Opinions

Goed.

Alpha is een visueel eminente film met erg sterke cinematografie. Dat is iets wat ik van regisseur Hughes ook had verwacht, zeker nadat dezelfde regisseur in combinatie met zijn broer de film The Book of Eli afleverde. Toch ook wel een erg sterke film op het gebied van visuele verwennerij, en die werkwijze herhaalt Hughes met zijn film Alpha.

The Book of Eli blijft echter wel de duidelijke winnaar. Deze film wist destijds te steunen op een verhaal dat iets origineler en knapper uitpakte, verpakt in een stijlvol sausje. Alpha ziet er visueel ook beeldschoon uit, maar kan iets minder op het verhaal leunen, een verhaal dat bij vlagen te kort door de bocht is en vooral iets te snel afgewerkt, resulterend in wat rommelige sequenties tussendoor.

Niettemin is het gegeven waarbij de vriendschap tussen mens en hond is ontstaan geen slecht idee om uit te werken. Hughes weet er echter maar beperkt iets mee te doen, en concentreert zich meer op hoe het er allemaal uitziet. Je zal in deze film namelijk inhoudelijk niet veel te weten komen over het ontstaan van deze vriendschap, en ik snap best dat dit bij de gemiddelde kijker niet goed zal vallen.

Het acteerwerk is dan ook niet erg sterk en alhoewel Smit-McPhee geen slechte rol speelt is het ook geen rol waarvan je zegt "wauw!". Alle ruimte wordt in principe opgeëist door de wolf. Een wolf die hier en daar van grootte lijkt te veranderen, en dit verraadt dat Hughes regelmatig naar CGI heeft gegrepen om de bewegingen van de dieren te animeren. Geen onlogische keuze, maar het draagt niet bij aan het realisme. Overigens maakt dat voor mij niet al te veel verschil, want de sfeer die Hughes aan zijn film meegeeft is meer fantasierijk dan echt.

Visueel ziet de film er zeer sterk uit. De achtergronden zijn prachtig in elkaar gestoken en worden samen met een staaltje competent camerawerk erg goed in beeld gebracht. Hughes toont geduld, en brengt zijn film met detail en precisie in beeld. Een streling voor het oog is dan ook gegarandeerd. Erg actievol is het verder niet opgenomen, en op spektakel mikt de film niet, wat de omschrijving en de eerste blik van de film wel doen beloven, maar niet waarmaken.

De dieren zijn aardig geanimeerd, het tempo ligt hoog en enkele scenes zijn om van te smullen. De visuele pret die deze film aflevert wist een prettige indruk op me achter te laten, en bovendien duurt de film ook niet te lang. Hughes leek weinig geïnteresseerd te zijn in een informatieve vertelling, en kiest terecht niet voor een te lange speelduur. Ik kwam vlot door deze film heen, die wel enkele inkakmomentjes kent, maar in zijn geheel nooit echt een centraal element uit het oog verliest.

Regisseur Nick Cassavetes, die over z’n loopbaan heen toch wel verdienstelijke kwaliteit heeft geleverd, brengt met zijn misdaaddrama Alpha Dog een hoop bekende acteurs en actrices bij elkaar zonder dat veel van deze leden echt indruk maken. Met name Emile Hirsch en Justin Timberlake zijn behoorlijke miscasts, maar ook Ben Foster levert hier één van zijn mindere rollen af. Niet omdat hij het per definitie slecht doet, wel omdat zijn overacterende houding vooral voor onbedoelde hilariteit zorgt. De bijrollen van Anton Yelchin en Dominique Swain maken uiteindelijk de meeste indruk. Voor de langste tijd komt de rauwheid van het verhaal door het constante, vulgaire geschmier niet echt over, waardoor de finale erg "laat" en geforceerd aanvoelt. Eenmaal diezelfde finale is aangebroken staat er plots wel een betere film voor je neus, maar tegen die tijd zijn we al bijna 100 minuten verder. Cassavetes wisselt qua locatie vaak af en gaat gedetailleerd te werk met het waargebeurde bronmateriaal, maar Alpha Dog maakt uiteindelijk vooral een misplaatste indruk.

Een raadselachtige film waarin regisseur Eduardo Sánchez de weg volledig kwijt lijkt te zijn en een buitengewoon amateuristisch en sfeerloos geheel tot leven dirigeert. Altered bestaat uit een viertal heren en een dame die allemaal niet opgelet lijken te hebben tijdens de acteerlessen, want van enige emotie of expressie is hier bijna geen sprake. Daartegenover staat een praktische gedaante die door moet gaan als buitenaards wezen, maar vooral oogt als zwartgeblakerde ondode. Van enige dreiging of spanning is in deze film dan ook absoluut geen sprake, enkel wat spaarzame smerigheden die best expliciet in beeld worden gebracht. De uiteindelijke nagel in de doodskist is de saaiheid qua opzet, want de makers nemen weinig risico en sturen de boel nooit een gedurfde richting in. Sánchez heeft overigens zonder meer de kwaliteiten om een goed geheel neer te zetten, waardoor dit toch vooral een ongeïnspireerde en bittere nasmaak achterlaat.

Het is moeilijk om over Ken Russell te zeggen dat het geen unieke regisseur is. Ik moet absoluut nog meer projecten van hem zien, maar Altered States was helaas geen favoriet. Wat me met name tegenzat is dat, zoals wel vaker bij de films van Russell, de visuele beelden overweldigend zijn voor de rest van de attributen. Zo vervagen de personages bijna compleet. Als de soms lekker aparte en fantasierijke sequenties hun intrede hebben gedaan, zat ik als kijker totaal niet te wachten op de opvolgende problemen en dramatiek van Hurt. Daarnaast wordt er ook niet sterk geacteerd, deels door de wat ongelukkig geschreven dialogen. Halen naar mijn inzien te veel het tempo uit de film waardoor ook Altered States in een filmisch exemplaar verzandt waarbij je alleen maar op de kleuren en effecten wacht. Wanneer die dan komen, pakt Russell aardig uit, maar de scenes tussen die beelden om het verhaal te laten lopen interesseren nauwelijks. Dat enkele stukken technisch verouderd zijn is logisch, maar dat maakt de lekker eigenzinnig geregisseerde scenes niet minder.

Vermakelijk.

Kwalitatief niet de beste film nee, maar ik moet bekennen dat ik me hier goed mee heb weten te vermaken. Sowieso klinkt het concept zo over-the-top dat ik het als persoon niet links kan laten liggen. Daarnaast leek er geen sprake te zijn van een SyFy-film, dus een eerlijke kans geven vind ik dan wel zo toepasselijk.

Altitude is een film die best wel wat centjes in de productie lijkt te hebben, maar tevens niet veel werk van het verhaal gemaakt heeft. Van het woord "logica" heeft Altitude dan ook geen polshoogte genomen. Tijdens de tweede helft schakelt de film namelijk rap over in een snelle thrillerfilm met allerlei onlogische zaken zoals een vliegtuigdeur open kunnen doen tijdens het vliegen.

Toch blijft het allemaal erg aardig wegkijken en zeker de eerste helft kent een aantal opvallend spannende momenten waarbij de frustratie degelijk wordt uitgewerkt. Die momenten maken de film verder wel voelbaar, maar ook de tweede helft kent een aantal leuke scenes. Wel moet je als kijker even wennen aan de fantasierijke switch halverwege de film.

Acteerwerk is half. Enkele crewmembers zoals Weary gaan goed op in diens rollen, andere personages zoals Liboiron zijn niet al te best. Het is een beetje wat je kan verwachten van dit soort films. Storend of vervelend is het niet, maar echt bovengemiddeld sterk evenmin. Het mist wel een personage dat echt gaaf is, maar verder niet meer te klagen dan deze puntjes.

Visueel degelijk. Soms wordt er leuk met het geluid gespeelt, en ook de cinematografie ziet er redelijk uit. CGI ook niet al te storend, al blijft dat beperkt. Camerawerk had wel iets beter gemogen en ook de timing en montage hadden wat aandacht kunnen hebben. Verder is Altitude eigenlijk een degelijk project, alleen zit het vol met onlogische zaken die je als kijker wat uit de ervaring halen.

Het blijft aardig vermaak dat iets nieuws uit probeert. Niet best qua logica wat de meeste stoorpunten veroorzaakt, maar verder keek het aardig weg. Ik durf er eigenlijk nog wel een voldoende voor uit te delen, maar dan puur voor het vlotte vermaak. Inhoudelijk kent de film genoeg om wat op aan te merken namelijk.

Deze thrillerfilm van regisseuse Sophia Takal bestaat vooral uit heel veel gezever en allerlei bijkomende onzin. Wanneer de escalatie eindelijk begint in te treden is het al veel te laat, want tegen die tijd zit de kijker al bijna een uur opgescheept met het onzinnige personage van Caitlin FitzGerald (evenzeer erbarmelijk geacteerd). Gelukkig lijkt Mackenzie Davis de intensiteit van haar personage een beetje te begrijpen en acteert niet alsof ze een aantal zinnen van een kartonnen bordje moet oplezen. De ruzie tussen de twee dames wordt degelijk vormgegeven en laat een film als Always Shine opleven, maar ook dat wordt uiteindelijk afgebroken voor een of ander vervelend romantiekverhaaltje. Niets mis met het politieke laagje verder en Davis draagt een goed deel van de film, maar ik heb niet vaak zo'n saai thrillergebeuren gezien. Geregeld serieus moeite moeten doen om de minuten te laten verstrijken zonder de tijd te checken.

Regisseur James Moran maakt er geen geheim van waar hij zijn invloeden vandaan heeft, want de desbetreffende legende staat breed afgemeten op de poster. Daardoor is het extra vreemd dat dit creatuur in de daadwerkelijke film een zeer geringe aanwezigheid kent, want in plaats daarvan zit je toch vooral opgescheept met een drietal aan personages die af en toe wat enge dingen zien. Moran bouwt de spanning links en rechts goed op en er zitten meerdere scenes in Always Watching die absoluut de moeite waard zijn, maar tegen het einde aan wordt alles niettemin afgeraffeld en blijf je als kijker toch wat op je honger zitten. Het is voorlopig wachten totdat dit verhaal een goede verfilming krijgt.

Aparte Prior.

Als regisseur houdt hij geloof ik wel van projecten die wat aparter zijn. Onlangs hebben waarschijnlijk meerdere horrorliefhebbers wel gehoord van The Empty Man. Dit was een nogal trage maar tevens sfeervolle film waar het publiek van hield of juist helemaal niet van hield. Ondanks dat ik bij de tweede optie behoorde, erken ik wel dat het een aparte stijl en film was.

Wie van The Empty Man houdt, kan misschien ook wel met AM1200 leven. Beide films kennen een nogal apart verhaal, maar bij deze korte film is het zelfs allemaal nog wat vreemder. AM1200 valt best moeilijk te verklaren, want ik neem aan dat Prior verwacht dat je de film zelf een beetje inkleurt. Dat levert wat verwarring op die eigenlijk eerder irritant aanvoelde. Random dingen neerzetten in de hoop dat de kijker er zelf iets mee kan vind ik niet erg geslaagd, maar ergens zit hier nog wel een gegeven in dat ik waarschijnlijk heb gemist.

Genoeg leuke ideeën en een sfeer die ideaal past bij het verhaal. Het is allemaal duister, vreemd en onheilspellend, maar net als The Empty Man ook niet zo heel boeiend. Eigenlijk vond ik het interessantste stuk van de film de scene waarin Lange tijdens het rijden op de donkere verlaten weg in slaap valt. Door de redelijk originele invulling wat extra punten, verder overheerste de verveling iets te veel voor een hoger cijfer.

Degelijke thriller met een aantal spaarzame actiescenes, al zie je de meeste beelden daarvan in de trailer. Regisseur James Hawes brengt gelukkig genoeg naar voren om van The Amateur een redelijk strak in elkaar gezette film te maken waarbinnen Rami Malek goed op dreef is. Er wordt hier duidelijk gemikt op een directe en realistische toonzetting, maar daardoor valt het wel op dat een hoop van de extra personages nogal clichématig voor de dag komen. Daarnaast worden er behoorlijk grootse daden verricht die wat inleiding missen om het plot bij te houden, maar visueel oogt het netjes en de speelduur wordt keurig ingevuld. Erg vernieuwend of bijzonder is het allemaal niet, maar het vermaakt voor een goede twee uur meer dan degelijk.

Ach.

Kon er eigenlijk heel stiekem nog wel om lachen. Kwalitatief uiteraard dramatisch en een film die op geen enkel vlak maar een beetje serieus te nemen is, maar ik kwam er beter doorheen dan oersaaie en serieuze trash. Deze film heeft dan op z'n minst het lef om zichzelf niet volkomen serieus te nemen.

Dat is maar goed ook, want wat je hier te zien krijgt is uiteraard op geen enkele manier filmisch acceptabel. Vreselijke effecten, afgrijselijke achtergronden en de acteurs zijn duidelijk maar binnen een enkele kamer geweest tijdens de opnames. Zodra er gerent moet worden, doen de acteurs alsof ze rennen terwijl een greenscreen de achtergrond laat bewegen. Het is vooral onbedoeld hilarisch.

Denk ook dat je deze film maar moet kijken met gezelschap, al lijkt het me niet vreemd als je uiteindelijk uit verveling opgeeft. De volgende blockbuster is uiteraard altijd de betere optie, deze film kijk je vooral om eens te kijken hoe absurd het allemaal wel niet is. En The Amazing Bulk schopt het daarin dan ook heel ver. Uiteindelijk krijg je bijvoorbeeld een minutenlang durende sequentie te zien waarin ruimteobjecten de liefde bedrijven. Ik zeg het maar even.

Ik moet zeggen dat het kort duurde en dat ik me ontzettend vermaakt heb, maar als ik het een hoger cijfer toeken dan dit zal ik ook aan mezelf gaan twijfelen. Erg slecht in elkaar gestoken, op bijna elk vlak onkundig en aardig idioot geschreven. Moet alleen wel zeggen dat die vriendin, Kastl, eigenlijk veel te goed acteert om in deze onzin mee te spelen.

Vond het niet al te veel hebben.

Webb ken ik o.a. van 500 Days of Summer maar hij lijkt die film in deze te willen combineren wat eigenlijk gewoon niet zo goed met elkaar gaat. Vooral omdat je hem kijkt voor al het spektakel en dan blijft de helft van de film te bestaan uit relaties en liefdesverhalen met daartussen nog een portie drama.

Garfield is niet helemaal de ideale Spider-Man voor mij. Hij was sowieso al 30 toen hij hier opnieuw in de huid kroop van Spider-Man, en dat zie je ook wel degelijk terug. Hij krijgt een oud koppie. Ook Stone zag er wat oud uit terwijl ze nog relatief jong is.

De film bestaat eigenlijk meer uit liefdesdramas dan actie en spektakel, waarbij ik op een gegeven moment toch wel een beetje verveling had. Het koppel Garfield en Stone heeft nergens, ondanks het goede acteerwerk van Stone, de echte vonk om de kijkers bezig te houden.

Foxx is ook wel apart, vooral omdat ik hem meer ken van zijn stoere rollen, en dan is dit eigenlijk al heel snel komisch. Maar eenmaal Electro is het weer de stoere Foxx, Electro zag er overigens niet al te best uit terwijl de film in het algemeen visueel prima was. Soms wat houterig, maarja. DeHaan was ook een leuke toevoeging, maar vooral omdat hij 1 van mijn favoriete acteurs is.

De actiescène waarop Foxx voor het eerst los mocht gaan met zijn krachten was het leukste van de film. Had hem graag wat langer door zien gaan. Toen ik eindelijk door al die romantiek en drama heen was, was het laatste spektakel slotfase ook zeker niet verkeerd, maar iets te kort waardoor de adrenaline echter uit bleef.

Wel fraai geschoten als Spider-Man door de gebouwen heen vliegt, en zo zijn nog meer actiescènes knap geschoten wat wel helpt. De schurken waren jammer genoeg iets te snel verslagen. Wel een gedurfd einde dat eigenlijk ook goed werkt omdat we het niet al te vaak zien. Maar aangezien Webb blijkbaar nog rekening met zijn fanbase moest houden heeft het toch nog een soort happy ending.

Uiteindelijk is het daarbuiten een knap geschoten, maar nog steeds niet een geheel uitblinkende superheldenfilm dat op een aantal gedurfde keuzes na, nog wel de lijntjes volgt. Jammer dat sommige types weer zo overdreven moeten zijn, zoals "The Rhino" maar ook die Dr. Kafka. Jammer, want Webb bewees met 500 Days of Summer juist menselijke films te kunnen maken die de juiste snaar wel weten te pakken.

Visueel knap, maar duurt te lang.

Eigenlijk gewoon de herhaling van de versie van Raimi, maar dan met Garfield ipv Maguire. Wel jammer, want ik vind Garfield niet veel beter. Ook was hij niet zo ongelooflijk jong toen hij hieraan begon, zoals Tom Holland nu wel is.

Visueel is het in orde, maar het verhaal weet nergens echt ontzettend te boeien. Dan zijn 136 minuten wel vrij lang eigenlijk, met als klein lichtpuntje de rol van Stone. Die ziet er ook gewoon echt leuk uit hierin, met die blonde lokken. Maarja.

Veel visueel spektakel dat er allemaal wel prima uitziet, maar jammer dat dit soort films altijd zo lang moeten duren. Dat had hier niet echt perse gehoeven, met de romantiek tussen Garfield en Stone die langzamerhand allang een keertje overgedaan is. Het verhaal zelf toont ook niet al te veel creativiteit meer. Introductie had ook wat korter gemogen inderdaad. Jammer.

Een film die ik ook zo weer vergeten ben denk ik zo.

Vreselijk.

Ondanks dat deze film overduidelijk ver buiten mijn smaak ligt en niet door iedereen, waarschijnlijk zelfs het grootste deel, gewaardeerd kan worden denk ik niettemin dat Amazon Hot Box echt de bodem vormt voor filmstandaarden. Ik kon er zelfs nauwelijks doorheen komen, dit kan ik geloof ik zelf ook.

Wat valt er eigenlijk over de film te zeggen? Het neemt voor zo'n non-budgetfilm wel heel wat hooi op z'n vork door allerlei volkomen willekeurige ideeën met elkaar te verbinden. Spionnen worden verbonden met criminelen in de gevangenis. Vol afschuw heb ik lopen aanschouwen wat deze film constant uit de kast trekt. Het verloop schmiert in volle glorie, maar ik vond het vooral een kinderachtige indruk nalaten, ondanks het peloton aan seksgrappen.

Het acteerwerk is niet al te best ondanks pogingen om leuke, eigenzinnige personages te creëren. De personages die wat aparter zijn lukken vaak wel, maar worden overweldigd door de talentloze overige acteurs en actrices, met in het bijzonder Church. Vreselijke wanprestatie, iets dat ik zelfs voor een film als deze nog ver onder de maat classificeer.

Verder slaat het verhaal, zoals verwacht, nergens op. Dat zelf is niet het grootste probleem, het is vooral de uitwerking. De enige voldoening die eruit te halen is, is de gore die best grafisch is. Deze scenes zijn helaas maar beperkt, en ook de scenes met een donker randje weten geen indruk te maken. Gecombineerd met scenes die vreselijk worden uitgewerkt (werkelijk nog nooit zo'n slechte tripscene met die dames in de gevangenis gezien) is deze film niet bepaald een succes.

Het is uiteindelijk vooral de uitwerking die nergens op slaat. Vreselijk in beeld gebracht, bijzonder goedkope aankleding en editing waar een filmfanaat tranen bij laat. Ik kon hier helemaal niks mee. Ik had het maar meegepakt op een dag, maar ik ben blij dat ik deze achter de rug heb. Van dit bedrijf in de toekomst maar afblijven denk ik zo.

Gaaf.

Michael Bay mag dan wellicht niet de meest subtiele regisseur zijn die nu carrière maakt in Hollywood, maar van hem kunnen we altijd wel veel kwalitatieve actiefilms verwachten. In het begin duurde het even voordat zijn films me hadden, maar tegenwoordig zie ik alleen maar de hoogste kwaliteit op het scherm.

Ambulance is weer een echt goede film van de man. Ik heb hem ook altijd beter gevonden in films die zich wat minder bezighouden met gewoonlijke Hollywood perikelen. Wanneer Bay namelijk meer inzet op echt spektakel zonder vervelende humor werkt het allemaal veel beter. Ambulance ontwijkt helaas niet wat ongebruikelijke elementen, maar staat verder erg sterk op z'n pootjes.

Fijn om te zien dat ervoor gekozen is om gebruik te maken van ervaren Drone-bestuurders. Het zorgt voor een bijna unieke actiefilm, prachtig naar voren gebracht door middel van overzichtelijk, bijzonder en knap camerawerk. Plots kom je wel heel dichtbij de actie hier, wat verder wordt versterkt door sterke regie om de spanning op zeer efficiënte wijze naar voren te communiceren.

Acteerwerk is goed. Vooral González wist me zeer positief te verrassen. De verhouding tussen de drie personages wordt nooit echt helemaal lekker uitgewerkt, maar afzonderlijk van elkaar weet Bay ze gek genoeg wel te laten werken. De motivaties worden goed benadrukt, je hebt daadwerkelijk sympathie voor ze. Hierdoor zit je na 30 minuten wel echt de hele film lang in knap opgebouwde spanning.

Het jammere is dat sommige trekjes van personages niet kunnen worden vermeden. Het opentrekken van een zak chips tijdens een intense achtervolging vind ik zo buiten de toonzetting vallen dat het me plots weer uit de film haalt. Dat is verder maar kritiek van korte duur, want verder krijgen we een zeer stijlvol geregisseerde actiefilm voor de kiezen waar de spanning goed inzit. Voor een lange duur van 136 minuten heb ik me geen moment verveeld. Leuk bioscoopbezoek.

Oké.

Het is altijd een wat onstabiele keuze wanneer zoveel goede namen de handen ineen slaan om een animatie af te leveren. Natuurlijk zijn de makers verantwoordelijk voor het eindproduct, maar tegenwoordig lijken dit soort projecten vooral te falen. Nu is deze film ook niet zo goed ontvangen, maar ik heb me er best aardig mee vermaakt.

Het is vooral het tempo van de film die het compleet maakt. De film verliest zichzelf nooit in sentiment (het is er zelfs bijna niet) waardoor er veel ruimte is voor wat vermaak, actie en spektakel. Dat gaat gecombineerd met een enorme dosis humor, bloedvergieten en grappen die elkaar snel opvolgen. Het meest opvallende is echter dat een oud tijdperk wordt vermengd met moderne invloeden.

De stemmencast is niet bijzonder sterk en de personages zijn allemaal druktemakers, maar het voelt de makers moeilijk te ontnemen dat ze niet weten wat vermaak is. De film dendert zo snel door dat er bijna geen tijd is om je te vervelen. Er gebeurt constant wel iets dat apart is. Het is dan ook vooral de komedie zelf die de film wat tegenwerkt.

Want ondanks dat de film niet veel irriteert naar mijn inzien passen sommige mensen echt niet in de film. Olivia Munn bijvoorbeeld, dat was vooral pijnlijk. Verder ook maar weinig momenten te bekennen die voor een lach zorgen, en dat de film verder soms uithaalt naar de Amerikaanse cultuur komt ook vooral over als lui en snel gemixt. Niettemin dankzij een zeer actievolle finale wel compleet. Vermakelijk, maar flauw.

Prima.

Toch wel een prima actiefilmpje dit. O'Brien doet het eigenlijk heel verrassend leuk als Mitch Rapp. Hij is geen topacteur, maar weet zijn rollen tenminste wel een beetje geloofwaardig neer te zetten. De actiescenes zijn niet altijd even top, maar vermaken wel.

De film is best boeiend, al kent het wat mindere stukken. De soms te eigenwijze beslissingen en het onderzoeks plotje lagen me niet helemaal en hadden ook wat minder gemogen. Keaton zet wel een leuk personage neer.

De finale is dan wel weer leuk en mooi vormgegeven. Genoeg spektakel dus, jammer dat dat niet de hele film zo was. Had het voor mij wel gered, maar uiteindelijk is het resultaat absoluut niet slecht geworden. Prima uitkijkertje.

Mooi.

Ik heb deze film niet al te lang geleden gezien maar ik ben vergeten hier een review op te schrijven. Dus bij deze, mijn review. Persoonlijk denk ik dat ik hier zo'n beetje de beste prestatie ooit zie van Spacey. Maar ik twijfel eraan, omdat hij het ook zo goed deed in The Usual Suspects.

Normaal vind ik romantiek helemaal niks, maar soms zit er toch zo'n pareltje bij dat ik gewoon aan het scherm gekluisterd zit. Spacey acteert fenomenaal en Suvari is gewoon schattig bezig. Ook Bentley, Bening en Birch acteren erg leuk. De dialogen zijn scherp en de scenes zijn vlot.

Gewoon een toppertje. Kijkt ontzettend lekker weg, enorme aanrader voor fans van het genre. Ook naar het einde ga je volledige sympathie voelen voor de karakters. Wat soms wel jammer was was dat de humor niet altijd even scherp was.

Dik verdiende 8/10 (4,0*)

Ach.

Het concept en het onderliggende idee van American Carnage zijn zonder meer leuk. Ook behoorlijk angstaanjagend als je er net wat verder over nadenkt, maar die richting lijkt deze film maar weinig te willen impliceren. De ideeën mogen dan soms best oncomfortabel zijn, de ruimte om erover na te denken wordt nauwelijks gegeven.

Uiteindelijk wordt het allemaal nog wel fris en fruitig opgezet. De kleurtjes zijn erg fel, de atmosfeer vluggetjes. Het helpt er dan ook bij dat de cast voor een groot deel bestaat uit namen die tegenwoordig ook onder het jonge publiek carrière maken. Lendeborg Jr. is al op Netflix voorbijgekomen en ook Ortega komt recentelijk vaker en vaker op het grote doek terecht. Zeker die tweede is goed op weg naar een fraaie loopbaan.

Deze film helpt daar alleen niet bepaald aan mee, vooral omdat de veiligheid van het gehele ding het behoorlijk tegenwerkt. Daarnaast bruist de film ook niet bepaald. Er is één groot idee en daar wordt langzaam naartoe gewerkt, maar als de film daar echt iets cools bij wilt voegen komt het er telkens maar half uit. Steeds maar een enkele scene of steeds te ver naar de achtergrond gedreven. Neem die doodsdans nou bijvoorbeeld van de oude man. Moet toch veel meer mee gedaan worden.

Van spanning of gore is nauwelijks sprake, maar het concept is luguber genoeg om dit wel mogelijk te maken. Mij is het dus niet duidelijk waarom er dan toch wordt gekozen voor een verloop dat zo safe mogelijk in elkaar is gestoken. Het helpt het tempo er niet mee vooruit, maar na enige tijd worden de pogingen tot goede editing of montage toch al uit het raam gegooid. Het heeft zeker zijn fraaie punten, zoals de cinematografie her en der en het acteerwerk, maar toch voelt het compleet onaf aan. Een gevoel dat nogal storend aanhoudt tijdens de rest van de film helaas. Er is gewoon te weinig dreiging. Altijd jammer.

Weinig bijzondere recreatie van de bekende Likens-zaak. Lezen over diezelfde zaak is echter een stuk intrigerender, intenser en spannender dan deze film. Het mag wel gezegd dat de dreiging soms goed voelbaar is, maar dit zijn schaarse momenten en die zijn dan al niet eens op de ergste stukken gebaseerd. Page onderneemt een dappere poging en slaagt erin een best geslaagd figuur te staan, maar Keener is totaal ongeloofwaardig als boosdoener. Met grote verbazing zat ik te kijken naar haar trekjes. Het is bijna alsof je naar een kakker kijkt vermomd als arme sloeber. Verder een stuk realistischer opgezet dan de soortgelijke film uit hetzelfde jaartal, maar ik mis het inlevingsvermogen dat ik met de personages had moeten hebben. Ik vond het te braaf en veilig. Niet dat ik expliciet geweld met dit soort films van harte aanmoedig, maar wel een naargeestiger sfeertje dat de boel wat meer op scherp had gezet. Ik had verder vooral het gevoel dat we maar de helft meekregen en dat er veel meer te vertellen is, al vond ik de rechtzaakstukken erg sterk. De bijrollen doen het overigens ook matig, waardoor de film regelmatig eerder tuttig aanvoelt dan dreigend en luguber. Dit schrijf ik allemaal met een respectvolle kijk naar het bronmateriaal, dat uiteraard een schokkende zaak was en veel teweegbracht.

Grote teleurstelling.

Scott is wel een van mijn favoriete regisseurs, maar hij krijgt me niet overtuigd met zijn misdaad/drama American Gangster. Allereerst had ik gelijk het idee dat Scott gewoon Scorsese probeert na te bootsen met nog een rise en fall genre, alleen veel minder boeiend gebracht.

Vooral het eerste deel van de film is een zucht om door te komen. Hoe erg ik ook mijn best deed, hij kon me gewoon niet boeien. Washington speelde voor mij niet bijzonder, en de rest ook niet. Pas naar het einde toe is de film wat harder en beter.

Sommige scenes zijn dan wel erg goed, toegegeven. het neerschieten van Elba in het openbaar en de opening zijn erg goed gebracht. Helaas weet Scott dit niet de hele film vast te houden en krijgt hij van mij niet veel hoger dan een 2,5*

Regisseur Stephen Biro vond de Japanse voorgangers duidelijk interessant en besloot er in Amerika een eigen draai aan te geven, waarop hij aanzet met een film die behoorlijk wat wegheeft van Flowers of Flesh and Blood. De titel alleen al is min of meer een herhaling van die film, alleen committeert Biro zich iets meer aan het snuff-gegeven. Er wordt gekozen voor een goedkope uitstraling en de volledige focus op martelingen, met weinig ruimte voor enige vorm van komedie en/of gekte. Veel van de praktische effecten komen bijzonder overtuigend voor de dag, maar Biro lijkt niet helemaal te begrijpen dat de uiterst korte speelduur in het voordeel van het bronmateriaal was terug in 1985. Bouquet of Guts and Gore kent een veel te lange aanloop en wil na een halfuurtje aan hak- en snijwerk niet erg boeiend meer worden. Wanneer de messen en zagen bij het gezicht van de slachtoffers in de buurt komen wordt bovendien duidelijk dat er ook qua effecten nog het een en ander te leren viel. Voor de doeltreffende naargeestigheid en ongeremde focus op verontrustende beelden een halve punt extra, al is het zeer nipt.

Horrorthriller waarin vooral heel erg veel geesten om de hoek komen kijken. Vrijwel elke scene kent wel een vliegend voorwerp of een bovennatuurlijke aanval, waardoor het moeilijk is om op enig moment verveeld te raken tijdens deze film. Regisseur Courtney Solomon haalt zijn inspiratie uit de spookachtige Bell Witch-legende, maar mist toch de authentieke kijk op het verhaal. Zeker de visuele invulling van An American Haunting oogt erg kaal en onafgemaakt, zo lopen er een aantal personages bijvoorbeeld met een nachtkaars in een behoorlijk verlichte gang terwijl het middernacht moet voorstellen. Zo zitten er wel meerdere achtergronden, decors en filters in deze film die vooral goedkoop ogen, waardoor het voor Solomon moeilijk is om een stabiele sfeer op te roepen. Gelukkig gebeurt er verder vooral een hoop en kan het acteerwerk van Donald Sutherland en Sissy Spacek ermee door. Rachel Hurd-Wood daarentegen valt door de mand en de finale is wat rommelig vormgegeven, maar uiteindelijk wel slim gekozen.

Solide herziening. American History X scoort vooral met het acteerwerk van Edward Norton, die hier een grandioze transformatie doormaakt. Het blijft een veelzijdig acteur die zowel harde als zachte personages aankan en dat is maar weinig gegeven. De moraal ligt er verder redelijk dik bovenop en een aantal scenes voelen behoorlijk geforceerd aan, maar niettemin zitten er hier genoeg scenes tussen die doeltreffend zijn op zowel schokkend als educatief vlak. Fijn dat het verhaal nergens wordt afgeraffeld en genoeg tijd neemt om de inhoudelijke nuance vorm te geven. De omschakeling van Edward Furlong was echter net wat te gehaast.

Rommelig en in bepaalde opzichten heel doorzichtig, maar regisseur Darin Scott doet er werkelijk alles aan om deze kleine horrorfilm naar een hoger niveau te tillen. De moorden zijn opvallend grafisch, binnen de finale wordt er best groots uitgepakt en het acteerwerk is niet eens heel onaardig. Wel zijn de computergegenereerde effecten beneden niveau, worden bepaalde (originele) ideeën enkel aangeraakt en zit er over de grote lijn weinig sfeer in de film. Leuk is dat Scott als dirigen niet terugdeinst om wat risico te nemen en daardoor toch één van de betere projecten aflevert binnen de deelnemers van dit genre die over weinig budget beschikken. Best aardig materiaal om met een wat breder budget te realiseren.

Oscarbait.

Wellicht dat enkele filmliefhebbers Russell kennen vanwege zijn controversiële vermogens om de controle over zichzelf te verliezen. Al in diverse films die hij heeft geregisseerd komen verhalen naar buiten over wat voor een nare regisseur hij wel niet is. Als zijn films zelf ook eens wat beter waren, had ik hem dat makkelijk vergeven.

Jammer genoeg levert hij in plaats daarvan American Hustle af. Een film die heel duidelijk in de lijnen van de zogenaamde ik-wil-een-prijs films valt. Een sterrencast, een ambitieus verhaal en een verloop dat enigszins onderscheidend wordt vertelt in vergelijking met andere biografiefilms. Jammer genoeg is datzelfde verloop alles behalve interessant te noemen.

Bale en Cooper vormen best een aardig duo, maar daar blijft het wel bij. Het waren geen rollen die ik snel weer zal herinneren. Bale heeft weer veel moeite gedaan voor zijn uiterlijk en die dedicatie is leuk om te zien, waardoor ik hem wel boven Cooper prefereer hier. Adams vond ik eerder tegenvallend. Iets teveel van hetzelfde. Lawrence is zelfs een stevige miskleun. Niet gedacht dat ik dat ooit over haar zou zeggen (het is één van mijn lievelingsactrices), maar haar gehele personage past totaal niet in de toon van de film.

Wat verder rest is een film die er vakkundig uitziet op het decoratieve vermogen, maar verder niet zo bijzonder in beeld wordt gebracht. Klassiek camerawerk, veilige montage en humor die maar je ding moet zijn. Ik vond de mix tussen subtiel en overdreven niet zo sterk werken hier. Denk dat zo'n pruik van Cooper je al aan het lachen moet krijgen, maar daar ben ik waarschijnlijk te stoïcijns voor.

Wat ik met al dit gezeik wil zeggen is dat ik er maar met grote moeite doorheen kon komen. Serieus saai gebeuren dit. Verhaal zelf spreekt me nu ook niet echt aan, eerlijk is eerlijk, maar ik had wel vertrouwen in de cast. Het is ook niet zo dat Russell alleen maar saai werk heeft afgeleverd, maar wat mij betreft mag hij deze avondvullende biografie/komediefilm tot de zwakste op zijn curriculum vitae rekenen (tot nu toe).

Prima.

Prima film van Doug Liman. Normaal boeien mij dit soort verhaaltjes nauwelijks, maar toch maar gekeken. Eigenlijk ben ik ook best positief verrast. Het verhaal is boeiend vertelt en Tom Cruise acteert ook niet slecht, ook een hoop bekende figuren zoals Escobar zien we terug.

Verhaal is best boeiend allemaal, maar een beetje te komisch gebracht. Vlotter werd het wel, maar de echte serieuze toon was er hierdoor niet. Echte spanning was ook ver te zoeken, net als de dreiging op het einde. De Mexicanen spelen overigens niet echt briljant.

Prima film, die wel lekker wegkijkt. Niet echt meer toe te voegen.

Geslaagd project.

American Mary is mijn tweede kennismaking met de gezusters Soska. Regisseurs waar ik na het zien van dit kleine project gelijk meer van wil zien. Zo te zien is deze film wel hun echte magnum opus, maar niettemin laten ze zien wat voor een passie ze wel niet hebben voor horror. Altijd iets dat voordelig is voor het maken van goede horrorfilms.

Een grote kracht van deze film is het acteertalent van actrice Isabelle, die eigenhandig een heerlijk personage weet te spelen die sarcasme perfect balanceert met intimidatie. Mary Mason is een vrouw met meerdere persoonlijkheden, die Isabelle met weinig kansen behoorlijk goed weet uit te werken. Dankzij de horrorsteun van de Soska's die haar omgevingen perfect inrichten komt Isabelle helemaal los.

American Mary is duidelijk een horrorfilm, en trekt zich niet al te veel aan van andere genres. Het geeft de film een nuchtere indruk, die verder wordt versterkt door het goede schrijfwerk. De film bewandelt een pad dat uitgekauwd is (Rape & Revenge), maar voegt veel nieuwe dingen toe. Wat het verhaal daarnaast ook enger maakt is dat Mason haar wraak neemt door middel van haar passie. Geen grote wapens of buitenaardse krachten, gewoon je eigen gaves.

Visueel knap geschoten, sterk in beeld gebracht en met oog voor zowel detail als kleur. Wat ik wel jammer vond is dat de zusters de soundtrack niet onder de controle krijgen. Naast het feit dat de nummers slecht gekozen zijn worden ze ook matig gemonteerd onder de beelden. Zeker als er muziek onder wordt gemonteerd komt dit duidelijk naar buiten. Ook vond ik het jammer dat de film geen genadeklap gaf door de horror niet expliciet in beeld te brengen. Enkele effecten qua praktische effecten zijn het namelijk waard, maar als het echt grof kan worden deinzen de zusters toch weer terug.

Ik vond het een goede film met een meeslepend onderwerp, enkele sterke sfeerzettingen en geweldig acteerwerk van Isabelle. Het is voor mij moeilijk om niet van de film te genieten, en tussen alle zooi die ik tegenwoordig kijk vormt dit dan een prettige verrassing. Visueel competente, boeiende en soms gruwelijke horrorfilm, al blijven de echte gruwelheden vooral implicaties.

Moeilijk te beoordelen.

Een documentaire die niet erg diepgravend is inderdaad, en eigenlijk ook vrij weinig heeft te vertellen over het onderwerp. Marcus heeft zijn docu meer gericht op de levens zelf van verschillende instagram-sterren, vrij beperkt maar interessant genoeg.

Hoe ze populair zijn geworden komt aan bod, hoe ze zich erover voelen maar ook dat beroemd zijn zijn nadelen heeft. Het begint goed, maar zodra ze bij het laatste deel aankomen waar ze zich beroerd voelen omdat ze zo beroemd zijn, is wat overdreven.

Vooral iemand als Paris Hilton kan ik niet serieus nemen, aangezien ze haar valkuilen voor een groot deel zelf heeft veroorzaakt. Maar ook andere sterren stellen zich wel erg vreselijk aan, voorbeeld is 'Kirill' die zijn deel graag zwaar wil laten overkomen maar dit kan je ook niet serieus nemen juist omdat de camera erbij is. Zo'n scene waarbij zijn moeder vraagt of hij kan blijven slapen en hij toch maar weggaat is wel heel duidelijk gespeeld.

Weinig sympathie dus hier, al wil ik best geloven dat beroemd zijn niet alleen maar eenhoorns en regenbogen zijn. Marcus stopt genoeg in zijn docu om het allemaal een beetje boeiend te houden en slaagt hier goed in. Je verveelt je nergens eigenlijk, al zal dit niet iedereen smaken. Een kijkje achter de schermen van Social Media.

Geen hoogstaande, maar wel een boeiende docu die nergens verveelt. Het mist de echte sympathie en emotie voor de karakters, maar dat mag de pret niet drukken hier.

Half werkje.

Wie Valle is en waar hij eigenlijk vandaan komt zijn me volledig ontgaan. Waar hij ook vandaan gekomen mag zijn, hij weet best wel wat hij moet doen binnen het vak. Ik denk dat de film vooral te veel afhankelijk is van tweedehands acteurs die vroeger wel bekender waren maar nu enkel in dit soort films verschijnen.

American Night is een film die veel wil. Aan de ene kant moet het een soort sluipende misdaadfilm zijn die z'n personages wat eigenzinnige eigenschappen geeft. Aan de andere kant is het een explosieve, grotere film met wat actie, plotvoortgang en romantische verhoudingen. Eigenlijk wordt er dusdanig veel materiaal tegen de film aangegooid dat het een tegenovergesteld effect kent, zeker de romantische gedeeltes zijn remmend.

Acteerwerk is ook maar half. Kreeg vooral het idee dat niemand hier eigenlijk aan mee wilde doen. Vega is de enige die het ook oprecht lijkt te willen proberen, maar acteert haarzelf klem in wat vreemd gedrag. Meyers en Hirsch zijn vooral automatisch en spelen personages waarvan het aanvoelt alsof ze deze al minimaal 5 keer hebben gespeeld.

Qua stilering best geslaagd met heel wat neon en kleurtjes. De actiescenes maken wat minder indruk, maar Valle plaatst ze wel op mooie achtergronden. Het eerste halfuur is uitzonderlijk geslaagd, daarna kent de film een dipje voor een ruim uur. 123 minuten was teveel van het goede, want uiteindelijk komen de wat explosievere scenes er als winnaar uit boven de plotgedreven scenes.

Mwa.

Ik vind tienerkomedies altijd wel lekker droog, maar dit is me toch niet helemaal goed bevallen. Superbad en The Girl Next Door vond ik beter. Maar uiteindelijk is het ook weer niet heel slecht, want soms was hij nog wel lollig.

Niemand van de cast behalve Biggs bij vlagen doet het echt goed. Iedereen speelde zeer matig, vooral Reid die echt nergens grappig was. Haar karakter paste ook niet echt in een komedie zoals deze. Misschien kan het daarom ook daaraan liggen.

Voor de rest kijkt het wel lekker weg, maar geen topper