Opinions

Regisseur Dustin Ferguson heeft in het verleden slechtere Amityville-films gemaakt, maar dat bekijk ik vanuit een bijzonder vergevingsgezind perspectief. Dit keer wordt er gekozen voor humor boven horror, al draait dat in de tweede helft van de film enigszins om. Kijkers die bekend zijn met deze uitgemolken reeks zullen wellicht al weten dat hier weinig sfeer, spanning of mooifilmerij aan bod komt en het acteerwerk is ook zeker niet iets om over naar huis te schrijven. Het is vooral de absurditeit van het concept (drugs zijn dit keer het behekste voorwerp) dat nog weet aan te slaan. Overigens is dit alweer het derde deel van een aparte tak binnen de reeks, maar het is niet erg als je de eerste twee delen hebt gemist. Ferguson besteedt namelijk zeker een minuut of 10 aan opeenvolgend flashbackmateriaal.

Een aanfluiting, maar dat kan je natuurlijk verwachten als je een film van regisseur Mark Polonia opzet. Volgens mij kan het hem niets schelen wat er precies met zijn projecten gebeurt, zolang hij er maar een stuiver mee kan verdienen. Het levert elke keer een geheel op dat werkelijk niet om aan te zien is, met erbarmelijk acteerwerk en lamzakkerige horroreffecten. Het inhoudelijke verhaal slaat verder ook nergens op en de humor die door het geheel wordt gemixt is vooral storend. In de verste vertes kan je een glimp opvangen van een zekere creativiteit, maar dat raakt snel achter een hoge en dikke muur eenmaal de uiterst goedkope productiekwaliteit naar voren wordt geschoven.

Zeer ondermaats deel in de ellenlange Amityville-reeks, maar wel eentje die door wat aparte momenten boven de rest van het prutswerk uitsteekt. Ik moet bekennen dat de setting me dan ook aanzienlijk meer aanspreekt. Dit keer geen gezin dat een huis bewoond waar het spookt, maar een familiebijeenkomst die snel escaleert. Het is een gegeven dat me meer motiveert geïnvesteerd te raken in deze wereld, al is dat soms moeilijk vanwege het erbarmelijke acteerwerk. Geen spanning of sfeer die de moeite waard is, wel een opvallende finale waarin de vader zijn familie uitmoordt met een jachtgeweer. Het geheel duurt bovendien enkel 66 minuten, waardoor het een ideaal en snel tussendoortje is. Je bent het uiteraard binnen no-time vergeten, maar ik vond het net wat interessanter dan het andere goedkope werk binnen de "tweede reeks".

Eerlijk is eerlijk, regisseur Thomas J. Churchill loopt zijn medecollega's binnen deze reeks vooruit. Uiteraard zegt dat vooral veel over de concurrentie, maar toch was het fijn om een Amityville-film te aanschouwen die voor de verandering wat makkelijker uit te zitten valt. Vooral de opzettelijke poging om daadwerkelijk gebruik te maken van praktische effecten is fijn, daarnaast is het acteerwerk niet eens zo heel onuitstaanbaar. Uiteraard gaat dat gecombineerd met een idioot verhaal, een saaie visuele vormgeving en een ontzettend kale inrichting waardoor het niettemin nog altijd een erg laag niveau kent. Mijn enigszins positieve commentaar mag niet verbloemen dat het nog altijd met weinig inspanning geregisseerd is, maar ten opzichte van de andere rommeltjes valt dit nog te doen.

Regisseur Daniel Farrands dirigeerde voor deze film enkel documentaires over horrorreeksen, dus wellicht dat hij doelbewust een compleet andere richting koos. Om dan meteen met Amityville aan de haal te gaan is dan ook een gewaagde keuze, aangezien deze serie allang niet meer bekend staat vanwege haar uitzonderlijke kwaliteiten. Niettemin kan ik de motivatie respecteren, ondanks dat Farrands duidelijk uit was op het vertellen van fictie. De film oogt relatief sfeervol en de opbouw kijkt prima weg, bovendien wordt er door de castleden meer dan degelijk geacteerd. Alhoewel de boel nooit kan ontpoppen tot een nagelbijter blijft het dus wel vermaken, waarmee The Amityville Murders meteen een voorsprong kent ten opzichte van de andere delen. Het mist echter wat afwerking op het visuele vlak (te veel lelijke computereffecten) en de finale zorgt simpelweg niet voor de benodigde kers op de taart. Elke verklaring met betrekking tot het bronmateriaal wordt daarnaast afgeschoven op paranormale invloeden en dat was naar mijn inzien te makkelijk, maar de 98 minuten gingen niettemin vlot voorbij.

Ach.

Nog een toevoeging aan de Amityville-reeks, die ooit als ordinaire spookhuisfilm begon. Toen was het kwalitatief nog wel aardig. De beelden waren zelfs nog weleens spannend en het was ook een totaal andere film dan alles wat 20 tot 30 jaar later uitkwam. Tegenwoordig is het vooral een excuus om goedkope rommel te marketen.

The Amityville Theatre is daarin niet echt anders, want het is vooral een nogal ellendige boel. Een aantal kinderen die allemaal stuk voor stuk slecht acteren wandelen met hun saaie persoonlijkheden een verlaten bioscoop in. Alhoewel het conceptueel gelukkig geen gebeuren is dat zichzelf naar de letterlijke ruimte beweegt, weet het gegeven nooit echt te prikkelen.

De bioscoop kent wat sfeervolle beelden. Vond vooral de droomsequentie met de paars getinte entertainmentzaal een geslaagde scene, maar buiten die schaarse hoogtepunten is dit vooral een vermoeiende zit. Ook een nogal kaal gedecoreerde zit trouwens, want visueel zit er werkelijk niets bij dat leuk wil zijn. Ook de bedreigingen of geesten of whatever voelen ongeïnspireerd aan.

Ondertussen moet de liefhebber hopelijk weten dat de recentere films nog weinig te maken hebben met waar het ooit begon. Het zou je maar overkomen, een iconische en beruchte misdaad die uiteindelijk eindigt in een filmuniversum met wel 30+ films die allemaal van slechte kwaliteit zijn. Deze film doet het allemaal geen eer aan, en markeert zowat alle minpunten af die goedkope rotzooi als deze kan hebben. Makkelijk te skippen dus.

De eerste helft kijkt nog redelijk weg omdat regisseur Calvin Morie McCarthy een oprechte inspanning lijkt te geven binnen het creëren van dreigende sfeer, maar eenmaal het laatste halfuur aanbreekt is het toch weer ouderwets klokkijken geblazen. Het acteerwerk is uiteraard onder de maat en de personages kennen geen enkele interessante eigenschap, dus alle dramatiek die bij het geheel komt kijken heeft dan ook vanzelfsprekend weinig effect. Het is dat er soms wat wordt geknutseld met computereffecten en spanningsopbouw, anders was dit zoveelste werkje binnen de reeks een nog grotere worsteling om doorheen te komen.

Voor de verandering komt er een regisseur opdagen die zijn Amityville-film juist niet serieus neemt, maar volgens mij was het voor Bobby Canipe Jr. vooral een excuus om zijn gebrekkige inzet goed te praten. Menig geïnteresseerde zal ook moeten weten dat Jack the Ripper enkel 10 minuten in beeld is en weinig anders doet dan banale onzin lullen en off-screen moorden plegen. De (letterlijke) aankleding en het visuele vlak ogen derdehands en het acteerwerk is beneden alle peil, maar het feit dat de film regelmatig de vierde muur doorbreekt zorgt voor enige onvoorspelbaarheid. Het gevoel dat de makers liever iets met aliens hadden gemaakt heerst sterk, want regelmatig wordt het gebeuren onderbroken voor een grapje met betrekking tot het buitenaardse.

Regisseur Thomas J. Churchill speelt leentjebuur bij John Carpenter door het concept van Assault on Precinct 13 min of meer volledig over te nemen. Uiteraard is dit een Amityville-film, dus kan je rekenen op een compleet andere en minder reële bedreiging. Tot mijn verbazing kijkt het echter best degelijk weg, met genoeg interessante situaties en een enigszins onvoorspelbaar verloop. Niettemin weet Churchill zich geen enkele raad met sfeerzetting en/of spanningsopbouw, waardoor je wel zonder enig gevoel zit te kijken. De weinig energieke vormgeving helpt daar bovendien in negatieve zin aan mee en de constante nieuwsonderbrekingen vervelen al snel, maar de speelduur ging een stuk vlotter om in vergelijking met de andere films binnen dit universum.

Vogelverschrikkers heb ik altijd een apart fenomeen gevonden en in het verleden werd ik positief verrast door dit concept binnen goedkope horror. Er was dus goede hoop aanwezig voor Amityville Scarecrow, maar uiteraard had ik achteraf beter moeten weten. Het merendeel bestaat uit een drietal slecht acterende en oninteressante dames die achterna worden gezeten door een evenzeer oninteressante bedreiging. Vrijwel alles binnen deze film oogt dan ook saai, van de kale locatiekeuzes naar het complete gebrek aan een imposante sfeerzetting. Het is dat regisseur Jack Peter Mundy tussendoor nog wat uitprobeert met computereffecten en muziek, anders was er al helemaal geen doorkomen aan.

De meest merkwaardige eigenschap van Amityville Scarecrow 2 is dat het niet de enige sub-reeks vormt binnen dit universum. Dat zijn de dingetjes waar je achter komt als je besluit een aanzienlijk deel van dit pulpgebeuren te bekijken. In ieder geval valt het op dat regisseur Adam Cowie en scenarist Craig McLearie erg geïnteresseerd zijn in dramatiek. De volledige film wordt overladen met allerlei dun gezever en eindeloze dialoogscenes die geen moment aan weten te slaan. Het gepraat neemt zo'n aanzienlijk deel van het totaalplaatje in beslag dat er eigenlijk amper meer de tijd wordt genomen voor de finale, die volledig wordt afgeraffeld. De vogelverschrikker ziet er wat beter uit en de acteurs zijn best capabel, maar uiteindelijk blijft het nogal saai gegriezel.

Onderdeel van de Amityville-reeks, maar met iets meer gedachtegang naar de uiteindelijke inhoud. Niet dat regisseur Michael Angelo of scenarist Amanda Barton overigens in de buurt komen van originaliteit, maar het loopt net wat logischer dan soortgelijke onderdelen in deze reeks. Jammerlijk is dat de acteurs met het ogenschijnlijk minste talent altijd naar de voorkant worden geschoven, waardoor de minst boeiende personages steeds in de spotlight komen te staan. De dramatiek op de zijkant is verder vooral uitgekauwd, de plotwendingen zitten tegen het idiote aan en qua special effects wordt er het een en ander ondernomen, maar nooit op een impactvolle manier. Sommige horrorreeksen hebben drastisch een nieuwe inslag nodig, maar deze heeft vooral de oude formule nog een keer nodig. Elke keer proberen een volslagen achterlijk concept naar de voorgrond te bewegen heeft geen zin, al helemaal niet op de banale manier van The Amityville Terror. Het huis op de poster wordt overigens nergens in gebruik genomen.

Schaamteloos brolwerk met geen greintje passie erin verwerkt. Nu is de Amityville-reeks al voor een lange tijd niet de meest noemenswaardige naam geworden, maar regisseursduo Will Collazo Jr. en Julie Anne Prescott maakt het wel heel bont. Slecht acteerwerk, een half uitgedacht verhaaltje en een geheel kwartier dat wordt gespendeerd aan random mensen die op televisie wat scriptjes oplezen, vormen de boventoon. Dat laatste lijkt overigens gedaan te zijn als initiatief om deze film de financiële middelen te geven, waarmee mensen kunnen betalen om een klein rolletje te krijgen. Het is bij vlagen echt schrijnend hoe weinig gevoel deze film weet op te wekken, zonder meer een van de mindere kandidaten binnen dit ondermaatse universum.

Je moet natuurlijk wat als iedere deelnemer van een bepaald filmuniversum heel erg op elkaar gaat lijken. Regisseur Tim Vigil vind een tegengif door er een soort anthologie van te maken. Het merendeel van Amityville Vampire bestaat namelijk uit een stelletje dat elkaar in de auto wat enge verhalen vertelt, waardoor de bijbehorende variatie best een verrassing bleek. Elk stukje heeft namelijk een compleet ander concept en dat was best fijn. Uiteindelijk komt alles bij elkaar binnen de finale, maar die wordt zo rommelig gedirigeerd dat het nauwelijks uit te zitten valt. Daarbij komt (uiteraard) nog erbarmelijk acteerwerk, dommige humor, slordig opgebouwde spanning en zeer goedkope effecten, maar het is nog altijd beter dan enkele andere films binnen deze reeks. Overigens was Vampire oorspronkelijk bedoeld als een eigen dingetje, maar ze dirigeerde nog even snel een bijpassende openingsscene en plakte er vervolgens Amityville op. Zo snel kan het gaan binnen dit soort films.

Regelmatig wijken langgerekte horrorreeksen steeds meer van de basisformule af en A New Generation vormt daar als zevende deel geen uitzondering op. Ondertussen zijn we op het niveau belandt waarin het oorspronkelijke spookhuis enkel in visioenen en spiegelbeelden verschijnt, dus veel gegriezel zal de liefhebber op dat vlak niet beleven. Het eerste halfuur van deze film is niettemin best vermakelijk, vooral omdat Julia Nickson best degelijk acteert. Spijtig dat ze na een halfuur alweer om zeep wordt geholpen en dan krijgt Ross Partridge vervolgens de voorkeur. Al snel daarna verzandt de film in een soort psychologische karakterstudie, maar niet eentje die ergens boeiend wordt. De flashbacks rekken de tijd op en de horror blijft opvallend beperkt, pas helemaal in de laatste 10 minuten komen de noemenswaardige momenten weer voorzichtig om de hoek kijken. Je roept natuurlijk moeilijkheden over jezelf af wanneer je een horrorfilm sterk laat leunen op acteurs/actrices die niet zo best staan te acteren.

Regisseur Steve White dirigeerde maar één film in zijn loopbaan en hield het daarna voor gezien vanuit de productiestoel. Het heeft er alle schijn van dat de Amityville-reeks langzamerhand een geheel werd waar men per film gewoon even kon voelen hoe het is om regisseur te zijn. In ieder geval sluit dit ondertussen achtste deel naadloos aan bij het gemiddelde niveau, alleen dit keer dus een poppenhuis als voorwerp waar de geesten in ronddwalen. Ook Amityville haard, Amityville voodoopop, Amityville piñata en Amityville zombiepapa passeren nog even de revue om de boel op te leuken, maar alle bombarie verhult niet dat de inhoud echt een onbeschrijfelijk grote rommel is. De slotfase gaat dusdanig ver over de top dat zelfs de 90s-cheese geen charme meer kent, maar het explosieve verloop is niettemin vermakelijk en het gespook is in volle toeren aanwezig. Er gebeurt echt van alles in deze film, maar het chaotische scenario bewijst dat de remake broodnodig was om weer wat daadwerkelijke kwaliteit terug te roepen. Het is voor mij overigens de eerste keer dat ik binnen een film minutenlang dezelfde ontploffing zie.

Regisseur Dustin Ferguson dirigeert een eigen vervolg op een onofficieel vervolg, maar waar de voorgaande film nog enigszins vermakelijk uit de hoek kwam is Evil Never Dies vooral brolwerk. Een geheel waarin de beste scenes voortkomen uit herhalingen van voorgaande projecten die niets met deze film te maken hebben. Ferguson voegt daarnaast een ongekende hoeveelheid aan dramatiek toe die nietszeggend uitpakt, evenals een grote boel aan onovertuigende praktische effecten. Qua structuur wisselt de film verder constant tussen irrelevante perspectieven die het serieus voor elkaar krijgen een film onder de 75 minuten uitgerekt te laten aanvoelen, met name de onzin met de clown pakt uitermate infantiel uit. De volledige aankleding van het gebeuren laat mij als kijker geloven dat de regisseur met het vorige deel vooral per ongeluk oprecht verteerbaar vermaak afleverde. Het enige dat dit soort films ondertussen gemeen hebben met de klassieke reeks is dat er in elk prulletje wel een nieuw behekst voorwerp komt opdagen, in dit geval een gedecoreerd aapje.

Sommige regisseurs hebben wel de passie, maar niet de aanleg voor het vak. Andere regisseurs hebben hier echter gewoon niets te zoeken moeten domweg van dergelijk materiaal afblijven, waaronder Chuck Morrongiello. Amityville: Mt. Misery Rd is een belabberde, uiterst amateuristische puinhoop geworden die vooral lijkt te dienen om het ego te strelen van de makers. Een voorbeeld zijn een aantal nogal aparte muzieknummers die (zeer letterlijk) reppen over het aantrekkelijke lichaam van de vrouwelijke protagoniste. Verder lijkt elke scene volslagen nergens op en duurt het welgeteld 45 minuten voordat de hoofdpersonages zich überhaupt in de locatie bevinden die de titel aangeeft. Vervolgens word je als kijker opgezadeld met een halfuur aan nietszeggende en lelijk gedirigeerde beelden waarin je constant iemand door een onoverzichtelijk bos ziet rennen, het gaat werkelijk helemaal nergens over. Morrongiello doet een serieuze gooi naar het maken van de slechtste film binnen deze uiterst goedkope reeks en met deelnemers zoals Mark Polonia is dat een behoorlijke prestatie.

Vijf jaar na de vorige found footage in Amityville dirigeert regisseur Henrique Couto met No Escape een nieuwe editie naar voren, maar net zo brak en stompzinnig als de voorganger. Deze film is echter een combinatie van archiefbeelden en een hedendaagse geestenjacht, waarvan enkel de eerstgenoemde enigszins uit de verf weet te komen. Dat is vooral te danken aan het zeer enthousiaste acteerwerk van Julia Gomez, alhoewel haar ontwikkeling niet bepaald speciaal wordt afgewerkt. Het is in ieder geval voldoende voor een sympathiek hoofdpersonage, want van de horror kom je bij deze film echt niet aan je trekken. Voorspelbare, saai uitgewerkte angstmomenten zoals wat schaduwen op de muur en geluiden in de verte, alleen nergens op een fatsoenlijke of dreigende manier uitgewerkt. Gedurende de ontknoping gaat het finaal mis en leken de scenaristen vooral hopeloos naar een uitweg te zoeken. Het vormt al bij al wederom een makke toevoeging aan een reeks die vanwege dit soort merkwaardige fratsen door de liefhebbers amper serieus genomen wordt.

Ik hoopte dat deze herziening me een kleine traktatie zou opleveren nu ik me door alle voorgaande delen heen heb gezet, maar het eindresultaat werd er achteraf enkel minder op. Voordelig is wel dat de relatie tussen Bella Thorne en Cameron Monaghan een originele horrorinsteek oplevert en bovendien wordt versterkt door het degelijke acteerwerk van beiden, jammer genoeg leek Jennifer Jason Leigh er alleen absoluut geen zin in te hebben. Problematisch aan deze heropleving van de reeks is dat er geen geslaagde vorm van spanning wordt opgeroepen, waardoor je als kijker vooral wacht totdat er iets noemenswaardigs is gebeurd. De dramatische inslag kan de film namelijk niet dragen en de achterliggende legende is dermate uitgekauwd dat ook dit niet bepaald een filmische meerwaarde levert, waardoor de conclusie dat regisseur Franck Khalfoun duidelijk niet de juiste man voor deze film was alleen maar wordt versterkt. Links en rechts nog een redelijke opbouw, maar vaak genoeg teniet gedaan door de belabberde uitwerking van het paranormale. De film raakt een wat wildere toonzetting eenmaal de finale aanbreekt, maar het is niet genoeg om deze ietwat zoutloze remake te laten excelleren.

Je moet behoorlijk vergevingsgezind zijn om dit vierde deel in de reeks nog enigszins te kunnen waarderen, want de concepten die hier uit de doeken worden gedaan zijn wel heel dwaas. Waar sommige horrorreeksen de boel tegen het vierde deel aan naar de ruimte sturen, besluit Amityville gewoon lekker een behekste lamp in een ander huis te plaatsen en daar een film omheen te breien. Uiterst eenvoudig bedacht en het levert in ieder geval een behoorlijk lompe film op met zeer ondermaatse acteerprestaties. Enkele scenes tussendoor waarin er flink wordt gespookt zijn nog de moeite waard, maar toen die kleine snotaap eenmaal bezeten raakte van een lichtgevend voorwerp wist ik als kijker wel hoe laat het was. De horrorelementen worden verder op een idiote manier uitgewerkt en inhoudelijk staat de boel op instorten, zo heb je bijvoorbeeld een gezin dat hulp krijgt van een priester, om uiteindelijk die lamp gewoon collectief uit het raam te gooien. Hadden ze dat niet eerder even zelf kunnen doen? Regisseur Sandor Stern dirigeert een wanhopige poging om een steeds minder effectieve reeks nieuw leven in te blazen, maar zakt behoorlijk door de ondergrens.

Door middel van valse marketing probeert regisseur Carlos Ayala liefhebbers te grijpen om zijn kwaliteiten aan te kunnen tonen, want met Amityville heeft dit weinig te maken. Sterker nog, dit begrip wordt geen enkele keer benoemd in het script. Where the Echo Lives bevat niettemin een aantal opvallende insteken, met een sfeervolle locatie en een handjevol potentieel spannende momenten. Helaas worden die grotendeels voortijdig afgekapt door Ayala, die verder heel lang bezig is met totaal onbelangrijke zaken. De speelduur wordt opgerekt door middel van scènes die niet veel meer tonen dan Sarah McDonald die eten uit de koelkast pakt, gaat hardlopen, wat internetpagina's afzoekt en af en toe een familielid ontmoet. Deze oninteressante lus gaat vervolgens bijna een uur lang door, om uit te komen bij een onopvallend paranormaal onderzoek met betrekkelijk weinig spanning.

Deprimerend vormgegeven film over een seriemoordenaar, alleen door regisseur Uwe Boll op geen enkel vlak voorzien van iets noemenswaardigs. In alle opzichten wordt er gebruik gemaakt van clichématige aankleding om het hoofdpersonage memorabel te maken, maar effect heeft het alleen niet. Niettemin gaat de boel meteen los gedurende de opening, om daarna meteen op het rempedaal te trappen. In een onvoorstelbaar saaie scene die eindeloos lijkt te duren volgen we random beelden op een televisiescherm (een afwisseling tussen porno, exploitatie en dierenleed) waarop een gewelddadige finale volgt. Het had bijzonder schokkend kunnen zijn, maar het incompetente knip-en-plakwerk evenals de uitermate saaie invulling van het hoofdfiguurtje maken het vooral tot een lange zit.

Het regiedebuut van regisseuse Danielle Harris bevat een aantal sterke scenes naar het einde toe, maar komt uiteindelijk om in de goedkope opmaak van de film. Among Friends steunt dan ook op de castleden, waartussen vooral AJ Bowen het goed doet. In principe is deze film niet veel meer dan een lang uitgerekt spel. Leuk bedacht, maar zeer beperkt uitgewerkt. Alle logica doet er absoluut niet toe, waardoor je als kijker geen moment overtuigd raakt dat de hoofdpersonages zich daadwerkelijk in gevaar bevinden. Eenmaal de aanloop voorbij is escaleert de boel ook wel erg snel, waardoor er van een zekere spanning eigenlijk geen sprake is. Gelukkig is de finale een degelijke afsluiter en mag de hallucinatie (met cameo's van Michael Biehn en Xavier Gens) er absoluut wezen.

Onredelijk slecht. Een film die leunt op het concept waarbij een dodelijke ziekte is uitgebroken en enkele overlevenden het met elkaar moeten uitzoeken. Worsey had denk ik al vroeg door dat het met de horror van de film niets zou worden en besloot daarom maar extra in te zetten op de zwaardere, dramatische toon van de film. Het resultaat is een onbegrijpelijk vermoeiende film, eentje die eigenlijk nergens een professionele voetnoot kan maken. Het acteerwerk is ver ondermaats, maar ook de wat simpele regie weet te weinig potentie te benutten. Gooi daar nog een halfbakken mix op tussen diverse horrorconcepten en camerawerk dat ik zelf op een vrije middag na had kunnen bootsen, en je hebt Among the Living. Ik zal nooit kunnen begrijpen dat je als regisseur tevreden kan zijn met dit soort projecten. Je zou maar doorbreken en er dan aan worden herinnert dat je dit hebt gemaakt als beginsel.

Goed.

Maar echt briljant vond ik het niet, niettemin wel de beste van de trilogie geregisseerd door Iñárritu. Als regisseur heeft hij een aardige balans weten te vinden in het combineren van sterke verhalen met een aantrekkelijke visuele look. Hij weet ook heel goed hoe hij de aandacht maximaal kan vasthouden, door direct met een intense scene te openen.

Met Amores Perros volgen we weer een aantal personen die allemaal tegen ongeluk en hoop aanlopen, waarbij honden ook een centraal thema vormen. Niet zo moeilijk te raden, want "Hondse liefde" is tenslotte de titel van de film. Zodra er dus honden op komen dagen lijkt het me vanzelfsprekend dat er een diepliggende boodschap aanwezig is, en die wordt keurig verwerkt.

Jammer genoeg komt de film nooit boven het niveau uit van het eerste uur. Vond het verhaal rondom de jongens verreweg het meest intrigerende stuk. Daar lijkt ook het meeste aandacht naartoe te gaan, want de andere verhaaltjes lijken vooral toevoeging te zijn. Bij lange na niet zo sterk uitgewerkt als het eerste verhaal ook, en dat was jammer want er wordt veel potentie benut in het eerste uur.

Qua stilering moet het je ding zijn. Er wordt snel geknipt, geplakt en gemonteerd. Iñárritu weet daarmee knap de druk en spanning te verhogen, al heel vroeg in het verhaal. Vervolgens weet de redelijk rauwe en lompe stijl van de film ook keurig te boeien, al weet het vooral effect te hebben op het eerste verhaal dat een stuk duisterder opgezet is dan de andere verhaaltjes.

Leuk dat ze elkaar raken, maar het vermengen van de verhalen zal niet al te veel tijd hebben gekost vrees ik. Niettemin was het een boeiende film waarvan de lange speelduur slechts enkele keren gevoeld wordt. Een aantal indrukwekkende beelden en een pakkende stijl, Iñárritu weet erg goed waar hij mee bezig is en gaat daar vol voor. Ik mag het graag zien, maar een meesterwerk vind ik het niet.

Wel ok.

Maar niet meteen bijzonder. Alhoewel dit toch wel Maas zijn beste tijdperk was weet zijn Amsterdamned me niet volledig te overtuigen. Er zitten zeker wel een paar wat bekendere en sterkere scenes in, zoals de bekende achtervolging op de gracht.

Maar het verhaal is niet erg sterk. Huub Stapel krijgt een vrij slecht script maar voert dit toch wel keurig uit. Monique van de Ven is alweer veel minder en staat er volgens mij alleen voor haar uiterlijk. Voor de rest is het visueel wel oké, al zie je dat het een vrij oude film is.

Ik heb me hier redelijk mee vermaakt, duurt ook eigenlijk veel te lang. Begin was veel sterker dan het tweede deel, De vrouw die ondersteboven tegen de boot hangt is de beste scene vind ik. Een beetje een typische Dick Maas film, niet slecht, niet meesterlijk.

Regisseur Dick Maas is wellicht de effectiefste maker van popcornfilms binnen Nederland, want ook Amsterdamned II is goed in het vermaakt houden van zijn kijkers. Dat neemt niet weg dat deze film zeker gebukt gaat onder een aantal vervelende obstakels, vooral qua logica. De hele finale en bijbehorende verklaring zijn bijvoorbeeld zo absurd dat je er niet meer omheen kan. De onthulling zal bovendien vrijwel elke kijker teleurstellen vanwege de grootse voorspelbaarheid en totale ongeloofwaardigheid. Toch komt Maas aanzetten met een aantal knap in beeld gebrachte momenten, genoeg excentrieke personages, een uitstekende terugkeer van Huub Stapel en genoeg actievolle momenten om verveling actief tegen te gaan. Het overdoen van de befaamde achtervolging is echter een domper, vooral omdat de montage hier niet echt mee wil.

Een dalende lijn.

Amusement kwam tamelijk recent pas om mijn kijklijst, maar ik had er al langer van gehoord. Die clown is onder de horrorfans misschien wat bekender, maar ik zette de film voornamelijk pas later op mijn lijst omdat ik de titel vergeten was. Gelukkig was ik hem dankzij een top-10 video weer te weten gekomen.

De film begint met een leuke sequentie, "Shelby". Meteen voor mij ook de leukste dankzij het snoeiende tempo. Wel een wat afgeraffeld gebeuren, maar vooral erg entertainend. De tweede, "Tabitha" is waarschijnlijk het bekendste stukje en kent wel zijn momenten maar ik vond Shelby toch leuker. De derde ben ik vergeten qua naam, maar die vond ik ook best grappig.

Op het eerste gezicht lijkt het op een soort anthologiefilm maar uiteindelijk, en ik plaats het niet tussen spoilers want de omschrijving geeft het al zo'n beetje aan, komen de verhaaltjes samen en dat is het punt waarop het mis gaat. Waar de losstaande verhaaltjes vooral vermakelijk zijn is de slotfase vooral rommelig, chaotisch en saai.

Acteerwerk is wel oké. De dames spelen best leuk. De killer is ook een aparte verschijning, maar het voelt aan alsof O'Donnell toch een wat unieke touch mist. Hij is gewoon niet zo creepy of eng. Wel grappig hier en daar, maar ergens mist toch wat en ik kan mijn vinger er niet helemaal op leggen.

Visueel is het allemaal redelijk TV-achtig en eng is het ook allemaal niet. De eerste helft moet het vooral van het vermaak hebben en minder van de kwaliteit. De tweede helft en ook de film zelf voelen erg gehaast en chaotisch aan. Alles moet met zo'n vaart verteld worden waardoor je niet echt een band kan opbouwen met een personage. Alles gaat daarnaast zo vlug dat het je als kijker weinig uitmaakt wat er eigenlijk gaat gebeuren.

Veel meer heb ik eigenlijk niet te zeggen over de film. Leuke losstaande verhaaltjes, wanneer ze samenkomen vind ik het een stuk saaier en suffer. De film ontkomt niet aan de chaotische en gehaaste aanpak. Gelukkig ligt het entertainmentgehalte erg hoog en het duurt daarnaast ook niet lang, dus je komt er wel makkelijk doorheen.

Mwa.

Ondanks de ultiem slechte recensies vond ik dit nog een redelijk project. Grote slangen zijn tegenwoordig met alle SyFy producties totaal niet origineel meer natuurlijk. Vooral Lopez in een hoofdrol brengt je in de twijfel. Ook Voight in een nogal bijzondere rol.

Uiteindelijk vond ik ondanks dat het acteerwerk niet eens zo beroerd. De slang zelf vond ik eigenlijk ook best prima gemaakt. De film faalt alleen op spanning. Nergens wordt de film spannend of meeslepend, waarmee het soms niet altijd even boeiend is.

Uiteindelijk gewoon een redelijk project, maar in het genre is het niet erg goed.