Opinions

Halfje erbij na herziening. De regie van John R. Leonetti kan wat mij betreft niet tippen aan de delen die later volgden, maar wanneer het op horror aankomt doet Annabelle nog altijd wat het moet doen. Toch mis je als kijker, zeker als je verwend bent met de regie van James Wan, de kundige en dreigende cinematografie. De omgeving in deze film is wat statischer en dat kan niet opgeleukt worden met de ietwat middelmatige chemie tussen Annabelle Wallis en Ward Horton. Eerstgenoemde acteert overigens wel beter dan ik me kan herinneren, maar echt indrukwekkend zijn de personages nergens. Een film als deze moet het dan ook vooral hebben van de horrormomenten tussendoor, waarbij met name het eerste schrikmoment en de afdaling naar de kelder positief opvallen. Dat zijn toch de momenten waarin je ziet dat Leonetti best een horrorfilm kan regisseren, zolang hij maar niet teveel aan de computereffecten gaat zitten. Uiteindelijk ben ik als liefhebber genoeg aan mijn trekken gekomen, maar dat neemt niet weg dat Annabelle best een visuele stoot had kunnen gebruiken.

Ook dit derde deel vond ik altijd degelijk gespook blijven en de herziening verandert daar weinig aan. Het mag echter wel gezegd worden dat dit deel een stuk vriendelijker is qua toon. Zo komt er bijvoorbeeld geen enkel levend personage in de film om, maar iedereen is sympathiek genoeg dus ik had er niet veel moeite mee. Het verschil in kwaliteit vergeleken met de eerste film in deze specifieke reeks is merkbaar, Dauberman weet zichzelf zeer regelmatig tot waardige regisseur te kronen als het bijvoorbeeld aankomt op opbouw. De pay-offs stellen, zoals enkele anderen al terecht hebben aangegeven, wat teleur. Annabelle Comes Home dient ook duidelijk als een soort marketingfilm voor toekomstige Conjuring-projecten, maar dat is niet iets waar ik als kijker zo'n last van had. Het is fijn dat een film als deze gewoon allerlei soorten creativiteit uit de kast trekt en een huis vol verschillende demonen is daar natuurlijk een perfecte basis voor, dat dit vervolgens de deur opent tot meer films kan ik alleen maar begrijpen. Hoe die dan zullen zijn is uiteraard een aparte beoordeling, maar voor de studio enkel wat extra geld. Zodra de film in de tweede helft belandt worden alle registers opengetrokken en kan ik vrolijk herhalen wat ik in mijn eerdere recensie zei, namelijk dat de film erg aanvoelt als een soort tocht door een spookhuisattractie. Die indruk heeft de film altijd op mijn netvlies achtergelaten en de herziening verandert daar niet veel aan.

Overigens mag het duidelijk zijn dat Dauberman als regisseur wat heeft afgekeken bij de regiekwaliteiten van James Wan, zeker als we naar het camerawerk kijken zijn de gelijkenissen treffend. Alleen maar logisch natuurlijk, want Wan produceerde de film en was zelfs aanwezig op de set. Puntje van kritiek overigens op deze film is dat enkele toevoegingen zoals de CGI-hellehond niet in het plaatje van de toonzetting passen, maar het drukt maar een klein deel van de pret.

Bij herziening toch moeten concluderen dat dit een erg kundig gemaakt horrorfilmpje is. Daarom is het ook zo'n zonde dat Sandberg na deze film aan de slag ging voor DC, films waarin zijn echte regiekwaliteiten toch een stuk minder aan te pas komen. Gelukkig zijn er nog wel enkele kortfilmpjes van hem te bewonderen, evenals een 4-uur durend shot waarin hij zijn middelvinger naar de kijker opsteekt.

Over de film zelf kan ik kort zijn, het is het beste werkje binnen het Conjuring-universum dat niet door James Wan zelf werd geregisseerd. Sandberg slaagt er vrijwel direct in een erg kille sfeer op te roepen, iets waarmee Leonetti in het vorige deel toch een grotere moeite mee had. De opbouw evenals de rustige cinematografie zorgen voor een mooi beeld, maar het mag ook genoemd worden dat Sandberg zeker gedurende het eerste uur zijn tempo nooit de vrije loop laat, waardoor de horrorfilm nooit afgeraffeld of ongeduldig overkomt. De tweede helft ruimt de opbouw voor wat directere bombarie, maar eigenlijk kon ik daar ook prima mee leven. Annabelle: Creation staat garant voor een avondvullende horrorfilm met bijzonder sterk acteerwerk van Bateman en Wilson.

Halfje erbij.

Schattig.

Krijgt wel een heel laag gemiddelde. Ondanks de stijl, die natuurlijk heel kinderlijk is, is dit best een gezellige film. De kinderen zijn schattig, al zijn de stemmen misschien wat vervelend af en toe. Vanaf dat snap ik de beoordelingen wel een beetje.

Visueel is er niet veel bijzonders, en is de film qua acteerwerk ook niet echt super. De liedjes zijn soms wat irritant, maar toch wel lief. De kinderen zijn best leuk, en de liedjes zijn ok. Ja, de film is wat theatraal, maar ja, het is ook een beetje naar jonger publiek gericht.

Wel een lieve musical. Niks mis mee voor een gezellig avondje.

Vermoeiend.

Ik kan me er wel in vinden dat de eerste 10 minuten van de film van hoge kwaliteit zijn, maar alles wat daarna komt is veel en veel minder. Allen belooft een vlotte film vol met aparte beelden en grappige vondsten, maar deze verdwijnen dus eigenlijk al na de eerste 10 minuten.

Allen is voor de rest wel grappig hier en daar, maar na 30 minuten heb ik zijn karakter wel door en heb ik het wel gezien. Van alles een overdrijving maken is ook niet leuk voor 93 minuten lang. Het is wel duidelijk dat Allen de aandacht van de kijker vast wil houden, maar deze had hij al snel niet meer bij mij.

De romantiek is ook vreselijk saai. Keaton is vooral irritant en de chemie is nergens echt zoet of vermakelijk. Allen zelf is ook maar een onsympathiek personage waar ik nergens iets mee kon behalve af en toe eventjes om lachen.

Als de teller op 60 minuten staat werd de film echt heel vermoeiend. Ik overwoog eventjes om hem gewoon te laten voor wat het is. Ik kan echt wel een oude film waarderen, maar zelden zijn oude of nieuwe films op een gegeven moment zo vermoeiend als deze.

Dat ligt er vooral aan dat het karakter van Allen niet leuk is voor 90 minuten lang. Je kijkt al de volle speelduur tegen hem aan, en dan heb je het wel gezien op een gegeven moment. Maar de eerste 10 minuten waren wel erg leuk gedaan.

Ook wel vreemd dat Allen dan ook niet de hele film in zo'n vlot stijltje aan je voorbij laat gaan, maar daar moest ik het dan maar mee doen.

Prima.

Annihilation is niet echt de film die ik had verwacht. Ik had natuurlijk meer spanning en actie verwacht. Natuurlijk had ik kunnen weten dat de maker van Ex Machina zich daar niet erg op in gaat en meer van echte Sciencefiction houd.

De CGI is niet op z'n sterkst, maar ik vind het geen drama. Ik stoorde me niet aan de CGI en zelden aan het acteerwerk. Ook is de film best vermakelijk en kom je er prima doorheen. Soms zit er een redelijk spannende scene in maar verwacht geen 2 uur spektakel.

Kort samengevat, redelijk filmpje. Maar ik heb toch echt wat hulp nodig voor het einde, kan iemand me iets uitleggen?

Brave highschoolfilm met een jonge cast die het best aardig doet. Helaas ondervinden ze weinig ondersteuning vanuit regisseuse María Torres, die ze opzadelt met een nogal voorspelbaar verhaal en weinig innemende plotinsteken. Anonymously Yours kijkt vooral lekker weg, mede door de relatief makkelijke inhoud. Helaas wordt dit iets te breed uitgesmeerd tot een duur van 100 minuten en kent daarvoor te weinig originaliteit, maar de liefhebbers van zachtaardige en weinig ambitieuze cinema zullen zich hier prima mee kunnen entertainen.

Aparte film die 130 minuten lang gaat over een conspiratie, waarin Shakespeare wordt neergezet als eersteklas loser. Je moet het natuurlijk aandurven, maar regisseur Roland Emmerich weet zich er aardig mee te redden. Helaas worden de meeste punten verkregen met de visuele invulling, want de inhoud is slechts beperkt boeiend. Het acteerwerk zorgt voor wat interesse, maar uiteindelijk worden de perspectieven te vaak afgewisseld en de grootschalige gebeurtenissen te onhandig omgeruild met "kleinere" scenes. Er mist een bepaald soort uitgangspunt in Anonymous, want merendeel van de plot voelt aan als puur en onzinnig gezever. Daartegenover indrukwekkende en goed verzorgde cinematografie, waartussen Rhys Ifans uitstekend past. Je moet een interesse hebben voor de wereld die hier wordt geportretteerd, anders zal een film als deze al snel in saaiheid vervallen. Tot op zekere hoogte kon ik er wat mee, maar geef mij toch maar een Emmerich waarbinnen hij de wereld gewoon opblaast.

Teleurstellende Oscarwinnaar, ondanks de vlotte benadering vanuit regisseur Sean Baker. Het fijne aan Anora is dat de balans tussen komedie en drama best aanstekelijk werkt en de film vooral luchtig genoeg weet te houden. Jammerlijk is het volstrekt onsympathieke figuur van Mikey Madison. 139 minuten lang wordt er door haar voornamelijk getierd, gevloekt en geschreeuwd en de relativering vanuit Baker daarop komt veel te laat. Het maakt van Anora met enige regelmaat een onuitstaanbaar geheel dat vooral veel te uitgesponnen uitpakt en te weinig laat zien om zo'n duur te rechtvaardigen. Zo had zeker het eerste uur flink ingekort mogen worden, maar de cinematografie is gelukkig netjes en het acteerwerk zeer degelijk.

Regisseuse Isabel Coixet experimenteert er inhoudelijk op los, maar kan niet verhullen dat het basisgegeven nogal dwaas is. Hoe serieuzer het dus wordt gebracht (en het gebeuren is behoorlijk serieus), hoe minder effect het kent. Sophie Turner heeft binnen haar loopbaan een aantal puike personages gespeeld, maar in deze film zal ze vast niet op acteertalent zijn verkozen. Een deel van haar weinig overtuigende acteerprestatie valt te wijten aan het scenario van Coixet en medescenarist Cathy MacPhail, die veel personages als een soort theaterfiguur naar voren schrijven. Persoonlijke interacties en dialogen ogen behoorlijk onmenselijk, bovendien wordt er geen enkel figuur maar een moment sympathiek. Gelukkig wordt de boel wel voorzien van genoeg sfeer en een knap oog voor detaillering en mag het acteerwerk van Rhys Ifans zeker benoemd worden. Uiteindelijk is het vooral de te ambitieuze aanpak van Coixet die de film tegenwerkt, want de zoektocht naar filmische originaliteit mondt vooral uit in onbenullige conceptontwikkeling. Dat neemt niet weg dat de film zeker weet te overtuigen met een aantal horrorbeelden.

Marvel weer.

Niet de beste, maar deze Marvel viel absoluut niet tegen in de oneindige serie van superheldenfilms. Ook dit is eigenlijk weer een beetje een herhaling van wat je al gezien hebt, maar dan natuurlijk met een andere superheld en andere specialiteiten.

Gelukkig ziet het er visueel weer helemaal top uit en verveelt de film eigenlijk helemaal nergens. Rudd als de Ant-Man is een prima toevoeging aan de Marvel reeks, al heb ik hem nog niet bij de Avengers gezien. Maar ja, ze moeten er wat mee op een gegeven moment.

Nou ja, dit is dus weer een prima toevoeging in de reeks, verveelt niet, visueel top maar het verhaal is ondertussen zo vaak gedaan dat het allemaal voorspelbaar is geworden. Een voldoende heeft hij binnen, maar geen hoge voldoende.

Marvel op niveau.

Erg hoog zal dat waarschijnlijk niet worden en deze film stijgt zeker niet boven het niveau uit. Peyton Reed lijkt me ook geen regisseur die zich erop richt om andere films uit de reeks te overtreffen. Meer focus lijkt te liggen om van Ant-Man 2 een vermakelijke en avondvullende superheldenfilm te maken en dat weet aardig te lukken.

Jammer genoeg is het unieke waar de film niet naar streeft juist hetgeen dat de film hard nodig heeft. De film kent een vlot tempo en een aardig verloop, maar kan nergens echt boven het niveau uitstijgen. De actiescenes vermaken, maar overtuigen niet. De personages worden degelijk geacteerd, maar zijn nergens memorabel. De visuele invulling ziet er professioneel uit, maar treedt nergens buiten de lijn.

Zo blijft de film altijd hangen op de middelmaat. Daar sleept het de kijker wel makkelijk doorheen, maar het zal hoogstwaarschijnlijk voor de meeste kijkers geen indruk achterlaten. Niettemin zie ik Rudd graag in een personage als deze. Blaast toch een wat frisser tintje in het universum tussen al die serieuze gezichten. Ben ook blij dat Rudd het personage dan ook op zich neemt, want als acteur lijkt hij zich wel thuis te voelen in meligheid.

Ondanks dat de film duidelijk op een vermakelijk verloop gericht is probeert Reed er hier en daar wel wat sentiment in te boezemen, dat vervolgens doodklapt. Fishburne en John-Kamen zijn ondanks hun menselijke tintjes nergens intrigerende en leuke personages. Ter voortgang van de actie is het aardig, maar ik hoop eerlijk gezegd niet dat ze nog terugkeren voor het volgende deel.

Je avond vullen zal de film makkelijk doen. Speelduur is aan de lange kant maar begrijpelijk voor een superheldenfilm. Het voornaamste voordeel is dat het allemaal wel weet te vermaken dankzij genoeg humor en een goed tempo. Je zal het waarschijnlijk alleen snel ook weer vergeten zijn, want de film doet niets waarmee het zich kan onderscheiden van de andere herofilms.

Reed laat het vallen.

Niet dat dit derde deel van de Ant-Man reeks slecht te noemen is overigens. Peyton Reed heeft echter met de voorgaande delen altijd wel een zeker niveau weten te behalen. Hoog was datzelfde niveau nooit, maar de actie in deze specifieke reeks liep altijd wel vlotjes. Dit keer wordt de setting in een CGI-wereld neergezet. Ik denk dat precies deze verandering de redenering is voor het mindere niveau.

Ondertussen zijn we een aantal jaar verder dan het vorige deel waardoor het dochtertje nu wordt gespeeld door Newton, die alleen uitzonderlijk matig acteert. Compleet kleurloos en vooral enorm ingedamd door het script. Rudd doet ondertussen ook niet veel meer dan wat inhoudsloze grappen vertellen en stompen uitdelen. De toevoeging van Modok was te idioot voor woorden, geen idee waarom ze in dat ding zoveel potentie zagen. Komisch is het in ieder geval niet, daarvoor is het kortweg teveel voer voor nachtmerries.

De wereld is wel mooi geanimeerd en de actiescenes volgen elkaar in een aangenaam tempo op. Veel spektakel van begin tot eind en regelmatig best creatieve vondsten. Die probabilitystorm is zonder twijfel, voor mij persoonlijk, het hoogtepunt van de film. Majors als schurk vond ik ook wel wat hebben, jammer genoeg maakt Reed er uiteindelijk vooral een basisfiguurtje van dat gewoon verslagen moet worden, zoals elke andere schurk.

Groots, bombastisch, vermakelijk, rommelig, onbegrijpelijk en vlot. Zo kan dit derde deel van Ant-Man het best beschreven worden. De twee uur zijn zo voorbij, maar wat mij betreft is het nu wel tijd dat regisseur Reed zijn spullen gaat pakken en aan wat nieuws gaat beginnen. Voor enige tijd kon hij het niveau goed behouden, nu begint de reeks langzaam te dalen en is het wellicht tijd dat een frissere regisseur het stokje gaat overnemen.

Matig.

Film die sterk begint, maar uiteindelijk kopje ondergaat in de boodschap die het wil overbrengen. Ik raad overigens iedereen aan die interesse toont in deze film de trailer niet te bekijken. Je krijgt direct het idee een horrorfilm te gaan zien, maar daar blijft niets van over in deze film.

Wat het dus vervelender maakt dat Bush en Renz er toch voor gaan. De soundtrack geeft constant een bepaalde dreiging weg die niet komt. Alles wat je te zien krijgt is vooral een rauwe film, die in het begin de vorm aanneemt van een slavenfilm. Uiteindelijk krijg je dan toch een reguliere film voor je kiezen, maar die is erg irritant.

Jammer, want het eerste half uur is best goed te noemen. Schitterende longtake daar in het begin, en een sterke algemene look met oog voor detail. De wereld wordt mooi tot leven gebracht, wat het veel lelijkere tweede deel alleen maar slechter maakt. Het tweede deel is meer een reguliere film, en veel visueel talent blijft er niet meer over.

Jammer dat deze film verder zo prekerig is. Het wordt werkelijk vanuit je keel tot in je voeten gepropt. Ik heb zelden een film gezien die zo weinig subtiliteit toont als deze. Nuance? Nee hoor, daar doen wij in horrorfilms niet meer aan. Sowieso is de keuze om deze onderwerpen in dit geval met een horrorfilm te vermengen erg vreemd, want 1: het werkt niet en 2: Antebellum neemt nauwelijks de vorm aan van een horrorfilm.

Of de boodschap juist of niet is laat ik er even buiten, want daar zal ik wel weer te weinig verstand van hebben. In ieder geval wordt het zo dik op je neus gedrukt dat de finale er op een verkeerde manier ongemakkelijk mee wordt. De gruwelijke aard van de wraakacties voelen wat misplaatst aan. Tevens werd er eerder gezegd dat ze als groep niet weggezet willen worden als "angry black people" dus waarom er dan ook fragmenten bijkomen zoals boos zijn op TV en al helemaal die finale? Dat snap ik niet.

Verder duurt het ook te lang en ik vond dat ze de twist juist heel duidelijk weggaven. Toen ik dat meisje in die kledij in de lift zag staan wist ik al meteen hoe laat het was. Verder ook geen briljante twist, gewoon gehusseld. Niks bijzonders aan, slim al helemaal niet. Wat rest is een redelijk boze en vermoeiende film die te weinig nuance en subtiliteit toont. Met horror heeft het geen donder te maken, dus daar moet je de film niet voor kijken. Jammer, want ik had best redelijke verwachtingen verder.

Tamelijk indrukwekkend.

In een rustige en muisstille zaal deze film dus ook eindelijk mogen aanschouwen, wat tegelijkertijd ook mijn eerste echte Von Trier ervaring is geworden. En die liet eigenlijk gelijk, verrassend genoeg een best goede ervaring na met Antichrist.

Schokkend of enorm verontrustend vond ik het nergens, er zitten een aantal walgelijke momenten in ja en de film durft soms behoorlijk veel waar je de geest van Von Trier soms ernstig in twijfel gaat trekken. Maar hij schreef het verhaal ook onder depressie.

Ik ben vast de enige, maar die Gainsbourg heeft ze ook niet helemaal op een rij met dit soort rollen denk ik zo, maar ze voert hem wel met overtuiging uit. Dafoe was ook vrij sterk. De film is visueel echt prachtig, erg intrigerend en meeslepend. Vooral rustige bosopnames barsten soms van de sfeer. Net als die opening trouwens.

Ook een griezelige soundtrack, dat perfect matcht met de sfeer die soms sterk neergezet wordt. Nergens saai naar mijn mening, misschien soms wat moeilijk om te volgen hooguit. Een vreemde, maar een vrij indrukwekkende ervaring dus. De woorden "Chaos Reigns" bleven nog even in mijn hoofd zitten na de film.

Vreemde en ronduit oersaaie horrorfilm die me absoluut niets deed. Specifiek de hoofdrol van Gravina was te erg voor woorden. Dat een film als deze vooral obscuur is gebleven is iets waar ik niet minder om kan malen. Niettemin vond regisseur De Martino het wel nodig om de film uit te rekken tot 112 minuten terwijl het amper wat te melden had. Basisexorcisme, duidelijk om op het succes van de klassieker uit 1973 mee te liften. Alleen nu met belabberd acteerwerk, geen sfeer en bedenkelijke ideeën. Al dat goedkope effectbejag met seks heb ik ook nooit begrepen, maar dat markeert alleen maar het feit dat dit maar een krakkemikkige B-film is. Ik werd echt helemaal gestoord van dat geschmier van Gravina, dus toen de film eindelijk was afgelopen heb ik dan ook even mijn handen in de lucht gestoken om het te vieren. Punten voor wat mooie interieurkeuzes, beter dan ik had verwacht van een film als deze. Verder ronduit één van de slechtste (film)producten die ik heb mogen aanschouwen.

Mwa.

Keek er lang naar uit, maar de resultaten vallen dan toch wat tegen. Antisocial had vooral een erg gave poster, zo breng je een personage in ieder geval onder de aandacht bij horrorfans (of alleen ik). Maar ik vond die grove uitstraling in ieder geval pakkend.

Dat dit een goedkoop project ging worden, dat wist ik al. Maar de uitwerking is uiteindelijk ook gewoon in bijna alle opzichten goedkoop, op een geslaagde finale na. Maar de opzet is nogal simpel, en behalve dat social media nu een centrale rol speelt lijkt deze film gewoon richting zombie-lockdown te gaan in zijn genre.

Acteerwerk is ook niet al te best, op Mylett na, die het nog wel probeert. De rest is nogal onovertuigend, spelen ook alsof ze nerveus zijn om in een film te spelen. Dat is natuurlijk naturel, maar het verhullen hiervan gaat dan niet helemaal lekker.

Op de intense manier van het in beeld brengen na maken maar weinig horrorscenes in de eerste 75 minuten indruk. Wat makke jumpscares en een wat voorspelbare en saaie loop. Genoeg tempo, maar niet genoeg interesse helaas. Bovendien wordt er met de social media zelf net wat te weinig gedaan, op een paar video's en nieuwsberichten na.

Had de toon halverwege de film ook graag grover gezien. Beveiligingscamerabeelden van de situatie op straat bijvoorbeeld. Creëer die angst en druk. Die zie ik hier op geen enkel moment terug. Het is pas in de finale dat de film langzaam indruk begint te maken met een paar geslaagde scenes.

Wat ik ook een klein beetje mis is de echt harde gore. Dat het een goedkope productie was, akkoord, maar je ziet het regelmatig terug dat als je met enthousiaste make-up artiesten aan de bak gaat dat er mooie resultaten kunnen volgen. Die waren hier blijkbaar niet tot beschikking.

Voor de rest nog wel ok voor een horrorfilm, maar iets te saai en standaard uitgewerkt met wel een relatief gave finale.

Veelbelovend langspeelfilmdebuut van regisseur Brandon Cronenberg, die daarmee op ambitieuze wijze in de voetsporen van zijn vader probeert te treden. Het probleem van Antiviral is de speelduur, aangezien het vergezochte maar originele concept veel te breed wordt uitgesmeerd over een lengte van 110 minuten. Cronenberg lijkt moeite te ervaren om zijn gegeven over zo'n lijn interessant te houden, het volledige misdaadplotje eromheen om de maatschappijkritische toon wat leven in te blazen lijkt er dan ook met de haren te zijn bijgesleept. Caleb Landry Jones speelt echter een indrukwekkend hoofdpersonage en er wordt veel aandacht besteed aan een visueel aantrekkelijke vormgeving met een voorkeur naar de witte kleur. Er werken duidelijk artiesten met veel talent voor bodyhorror aan de film mee, maar helaas blijven deze scenes redelijk ingeperkt en krijgt het drama evenals de misdaad-kant van het verhaal een duidelijke voorkeur. Antiviral is dus niet doorlopend interessant, maar wel gemaakt met veel potentie en vooral veelbelovend voor de toekomst van de makers.

Interessant.

Best leuke toevoeging aan het genre, die ik op klokslag middernacht van Halloween mocht aanschouwen in de bioscoop. Volgens mij is dit de film die een behoorlijke vertraging kende in zijn release. Had toch eigenlijk vorig jaar al moeten uitkomen, maar COVID-19 heeft daar roet in het eten gegooid. Of eerder gezegd: de mensen die niet luisterden.

In ieder geval is deze film inhoudelijk niet zo boeiend, maar de vormgeving ervan is best sterk. Cooper versiert zijn nieuwe horrorfilm op een sfeervolle wijze en kiest vaak goede standpunten uit om zijn camera op of in te plaatsen. Antlers voelt erg aan als een intieme film die naast wat pogingen om angst aan te jagen ook graag mikt op de voortgang en ontwikkeling van personages.

Het is jammer dat die ontwikkeling wat wordt afgeraffeld in de tweede helft, maar het was een aardig eind op weg. Dankzij genoeg achtergrond en degelijke acteerprestaties komt de film wel ergens, maar toch is het de design van het creatuur dat wegloopt met de eerste prijs. Erg gaaf vormgegeven Wendigo in de finale. Had het niet verwacht, was dan ook een positieve verrassing. Het is echter ook hier zo dat het best snel klaar is eenmaal het dan zo ver is.

Het is jammer dat de finale het als geheel wat afremt, want de film was goed op weg. Door middel van een deprimerende en sombere sfeer raakt de kijker betrokken in het gebeuren en ondanks dat het plotgaten niet uit de weg gaat was ik de volledige duur geboeid. Buiten het concept is het niet erg fantasierijk vormgegeven, Antlers is eerder een dramafilm die wat meer naar de horrorkant toe wandelt gedurende de tweede helft.

Herinnerde me de trailer niet, dus deze film was een aardige verrassing. Ik ging er niet met verwachtingen in dat het een meesterwerk zou zijn. Dat was het dan ook niet, maar wel een onderhoudende en sfeervolle film die op veel visuele punten het doel weet te raken. Het blijft alleen jammer dat de film terughoudt gedurende de finale, waar het wel lang naartoe werkt. Verder een leuke film.

Spijtig genoeg zijn films als Antonia's Line dan de resultaten die internationale prijzen mee naar huis nemen. Het is een toonaangevende film voor het Nederlandse cinemafalen, te beginnen bij het werkelijk bedroevende acteerwerk. Net als bij soortgelijke NL-films doordrenkt scenariste en regisseuse Marleen Gorris haar film met ambitieuze en onwerkelijke dialogen die oninteressant naar voren worden geacteerd. Het voelt weinig aan als een kritische registratie en meer als een voorlezing van een halfbakken gedicht. Eenmaal dan vervolgens de pogingen tot komedie uit de kast worden getrokken was het voor mij persoonlijk meteen helder dat deze film niet serieus te nemen is, al helemaal wanneer deze komische scenes net zo snel worden afgewisseld met deprimerende momenten. Ik zat met verbijstering te kijken dat men de film nationaal en internationaal nog zo serieus neemt, maar voor mij is het een lelijk gefilmde, belabberd geacteerde wisselwerking tussen volstrekt oninteressante en onbegrijpelijke figuren.

Flauwe romantische komedie met humor in het kader van vingers in elkaars kont stoppen. Als je daar als kijker van houdt, dan is Anyone but You snel voor jou. Ben je daar een wat mindere liefhebber van, dan zal deze film al snel lang gaan duren. Regisseur Will Gluck profiteert van een mooie achtergrond (nota bene het Australische Sydney) en het duo tussen Glen Powell en Sydney Sweeney is enthousiast, maar het verloop is veel te voorspelbaar om indruk te maken. De inhoud is bovendien te leeghoofdig en rechtvaardigt veel te weinig voor een speelduur die boven de 100 minuten uitkomt. Het wordt allemaal luchtig in beeld gebracht, maar legt de vinger te nadrukkelijk op simplisme en clichés om memorabel te blijven.

Een voorganger op de grote klassieker van Roman Polanski, die door regisseuse Natalie Erika James onder handen wordt genomen. Apartment 7A benadert het verhaal in termen van stilering redelijk loyaal aan de originele film, maar bouwt daarbinnen weinig interne en/of effectieve spanning op. De acteerprestatie van Julia Garner is gelukkig overtuigend, maar de overige rollen worden erg sterk aangezet waardoor het claustrofobische effect door al het absurdisme verwaterd raakt. James dirigeert verder een aantal onbehaaglijke beelden naar het grote doek, maar laat daarnaast weinig indruk achter op het vlak van sfeer. Het voelt allemaal te afstandelijk en braafjes aan, waardoor Apartment 7A je als kijker geen reden geeft om hier ooit nog een keer aan terug te denken.

Niet bijzonder.

Eerste Wilder, en ik ben nog niet erg onder de indruk. Het ligt er dan ook een beetje aan dat het genre me niet erg ligt, maar hij wist me niet weg te blazen. Ook vond ik het verhaal zelf nou ook niet echt bepaald nieuw en iets dat we nu al vaker hebben gezien.

Lemmon acteert leuk, een beetje klucht-achtig en druk maar hij draagt de film zeker. De film maakt weinig gebruik van veel locaties en is de humor zeker aan het begin erg leuk gedaan. Soms moest ik er ook wel lachen, maar dan.

MacLaine had een beetje een vervelend karakter naar mijn mening, typisch weer de knappe dame die niets grappigs doet en er alleen maar is voor haar uiterlijk. Cameragebruik is soms wel leuk gedaan en ben je zo door de film heen.

Nou ja, 2,5*

Vreemd.

Drake had in hetzelfde jaar met dezelfde Willis in de hoofdrol binnen hetzelfde genre nog best aardig vermaak te pakken. Uiteraard is Willis niet meer in iets noemenswaardigs verschenen sinds de jaren 2010, maar qua vermaak slaat het nog wel aan. Alleen is dat niet het geval wanneer het op Apex Predator aankomt.

Apex Predator moet een soort rip-off zijn van het soort film waarbij er op een persoon wordt gejaagd als onderdeel van een spel. Best aardig uiteraard als je wat leuke jagers hebt en een leuke prooi, maar juist dat blijft ontbreken in deze film. Sterker nog, de mensen lijken eerder op elkaar te willen jagen dan op Willis. In principe is dit dus voor Willis zowat de ideale paycheck. Hij hoeft geen hol te doen en verdient zijn centjes niettemin.

Verder visueel ook ongeïnspireerd buiten wat lollige gadgets en actiescenes die achter elkaar dood blijven vallen. Een positief punt kan de film vinden in de rol van McDonough. Als acteur altijd te goed geweest voor dit soort prul maar klaarblijkelijk werd hij te veel afgedankt met bijrollen. Deze film durft hem weer in een wat prominentere positie te plaatsen, maar de rol zelf is alleen wat dwaas.

Al bij al vermaakt het ergens nog wel maar Apex blijft vooral doodvallen. Willis krijgt pas helemaal in de finale wat te doen. Verder zijn het vooral acteurtjes die rondrennen in een saai bos en elkaar het leven zuur maken. Niemand buiten eerdergenoemde namen heeft echt een passende charme en qua actie is het voor het concept te veilig en te braaf om indruk te maken. Jammer uiteraard.

The Final Cut.

Ik kom nog steeds op hetzelfde cijfer uit, alhoewel het net wat beter is dan de Redux-versie. De korte versie nog (steeds) niet gezien. Het was eigenlijk ook de bedoeling dat ik die zag ipv The Final Cut, maar ik kwam er dus achter dat mijn opname The Final Cut betrof. Maar de remastered-versie was ook geen straf om uit te zitten.

Apocalypse Now kent een waanzinnig eerste uur, dat vond ik al in de eerste film. Het moordende tempo van de film slaat behoorlijk aan, en de overdaad aan iconische scenes blijven vermaken en opvallen. Apart in beeld gebracht / geschoten, Coppola laat hier goede regiekwaliteiten zien.

De helikopteraanval blijf ik de beste scene vinden van de film. Dit keer in remastered-kwaliteit wat het genot alleen maar versterkt. Toch ga ik geen punten geven voor het feit dat The Final Cut remastered is, omdat elke film er mogelijk beter/anders uitziet als opgepoetste versie. Ik vind het een klein beetje oneerlijk.

Acteerwerk is in orde. Ik begreep alleen nooit de hype rondom het karakter van Duvall. Ik vind het maar een behoorlijk stereotiepe verschijning. Sheen & co doen het ook goed, zeker gezien de omstandigheden waarin ze moesten werken. De jonge Fishburne is ook zeker grappig om zo te zien.

Het is fijn dat een aantal overbodige scenes eruit zijn geknipt, scenes die wel in de Redux-versie zaten. De seksscène met de bunnies is er bijvoorbeeld uit. Kon ik alleen maar toejuichen. Andere scenes die ik ook nogal remmers vond ik de Redux-versie zitten er echter nog steeds in. De sequentie op de Franse plantage blijf ik de slechtste sequentie vinden. Het lijkt alsof iemand anders dit regisseerde. Ultiem slappe dialogen, ongezond tempo. Vreselijk gewoon.

De beelden en voice-overs, zeker in het eerste gedeelte, blijven sterk. Het eerste deel van de film gevolgd door het avonturengedeelte blijven sterke stukjes die volop boeien dankzij het hoge tempo van de film. De aparte manier van in beeld brengen, de volle sets, de gestoorde sfeer. Het blijf allemaal goed naar voren komen.

Ik ben minder fan van de stukken waarop Kurtz zijn intrede maakt, daar kan ik me nooit geboeid doorheen zetten. Dat stuk met een geschminkte Brando kan ik niet serieus nemen. Voor de rest verdient de film zeker zijn status, al zal het wat mij betreft meer om de productie zijn. Ik moet nog steeds de versie van 153 minuten zien, en kijken of mijn cijfer dan wel hoger kan worden. Ik ben namelijk dol op het eerste deel van de film, en minder dol op het tweede.

Vermakelijke, maar overroepen zombiefilm die verrassend hoge cijfers toebedeeld krijgt voor het redelijk middelmatige verloop. Op conceptueel vlak mist het originaliteit en de speelduur is veel te lang voor dit redelijk platte verhaal. Niettemin houdt regisseur Carles Torrens het tempo er aardig in en zet hij een aantal spannende, intense momenten neer die dit project gemakkelijk op sleeptouw nemen. Het verloop is gelukkig ook niet al te klassiek, met een redelijke afwisseling tussen rustige en dreigende momenten. Spijtig genoeg zijn de personages tijdens die rustigere momenten niet zo boeiend en dan gaat de film gevoelsmatig snel langer duren. Tot een grootse confrontatie tijdens de finale komt het evenzeer niet, waardoor Apocalypse Z vanuit mijn kant geen voldoende gaat krijgen.

Nog een Apocalypse.

Jammer dat dit eigenlijk wel een mindere is dan World War II. Vooral omdat het hier aanvoelt alsof ze minder te vertellen hebben. De beelden zelf vond ik ook niet meer zo adembenemend als in WWII, al heb je hier en daar wel sterke beelden.

Opnieuw volledig met oude beelden in kleur, die aansluiten op de stem van de verteller. Helaas merk je som wel dat ze helemaal niet aansluiten op de verhalen en dat bepaalde geluiden er wel heel geforceerd in geplaatst zijn. Het is allemaal wat slordiger dus.

Ook wel wat saai eigenlijk. Normaal kan ik hier eindeloos naar luisteren, maar hier betrapte ik mezelf wel vaak erop dat ik mijn aandacht volledig verloor. Hierdoor had ik een aantal belangrijke stukken gemist, maar dat komt er o.a. door dat de beelden niet echt interessant waren. Vooral in de eerste 2 stukken.

Het deel "Hell" is het beste stuk van de volledige miniserie. Het enige deel dat me de hele speelduur geboeid kon houden, met de meest adembenemende beelden van de serie en heftige stukken die dan soms wel binnenkomen. Ook "Rage" bevat enkele sterke stukken.

Het is allemaal gewoon wat minder interessant met meer stukken die totaal niet boeien (Ferrari familie) en dat haalt de vaart er een beetje uit. De stem van de verteller zelf klinkt ook wat jong, maar je went er snel genoeg aan omdat hij toch wel een pakkende stem heeft.

Uiteindelijk kan ik dit niet echt een onvoldoende geven, omdat ze verhalen soms goed verteld zijn met enkele indrukwekkende beelden daarbij. Het weet allemaal gewoon minder te boeien dan bijvoorbeeld WWII. Desondanks nog steeds iets wat wel bijzondere indrukken weet op te wekken.

Toch maar eens een deel van Apocalypse geproefd.

Eerst liet ik me even tegenhouden door die 312 minuten, maar aangezien dit een miniserie is kan ik af en toe even op adem komen van de beelden. Niet dat het alleen maar heftig materiaal was, maar zo lang tegen oude beelden aankijken heeft af en toe ook eens een pauze nodig.

De film is inderdaad 312 minuten lang oude, ingekleurde beelden met iemand die er een verhaal tussendoor vertelt en de feiten dan verteld waarop de beelden zich op het verhaal aanpassen. Simpel dus qua opzet, maar het werkt gelukkig wel.

Eerste afleveringen kwam ik zo goed als niet doorheen, verloor toch wel een hoop keer mijn aandacht, maar alles wat voor de oorlog gebeurde ligt me ook wat minder. Wanneer de oorlog zelf begint, was het voor mij een stuk interessanter met indrukwekkende oorlogsbeelden.

Vooral de beelden vanuit een vliegtuig gefilmd zijn adembenemend, en zo heb je nog meer beelden die grootste indruk maken. Alleen is de hele film dat materiaal en heb je af en toe weleens de gedachte dat je niet aan het kijken bent naar wat er verteld wordt. De landmijn bijvoorbeeld, je ziet iemand een stap zetten en dan klinkt er een klik. Maar zo te zien werd die er gewoon er in geplaatst met editen, laat dan gewoon slechts de ontploffingen zien.

Enkele schokkende beelden ook, met veel bombastisch geweld in de laatste episodes. Beperkt in beeld gebracht natuurlijk, aangezien de kwaliteit wel altijd voelbaar is, maar nog steeds best effectief gebracht. Daarbij geholpen door de hele bombastische, maar effectieve muziek van Kawai die behoorlijk door weet te denderen in sommige scenes.

Sommige beelden zijn inderdaad aan de schokkende kant, waardoor je dit beter niet in een basisschool kan laten zien, maar richting wat oudere jongeren is deze miniserie een ideale geschiedenisles, met genoeg indrukwekkende beelden en een duidelijk verteller.

Misschien nog een ander deel in de Apocalypse serie meepakken ooit.

Half geslaagd.

Gibson is een regisseur die me wel steeds meer aanspreekt, omdat hij niet bang is om grofheid en bruutheid te schuwen, zoals ik in The Passion Of The Christ ook zag. Braveheart was ook vrij lomp, maar wat meer in een humoristischer manier.

Deze film schuwt voor een groot deel ook geen bruutheid, zelfs niet in de vorm van dierendoden en mishandeling. Al had ik meer moeite met het doodsteken van een Jaguar dan de moorden op volkeren. Sommige scenes zijn erg fraai en intens in beeld gebracht, met het offeren voorop. die koppen die van de trap rollen, gaf me soms toch wel de rillingen..

Ook mooie beelden van de jungles, maar de film duurt toch echt wat te lang en is iets te langdradig waardoor je niet altijd je aandacht echt vol naar de film kunt blijven houden. Desondanks is Apocalypto een goede film.

Ok.

Uiteindelijk vond ik het niet heel veel meer dan een wat doorsnee biografie verfilming die duidelijk door Amerikaanse handen is afgeleverd. Desondanks blijft het toch wel altijd op niveau, alleen weet de film hier en daar kansen te laten liggen.

Vaat is toch wel prima. Wel Amerikaans, en echt Pro-Amerikaanse koppen, maarja. Hanks is best leuk bezig, Bacon en Paxton voldoen ook wel. De rest, inclusief Harris, was wat onzichtbaar uiteindelijk. Voor de rest niet heel veel uitschieters.

Het duurt eventjes voordat ze de ruimte ingaan, maar echt saai wordt het nooit. Ondanks dat de drama niet perfect en impactloos is, weet het wel te boeien. Eenmaal in de ruimte krijgt de film wat vaart, maar de spanning wordt niet al te lang vastgehouden echter.

Ik vond de focus op de mannen in de ruimte uiteindelijk niet al te groot. Eenmaal ze de problemen hebben, lijkt de focus vooral op het grondpersoneel te zijn. Het zijn toch wel de verkeerde focussen die de spanning wegzuigen uit de film. De aanloop naar het probleem bijvoorbeeld was best spannend.

Richting het einde krijgt de film wel weer wat kracht, maar alles daarvoor vind ik vooral wat standaard gepraat dat niet al te opwindend is. Respect naar alle mensen die de 3 mannen op de grond kregen, maar deze film vond ik het simpelweg niet helemaal hebben. Maar desondanks krijgt het een voldoende.