Opinions

Zelfbewuste, maar brave Amerikaanse komedie waarin Jack Black en Paul Rudd vooral hun eigen ding doen. Regisseur Tom Gormican hoeft zelf buiten het script om weinig toevoeging te leveren, want de acteurs zijn veruit de meest intrigerende aspecten van Anaconda. Fijn ook dat er op een creatieve manier met dit soort reboots wordt omgegaan, wat toch een element van verrassing brengt. Spijtig genoeg houdt het daar wel zo'n beetje mee op. De spanning komt nooit van de grond, de slang ziet er veel te geanimeerd uit en de humor blijft spijtig genoeg te flauw om grappig te zijn. Hierdoor wil Anaconda best entertainen, maar nergens echt overtuigen.

Een klein beetje vooruitgang.

Als ik dit deel naast deel 1 hou vind ik deze toch wel echt de winnaar. Alhoewel het verschil wellicht niet groot is, is dit waarschijnlijk wel het laatste deel geweest voordat de films in SyFy-feestjes veranderde. Die delen heb ik nog niet gezien, maar als ik die beelden zie kan ik die conclusie wellicht al trekken.

De cast is in ieder geval geen verbetering. Het eerste deel kampte met bekendere namen die relatief ridicule personages speelde, dit deel kent onbekendere namen die iets "normaler" spelen maar qua acteerkracht niet beter zijn. Ik zie allemaal stijve koppen en weinig uitdrukkingen helaas. Vooral Messner en Marsden leken wel botox te gebruiken.

Voor de rest is het allemaal iets bloederiger en "spannender" dan het vorige deel, die een 12+ op de kijkwijzer kreeg. Daar is verandering aan gebracht in dit deel, maar de spanningsboog wil nog steeds niet lukken. Het is nergens echt eng en de jungle had ook iets spannender gemogen.

Het blijft gelukkig wel vermaken. De boottocht is weer een klein half uurtje aan kostelijk vermaak, en ook het avontuur daarna en de algemene feeling breken goed door. Er gebeurd veel en vooral genoeg, en de film geeft ook ruimte aan andere gevaren ipv constant grote slangen aanvallen. Bovendien duurt de film niet al te lang waardoor je er als kijker weer lekker snel doorheen bent.

De slangen zijn redelijk geanimeerd, maar de bewegingen slaan de plank mis. De snelheid van die slangen laten zien dat de CGI toch nog niet echt up to date was. Jammer, want als ze normaal door de jungle slungelen zien ze er eigenlijk wel weer degelijk uit. Maar het blijven helaas niet de spannendste dreigingen uit de filmhistorie.

Tot slot kent de film een aantal slordige montage momenten, maar in zijn algemeenheid is het een leuk anderhalf uur aan vermaak. Iets grootser dan het vorige deel en vooral wat meer horror, maar heel veel verbetering is niet te bekennen. Toch verkies ik deze omdat deze net wat meer ballen heeft om echt tot grootse dingen over te gaan.

Schattig.

Anastasia was een kinderherinnering van mij eigenlijk, en dat soort films ga ik tegenwoordig toch wel met een twijfelachtige mindset in. Vroeger kan ik me herinneren dat ik met grote ogen braaf het verhaal mee aan het volgen was, maar nu vind ik het vooral een nostalgische ervaring die best onderhoudend weet uit te pakken.

Misschien dat de animatie her en der wat verouderd is, maar in het algemeen is het technisch nog best indrukwekkend te noemen. De omgevingen en achtergronden worden magistraal getekend. Er wordt een best magisch geheel van een bestaande wereld gecreëerd die altijd wel weet te boeien. Al vanaf het begin voel je aan dat er daadwerkelijk wat liefde naartoe is gegaan.

Leuke invulling van de personages ook. Niet bijster origineel uiteraard, maar wel charmante verschijningen die enkel door het gebruik van de stem al chemie hebben. Er worden behoorlijk wat goede keuzes gemaakt om de film mee in te spreken. Bekende acteurs, dat wel, maar met genoeg eigenzinnigheid ingesproken om geen enkel personage in de vergetelheid achter te laten.

Verrassingen waren het einde en dat de film soms actief probeert zich te onderscheiden van soortgelijke films. Niet dat het echt een geheel eigen ding is, maar ik voelde de film op sentimenteel vlak een stuk meer dan soortgelijke films. Waarschijnlijk één van de weinige films waarin het zogenaamde wij-moeten-uit-elkaar moment echt werkte. Blijft toch altijd weer leuk om te zien.

Ik vond het een aangename en plezierige ervaring. Hier kunnen tegenwoordige Disneys nog wat van leren, want het geldwolvengehalte heerst hier pakweg een heel stuk minder dan die ongeïnteresseerde nieuwere films. Overigens is een punt van kritiek vanuit mijn kant wel dat het verhaal rondom de schurk erg onbevredigend wordt uitgewerkt en de laatste confrontatie behoorlijk snel over is. Een schurk kan je eigenlijk te moeilijk verwaarlozen in films als deze. Verder een lieve film.

Ridicuul.

Anatomie leek op voorhand een film die erg makkelijk kan inspelen op de angst die veel mensen hebben voor het ziekenhuis, en ik zou liegen als ik beweer dat ik zelf niet een beetje ongemakkelijk wordt als ik zo'n complex binnenloop. De eerste 20 minuten van de film leken dat ook te beseffen, maar daarna gaat het snel mis.

Potente is een aardig bekend actrice onder enkelen, maar dit soort rollen zullen wel de betekenis zijn waarom ze op de dag van vandaag niet meer in echt goede dingen kan verschijnen. Dom geacteerd in een rol die te veel van haar vraagt. Wanneer er een traan wordt verwacht komt er een soort kluchtprestatie uit. Ik zat met stijgende verbazing naar haar te kijken naarmate de film vorderde.

Verder kan de film profiteren van wat nare en gruwelijke beelden in het begin waar het nog niet in duidelijk wordt waar de film heen gaat. Het gebrek aan een donker randje is de film dan vergeven, maar eenmaal de film zichzelf langzaam bloot begint te geven daalt het niveau aanzienlijk. Uiteindelijk leek het namelijk of ik naar een klucht aan het kijken was.

Naarmate de film vordert verliest het zichzelf en komt het over als een sportauto die in volle vaart tegen een boom klapt. De wendingen en beslissingen worden ridiculer en belachelijker. Toen ze aan kwamen zetten met Nazi-achtergronden en sektes met die gekke zwarte doeken kon ik het nergens serieus meer nemen. Het leek wel alsof ik tijdens de helft per ongeluk op een andere film had gedrukt. Als er dan ook nog wordt verwacht dat ik het serieus ga nemen kon ik er helemaal niets meer mee.

Een eigenzinnig en effectief concept wordt in een soort Hollywood-sausje gebraden die de tweede helft volledig om zeep helpt. Anatomie is uiteindelijk gewoon een klucht die zijn opgebouwde geloofwaardigheid volledig verliest. Punten voor enkele gruwelijke en nare scenes tijdens het eerste halfuur die best effectief waren. Daarna kiest de film voor een richting die niet te verdedigen valt. Wat een zonde.

Rechtbankdrama met uitstekend acteerwerk van alle castleden, maar aan de andere kant veel te uitgesponnen en bekend. Regisseuse Justine Triet laat vooral de inhoud het woord doen en voegt achter de camera niet veel toe, buiten een aantal betrokken camerabewegingen en doeltreffend koude setpieces. Op visueel vlak oogt Anatomy of a Fall te droog en onopvallend, maar gelukkig wint het kracht door de overtuigende wisselwerking tussen Sandra Hüller en haar medecollega's. De ruzies gaan door merg en been, daarnaast wordt het mysterieuze karakter best aardig in leven gehouden. Het jammerlijke is dat de melodramatische kant duidelijk voorrang krijgt en dat valt binnen een totale speelduur van 151 minuten te zwaar. De uiteindelijke ontknoping is simpelweg niet bevredigend genoeg voor zo'n lengte, maar het valt niettemin goed op te maken waarom deze film prijzen in de wacht wist te slepen.

Vervolg.

Ik was niet de grootste fan van het eerste deel, maar dat is ondertussen weer een jaartje of 2 terug, dus misschien is mijn gevoel voor humor wat anders geworden. Dat leek tijdens dit tweede deel ook even het geval te zijn, maar uiteindelijk begint de film een beetje te vervelen, en dan is een speelduur van 113 minuten wel echt te lang.

Ferrell, Carell, Rudd en Koechner hebben het allemaal duidelijk naar diens zin en je merkt al snel dat de film waarschijnlijk een groot feest was om te maken. Er zitten een hoop scenes in deze film die een stuk te duur zijn voor dit soort komedies, maar daardoor wel behoorlijk leuk zijn. Zeker de finale en een bepaalde scene met een bus en een bowlingbal steken er bovenuit.

Verder kent de film een aantal aardige grappen die genoeg droogheid bevatten om me aan het lachen te krijgen, maar die verschijnen voornamelijk tijdens het redelijk doelloze eerste uur. Eenmaal de film echt ergens voor wilt gaan begint het in te zakken en zijn de grapjes duidelijk wat minder, gezien het vooral leunt op geschreeuw en woordgrapjes.

Je kan de film uiteindelijk gewoon wat lui noemen met de grapjes, en de leukste stukjes zitten toch in de scenes die groots en episch zijn. Anchorman 2 is te vlot in zijn geheel om vanuit mijn kant een onvoldoende te krijgen, maar echt goed kan ik het niet noemen. Ik lag nooit echt compleet dubbel van de lach, en terwijl de film daar wel uit alle macht voor gaat.

Het vermaakt, maar duurt te lang en het tweede uur is toch niet echt heel leuk meer. Het acteerwerk van enkele bijrollen is ook moeilijk te behappen, zoals een Applegate of Good. Toch van die types die te serieus en saai zijn om in zo'n dwaze film als Anchorman rond te lopen. Droog, vermakelijk en soms grappig, daar houdt het voor deze film ook weer zo'n beetje op.

Niet al te bijzonder.

Nooit echt in de gaten gehouden wat voor een humor Ferrell nu precies heeft, maar ik denk dat deze film daar wel een prima indruk op heeft nagelaten. Ik hoef hierom niet veel meer komedies met Ferrell meer te zien want zo grappig is hij nu ook weer niet.

Anchorman is dan ook veel leuker met de droge momenten en cameo's. Dat straatgevecht bijvoorbeeld, ik denk dat de meeste hem wel kennen, maar dat zijn toch wel de stukjes die het leukst zijn in de film. De satire zelf is duidelijk aanwezig, maar wel iets te overdreven om echt leuk te zijn.

Grappen zelf wisselen ook behoorlijk. Carell vond ik bijvoorbeeld veel grappiger dan Ferrell. Koechner vind ik ook altijd wel leuk. Ferrell kan wel iets leuks doen, maar zodra dat geschreeuw zijn intrede moet doen is het gewoon niet leuk en zelfs erg suf. Telefooncel en de jankscene in de bar waren niet om aan te zien. Maar ook Applegate is gewoon niet heel grappig, en dat heeft vooral te maken met haar karakter.

Het verhaal zelf stelt, zoals verwacht, niets voor. Hoeft ook niet, maar dit lijkt dan soms wel meer op een excuus om wat geschreeuw erin te gooien met af en toe iets leuks daardoorheen. Als de film zich alleen maar had bezig gehouden met de echt leuke stukken, was dit een stuk leuker geweest.

Visueel is er niet al te veel gedaan, set ziet er wel aardig uit maar het cameragebruik is tamelijk klassiek en het acteerwerk kan ik moeilijk beoordelen. De komieken lijken er allemaal wel zin in te hebben, maar de grappen die van hen af komen (op Carell na) zijn gewoon niet erg grappig.

Wel leuk dat er een hoop cameo's in zijn gegooid, maar af en toe heb ik me echt doodgeërgerd aan dat geschreeuw. Het schreeuwt ook altijd de sympathie voor een karakter weg en dat rare gedoe in een gesprek kan ik ook missen als kiespijn.

Half.

Een tijdje geleden zag ik de miniserie van dit verhaaltje, en daar heb ik me veel kostelijker mee vermaakt dan dit. Toch moet ik zeggen dat diegene die ooit op dit concept is gekomen absoluut goud in handen heeft, want raden wie de killer is tussen een groepje 'onschuldige' mensen blijft leuk. Het brandt hier alleen niet optimaal los.

Dat heeft er vooral mee te maken dat de personages niet echt interessant genoeg zijn om ons naar het gebeuren toe te trekken. Iedereen gaat heel erg op in zijn eigen typetje, maar als er vervolgens een poppetje verdwijnt kan ik niet zeggen dat het me maar een beetje boeide. Wat ook een beetje mist is een goede akelige en mysterieuze sfeer. We worden nooit echt in de setting gezogen.

Wel degelijk geacteerd en inhoudelijk staat het als een boom. Het is moeilijk om te kunnen zeggen dat het allemaal niet klopt en qua raden is er genoeg te doen. Het is alleen niet erg uitnodigend om op dat vlak mee te denken, en zeker daar kamp de film een beetje mee. Ben blij dat ik de film van mijn lijst kan strepen, maar zo goed als de herbewerking van 2015 vond ik het bij lange na niet.

Sterk.

Vooral de regie maakt deze miniserie. Ik kende Viveiros niet zo goed, maar na het zien van deze miniserie ben ik best benieuwd naar zijn andere films/series. Die lijken alleen wel erg te verschillen van deze, dus dat heeft geen haast. Viveiros laat in ieder geval wel zien dat hij weet wat hij met het materiaal aan moet.

De film blijft de totale speelduur van 180 minuten ten alle tijden sfeervol. Viveiros zet de sfeer soms zo onheilspellend neer dat het naar een horrorserie neigt qua toon. De soundtrack, het camerawerk en de sets hinten naar een spookachtige situatie, en die is er dan ook. Alleen niet zo zeer spookachtig, gewoon lekker spannend op een ouderwetse manier.

Acteerwerk is sterk. De cast weet precies wat er van hen verwacht wordt en enkele castleden zijn ook uitermate geslaagd gecast voor diens rollen. Denk maar aan Dance, die leeft zo'n beetje voor dit soort rollen. De toon blijft altijd mysterieus en als kijker kan je lekker puzzelen. Dit is precies het soort mystery waar ik van hou.

Regie is zoals ik al eerder zei erg sfeervol en knap. Subtiel uitgevoerd zonder onnodige haast in het schrijfwerk. Het mysterie blijft mysterieus genoeg en het schrijfwerk is best prima. De twist kiest er een beetje flauw voor door 1 iemand nep dood te laten gaan, maar het blijft wel een persoon onder de 10 die de daden uitvoert en geen ridicule twist waarbij de gastheer toch onder de mensen blijkt te zitten ofzo. Wel had ik mijn pijlen al op de juiste dader gezet.

Luchtig is het niet zozeer, maar wel erg vermakelijk. Uitstekend geregisseerd en ingericht. Het maakt de lange speelduur die dit soort miniseries met zich mee brengen goed te doen. Ik heb lekker kunnen puzzelen. Spannend is het soms best en verliest zijn sterke sfeer geen moment uit het oog. Niet elke regie kan dit doen, maar hier weet het te lukken. Bravo.

Plain simple.

Anderson Falls is niet bepaald de meest intelligente film in zijn soort, en regisseur Seri lijkt dit zelf ook wel te weten. Deze film is een korte film geworden die plotwendingen en moeilijke termen compleet overboord gooit, wat voor velen een nadeel kan vormen, maar voor mij vooral een voordeel vormt.

Zo is dit een film die je enkel aangooit op momenten dat je geen zin hebt om na te denken. Weinig vernieuwend plot en simpele voortgang gedurende de 84 minuten. Al moet ik zeggen dat deze film zeker niet voor de tamme kijkertjes is, aangezien de opening van de film opvallend hard is. Niet qua bloedvergieten, maar wel qua toon.

Zo is deze film nooit echt vrolijk en blijft ten alle tijden serieus. Geen humor, geen luchtige wendingen, nee Seri neemt zichzelf aardig serieus. Dat gecombineerd met een nogal matig uitgedacht geheel gaat niet al te best samen, want deze film had toch wel een stuk vlotter en sneller kunnen zijn zodat het ook als geheel iets opvallender is.

Acteerwerk is verder half. Er wordt aardig geacteerd, maar er zit niks grensoverschrijdends bij. Ashmore is aardig als hoofdpersonage, maar zowel hij als de rest blijven nogal plat en onopvallend. Seri vult elk personage precies binnen de lijntjes in, en dat is eigenlijk het voornaamste zwaktepunt van deze film, het is te veilig.

Toch raakt het wel enkele gemene onderwerpen aan, maar gaat hier niet overdreven veel op in buiten een nare opening. Het kijkt als geheel ook aardig weg. Visueel ziet het er nogal zandachtig uit, een beetje droog dus, maar ook genoeg naar behoren om aan de filmstandaarden te voldoen. Daarnaast duurt het ook relatief kort en kent genoeg tempo om niet vervelend of saai te worden.

Als Anderson Falls iets meer buiten de lijntjes durfde te treden had het uiteraard beter kunnen werken, want nu zit je met een resultaat dat weinig opvallend wil worden. Het kijkt gelukkig erg aardig weg en echte irritaties waren er niet. Je bent er zo doorheen, en ik heb me aardig vermaakt. Omdat ik in een goede bui ben wil ik er nog wel een voldoende aan geven, maar geen hoge.

Mooi.

Maar ergens viel het ook wel een beetje tegen. Russische films zijn films die me zover nog nooit hebben teleurgesteld. Deze vind ik van de 4 die ik in totaal heb gezien echter wel de minste, maar misschien ben ik nog niet helemaal ingesteld op fulltime arthouse.

Het beste gedeelte in de film is absoluut de regie. Het is misschien door de wat aparte dialogen soms wat moeilijk te volgen, maar saai vond ik het absoluut nergens. Alhoewel er voor de doorsnee kijker wel saaie stukken in kunnen zitten, vond ik dit absoluut nergens saai.

Ik heb het dan ook op het grote doek bij Kino mogen aanschouwen. Zo'n film met een status als deze kan je ook als filmliefhebber moeilijk laten schieten. De film opent fenomenaal. Het "vliegen" was niets minder dan fascinerend gebracht.

Knap, erg knap cameragebruik soms. Zoals ik al zei, de opening, die bevat misschien wel het beste camerawerk. Alhoewel Tarkovsky niet altijd alle remmen qua cameragebruik losgooit, blijft het altijd interessant en als je er eventjes 15 minuten rustig voor gaat zitten wordt je vanzelf helemaal meegesleept in het verhaal.

Alhoewel het duidelijk wel oud is en soms wat knullig is, is het visueel erg knap. De film zit vol met mooie en soms epische beelden. Alhoewel de scene die blijkbaar als indrukwekkend wordt gezien maar weinig indruk op me naliet. Ik heb het over de inval van de Tataren. Er zaten een aantal harde beelden bij, maar in het algemeen vond ik het zeer knullig gebracht.

Soms wat onnozel dus, en ook het geluid, dat wel duidelijk het jaartal is, kan soms wat vreemd en knullig overkomen. Soms praat iemand op de achtergrond bijvoorbeeld heel luid, en diegene die recht voor de camera staat heel zacht.

Maar uiteindelijk ben ik best onder de indruk. Het meesterwerk waar hij om bekend hoort te staan vond ik het niet, maar wel een interessante, meeslepende film met schitterende beelden, maar wel wat onnozele en knullige momenten. Zoals ik al zei, je moet er even inkomen, maar de film weet je vroeg of laat echt wel mee te nemen.

Teleurstellend.

Heel erg teleurstellend zelfs want ik had deze miniserie van 3 uur al een langere tijd op het oog. Zeker in de huidige lockdown is het wel een grappig concept om te bekijken in verband met het thema. Helaas was deze miniserie nou niet heel bijzonder te noemen.

De miniserie opent wel redelijk duister, maar kan het niveau daarna niet echt meer zo houden. Zeker de eerste helft van de miniserie is vooral gepraat en dialoog maar van het soort dat niet echt interessant is. Bijzonder gezien het interessante concept is dat wel. Het komt gewoon niet helemaal over.

De sfeer daarbij inbegrepen. Het voelt totaal niet intens, spannend of realistisch aan. Je krijgt totaal geen gevoel dat er iets heel ernstigs aan de hand is. De beelden van het virus willen niet bepaald intrigeren of boeien. Wat het virus uiteindelijk doet is wel interessant maar daar krijgen we vervolgens maar een handjevol beelden van helaas.

Acteerwerk is verder niet heel bijzonder. Er lopen enkele bekende acteurs in rond, maar heel erg opvallen doen ze niet. De dialogen zijn ook gewoon niet interessant en geen enkel personage weet een uniek of bijzonder randje mee te geven. Het zijn allemaal een beetje saaie wetenschappers die hun krachten moeten bundelen.

Visueel is het verder leuk gedecoreerd maar als het op wat grootsere beelden moet uitkomen faalt de film inderdaad. Het is al door andere gebruikers aangekaart, maar de CGI kan echt niet. Houterig gebeuren wat 1 van de redenen is dat de sfeer niet echt wil lukken. Het ziet er allemaal nogal goedkoop en afgeraffeld uit.

Verder gebeurd er gewoon weinig interessants. Een paar korte actiebeelden om de kijker even uit diens slaap wakker te schudden en wat virusgeweld maar dat blijft zeer beperkt. Het is allemaal nogal tam. Opzicht zou het nog wel kunnen werken als de dialogen of de situatie onderling interessanter was maar dat is het dus niet.

Deze miniserie bleek achteraf een grotere uitdaging dan verwacht. Ik had gehoopt op een erg boeiende virusminiserie maar dat bleek achteraf dus niet zo te zijn. Oninteressant gewauwel tussen oninteressante personages met tussendoor een aantal speciale beelden. De hollywoodfinale geeft ook niet bepaald een meerwaarde mee. Nog extra punten voor de mooie decoratie en aankleding, en vooral de beelden van het beschadigde stadje.

Goed.

Toch wel weer een degelijke film van Aziatische kant. Niet mijn meest favoriete kant van de cinema maar toch wel meerder keren bewezen tot behoorlijke dingen in staat te kunnen zijn. Nu is dit niet bepaald het beste uit die hoek maar het doet in ieder geval een aardige poging.

Het valt inderdaad op dat de film een stuk harder is dan de algemene wraakfilm. Amerika zal hier niet snel in de buurt bij komen. Dat is dan wel fijn aan Azië, ze tonen in ieder geval wat ballen en houden de harde beelden gewoon onder je neus. Jammer alleen dat Azië ook regelmatig theatraal acteerwerk gebruikt om dit te ondersteunen. Maar dat valt mee hier, en daarom werkt het dus beter.

Bij vlagen erg knap geschoten, bij vlagen ook een beetje pitloos geschoten. In het algemeen hangt er een goed, kil sfeertje die de hele film blijft aanhouden. Die sfeer zorgt ervoor dat de 141 minuten wel kijkbaar blijven. De regelmatig harde beelden ondersteunen de pret een beetje.

Min-sik is goed als moordenaar. Heeft regelmatig crazy momentjes en weet wel dreiging over te brengen. Lee doet het ook heel degelijk als held die eigenlijk niet perse een held is. Horror is het nergens echt, behalve een paar ijskoude beelden van geweld. Maar de horror is vooral de eerste en laatste 10 minuten.

Bloederig is het soms zeker, maar geen over-the-top splattergeweld. Vooral hard en kil geweld dat regelmatig de revue passeert. Alles wordt ook gewoon lekker in beeld gehouden, waardoor de impact wel wat versterkt. Daardoor blijft deze film regelmatig opvallen in het genre. Ik kan het wel waarderen.

Enkele scenes zijn strak geschoten. Vooral de steekpartij in de taxi was een klein hoogtepunt.Voor de rest blijft de film goed vermaken en kom je de 141 minuten best makkelijk door. De drama slaat niet heel erg aan, en er zijn momenten dat de film uiteindelijk wel wat te lang aanvoelt. Maar dankzij enkele kille en sterke beelden slaat de film best aan.

Veel voorspelbaarder kan je dit soort actiefilms eigenlijk niet maken, maar niettemin neemt regisseur Ric Roman Waugh zijn materiaal uiterst serieus. Net als bij een hoop van zijn andere films levert dat een overdaad aan dramatiek op zonder dat dit enigszins onderscheidend voor de dag komt. Als je vervolgens een typerende schurk zoals Danny Huston op ziet komen dagen is de uiteindelijke wending ook geen verrassing meer. Wanneer het op de actie zelf aankomt, lijkt Waugh zijn vak gelukkig goed te verstaan. Het levert een rits aan snel gemonteerde, knap gefilmde actiescenes op die het tempo redelijk hoog houden. De finale is ook dermate spectaculair dat een film als Angel Has Fallen het nodige vermaak garandeert, maar het scenario houdt zich helaas ook nogal veel bezig met allerlei randzaken die er amper toedoen. De onzin met Nick Nolte bijvoorbeeld had makkelijk geschrapt kunnen worden en de opbouw is veel te lang, waardoor ik persoonlijk toch de neiging heb de minder beoordeelde voorloper te verkiezen.

Tegenvallende Parker.

Door veel platformen evenals liefhebbers warm onthaald, maar ik kan er niet inzien wat anderen er wel in kunnen zien. Alan Parker is doorgaans een regisseur die ik al enige tijd volg, maar ik denk ondertussen dat ik per ongeluk zijn beste films eerst heb gekeken want ondertussen blijven ze alleen nog maar tegenvallen.

Angel Heart is niet echt toe te rekenen als volbloed genrewerkje, want het duurt even voordat de wat eigenzinnigere beelden om de hoek komen kijken. Helaas komt daar een detectiveverhaal voor in de plaats, en die valt vooral vies tegen. Dit heeft er alles mee te maken dat de niet interessante personages naar voren worden geschoven en de wel interessante personages zoals die van De Niro juist naar achteren.

De uitkomst is interessant en intelligent, verder heeft de film erg weinig on het lijf wat mij betreft. Voordelig zijn de beelden waarin Parker overschakelt naar hallucinerende sequenties die een knap effect teweeg brengen. Nadelig is zowat de rest. Kleurgebruik is erg lelijk, de film lijkt zowat uitgespoeld te zijn. Ook de voortdurend donkere kleuren zitten de film eerder in de weg en de camera doet veel te weinig behalve staan en ernaar kijken.

Als de personages vervolgens voor geen moer interesseren maakt het niet veel meer uit wat de volgende zet is, want Parker was me toen al kwijt. Het zal best dat de film bijzonder verrassend uitpakt, maar tegen de tijd dat we daar komen zitten we nog door 80 minuten aan pure verveling te worstelen. Bijzonder dat Rourke een erg eigen acteur is geworden op latere leeftijd. Ik vind hem hier namelijk maar een saai mietje.

Ok.

Dit tweede deel alleen gekeken omdat deze film bij de lijst van duurste films aller tijden stond. Ik wil altijd wel een beetje budget proeven zo nu en dan. Maar de duurste films aller tijden staan niet altijd garant aan een goede film, en zo ook deze Angels & Demons niet.

Deel 1 zag ik een tijd geleden. Ik kan me wel het verhaal herinneren, maar ik was niet bepaald onder de indruk van de film. Als deze dan ook niet een budget had van 150 miljoen had ik hem dan ook links laten liggen voor een wat langere tijd.

Nu dus eindelijk gezien en het viel best mee. Al vond ik het niet meteen een meesterwerk. De boeken zijn wel geprezen, maar het verhaal spreekt me voor de boeken niet genoeg aan. Het verhaal klonk voor de rest ook redelijk duf, dus dat de film er nog redelijk vermakelijk en luchtig inging was dan ook een pluspunt.

Hanks vond ik weinig indruk maken. Een beetje typerend voor hem, en heb hem echt veel beter zien acteren. Voor de rest wel betere rollen van Kaas en McGregor. Vooral Kaas, die ik voor de rest niet kende, vond ik weer een memorabele schurk neer zetten. Deel 1 had Bettany als memorabel figuurtje, Kaas kan niet tegen zijn rol op, maar is nog steeds een boeiend karakter.

Visueel redelijk. Vond het vaak een tikkeltje simpel. Paar indrukwekkende sets maar voor de rest kreeg ik het gevoel alsof ze gewoon een historisch gebouw inliepen en daar gingen filmen. Dat lijkt me wat simpel, en is weer een klein minpunt.

Voor de rest redelijk verhaal. Niet bijster intelligent. Maar het zit redelijk in elkaar. Minder mystery dan deel 1, Hanks krijgt zijn antwoorden wel heel gemakkelijk en vlot en dat valt inderdaad op. In de slotfase springt er dan plots wat sciencefiction bij en dan gaat het mis.

Die bom in de lucht past totaal niet in de film. En dan ook nog zo'n flauw twistje waar McGregor dan toch de schurk is. Een twist die wel iets te prominent wordt weggegeven. Redelijke film, niet perfect. Iets luchtiger en vermakelijker dan 1, maar qua plot wat minder sterk.

Mwa.

Redelijk doordeweekse Sandler-film. Dit keer mag hij alleen naast een zeer bekende acteur lopen, eentje die ik niet snel had verwacht in deze film. De eer gaat naar Nicholson, een naam die me eigenlijk gewoon te goed lijkt voor een film als deze. Hij speelt dan ook verreweg de beste rol, alhoewel Sandler ook doet wat hij moet doen.

Het verhaal is wat aan de simpele kant en wat moraal richting de finale zorgt voor wat vraagtekens. Verder is dit een redelijk voorspelbare film met wat min- en pluspunten. De minpunten liggen toch wel vooral aan de kant van de komedie, waarvan veel grapjes niet weten te landen. Zelfs van ervaren acteurs komen de monologen en dialogen er nooit geweldig uit. Toch wel jammer.

Niettemin vermaakt de eerste helft goed en betreedt de film een pad dat niet meteen uit te tekenen valt. Ik kan er alleen maar van genieten, maar het neemt niet weg dat de film in de tweede helft wat uit de bocht vliegt. Om een poging te doen niet voorspelbaar te zijn neemt de film namelijk een aantal wendingen (De neprelatie van Nicholson en Tomei) die te moeilijk te plaatsen zijn. Verder een vergeetbare, maar aangename kijkervaring die nergens verveelt.

Dubbel gevoel.

Ergens had dit een hele goede film kunnen zijn, maar vermengt met een vreemd, soms veel te sterk aangezette Amerikaanse komedie daartussen door. De drama is soms erg aardig gelukt, maar door de toon kan je het vaak niet erg serieus nemen.

Williams is weer prima op dreef. Duidelijk 1 van de grootste verliezen die we hebben gehad in de filmindustrie. Hij kan veel, alhoewel het door de toon zijn hysterische komedie wat uit de toon valt. Voor de rest weet hij de boel wel een beetje te redden.

Ook Kunis en Dinklage mogen genoemd worden. Vooral van Kunis schrok ik wel, want normaal maakt ze nooit echt indruk op me, maar op 1 of andere wijze doet ze het toch ver bovengemiddeld. In het begin vreesde ik even dat ze een verkeerde keuze had gemaakt, maar dat valt reuze mee.

Voor de rest is de komedie wat flauw. Door de titel verwachtte ik verschillende grappige momentjes met de woede van Williams, maar die verwachtingen waren niet bepaald ingelost. Alhoewel de drama soms goed gelukt is, wordt het te veel overschreeuwt door net wat te flauwe komedie.

Voor de rest duurt het niet te lang is verveelt het niet echt, maar ergens hoopte ik op een veel uitdagendere film. Het moet alleen wel een beetje een keuze maken, die Robinson blijkbaar niet kon maken. Of je moet meer op de drama ingaan, of de komedie. Maar allebei lukt niet, en dat bewijst zich hier wel een beetje.

Flauw.

Niet een al te genietbare animatiegameverfilming. Ooit eens in het vliegtuig gekeken maar bij een recente herziening maar weer besloten om hier een mening op te schrijven. Het spel heb ik weleens gespeeld, vond het wel lollig dus mijn interesse hiervoor was vroeg gewekt.

Echter vond ik het het spel nauwelijks eer aan doen en zit het vol met irritante karakters (vogels hier) die niets toevoegen in het verhaal een vaak alleen maar de speelduur uitrekken. Dit had niet boven de 90 minuten moeten komen.

Verhaal zelf stelt ook maar weinig voor, vooral de voorspelbaarheid is allang bekend bij ons. De varkens zijn natuurlijk slecht en gaan alleen voor de eieren, dat kan iedereen vanaf het begin al raden. Qua humor zijn er wel weer een aantal glimlach momenten, dat maakt het wel goed.

Pakkende slotfase en een prima animatie trekken de flauwe kinderfilm wat omhoog. Kinderen die het spel ook spelen zullen dit wel slikken, voor de rest is het allemaal vrij bedenkelijk.

Goed.

Vooral het eerste uur dan, want in het laatste halfuur is regisseur Kargl plots de kluts kwijt. Dat neemt dus niet weg dat het eerste uur barst van frisheid en indrukwekkend cameragebruik. En natuurlijk een gestoorde Leder die behoorlijk in zijn rol zit.

De monologen van Leder boeide me eerlijk gezegd niet zo. Het was de film zelf die me in het verhaal zoog. Dat wordt ondersteund door magistraal cameragebruik dat rondom Leder heen danst en vrijwel in elke scene een uniek standpunt aanneemt of een interessante beweging maakt.

Leder zit ook goed in zijn rol als psychopaat. Zijn monologen vond ik niet al te interessant, maar zijn gedrag is erg gestoord en absurd. Daardoor trekt hij je met gemak mee in zijn verhaal. Hij is echt een creepy ventje en de film weet dat goed in zijn voordeel te gebruiken.

Het eerste uur van de film is snel, vloeiend en vlot. Ik kwam er met gemak doorheen. De montage is vlot, het cameragebruik uniek en de gebeurtenissen genadeloos. Vooral de moord op de onstabiele man vond ik vreselijk om naar te kijken. Ik kan tegen veel geweld, maar als je het zo brengt maak je me al snel overstuur. De lege blik van de onstabiele man die eigenlijk niet eens weet dat hij nu omgebracht gaat worden krijgt me op een gekke manier hard te pakken.

Het is wel jammer dat Kargl de film niet ten alle tijden solide kan houden. Het laatste halfuur is namelijk plots een stuk minder. De camerabewegingen worden klunzig, de soundtrack dendert bruut door de film heen en de kille toon en vlotte montage lijken plots verdwenen te zijn. Uiteindelijk kijk je zelfs 10 minuten tegen een Leder aan die lijken naar zijn auto sleept. Het boeit gewoon niet zo meer. Pas aangekomen bij het restaurant begint de film weer langzaam op te leven, maar dan is de film eigenlijk weer voorbij.

Sterk eerste uur, maar een zwak laatste halfuur waar alle vaart en uniekheid plots uit de film gezogen worden. Jammer, want het eerste uur was oprecht gaaf en het cameragebruik dat hier vertoond wordt zie ik eigenlijk niet meer terug in hedendaagse cinema. Daarvoor complimenten. Ik vraag me eigenlijk nog steeds af hoe ze dat gedaan hebben.

Dalende lijn.

Ik had er goede hoop voor na erg geïntrigeerd te zijn geraakt van de poster. Ik zie vanuit de kant van Scandinavië ook niet vaak sciencefictionfilms meer naar buiten komen, dus dat deze voor mijn neus kwam te liggen was alleen maar beter. Het begint dan ook best sterk, met een aantal opvallend gedetailleerde en sterke effecten.

Het acteerwerk is aardig maar de personages zijn idioot. Het eerste kwartier is uitermate boeiend vanwege wat leuke ideeën, maar naarmate de film vordert vervalt het eerder in een psychologische kanttekening van de mensheid in een aparte situatie. Klaarblijkelijk horen daar idiote dingen bij zoals paringsrituelen, en toen was de film me toch echt kwijt.

Naarmate het ook vordert kwamen er romantische elementen bij en eenmaal het ritueel is volbracht wordt de film alleen maar bedenkelijker. Hoe kom je er toch eigenlijk op door een film die eerst zo'n puur genrewerkje was op zo'n rare manier onderuit te halen? Het lijkt bijna alsof een schrijver de eerste schrijver overnam maar zijn werk was vergeten te wissen. Sloeg na enig moment nergens meer op.

Ik kan het op een visueel vlak best waarderen, maar inhoudelijk kan het niet ver genoeg van m'n interesses liggen. Dat ik dan ook nog een 2,0* geef, betekent vooral dat het visueel ook daadwerkelijk erg geslaagd is. Complimenten daarvoor uiteraard, maar verder kan de film me gestolen worden. Ik hoop dat Scandinavië de volgende keer echt iets puurs binnen het genre aflevert zonder al die onzin.

Smerig.

Goed is de film absoluut niet, maar zo slecht als hij momenteel beoordeeld is vind ik hem absoluut niet. Het beest is wat bijzonder, maar lekker smerig en de gore mocht soms ook best aanwezig zijn. Ook grappig dat 2 oude Nickelodeon actrices hierin meespeelde.

De spanning was inderdaad niet echt aanwezig en is het verhaal allesbehalve origineel. Een echte vernieuwing is deze film dus niet. Het beest zelf was lekker smerig maar duidelijk niet al te best vormgegeven. De kills mochten wel aanwezig zijn.

Filmpje dat lekker kort duurt en weet te boeien. Er gebeurd genoeg om je geboeid te houden, maar wegens gebrek aan spanning en een beetje een origineel verhaal toch maar 2,5* gegeven.

Verfilming dus.

Het boek was best interessant om te lezen, vooral omdat het onderwerp zo briljant met het onderwerp is vermengt. Deze film is echter niet echt waardig genoeg uitgewerkt, en de animatie is ondertussen ook behoorlijk oud geworden.

Gelukkig zijn bepaalde thema's nog duidelijk zichtbaar en die helpen de film beetje bij beetje omhoog. De film kent niet een erg goede animatie, dat soms ook wel stoort, maar gaat gelukkig wel een beetje met het boek mee.

Een aantal wat flauwe scenes die er niet helemaal in passen, maar omdat de boodschap toch wel mooi door blijft schemeren krijgt het nog een voldoende. Ik zal zeggen dat je beter het vrij korte verhaal van Animal Farm zelf beter kan lezen.

Eh.

Ik hoef niet zoveel kwijt over het verloop van Animal Kingdom. Het is zeker geen slechte film, maar wel eentje die me nergens maar een klein beetje kon boeien. Het heeft ontzettend lang geduurd voordat ik me echt verbonden begon te voelen met het verhaal, maar ook op het vlak van spanning, verrassing en sfeer liet de film me koud.

In het bijzonder is de acteerprestatie van Mendelsohn sterk en daarmee ook het enige personage dat me echt een beetje naar het verhaal kon trekken. De rest vind ik nogal kleurloos. Edgerton en Pearce lijken vooral op de automatische piloot te spelen, Weaver vond ik zelfs bijzonder zwak en Frecheville is een ongeschikte acteur om een film als deze op sleeptouw te nemen, zeker met zo'n doods personage.

Klaarblijkelijk heb ik Animal Kingdom ooit op mijn kijklijst gezet, maar waarom weet ik niet. Zal wel per ongeluk zijn gegaan, want weinig in deze film raakt me echt. Het kon me vooral amper interesseren, maar ik heb elke minuut van de totale 113 keurig uitgezeten. Het is absoluut een goed verhaal, maar een goed verhaal maakt alleen maar indruk als je ook goed meegevoerd wordt.

Het derde project van de beruchte regisseur Lex Ortega laat zien dat hij wel degelijk interesse heeft in andere subgenres binnen dezelfde hoek die zich niet per definitie focussen op snoeihard geweld, maar Animales Humanos is desondanks een middelmatige film geworden. Het eerste halfuur is gelukkig nog te behappen, met een goed opgebouwde nuance en een doeltreffend ruwe benadering wat betreft het bewust laten inslapen van huisdieren. Ortega laat je als kijker begrip tonen voor beide kanten, maar gaat daarna over in een slaapverwekkend home-invasiongebeuren waarin de inbrekers belachelijke maskertjes dragen en daarmee alle dreiging verliezen. Liefhebbers van harde beelden zullen hier teleurgesteld mee weglopen, maar Ortega compenseert ook simpelweg te weinig op andere toevoegingen.

Vervreemdend.

Rare film. Zeker één van de meest bizarre films die ik in de afgelopen tijd heb gezien. Wat die indruk nog wat doet versterken, is dat de film geen gevoel afgeeft dat het extra z'n best doet om die indruk af te geven. Buiten wat fantasierijke momenten is het vooral de derde akte die deze perceptie sterker doet aanwakkeren.

Een probleem dat ik had met Animals was dat het allemaal, zeker voor de best heftige kern, nogal afstandelijk aanvoelt. Het is moeilijk om je met een persoon als Pla te identificeren. De film schept een redelijk neutraal beeld van de situatie. Erg op afstand geschoten. Niet erg betrekkelijk. Ondanks dat dit gewoon de stijl kan zijn van de film om de sfeer er op die manier in te houden, werd het als geheel al snel saai hierdoor voor mij.

Verder is het acteerwerk niet charmant of innemend genoeg vanuit de cast. De personages vereisen best sterk acteerwerk, maar de huidige acteurs zijn vooral expressie- en emotieloos. Hierdoor wordt het nog wat moeilijker om je te sympathiseren met de personages. De eerste twee aktes van de film zijn er best taai door. Gelukkig voegt regisseur Forés wel een aantal pakkende elementen toe, zoals een pratende teddybeer. De relatie die tussen Pla en de teddybeer ontstaat biedt nog wat steun.

Waar de film past echt pakkend begint te worden is de finale, waar plots alles wel goed lijkt te gaan. Het verhaal verkrijgt een mysterieuzer sfeertje. De fantasie wordt wat teruggedrongen en een wat onheilspellendere sfeer keert ervoor terug. We krijgen vervolgens een lange sequentie binnen een school waar wat sterke momenten mee worden verkregen. Leuk geregisseerd met genoeg creatieve ideeën.

Het is dat de film voor een te lange tijd te afstandelijk blijft, want de sporen en paden die het uiteindelijk neemt zijn uiterst sterk te noemen. Het is een wat aparte benadering voor een film om onderwerpen zoals depressie op deze manier te tonen. Misschien dat het voor sommige mensen werkt. Voor mij werkt het minder, ik wordt liever wat meer meegetrokken in de sfeer als het op deze onderwerpen aankomt. Dat gevoel ervaarde ik hier gewoon te weinig.

Leuke anthologie.

The Animatrix was een film die ik al voor een langere tijd op het oog had, maar het kwam er niet echt van. Als fan van het bronmateriaal is dit echter een animefilm die ik niet echt kan laten schieten. Ondanks dat ik eerder had verwacht dat het resultaat me zou tegenvallen, bleek het een erg competent stukje animatie te zijn.

Vooral de eerste drie stukjes vond ik erg sterk. Het helpt dan ook dat twee daarvan direct op elkaar aansluiten. Gaandeweg kregen we allerlei filmpjes te zien met allemaal hun eigen stilering, maar ook met een inhoud die het wat mij betreft niet kan halen bij de eerste drie stukjes. Het zijn dan ook vooral die stukjes die de film integraal over de lijn trekken voor me.

Wat ik vooral constant voelde, is dat deze film niet helemaal doordacht is als geheel. Dat geen stukje op elkaar aansluit met uitzondering van "The Second Renaissance" had ik al verwacht, maar in zijn geheel voelde de film erg aan als een paar makers die hun eigen ding doen met het bronmateriaal dat ze aangereikt krijgen. Niet elk stukje voelt echt gerechtvaardigd aan, en voor een film die letterlijk moet aansluiten op het oorsprongsmateriaal vind ik dat wel kwalijk.

Verder is niet elk stukje even boeiend, sommige stukjes gingen volledig langs me heen, maar daartegenover staat wel een film die er goed in slaagt om redelijk hetzelfde niveau aan te houden. Sommige stukken zijn wat gewelddadiger (opvallend bloederig zelfs) terwijl andere stukjes eerder wat meer verdwijnen in sciencefiction en technologie.

Al bij al heb ik me best goed vermaakt met deze animefilm. Er zijn er niet zoveel die me goed liggen, maar daarom helpt het dan ook dat ik de Engelse dub heb gekeken en de film consistent dezelfde flow kan aanhouden. Misschien niet voor iedere liefhebber iets waar hij of zij op zit te wachten, verder wel leuk vermaak dat niet te lang doorratelt.

Realistisch opgezette dramafilm uit Denemarken, die het vooral moet hebben van de vraagstukken die het zijn kijkers oplegt. Regisseur Jacob Thuesen beheerst zijn camera-opmaak goed en zorgt daarmee voor een doeltreffend sombere filter over zijn beelden heen. Toch zijn het Troels Lyby en Sofie Gråbøl die voor de meeste pluspunten zorgen met diens uitstekend gecontroleerde acteerwerk en daarmee een aanzienlijk deel van de goede beoordeling binnenhalen. De finale is uiteraard logisch en daarmee wat voorspelbaar, maar wordt niettemin uitstekend benut. Anklaget brengt weinig vernieuwing, maar staat in de basis zonder zorgen als een huis.

Niet best.

Niet al te best opnieuw van Besson, die keurige titels op zijn naam heeft staan waar ik er ongetwijfeld nog een paar van moet bekijken. Enkele scenes zien er dan nog wel aardig uit, maar in het algemeen is er niet heel veel wat bijzonder is hier.

Het actiegenre is misschien wat misleidend. Als er actie is, is het dan wel weer goed, maar in het algemeen is dit meer een misdaadthriller. Vooral thriller dan, dan is het genre wat de film overheerst. Maar nergens is het heel spannend helaas.

Luss doet het aardig, maar is niet altijd even overtuigend. Bij een hoop mensen vallen de Russische accenten wat door de mand, het is te gemaakt. Evans en Murphy maken weinig indruk, Mirren is wel wat overtuigender maar lijkt niet veel moeite te doen.

Het minste aan de film is dat Besson de film zo "intelligent" mogelijk wil laten overkomen. Een hoop twistjes, een hoop tijdsprongen (veels te veel overigens) en een hoop gedoe dat slim hoort te zijn, maar eigenlijk gewoon knullig is.

De twisten zijn niet bepaald knap, de tijdssprongen zijn vooral vervelend en in het algemeen maakt de film niet heel veel indruk. Een aantal knap geschoten actiescènes, dat wel, het is alleen jammer dat de film nooit echt een volbloed actiefilm wordt.

Alhoewel het ergens wel vermakelijk is, voelt het te dom aan voor een film die heel slim wil zijn. Besson probeert te hard om een goede film te maken, maar faalt hier uiteindelijk in. Er moet meer denkwerk ingaan en betere scriptschrijvers misschien.

Omdat de tijdsprongen op den duur gaan vervelen en zelfs irritant begint te worden, geen voldoende. Maar heel slecht is het gelukkig allemaal ook weer niet.

Herzien te voorbereiding op de kerstdagen. Nog altijd een geweldige mix van allerlei stijlelementen en genres, waarbij regisseur John McPhail er goed voor kiest nooit een specifieke richting op te gaan. Uiteraard wordt het wat melodramatischer richting de tweede helft, maar in principe gebeurt er constant wel iets om de boel op de rails te houden. De liedjes zijn pakkend, het zombiegeweld is meer dan voldoende en het tempo ligt hoog. Ella Hunt doet het overigens geweldig in de hoofdrol. Het enige dat ik persoonlijk niet zou hebben geïncludeerd is de ietwat misplaatste rol van Paul Kaye, maar dan waren er wel een paar geinige nummers uitgeknipt. Als je deze film ziet vraag je je af wat er in godsnaam mis is gegaan met Dear David, die door dezelfde regisseur onder handen werd genomen.