Alléluia kent een lekker hoog tempo, veel oog voor detail en uitstekend acteerwerk van de twee volwassen hoofdrolspelers. De voortdurende onvoorspelbaarheid laat de kijker te allen tijde gissen naar de afloop en die stelt gelukkig niet teleur. Wel jammerlijk is dat de film niet echt een gevoel of emotie in de kijker oproept, waardoor het uiteindelijk niet veel verder komt dan sterk geschoten vermaak. Echt spannend of gruwelijk wil het evenzeer niet worden, maar Du Welz weet altijd wel waar er sfeer te halen valt en zet daar maximaal op in. Ik heb in ieder geval de volle 95 minuten aan de buis gekluisterd gezeten.

Elk land komt wel met een eigen bewerking van dit bronmateriaal, dat ondertussen al talloze keren in verschillende talen is verfilmd. Aan regisseur Will Koopman de taak om dit ook in Nederland uit te werken, maar Alles op Tafel kampt met weinig overtuigend acteerwerk en spijtig genoeg niet al te veel inhoud. Alles aan dit verhaal is voor menig filmliefhebber waarschijnlijk al bekend en de schaarse aanpassingen nemen vooral de logica weg die de Italiaanse voorganger beter in zijn voordeel wist te gebruiken. Waldemar Torenstra en Eva Crutzen komen weg met voldoendes voor hun inzet, de overige leden zijn vooral onovertuigend en klampen zich vast aan langdradige en oninteressante dialogen. Toch is het ontluikende conflict best boeiend en zorgt Koopman voor een effectief tempo. Niettemin kan onze eigen bijdrage zich helaas niet meten met zijn soortgenoten.

Dodelijk saai, veel te karikaturaal en bijzonder voorspelbaar, het geheel van Alleycats was beslist geen feestje om uit te zitten. Regisseur Ian Bonhôte en diverse scenaristen creëren gezamenlijk een typerend gevalletje van een aantal tieners die het tegen de grote boze overheid opnemen. Lang hebben ze er vast niet over na hoeven denken en de ongeïnspireerde plotwendingen bevestigen dat alleen maar meer. De castleden blinken daarnaast ook niet bepaald uit, enkel Eleanor Tomlinson leek een oprechte inspanning te leveren om nog iets van haar personage te maken. Wat volgt zijn een aantal oninteressante achtervolgingen en uitgekauwde misdaadelementen die kant noch wal raken en vooral tergend langzaam voorbij draven. Het ontgaat me compleet wat de makers in dit verhaal zagen, want de uitwerking mist vrijwel elke vorm van motivatie.

Aardig.

Maar ook niet perfect, daarvoor heb je iets meer nodig om mij te overtuigen. Zemeckis is ondertussen wel een naam waarvan je verwacht dat ze dit soort projectjes redelijk aankunnen, maar Zemeckis heeft uiteindelijk ook nog wel wat te leren.

Zo lijkt Zemeckis als regisseur ook iets te vaak te leunen op budget. Het is duidelijk dat er wat budget in is gegaan hier, maar uiteindelijk komen de meeste beste scenes dan ook dankzij het budget. Elke scene die wel goed loopt, heeft duidelijk wat budget.

Pitt en Cotillard vormen voor de rest een goed duo. Direct in de eerste scene is er al een soort chemie voelbaar tussen de twee, en dat moet ook wel met twee grote namen. Pitt speelt wel wat op de automaat, maar is voor de rest ok. Cotillard overklast Pitt wel degelijk.

De eerste 10 minuten zijn ook heel aardig. Het is ook gelijk duidelijk dat dit een andere spionagefilm is, eentje die net wat beter en uitdagender is uitgevoerd dan de algemene spionagefilm. Dat maakt Allied wel wat opvallender.

Echter voelt de film soms wat lui aan. Zo is het einde redelijk doeltreffend, maar lijkt eigenlijk wat geforceerd. Om dat "zielige" effect er weer in te krijgen, terwijl de rest van de film weinig verdrietig materiaal gebruikt. Het is net wat te voorspelbaar, zeker als je een erg Amerikaanse regisseur aan het roer hebt.

De spionage en romantiek verveelt vaak een beetje, maar wanneer de oorlog een beetje om de hoek komt kijken, is de film een stukje beter. Enkele sterke oorlogsmomenten, en enkele leuke scenes. De moord op de ambassadeur of de vliegtuigcrash bijvoorbeeld. Het zijn dat soort momentjes die de film doen laten opleven.

Echter wil ik Zemeckis eens zonder te veel materiaal zien regisseren. Vaak lijkt hij iets te veel op budget en grote acteurs te leunen, i.p.v. zelf echt iets indrukwekkends te doen qua regie. Maar zijn resultaat is heel aardig, soms oplevend, en in het algemeen redelijk vermakelijk. De "mindfuck" bleef wel wat uit voor mij, maar voor de rest best aardig.

Oké.

Horrorfilm met een redelijk budget en daar ook zijn voordeel mee uit weet te trekken, maar verder een groot gebrek aan creativiteit kent. Dat is dan ook het voornaamste kritiekpunt, want zonder creativiteit of vernieuwende elementen zal een horrorfilm zoals deze niet snel vervolgdelen krijgen. Logisch dan ook dat Alligator niet heel bekend is gebleven.

Niettemin komt de film snel opgang en begint direct met een legende die we wel vaker in spookverhalen horen. De rioolalligator is zeker geen onbekend verhaaltje en deze film maakt er goed gebruik van. Niet dat de film voor de volledige speelduur aanvoelt als een legende, maar waar het zijn inhoud vandaan heeft gehaald mag duidelijk zijn. Altijd leuk natuurlijk.

Acteerwerk is verder van hoger niveau in vergelijking met andere horrorfilms. Alhoewel ieder personage alles behalve goed uitgewerkt is bereikt het nergens een dramatisch niveau wat veelvoorkomende irritaties uit de weg gaat. Niet iedereen speelt overigens goed, enkele leden acteren nog steeds als zoutzakken, maar het algemene niveau ligt best hoog.

Effecten zien er ook goed uit en de krokodil mag er best wezen. Zodra de film groots uitpakt zegeviert de actie met volle macht. De meer intiemere scenes werken iets minder goed, maar de rioleringen weten alsnog een sfeervolle locatie te zijn. De wat meer alledaagse locaties zijn van wat lager niveau, maar ook dit is nergens echt storend.

Wel is het verhaal een storende factor vanwege heel weinig vernieuwende scenes. Wat monsteractie en "spannende" scenes, maar nergens vernieuwende technieken of bijzondere elementen die deze film een extra tikje kunnen meegeven. De sfeer die deze film hanteert is bekend en de formule van het verhaal is dat ook. Alligator krijgt nergens echt een kans om te shinen en dat is jammer.

Het blijft allemaal relatief vermakelijk en de anderhalve miljoen aan budget weet veel goed te maken. Mocht dit een kleinere horrorfilm zijn geweest dan was het allemaal uiteraard minder geslaagd geweest. Een korte, niet al te vervelende horrorfilm die de middelmaat helaas nooit weet te overstijgen. Genoeg voor een voldoende, maar geen hoge voldoende.

Een betere Crowe.

Ik had er eigenlijk vooraf niet zo heel veel zin in, vooral na een teleurstellende Jerry Maguire. Toch zijn er nog titels in de carrière van Crowe die ik nog wilde zien, en Almost Famous was er eentje van. En deze film bleek gelukkig nog mee te vallen ook, maar is nog steeds niet hoogstaand.

Ik blijf namelijk van mening dat Crowe geen geweldig vernieuwende regisseur is. Zo'n film als deze had makkelijk een visuele push kunnen gebruiken. Powerregie had de film ook geen afbreuk gedaan. Helaas beschikt Crowe over geen van deze twee kwaliteiten.

Almost Famous is erg klassiek geregisseerd, maar heeft qua verhaal gelukkig iets meer te bieden. Het verhaal doet het hem ook, en wordt gelukkig luchtig genoeg gebracht om je geboeid te houden. Het is niet het meest originele plot, maar boeien doet het in ieder geval wel gelukkig.

Acteerwerk is voor de rest naar behoren. Vond vooral de jonge Fugit erg goed in zijn element, past qua onzekere charme eigenlijk perfect in deze rol. Hudson doet het ook goed, en de film kent meerdere bijrollen die het allen gewoon naar behoren doen en geen irritatie veroorzaken.

Het plot is voor de rest best voorspelbaar, Crowe doet ook weinig moeite om het niet voorspelbaar te maken of ergens een unieke insteek te geven. Een hoop clichés, wat boodschappen hier en daar en een feel-good feeling die er behoorlijk dik bovenop ligt soms. Het is een erg klassiek gebeuren geworden. Een impact op emotioneel of visueel vlak heeft het overigens absoluut niet.

Crowe kan vaak gewoon geen emotionele impact geven aan zijn scenes of echt intrigerende of visueel indrukwekkende scenes regisseren. Alles blijft erg klassiek, maar in wat de film qua verhaal te bieden heeft is het wat hoogstaander. Voor de rest is dit een film die ik eigenlijk in no-time vergeet. De gezichten zullen me waarschijnlijk dan weer wel bijblijven. Geen straf om uit te zitten, en alles bij elkaar is het net aan voldoende.

Niet bepaald bijzonder.

Keek de film vooral voor de cast, in het specifiek de jonge Odeya Rush. Zeker een opkomend nieuw acteertalent als je het aan mij vraagt, maar wel eentje die nog voor iets te makkelijke films op komt dagen. Almost Friends is daar eentje van, waar ze wederom een beetje in het soort rol wordt gecast die ze wel vaker heeft gespeeld.

Almost Friends is een erg typisch voorbeeld van een pretentieloze film. Bijna geen ambitie te bekennen hier, gewoon een regisseur die een leuk verhaaltje wil vertellen. Lief en aardig allemaal, maar ondertussen zie ik liever een film die ook wat gevoel kan uitademen met z'n verhaaltjes. Dit soort vlakke regie maakt al voor een langere tijd geen indruk meer op me.

Weinig visuele inspanning behalve een redelijk broeierig sfeertje. Cast doet het aardig, al vind ik het moeilijk om me in te leven met Highmore. Komt eerder apart over dan dat hij verlegen overkomt. Toch zet iedereen wel degelijk een eigenzinnige rol neer en dat hebben ze te danken aan degelijke acteerervaring. Dat is ook nodig, want de film moet op veel elementen steunen.

Het is vooral jammer dat het zich nergens weet te onderscheiden, maar een simplistisch karakter valt uiteindelijk nog wel te vergeven. Het jammere is dat de film er niet in slaagt je iets te laten voelen. Het is een vermakelijke momentopname uit een fase van het leven afkomstig van deze personages, maar ook niet veel meer. Ik ging de film met hetzelfde gevoel uit als in; een leeg gevoel dus.

Best sterk.

Leuke film dit, al had ik wel van regisseur Hyams verwacht dat hij iets straks neer zou zetten. De beste man heeft ook al diverse Universal Soldier-films geregisseerd. Alhoewel die wat minder zijn dan deze thriller hebben ze alsnog bewezen dat Hyams goed kan regisseren. Zijn gevoel voor strakke regie zet hij met Alone lekker door.

Deze film is erg simpel, en pretendeert ook niet veel meer te zijn dan een achtervolgingsfilm tussen een vrouw en een moordenaar. Dat vind ik echter juist de kracht van de film. Niet alles hoeft zo complex en moeilijk mogelijk te zijn, het kan ook lekker simpel zijn en zich enkel en alleen inzetten op de spanning. Niet dat deze film verder briljant spannend is, maar het heeft zeker wat akelige momenten.

Ook het acteerwerk is ver boven de middelmaat. De rollen mogend dan niet geweldig origineel zijn, de dialogen worden overtuigend uitgesproken en de emoties voelen realistisch aan. Het is niet moeilijk om mee te leven met Wilcox, die acteert alsof haar leven er vanaf hangt. Menchaca doet het overigens ook goed. Niet de meest dreigende achtervolger, maar overtuigend gespeeld.

Het camerawerk is sterk, de montage strak en de geluidseffecten blijven goed op niveau. Alone laat maar weinig kruit schieten, en is eigenlijk vanaf het begin al intrigerend. Jammer dat ik nooit echt op het puntje van m'n stoel zat, maar ik heb zeker genoten van de film. Het behoort tot een van de weinige films waar ik echt lang naar kan kijken.

Misschien is het niet op alle punten bevredigend, en Alone doet niet perse iets dat nieuw onder de horizon is, maar Hyams overtreft zichzelf met deze film. Ik denk dat het voor hem gewoon het beste is als hij niet te veel hooi op z'n vork neemt, want hij kan goed regisseren. Ik zie graag meer van de beste man in de toekomst, benieuwd waar hij nu gaat uitkomen. Soms had ik alleen wel iets knappere dingen willen zien, al is het maar een draaiende camera of unieke kleurtjes.

Matig.

Eigenlijk heel vervelend dat er in hetzelfde jaar een horrorfilm onder dezelfde titel werd uitgebracht. Klik je weer de hele tijd op de verkeerde film. Ondanks dat deze Alone een geheel ander verloop kent dan de andere Alone is het vooral irritant verwarrend. Maar dat even terzijde, want er zit wel een verschil qua kwaliteit in.

Deze zombiefilm moet het eigenlijk meer van de drama hebben dan van de horror. Het feit dat er wat zombies voorbijlopen (die overigens best leuk zijn) lijkt de dramakant van het verhaal voorrang te krijgen, met tussendoor wat thrillerelementen. Regisseur Martin weerhoudt zich van grof schouwspel of uitdagende filmmakerij. Het budget en wellicht de epidemie zelf zal daar wel mee te maken hebben gehad, maar het zorgt er niettemin voor dat de film nergens sterk kan opleven.

Daarnaast is het vooral een film, waarvan deze toch wel ruim de tijd heeft gekregen om af te worden gemaakt, die nogal slordig te werk gaat. Leuk dat het weinig tijd aan een inleiding verspilt, maar binnen drie minuten voelt het aan alsof je al 20 minuten aan het kijken bent. Vervolgens voelen 15 daadwerkelijke minuten aan alsof je langer dan een uur aan het kijken bent. Er lijken hele stukken over te worden geslagen. Op dag 1 voelt het aan als dag 15, en niet omdat de film zo'n snel tempo heeft. Nee, omdat het aanvoelt alsof de wanhopige keuzes van Posey zeker niet op de eerste dag worden gemaakt maar pas na ongeveer een halfjaar.

Aardig acteerwerk, al is Posey soms wat halfjes. Zijn wat paniekerige karakter komt in de thrillerscenes wat minder sterk over. Buurvrouw Spiro doet het redelijk voor haar beperkte scenes, maar ze wordt nooit prominent naar voren gebracht. Tussendoor nog wat lollige bijrollen van bekendere acteurs zoals Sutherland, maar dit soort films lijken wel een beetje te bevestigen dat ze snel genoegen nemen met scripts die maar half af lijken te zijn.

Gelukkig kent de film een kijkbaar verloop en het concept van de zombies is leuk gedaan. Visueel een beetje kaal maar met genoeg energie gebracht. Genoeg sequenties die best de moeite zijn en het feit dat een zombiefilm me door middel van de zombies zelf nog kan overtuigen verdient een bonus. Alone zal niet de beste toevoeging aan het subgenre die je zal zien, maar het behoort ook niet tot het slechtste werk. Te doen voor een keer, verder matig.

Bleh.

Veel mensen kennen deze titel, maar dan door het kritisch onderuit gehaalde werkje van Uwe Boll. Die zag ik ongeveer twee jaar geleden en recentelijk werd dit deel uit de jaren '80 me aangeraden. Ik wist dat dit niet dezelfde film zou zijn, maar ik had het tijdens het kijken wel erg gehoopt. Liever Boll dan dit.

Vooral de compleet levenloze setting en verwarrende invulling van de verhaallijn maken deze film een helse zit. We springen van grootse scene naar kleine scene om vervolgens weer naar een grotere schaal te springen en daarna te eindigen met een kleine finale. Deze behoorlijk onevenwichtige toon zorgt ervoor dat de film werkelijk aan geen doorkomen is.

Acteerwerk is slecht en de bedreigingen idioot. Tussendoor zie ik nog wat mooie beelden van bijvoorbeeld een brandende stad en achter het concept zit nog wel enige mysterie verborgen, maar daarmee is het meeste gezegd. Niet verwonderlijk dat deze oudere titel wat achter het behang is blijven plakken voor het hedendaagse publiek. Ach, leuk om afgevinkt te hebben denk ik zo.

Flop?

Helemaal geen verkeerde film, die wel tot de B-film geclassificeerd moet worden, alleen dan eentje met net wat meer budget. Toch is de toon en sfeer in alle opzichten een B-film en dat merk je al als 1 van de eerste sequenties een gevecht midden in de stad voorstelt.

Slater was hierdoor een hoop kansen kwijt, maar acteert verder wel degelijk. Hij heeft betere rollen gespeeld ja, maar zo ernstig was dit niet. Reid was dan echt een stuk slechter. Dorff doet het verder ook naar behoren al blijft zijn personage zeer beperkt. Geen hele bijzondere acteerprestaties, maar zeker niet zo heel slecht.

Deze film doet me qua sfeer en opzet erg denken aan The Cave. Beide films kennen slechte CGI, een donkere setting en een hoop monsters die er hetzelfde uitzien. Het waren eigenlijk allemaal grote wandelende krokodillen. Alone in the Dark kent alleen wat meer actie en dat gaat helaas ten koste van de spanning.

De film voelt namelijk erg lomp aan en subtiel is het verre van. Van goede spanning is dus geen sprake, maar als het op actie aankomt kent het best wel een aantal degelijke momenten. Zeker de grote schietpartij waarbij zelfs helikopters diens intrede mogen doen mag er best wezen. Verder een hoop geknal en geluid en dat werkt eigenlijk best wel.

Het plot zelf is vooral de grootste remmer, want om de CGI kan je nog wel heen kijken. Het verhaal doet net wat te interessant en de mystery-elementen boeien totaal niet. Het plot probeert wel zijn eigen richtingen uit maar of die werken? Niet echt. Verder wel stijlvolle decoraties en cinematografie. Het zit niet eens zo heel slecht in elkaar, maar wel met een B-gevoel en een saai plot. Totaal geen flopmateriaal als je het mij vraagt.

Erg flauwe film van Tubi. Een platform waar je overigens sowieso niet heel veel kwaliteit van hoeft te verwachten. Tegenwoordig zijn ze ook begonnen met het maken van zelfgeproduceerde films. Een echt goede film daartussen moet ik nog ontdekken, maar na het zien van werkjes zoals Alone in the Dark ga ik daar ook absoluut geen haast achter zetten. Wat deze film vooral nekt is de compleet achterlijke uitkomst, de saaie relatieopbouw tussen Carter en Brown en de TV-achtige aanpak waardoor een hoop spanning niet wordt benut. Ik vind Daugherty als regisseur vooral een wat luie indruk achterlaten. Aan cinematografie evenals verlichting wordt geen aandacht besteed, maar ook het acteerwerk laat te wensen over. Ik twijfel er niet aan dat de cast wel degelijk kan acteren, maar de kleurloze invulling van deze specifieke personages laat te wensen over. Helemaal de schuld van de acteurs is dat overigens niet, het makkelijke en vooral saaie script geeft ze daartoe geen ruimte. Het enige dat ik oprecht nog een beetje interessant vond was het mysterieuze karakter van Carter, maar dat neemt enkel 3 minuten van de film in beslag. Het vormt allemaal een combinatie voor een zeer ondermaatse film die ik snel ben vergeten.

Bijzonder.

Alone with Her is best boeiend, maar het concept laat toch wat te wensen over. Zeker omdat het erg kort duurt, maar toch best lang aanvoelt. Overigens is het wel leuk om de zoon van bekende acteur Tom Hanks, Colin Hanks, in de rol van creep te zien. Leuk dat de paden dan toch een beetje anders zijn tussen de twee.

Hanks doet het dan ook wel leuk. Hij is misschien niet de meest geloofwaardige creep, maar ook zeker niet de meest ongeloofwaardige. Nicholas mikt vooral op realisme en niet op spanning, dus het is jammer dat de mensen verder niet heel echt aanvoelen, maar gelukkig voelt de film dat zelf wel aan. Zo zie je maar dat weinig centjes best wat voor elkaar kunnen krijgen.

Opzet is dan ook wel leuk in elkaar gestoken. Alone with Her is een film waarbij we alles uitsluitend via camerabeelden volgen, op een aantal "flashbackcamerabeelden" na. Die zijn in zwart-wit, wat toch iets te filmisch aanvoelt, maar verder geen al te grote stoorzender is. Het zal vast zijn gedaan om wat op te scheppen via de regiestoel, al vind ik het niet heel indrukwekkend.

Het jammere is dat er voor een heel groot deel geen hol gebeurt, onbegrijpelijk eigenlijk voor een film die enkel 78 minuten duurt. Toch best kort, maar de film laat het langer aanvoelen. Dat de film een lange introductie neemt is begrijpelijk i.v.m. het concept, maar Nicholas neemt wel erg veel de tijd, waardoor je gezien het genre als kijker uiteindelijk wel toe bent aan wat echte spanning.

Verder zitten er taaie momentjes tussen en voelt de look toch net wat te simpel aan. Het ontbreekt de film aan wat sfeer. Het kijkt gelukkig wel aardig weg, maar het blijft een goedkope soort film en die zal niet voor iedereen weggelegd zijn. Ik kon de opzet best waarderen, maar een meesterwerk is dit verre van.

Flauw.

Bennett en Brooks hebben zich vast afgevraagd hoe ze het best kunnen beginnen met weinig geld. Alone with You is namelijk een erg kleine film die maar moeilijk kan verhullen dat het gewoon budgettaire beperkingen had in plaats van dat het de indruk wekt dat de omgeving bewust gekozen is.

Het acteerwerk is bijvoorbeeld al niet te overtuigend, en wat is die Crampton eigenlijk afgezakt als je haar hier in deze cameo ziet. Vroeger had ze een aardige flow te pakken en soms zitten er nog wel rollen tussen die werken, maar dit soort rollen zijn vooral afdankertjes die haar steeds in een vervelende hoek plaatsen. Alone with You is daar niet veel anders in, maar als troost spelen de overige acteurs ook niet best.

Soms probeert de film stijlvol uit te halen, maar de waarheid is dat vrijwel alle regiepunten tekort schieten. De camera slaagt er niet in om het verhaal naar behoren in beeld te krijgen. Geen enkel leuk standpunt te bekennen hier, maar ook de horrorscenes worden ronduit braaf in beeld gebracht. Verder maakt de locatie ook weinig indruk en kan het regieduo weinig aanvangen met het concept buiten een aardige finale.

Meer hoef ik er niet over kwijt. Voor een film die erg graag op wat stijloefeningen wilde spelen gecombineerd met (intentioneel) verwarrende sequenties vond ik het maar saai. Het is vooral dat de finale nog wat uit weet te halen, anders was het cijfer nog laag geweest. In de verte zit er nog potentie in, maar dan mogen ze echt wel wat meer de tijd nemen om alles wat beter in beeld te krijgen.