Opinions

Pijnlijk.

Ik ben toch van plan de hele serie te bekijken, maar tot nu toe (deel 1 en 2) heeft deze serie me niet erg overtuigt. Het is zeker luchtig en kijkt heel makkelijk weg, maar ik vond dat deel 1 hier te veel in herhaling stond.

Vaak stond ik met mijn hand voor mijn gezicht te kijken van schaamte, zoals de fake lesbo scene. Sommige scenes waren dan wel weer leuk, zoals de trombone scene. Daarnaast heb ik niet erg vaak moeten lachen.

Het acteerwerk is wel verbeterd, behalve van Reid. Reid moest niet eens in de reeks verschijnen, 0 humor karakter. De rest van de karakters is wat grappiger en luchtiger zoals Stifler. Ik hoop dat deeltje 3 wat beter zal zijn.

Valt eigenlijk wel mee.

Van American Pie delen valt ook vrij weinig te verwachten. Ook dit deel is niet erg goed, maar ik vond hem soms eigenlijk zo overdreven dat het wel lollig was, in grof taalgebruik dan. Hilgenbrick moet de broer spelen van Scott, maar mist inderdaad vaak een beetje de uitstraling, ik denk omdat Scott niet volop in beeld kwam waardoor je hem meer kon waarderen.

Acteerwerk niet erg boeien, Levy was nog wel lollig, Hilgenbrick bij vlagen en Kebbel viel ook vaak best mee. De rest was inderdaad vrij houterig. Camerawerk niet bijzonder, visueel ook niet boeiend. Vaak waren de grappen en "roasts" nog wel lollig.

Valt in de series nog best mee.

Nog maar een taart.

Alhoewel geen enkele film uit de reeks een voldoende kreeg van mij (tot nu dan), ben ik toch altijd wel weer benieuwd naar wat voor streken die American Pie-films uithalen. Als ik in ieder geval deze versies naast de versies met Jason Biggs kan ik wel zeggen dat deze in ieder geval een stuk puberaler zijn.

Want deze film lijkt vooral een beeld te zijn als je in het hoofd kruipt van een geile tiener. Dan komt er ongeveer dit resultaat uit denk ik zo. Want ook deze film zit vol met nudity, seksgrappen en puberale humor. Het blijft vlot, maar erg grappig wil het niet worden.

Wel denk ik dat uit alle American Pie-films deze toch echt mijn favoriet is. Niet dat ik plat lag om de humor, maar zo'n vondst als de "Greek Olympiad" waar diverse oorlogsfilms worden geparodieerd vond ik een erg vlotte en geinige vondst. Dat is ook wel de redding van de film uiteindelijk.

Ik kwam er gewoon makkelijker doorheen dan de andere taartfilms en dat is dus een pluspunt. Want waar ik daar echt nooit goed om de humor heb gelachen, kwamen er hier nog wel zelden kleine glimlachjes tevoorschijn. Maar verder dan dat komt het niet.

Want voor de rest komt het niet veel verder dan een vlotte, heel erg Amerikaanse film die nooit heel grappig weet te zijn maar ergens toch wel vermakelijker is dan de algemene Pie-film. Al is deze film denk ik net wat explicieter dan de algemene Pie-film.

De minste taart.

De reeks is nooit heel hoogstaand geweest maar Beta House landde plots op een voldoende dus nog enige fun had ik nog wel gehoopt met The Book of Love. 1 van de twee taarten met 16+ dus dat betekend meestal dat de grappen iets brutaler zijn, wat in Beta House nog wel ten goede kwam. Maar hier slaat het de plank mis.

The Book of Love begint wel op z'n typische American Pie manier. Niet de appeltaart, maar een broodje. Het zorgt nog wel voor een opmerkelijke opening en dat zet een beetje de toon. Maar wat we vervolgens krijgen zijn voornamelijk grappen die elkaar in rap tempo opvolgen maar nooit grappig zijn.

Het helpt er dan ook niet bij dat de grappen een stuk minder uit de hoek komen. Het gehele uur lijkt bijna een aaneenschakeling te zijn van random stukjes film aan elkaar geplakt met zwakke lijm. Het slaat volkomen nergens op. Dat is wel bekend bij de reeks, maar daar zat er uiteindelijk nog wel een bepaalde lijn in. Die blijft hier uit.

Acteerwerk is ook een stuk slechter in het algemeen. Jordan is in ieder geval een treurige Stifler. Normaal heeft elke Stifler een bepaalde uitstraling maar bij hem werkt het nooit. Hij ziet er sowieso meer uit als loser dan als seksueel gefrustreerde boosdoener.

Acteerwerk ligt voor de rest ook niet heel hoog. Levy blijft te goed voor de American Pie reeks, al is hij hier vooral een cameo. De drie musketiers in de hoofdrol doen het nog wel aardig, en als er in de finale langzaam een draad begint te ontstaan in het verhaal begint de film wel op z'n pootjes te komen.

Maar het eerste uur is vooral een chaos waarvan ik zelfs een regelmatige amateuristische indruk kreeg van de film. Van een regisseur die niet zo goed wist wat hij met het script aanmoest en hem wellicht te letterlijk heeft opgevolgd. De minste Pie van allemaal in ieder geval.

Typische taart.

Ik kijk deze films niet in een bepaalde volgorde, al begon ik wel met deel 1 en 2 achter elkaar. Zo veel kennis heb je niet nodig ook eigenlijk, zo lang je de naam Stifler kent kom je deze al door. Deze film doet ook exact wat de andere Pie films ook doen.

Puberale humor met veel penissen en borsten, daar kijk je hem waarschijnlijk ook voor. Veel intelligenter is de humor in dit deel (ik heb al geen idee meer welk deel) niet echt. Ook hier staat weer een onzekere jongen in de hoofdrol die vastberaden is zijn maagdelijkheid te verliezen voor zijn diploma. Dit hebben we allang eerder gezien en dit deel doet er ook niks nieuws mee behalve dat er een Naked Mile inzit.

De film kent nergens hoogtepunten en is de gehele 98 minuten een beetje van hetzelfde niveau. Af en toe zit er een scene in waarvan ik denk "nou nou". Zoals de scene waarin Talley zich op de menigte laat vallen knap geschoten met camera. Maar zoals verwacht doet de film niet veel om zich op visueel niveau te bewijzen.

Zo zit de film vooral vol met puberale humor dat zich de hele film blijft herhalen. De een nog flauwer dan de andere, met af en toe een momentje waar ik van kan glimlachen. Wat de film goed blijft doen is dat het altijd vlot is en altijd lekker wegkijkt. Misschien niet de favoriete humor, maar het doet altijd een beetje zijn best er een soort lesje aan te breien en ook hier werkt dat redelijk.

Gewoon een vlot tussendoortje in zijn genre, maar nergens hoogstaande cinema. Je krijgt wat je zoekt.

Meevaller.

Vond het uiteindelijk helemaal niet zo heel ernstig als zowat elke gebruiker de film vindt. Het is wel duidelijk dat hier een regisseur aan het roer staat die niet al te veel ervaring heeft, ondanks een tamelijk indrukwekkende carrière op IMDb. Maar goed.

Netflix blijft deze filmpjes altijd wel een kans geven. Waarschijnlijk ter promotie voor opkomende regisseurs. In deze film is het dus te verwachtten dat de kwaliteit niet al te hoog ligt, maar er is toch wel verrassend veel liefde bij komen kijken.

Rutkowski doet zijn best om het allemaal sfeervol te maken. Hier en daar lukt dat ook wel een beetje, maar blijft meestal wat hangen in het "amateurisme". De sound-editing is bijvoorbeeld best brak. Een hoop zeer luide schrikmomenten, die helaas iets te weinig laten zien om zo luid te zijn.

Het huis is voor de rest ook niet sfeervol genoeg gebracht. Het krijgt allemaal een beetje een (mogelijk onbedoeld) Paranormal-Activity effect. Maar de film weet wel degelijk een beetje te boeien, omdat er uiteindelijk wel genoeg horror aan te pas komt.

Acteerwerk wisselt een beetje. Het is vooral het script wat een hoop rollen in de steek laat. De "tieners" (al denk ik dat de meeste wel de 30 aantikken) krijgen vaak wat te zwakke dialogen en kunnen zichzelf helaas niet erg bewijzen. Maar Spangler was gewoon echt vreselijk.

Ook de geest zelf is nogal een afknapper. Lijkt vooral op een zeer vieze keukenmeid. Die pruik heeft ook een wat onbedoeld komisch effect. Maar de schmink was uiteindelijk wel een beetje gelukt. Het geeft wel net genoeg charme.

Dit soort filmpjes zijn al op voorhand gedoemd te mislukken, maar ik krijg het idee dat de regisseur echt wel zijn best heeft gedaan om een sfeervol filmpje neer te zetten. Alleen is de editing wel brak en er ontbreekt rondom het huis vaak net wat sfeer. Maar hier en daar zijn er best aardige momenten, die ten onder gaan aan wat "amateuristische" elementen.

Herzien. American Psycho is een film die vooral werkt door het personage van Christian Bale, die met Patrick Bateman veruit één van zijn meest iconische verschijningen neerzet. Zijn humoristische evenals zijn gestoorde kanten werken uitstekend en leveren zelfs bij meerdere herzieningen nog altijd de benodigde scherpte op. De overige insteken van het verhaal zijn daarop beduidend minder interessant, want binnen deze film wacht je als kijker vooral af op de volgende streek van Bale. Of American Psycho daardoor op satirisch vlak ook geslaagd is, blijft een subjectief begrip. Niettemin een vermakelijk project met genoeg lollige momenten.

Oei.

Misschien dat ik me toch wat te veel heb laten leiden door het feit dat dit een vervolg is. Normaal probeer ik altijd flexibel te zijn met toonzettingen in het kader van reboots en sequels, maar het eerste deel van deze reeks is toch zoveel een eigen eendje dat het gewoon niet verstandig is om er nog een film aan te breien. Deze film weet dat goed te bewijzen.

Christian Bale vond ik destijds een geweldig personage. Had heerlijke dialogen en wist de film zonder moeite met zijn charmes te dragen. Met dit vervolg draaien ze de verhoudingen om. Eerste film werd geregisseerd door een vrouw, deze door een man. Eerste film had een man in de hoofdrol, en dit tweede deel een vrouw. Prima keuze natuurlijk, maar de film zelf is shit.

Dat staat uiteraard los van de geslachtsverhoudingen voordat ik daarover wordt aangevallen. Deze film mist vooral de charme en de uniekheid. Kunis weet de film nergens te dragen en de overige personages stellen zwaar teleur. Sowieso zie ik de verbintenissen niet zo met de vorige film. Wat verwijzingen en daarmee klaar. De omgeving is volledig verplaatst. Dit keer dus een highschool-setting, maar het wil gewoon niet werken door de saaie invulling ervan.

De moorden stellen daarnaast ook best teleur. De film moet het vooral hebben van wat schaarse grapjes tussendoor en een aantal redelijke sequenties. Verder zit er eigenlijk niet veel in dat me geboeid kon houden. Misschien dat het beter had kunnen werken als een film die op zichzelf staat, maar dan zou niemand hebben gekeken. En begrijpelijk, want wat heeft deze film nou precies dat andere films niet hebben? Denk daar maar eens over na. Slecht cijfer voor een slechte film.

Weinig.

Blumhouse trekt er wederom op uit om een nieuwe horrorhit te scoren. Ik vraag me eigenlijk af of ze nog proberen er oprecht goede films uit te trekken of het op hebben gegeven. Films als American Refugee doen me namelijk vooral dat tweede vermoeden, al zit er nog wel een vorm van oprechtheid hierin.

American Refugee moet eigenlijk de nieuwe toevoeging vormen die wordt gedaan aan films die geen goed woord overhebben over ons toekomstbeeld. Alleen wordt dat sombere gevoel nooit echt meegegeven. Als ik deze film moet geloven, komt het eigenlijk vooral zo over dat alles koek en ei is als bendes het complete land over hebben genomen.

Dan maar richten op de onderlinge verhoudingen, zou LeRoi gedacht hebben. Ook die mislukken echter. Vooral omdat de acteurs niet capabel zijn om zich te excelleren binnen de personages die ze spelen. Het zijn allemaal voorspelbare, saaie verschijningen. De personages die het verhaal vooruit moeten duwen staan vooral in de weg en de schaarse actie die wordt getoond is lomp geknipt. Het algemene gevoel van claustrofobie en/of spanning ontbreekt ook volledig.

Kortom; de film heeft niets. Wel een leuk concept enzovoort dat tot onvoorspelbare sequenties moet leiden, maar de regisseur houdt zich eerder bezig met de elementen die allang verkend zijn binnen de filmwereld. Dat er niet genoeg geld was om het concept echt op grote schaal te realiseren is begrijpelijk. Wat alleen onbegrijpelijk is, is dat er nooit de moeite wordt genomen om de film op andere vlakken op te laten leven. Leuk voor de onvoorspelbaarheid en het concept, maar daar eindigen de complimenten ook weer.

Nog een taart.

Stijgt ook niet bepaald boven het niveau uit van elke andere Pie film en verandert ook nergens de humor die het wel hebben. En doet ook geen moeite om andere humor te laten zien, want de regisseurs hebben het gewoon bij het puberale gehouden.

Het leukste aan de film is toch wel de acteurs terug te zien als volwassenen. Al verkies ik toch wel de jongere versies, maar het maakt de ervaring zeker niet minder. Desondanks blijft het plot in grote mate hetzelfde als de voorgangers, zoals verwacht.

Ongemakkelijke en over-the-top momenten die zowel allemaal met seks te maken hebben. Je moet ervan houden, het is ook wel heel Amerikaans geworden zo langzamerhand. Elke komedie heeft op z'n minst wel een verwijzing naar seks vanuit dat land.

Visueel redelijk, alles is vlot gemaakt maar het cameragebruik, sets en verlichting blijven klassiek en weten nooit echt op te vallen. Acteerwerk is wel overtuigend omdat elke acteur er ook echt wel zin in lijkt te hebben. Allemaal weten ze de boel wel op te fleuren.

Jammer dat ik niet van dit soort humor hou en heb dan ook weinig moeten lachen om de meeste situaties. Ik vind het allemaal te simpel om echt leuk te worden, maar omdat ze er allemaal zo vlot ingaan blijf ik ze wel kijken.

Best goed.

Eastwood is 90 jaar en heeft al 39 films geregisseerd volgens MovieMeter. Daarnaast blijft het een icoon die wellicht al in 100 films heeft gespeeld, inclusief zijn eigen. Toch is dit pas de vierde film die ik uit zijn regiecarrière zie, maar laat ook gelijk best indruk achter.

Uiteraard is het wel duidelijk te merken dat het een Amerikaanse productie is. Het personage van Cooper is werkelijk zowat de definitie van Amerikaans. De liefde voor het land, de manier hoe de Amerikanen met elkaar communiceren en hoe de vijand wordt neergezet, het is allemaal herkenbaar. En subtiel allerminst.

Zo heb ik eigenlijk aan de kant van de zogenaamde vijand alleen maar schurken en gespuis gezien. Geen subtiele verschijningen ondanks enkele korte pogingen. Het wil niet echt lukken, en er had wel iets meer oog naar gemogen. Gelukkig wordt er van de Amerikanen ook niet alleen maar moois laten zien, alhoewel Eastwood duidelijk hier niet te veel op in wilde gaan.

Gelukkig is de regie zelf wel opvallend indrukwekkend, iets dat ik niet meteen van Eastwood had verwacht. Erg strak gemonteerd, snel geschoten en veel detail in de sets. Het oogt best indrukwekkend, en creëert vooral tempo. Hierdoor boeien de volledige 133 minuten, vanwege de strakke montage en het hoge tempo.

Bovendien zijn de oorlogsscenes best indrukwekkend. Onder andere door eerder genoemde redenen, maar het is ook gewoon spannend en bij vlagen zelfs confronterend. Mooi in elkaar gedraaid, mooie sets en goed geluid. Actiescènes zijn erg snel en de romantiek en drama zijn eindelijk eens niet zo oeverloos traag en saai.

Acteerwerk is ook best aardig, ondanks dat ik de personages zelf niet erg subtiel vond. Maar Cooper doet het wel goed en kan er wat van maken. Bijrollen doen het ook best aardig. Herkende Miller niet meteen, maar ook Miller doet het in haar beperkte rol best aardig.

Kortom is het een solide gebeuren. Vooral de strakke regie zorgt ervoor dat het net wat boven de middelmaat uitstijgt. Maar ze mogen wel subtieler te werk gaan volgende keer zodat we niet alleen maar eenzijdig materiaal te zien krijgen. Dat is iets waar wel meerdere Amerikaanse films last van hebben in de huidige periode.

Amusant filmpje.

Wat deze film misschien net nog een beetje over de lijn trekt is de cast. Want, waar andere actie/komedies nog wat van kunnen leren, is het acteerwerk hier best behoorlijk. Zelfs Stewart was uit te staan, en dat zegt dan toch wel behoorlijk een hoop.

Eisenberg is leuk als nerd en stoner. Hij weet altijd dit type leuk neer te zetten, faalt er ook eigenlijk geen moment in. Heel grappig is hij nergens, maar in het algemeen heb ik niet veel gelachen om deze film. Stewart had wat grappiger mogen zijn, maar doet het uiteindelijk ook niet verkeerd.

Diegene die ver en ver boven de rest uitsteekt en de enige waar ik wel een beetje om kan lachen was Grace. Wat was hij leuk in zijn rol! Sowieso kan hij het type wel een beetje aan, maar dit is toch wel een next level prestatie voor hem. Erg leuk ook. Ook Goggins vond ik weer leuk bezig.

De actie is niet heel spectaculair en de grappen zijn niet heel sterk, maar uiteindelijk is dit een behoorlijk amusant filmpje dat eigenlijk ook nergens verveelt omdat de cast het zo leuk doet. Enkele actiemomenten komen dan wel weer een beetje uit de verf, zoals de schietpartij op het politiebureau.

Als de actie over the top was geweest had ik dit ongetwijfeld leuker gevonden, maar Nourizadeh trekt nog wel wat vaak aan de rem waarbij het allemaal nog wat tam blijft, terwijl het hier en daar ook wel los kan barsten. Wat scherpere dialogen en net iets minder flauwekul hadden dit ook goed gedaan.

Het is nu voor wat het is, en dat is een prima resultaat waarbij de cast het nog net over de lijn trekt. Duurt gelukkig ook niet te lang. Grappig dat de aftiteling met de animatie van Apollo Aap een stuk bruter en grafischer was.

Ach.

Het blijft me eigenlijk verbazen dat Amerika nog altijd onvermoeid doorgaat om dit soort sentimentele sportfilms te regisseren. Ze krijgen er gewoon niet genoeg van. Als American Underdog een jaar of 20 eerder was uitgebracht, twijfel ik er niet aan dat het op de dag van vandaag de boeken als filmklassieker in was gegaan. Helaas voor de gebroeders Erwin zijn ze een aantal jaar te laat.

Ik had nog nooit van Kurt Warner gehoord. Ik vond de film ook zo opgeblazen en overdreven dat ik verbaasd was dat het om een bestaand figuur ging. De gelijkenissen tussen de acteurs en echte mensen zijn overigens treffend, echt heel goed gekozen. Wel vond ik het vreemd om Levi in een serieuze rol te zien. Ik heb hem hiervoor uitsluitend in komedies gezien, dus het was even wennen. Paquin is dan wat bekwamer binnen het dramagenre en speelt serieus één van haar beste rollen. Jammer dat het dan deze film moet zijn.

Voor een heel groot gedeelte wordt de sport in American Underdog vermeden. Merkwaardig, want dat betekent dat het levensverhaaltje naast de arena wordt benadrukt, alleen is dat dan weer te banaal voor woorden. Het verhaal is breed en ruim, alleen enorm gehaast verteld. Hierdoor is de film structureel een complete rommel. Personages die in de finale aanvoelen alsof ze de hele levensreis naast Levi hebben gestaan zijn nauwelijks eerder voorgekomen en als je twee keer met je ogen knippert heeft Levi opeens 16 wedstrijden gespeeld. De Erwins lopen enorm snel van stapel waardoor het bijna onmogelijk is om je in te leven met de personages.

Er wordt wel goed geacteerd en ondanks de voorspelbaarheid van de film moet ik toegeven toch "Awh" geroepen te hebben op de bruiloft toen Levi met zijn dochtertje danste en met zijn zoontje zong. De film is dan ook zeker niet ontdaan van lieve en schattige momenten. Het laatste halfuur is zelfs oprecht boeiend. Ik vond het al raar waarom ik de hele film tijdens geen enkel sportmoment in spanning zat, maar de finale in het grote stadion bracht daar verandering in. Hierdoor is de film zeker niet slecht, alleen dusdanig rommelig in structuur dat je het moeilijk een goede film kan noemen. Ik zie graag nog eens een Amerikaanse sportfilm die echt exclusief om de sport draait. Dat lijkt me waar de mensen een film als deze vooral voor kijken, maar goed. De toekomst is nog lang.

Pie 3.

De laatste Pie die ik nog moest zien om de reeks eindelijk volledig bij te zijn. Ik weet dat er nu ook een deel 9 is, maar die lijkt niet perse op de serie aan te sluiten, net als een hoop andere delen overigens. Vaak is de achternaam Stifler een beetje de rode draad in de filmserie.

Wedding is van hetzelfde niveau als een hoop andere Pie-films. De eerdere delen met Biggs & Hannigan zijn nog iets subtieler dan de spin-offs, maar hebben nog altijd genoeg seksuele en vulgaire grappen die regelmatig de plank bij mij misslaan. Hier en daar zitten wel leuke momenten in verstopt, maar als geheel blijft het niet al te grappig.

De grappen zijn niet vulgairder of seksueler dan bij voorgaande delen, maar voor de liefhebber van vieze en smerige Pie-humor is er nog steeds genoeg te beleven om aan je trekken te komen. Voor mij is het niet veel grappiger dan bij voorgaande of latere delen. Het is vooral snel vermaak dat niet al te lang duurt.

Acteerwerk is oké. De crewleden lijken er altijd wel zin in te hebben. Scott staat weer volop te schmieren maar Stifler is niet mijn favoriete personage in de serie. Biggs en Hannigan doen het ook best leuk, maar Jones leek dan weer net iets te nerveus te zijn. Levy blijft echt te goed voor dit soort rollen (ik blijf het herhalen), maar hij lijkt er vooral plezier in te hebben, dus ach ja.

Leuk en snel vermaak, maar voor mij niet erg grappig. Wetende dat het niveau van American Pie-films wel heel ver kan gaan is dit nog een braver deel in de serie. Grappen slaan niet al te veel aan, maar als het grappig is dan is het vooral door de overgave van de cast. Er zaten geen vermoeiende momenten bij, dus het krijgt hetzelfde cijfer als een hoop andere Pie-films. Leuk voor een keertje, daarna kan je het weer vergeten.

Leuk.

Grote meevaller want normaal heb ik het niet zo met die weerwolven in horrorfilms. Als horrorfan kan je alleen een film met zo'n status moeilijk aan je voorbij laten gaan en achteraf bleek het dan ook reuze mee te vallen. Ik vond het zelfs erg leuk, en dat met een Weerwolf als concept.

De combinatie tussen humor en horror werkt inderdaad erg goed. De film begint eigenlijk als horrorfilm, en eentje die behoorlijk sfeervol weet te zijn. Zo'n locatie als The Slaughtered Lamb is natuurlijk direct een grappig gekozen detail, maar het begin in zijn geheel is gewoon erg sfeervol en vermakelijk.

Daarna slaat de film wat meer om in lompe komedie met een zwart randje. Regelmatig werkt het best goed maar het slechte acteerwerk zit de film wat in de weg. Naughton lijkt zich totaal niet op zijn gemak te voelen en levert maar weinig goede dialogen af. Zijn dode vriend Dunne is overigens ook niet veel beter. Enkel Agutter en Woodvine weten zich nog een beetje te redden.

De lompheid van deze film is soms grensoverschrijdend, die droomsequenties bijvoorbeeld zijn moeilijk te vergeten. Verder ziet het er allemaal goed uit, sfeervolle locaties en camerawerk en leuke practical effects. Soms wat goedkope schmink, maar in het algemeen is het prima te doen. In de finale gaat het allemaal volledig los waardoor de effecten iets doorzichtiger zijn maar van zijn charme verliest het niks.

Heel spannend is het nergens en regelmatig is het wat verouderd maar zo'n film als deze valt moeilijk niet te appreciëren. Het is een erg vermakelijke combinatie tussen humor en horror en die wisselen elkaar prima af. Wat mij betreft is de film soms iets te abrupt en het acteerwerk is erg slecht, maar de charme zit er volop in en de lompheid gecombineerd met brute horror werken gewoon nog steeds. Leuke film.

Degelijke high-school.

Deze film wint het vooral met de algemene high-school dramas omdat er hier weer een andere achtergrond speelt. Zo is het al vroeg interessant als het om een vluchteling blijkt te gaan die voor het eerst kennis maakt met het Amerikaanse leven.

Echter verhult dit interessante concept niet dat het verhaal daar buitenom erg voorspelbaar is. Wel is het al een beetje dom van de samenvatting op MM om eigenlijk gelijk het einde al te verklappen. Zo haalt dat de spanning weer weg bij de finales op het einde.Maar wellicht hoort dat dus zo.

Acteerwerk is degelijk. Vooral Guilak maakt indruk als verzorger van Kosturos, die het zelf ook niet onaardig doet. Voor de rest zien we ook nog een internetpersoonlijkheid (Johnson), die er wel schattig uitziet, en een paar opvallend bekende gezichten. (Voight en Fichtner).

Aan cast dus geen gebrek, maar toch wel opmerkelijk dat deze film dan nog weinig stemmen heeft. Daarom is het dus aan mij om maar het eerste bericht erop te schrijven. Visueel is het vooral standaard. Niks is bijzonder en het volgt de standaard lijnen van elke andere film.

Een beetje voorspelbaar in het verhaal, maar het vluchtelingen-concept brengt wel genoeg originaliteit met zich mee. De discriminatie waar Kosturos mee te handelen heeft zien we bijvoorbeeld niet heel vaak in dit soort high-school films. Daarvoor dus wel extra punten.

Voor de rest boeit het wel. Je ziet wel een hoop aankomen en de loop is vaak wat te zoet, maar voor de rest doet deze film weinig verkeerd. Het raakt geen snaar, maar vermaakt vooral. En die factor is in dit soort films noodzakelijk.

Regisseur Tony Randel heeft best leuke horrorfilms afgeleverd, maar zijn bijdrage aan de Amityville-reeks steekt amper boven het gemiddelde niveau uit. Dat er iemand met wat meer visie achter het roer staat is duidelijk, helaas werkt het scenario hem flink tegen. Het eerste uur kent weinig noemenswaardige momenten, veel te weinig om het geheel doorlopend vermakelijk te houden. Een hondenaanval en de knopjeskamer vormen de spaarzame hoogtepunten, maar dat is natuurlijk veel te beperkt. De geduldige kijker zal echter wel worden beloond met de finale, die behoorlijk wat praktische effecten en leuke ideeën kent. Een antieke klok vormt dit keer het boosaardige voorwerp in plaats van een lamp, maar Randel voorziet het allemaal gelukkig van net wat meer onheilspellende eigenzinnigheid. Het acteerwerk is niet best en het eerste uur is een behoorlijk taaie zit, maar de film levert (uiteindelijk) waar de liefhebber voor kijkt en dat is entertainment.

Behoorlijk onzinnig, maar daardoor ook erg charmant. Dit derde deel van deze ondertussen zwaar uitgemolken filmserie slaat inhoudelijk als een tang op een varken, maar de visuele invulling van regisseur Richard Fleischer is regelmatig best lollig te noemen. Heel spannend kan je een film als deze niet bepaald meer noemen, maar er worden genoeg pogingen ondernomen om het huis enigszins dreigend te maken en dat werpt z'n vruchten af. De muziekkeuze overheerst nooit te veel, de opbouw is rustig genoeg en de locatie is degelijk opgebouwd. Veel meer is er niet nodig om een klassiek spookhuisgebeuren op de rails te krijgen, bovendien vond ik veel van de personages best sympathiek (met uitzondering van een vreselijk overacterende Tess Harper). Uiteindelijk oogt de film vooral wat lomp, hangt het verhaal er slapjes bij, worden er veel te veel clichés uit de kast getrokken en slaat de finale volkomen nergens op, maar de cheese houdt het totale geheel redelijk overeind.

We bevinden ons dit keer in een psychiatrische inrichting waar het weer eens even lekker gaat spoken. Hoofdrolspeler Sophia Del Pizzo bemachtigt hier een baan als schoonmaakster, ook al loopt ze geen enkele keer rond met een bezem in haar hand. Na slechts een uur wordt ze al seksueel geïntimideerd, klaagt ze over de verschijning van geesten en wordt ze rondgeleid door een conciërge (??). Gekker moet het niet worden, pun intended. Onverklaarbaar is het cameragebruik dat zichzelf steeds recht op het gezicht drukt van de castleden en de achtergrond steeds veel te wazig in beeld brengt, waardoor er op geen enkele manier enige vorm van sfeer los kan branden. De inrichting ziet er verder uit als een klein makelaarskantoor en het doorlopende plot is al heel snel zoek. De wanhopige plotwending slaat verder als een tang op een varken, maar de finale wordt gelukkig wat wilder zodat er wel iets te genieten valt. Ik vond Pizzo niet verkeerd acteren, maar uiteindelijk vormt The Amityville Asylum pulp van de bovenste plank.

Het voornaamste voordeel dat regisseur Gregory Hatanaka met de film weet te verbinden is dat het een record vormt voor kortste speelduur binnen de desbetreffende reeks. Hij weet bovendien humor en horror niet eens zo heel onaardig met elkaar te verbinden, maar uiteraard blijft de productie uiterst goedkoop en volgepropt met idiote scenes. Het acteerwerk is eigenlijk niet eens zo heel onaardig, maar de beperkte kwaliteit maakt de interactie wel nodeloos ongemakkelijk. De boel werkt zich toe naar een redelijk ontspoorde finale en dat maakt het best uit te zitten, maar uiteraard blijft het een pover weerzien.

Vrijwel alle griezelige onderwerpen worden binnen dit universum wel een keertje benut, regisseur Trey Murphy gaat in ieder geval aan de haal met sektes. Wie deze film echter bewust kijkt voor dat onderwerp komt niettemin bedrogen uit, want de eerste 70 minuten bestaan toch vooral uit een zielloos geacteerd hoofdpersonage die een mysterie moet zien op te lossen. Bijpersonages zoals die van Eric Oberto zijn gelukkig best geslaagd, maar ingeperkt tot flashbackfiguren. De personages die op de voorgrond staan weten nauwelijks te boeien, vooral dat ellenlange geblaat over het verleden gaat al heel snel vervelen. De finale is wat trouwer aan het titelonderwerp, maar kent te weinig sensatie en breekt vooral veel te laat aan.

Het vijfde deel in de Amityville-reeks met onder andere een jonge Kim Coates, die meestal als bijrol komt opdagen in relatief grote filmprojecten. Uit de "originele" reeks kent The Amityville Curse het laagste cijfergemiddelde, maar het uiteindelijke resultaat is best uit te zitten. Met name het eerste halfuur kent genoeg charmante en gedetailleerde spookhuisbeelden om niet te vervelen. De sfeer mag er absoluut wezen en regisseur Tom Berry neemt op zijn minst de moeite om de film te voorzien van onheilspellende lichtinval en muziek, maar eenmaal het verhaal vordert naarmate de tweede helft aanbreekt verzandt de boel in dwaasheid. De uiteindelijke slotfase levert onbedoelde hilariteit op, het acteerwerk (met uitzondering van David Stein) is zwaar ondermaats en qua horror wil de film nergens echt spannend worden. Het is beter te doen dan het erbarmelijke vorige deel vanwege de wat rijkere detailbeelden, maar uiteindelijk blijft deze reeks toch vooral bestaan uit pulp.

Het Amerikaanse contentplatform Tubi besloot een nieuwe film binnen deze reeks te produceren en dat gaf hoop voor betere kwaliteit, je hebt dan namelijk beschikking tot meer budget. Dat regisseur Éric Tessier zich vervolgens kwam melden om het klusje te klaren beloofde ook wat, aangezien zijn loopbaan voor de verandering niet exclusief uit pulp bestaat. Alhoewel de productie redelijk verzorgd oogt, laat het echter toch een goedkope en zielloze stempel achter. De cinematografie maakt een kale indruk en de spanningsopbouw wordt makjes uitgewerkt, maar de effecten zijn dit keer gelukkig wat beter. Positief is het degelijke acteerwerk, met een hoop castleden die het maximale weten te halen uit diens beperkte materiaal. Het zorgt voor wat authenticiteit en de finale brengt voor de verandering wat effectievere thrillerelementen met zich mee, maar de minpunten overheersen uiteindelijk toch. Beter dan de meeste soortgenoten, maar kan zich niet meten met de veel charmantere beginfilms.

Z-regisseur Mark Polonia wordt omschreven als een toffe peer door aspirant-filmmakers, maar dat maakt het uitzitten van zijn films er niet makkelijker op. De poster van Amityville Death House wist me binnen te harken, ook al is het enigszins misleidend. Het verhaal heeft trouwens niets met Amityville te maken, maar met Salem. Het heeft er dan ook alle schijn van dat het scenario in een enkele zit is geschreven en niet meer werd nagekeken, bovendien is de visuele afwerking behoorlijk lelijk. Van sfeer geen enkele sprake, goede acteurs evenmin en het maskertje van de Warlock heb ik zelf voor minder dan € 15 in de speelgoedwinkel zien liggen. Voor de kijkers die geen zin hebben om de hele film uit te zitten is er trouwens een compromis. De hoogtepunten worden namelijk allemaal al min of meer getoond in de eerste minuten, ook al heb ik zelf de hele film stug uitgezeten. Je zou zeggen dat er nog punten naar de redelijk bizarre finale kunnen gaan, maar de film is het gewoon niet waard. De oplettende kijker zal wellicht een cameo van Polonia zelf kunnen spotten als politieagent.

Een regisseur als Mark Polonia staat natuurlijk garant voor een flinke scheut aan zelfbewust vermaak. Not. Amityville Exorcism vormt voor zijn doen alweer de tweede filmtoevoeging aan de desbetreffende reeks en wordt minstens net zo zielloos gebracht. Specifiek de glitchy geluidsbewerking is een groot vraagteken, aangezien het enkel een irritant effect bereikt. Polonia leek het echter als een soort demonische communicatiezender bedoeld te hebben, maar de bedreigingen in deze film komen vervolgens opdagen in speelgoedkledij en zijn daardoor in geen enkel opzicht serieus te nemen. Het plot loopt verder voor geen enkele meter, de acteurs bakken er weinig van en de horroruitwerking doet pijn aan zowel de oren als de ogen. Om te bedenken dat een regisseur als Polonia al tientallen films op zijn naam heeft staan en vervolgens met een film als deze aan komt zetten is absurd. Een speelduur van enkel 77 minuten was zelden zo'n lange zit.

Zes jaar na de remake bracht The Amityville Haunting een "voortzetting" van de desbetreffende horrorreeks en betekende de doorgang voor een ontelbare hoeveelheid aan goedkope prulletjes. Regisseur Geoff Meed neemt de taak namens productiemaatschappij The Asylum op zich om een nieuw deel te dirigeren, maar veel meer dan een uiterst goedkoop filmpje is het niet geworden. Idiote personages trekken in een spookhuis en het zoontje besluit vervolgens om onverklaarbare reden overal de camera maar bij te pakken. Tussendoor een aaneenschakeling van doorzichtige horroreffecten, slecht vormgegeven geesten en mensen die om de haverklap (onbedoeld hilarisch) dood neervallen. Het familiegekibbel oogt enigszins herkenbaar door het niet onverdienstelijke acteerwerk van Jason Williams en enkele nachtbeelden door de beveiligingscamera zien er best onheilspellend uit, maar verder is de inhoud van deze film de moeite niet waard. Mocht je het inhoudsloze plot overigens niet kunnen volgen dan is er hulp onderweg! Onze kleine held besluit namelijk na elke dag om de kijker een verbale samenvatting te geven van de uiterst opzienbarende gebeurtenissen.

Aardig.

In zijn soort ondertussen een klassieker en een status die niet geheel onverdiend is. Voor de meer recente kijkers zal dit niet meer heel eng zijn of überhaupt opgemerkt worden, maar ik kon er nog wel prima doorheen komen ondanks dat er wel enkele taaie stukjes in zaten.

Ik ging redelijk blind de film in en was verbaasd om Brolin en Kidder zo te zien. Kidder is sowieso wel een favoriet van mij en Brolin deed het ook erg aardig. De andere rollen waren wat minder, met Steiger als negatieve uitschieter. Wat een dwaze rol was dat zeg, alsof hij op de verkeerde set stond te acteren.

De sfeer wordt aardig neergezet in het eerste uur van de film en het huis heeft meteen eigenlijk al een bepaalde dreiging. Nu is het aan de film zelf om daar iets leuks mee te doen, maar dat komt er dan weer niet helemaal van. De sfeer wordt namelijk niet voor de volledige en iets te lange speelduur van 117 minuten vastgehouden.

Na een uur kakt de film wat in omdat de gekte, chaos en spanning niet vastgehouden kunnen worden. De film neemt een aantal suffe wendingen en het gespook wil ook niet echt indruk maken. De sfeer begint te verwateren en dan heb je een iets saaiere film voor je netvlies. Jammer want de film was best aardig op weg.

In de finale komt de film weer terug, maar dan is het eigenlijk net te laat. De 40 minuten daarvoor zijn wat taaier en minder interessant. Die details zoals een demonenvriendje van de kinderen zijn ook vervelend ondertussen en de spanning wordt niet altijd even keurig opgebouwd. Toch weet het uiteindelijk een aardig sfeertje te hebben en is het eerste uur gecombineerd met de finale een prima duo. Hier en daar is de film wat dwaas en taai, maar in het algemeen best te doen.

Prima.

Niet veel minder of beter in vergelijking met het origineel die ik best recent zag. Ik meen ongeveer 2-3 weken zelfs, en vandaag was het dan tijd voor de remake. Ik had weinig positieve geluiden gehoord, maar van de remakes die er al zijn is deze zo slecht nog niet.

Vooral (en onverwacht) Reynolds weet de show te stelen. Ik zie hem vaak als lolbroek in beeld, maar om hem nu in een serieuzere rol te zien was nieuw voor me. Ik vond het in ieder geval erg goed uitpakken en dit laat zien dat Reynolds toch echt tot meer in staat is dan enkel grapjes maken voor de camera.

Visueel is het beter dan het origineel. De opening is erg stijlvol en de cinematografie mag er zeker wezen. Het ziet er erg verzorgd uit, maar neigt ook weleens naar het ouderwetse door weleens misplaatste slowmotion beelden erdoorheen te gooien. Zo heb je een moderne remake die toch oud aanvoelt soms.

Een andere combinatie die niet altijd even goed werkt is de gekte van Reynolds en de geesten zelf. Omdat de paranormale beelden vaak niet echt een prominente intrede doen rondom Reynolds voelt de bezetting van Reynolds wat random aan. Paranormale beelden die dan wel weer vaak in beeld komen zijn de geesten, maar of dit nou zo goed is? Ik vond het tamelijk cheesy om die geesten constant zo duidelijk te zien.

Verder ook niet bepaald eng. Een goede sfeer wordt er niet gecreëerd. Dat deed het origineel dan weer beter. Deze film wil niet echt akelig worden en pakt zijn zaken iets te onrustig aan waardoor de engere momenten van wat flauwe scares afkomstig zijn. Dat het af en toe tamelijk bloederig is wil ook niet altijd een meerwaarde hebben.

Het doet wat dingen anders dan het origineel en husselt wat met de volgorde maar duurt uiteindelijk vooral minder lang en is wat strakker. Eng verre van, en de sfeer is niet heel voelbaar, maar visueel een grote vooruitgang en qua vermaak ook erg effectief. Reynolds doet het erg goed, maar ook de overige namen mogen er best wezen. Reynolds eist echter alle ruimte op en neemt hier gretig gebruik van. Ik mag het wel, zo'n gekke rol. Leuk voor het vermaak, maar voor een echt enge horrorfilm zou je naar een ander adres toe moeten.

Middelmatig spookhuis.

De knapste scene op het vlak van cinematografie krijg je binnen deze film eigenlijk al bij de opening te zien, waar er door middel van aardig camerawerk en sterk locatiegebruik een goede sfeer wordt geschept van het huis. De akelige sfeer spat op die manier al snel van de plek af waardoor je als kijker gelijk geïnteresseerd raakt in het verhaal.

Helaas is wat er volgt niet echt iets dat de eerste scene eer aan doet. Regisseur Damiani raakte bij andere spookhuisfilms waarschijnlijk verveeld door de lange introducties, want het bloed spuit hier al binnen 10 minuten uit de kraan. De registers voor het gespook gaan nagenoeg meteen open, en dat maakt een rommelige indruk, ondanks dat het tempo er wel lekker mee doorschiet.

Acteerwerk is best slecht te noemen en de personages maken weinig indruk. Al vanaf het begin is het bekend dat de meest gewone familie ter wereld hier de zaken gaat regelen, en zelfs onder de invloed van demonische activiteit weten ze geen moment echt goede personages te worden. Meer opvulling van het beeld, maar dat is niet bepaald waar een film voor moet gaan.

Buiten wat indrukwekkende en sfeervolle scenes is Amityville II niet veel meer dan een ordinaire en erg luidruchtige spookhuisfilm die een gemiddeld horrorfan waarschijnlijk niet al te lang zal bijblijven. Ik denk dat dit de typische film is waar iemand bepaalde scenes van herinnert, maar verder nauwelijks voor de geest kan halen waar het eigenlijk überhaupt over ging.

Wat aardige stijloefeningen, een aardig vermakelijk verloop en goed camerawerk. Verder een redelijk banale film met lomp gespook en een groot gebrek aan spanning. Het budget dat in de film is gestopt heeft het waarschijnlijk gered. Een minder deel in de erg lange reeks. Wikipedia zegt dat de film wel 22 delen heeft. Dan heb ik nog aardig wat te gaan.

Pulpregisseur Mark Polonia heeft het eindelijk voor elkaar gekregen om het spookhuis naar de ruimte te schieten, zodat het zich kan voegen bij de andere horrorreeksen die hier ook in zijn geslaagd. Alhoewel het een kijkbaarder geheel oplevert in vergelijking met zijn andere films, blijft het nog altijd rotzooi met een ongeïnteresseerde en energieloze uitwerking. Dit keer ook beduidend minder humor aanwezig, iets dat ik persoonlijk een merkwaardige keuze vond gezien het concept. De overdosis aan computereffecten en bijzondere bedreigingen zorgen soms voor vlot vermaak, maar vanuit een objectief oog is dit natuurlijk brolwerk van de bovenste plank met zielloos acteerwerk en graflelijke cinematografie.