Opinions

Solide.

Ik had er op voorhand ook best wel hoge verwachtingen voor. Ondanks de slechte kritieken wist ik wel dat deze film voor mij zou zijn. Dit soort FF-films vallen binnen mijn straatje, voornamelijk omdat ik deze manier van filmmaken gecombineerd met een uiterst leuke setting erg kan waarderen. Vergezocht, maar oh zo bevredigend.

Apollo 18 is duidelijk niet de spannendste film binnen het genre en ook niet binnen zijn soort, maar niettemin weet regisseur López-Gallego een aardig sfeertje op te bouwen met het materiaal dat hij heeft. Als dit de beelden zijn die van de maan moeten komen, had ik het waarschijnlijk nog geloofd ook. Door de slimme geluidstechniek en rauwe beveiligingsbeelden wordt een realistisch toontje meegegeven aan de film, en dat is voordelig.

Acteerwerk is te doen en er wordt genoeg met de sciencefiction gedaan. Slimme zet om de bedreigingen lang buiten beeld te houden. Eenmaal ze dan wel verschijnen moet je het vooral doen met donkere schimmen en wat snelle beelden. Ik vind het juist leuk, want zo krijg je een mysterieuze indruk van de monsters. Het werkt niet altijd, maar binnen deze film juist uitstekend.

Voor een goedkope film uitstekend ingericht, maar na enige tijd gaat het gebrek aan spanning en beklemmende beelden wat aan je knagen. Uiteindelijk is de horror binnen deze film uitgewerkt en dan kan de film niet altijd meer zijn steun vinden. Iets interessantere personages hadden de film ook goed gedaan, want diegene die er nu staan zijn vooral opvulling.

Interessante, intrigerende film in zijn geheel, vooral geholpen door een uitstekende visuele inrichting. Het is niet de meest originele, complexe of inhoudelijke film, maar wel een goed anderhalf uur aan vermaak. Leuke ideeën en een nog leukere uitvoering. Jammer dat deze film niet de erkenning krijgt die het zeker wel verdient. Zeker genoten van de film ondanks dat zwakkere punten zeker aanwezig zijn.

Anna Gunn en Linus Roache doen het voortreffelijk in deze half geslaagde psychologische thriller, waar regisseur Alison Star Locke zeker in het middenstuk van de film te weinig aan bijdraagt. Het filmische sterktepunt is dat het dusdanig onschuldig begint dat ik de wending persoonlijk niet zag aankomen, maar eenmaal dat achter de rug is wordt er weinig meer mee gedaan. The Apology verzandt namelijk al snel in een redelijk clichématig kat-en-muisspel dat richting de finale een echte punch hoopt uit te delen. De desbetreffende stoot komt alleen nooit aan, aangezien het scenario van Locke de kijker nogal onbevredigd achterlaat. Bovendien wil het niet echt boteren qua spanning, zelfs met een best verdienstelijke, kille sfeer op de loer. Hierdoor zijn de uiteindelijke geweldstaferelen niet erg boeiend om te volgen en moet je het als kijker uiteindelijk gewoon doen met twee leden die goed acteren. Locke had zich er beter aan gedaan de grenzen wat meer op te zoeken, want The Apology is nu gedoemd te blijven hangen op de precieze thrillermiddelmaat.

Nou nou.

Evans weet wel zijn eigen brutale draaien aan zijn films te geven. Eerder deed hij het al met The Raid maar bewijst nu dus ook wel harde horrorfilms te kunnen regisseren. Dit mag hij overigens weleens overdoen, want perfect is deze Apostle nog niet.

Het eerste deel neigt eigenlijk naar het saaie, het is te traag en duurt te lang. Daarmee is 130 minuten ook wel flink lang voor een horror zoals dit. Het tweede deel is al wat interessanter. Daar gaat Evans ook echt over in horror en dat is te merken.

Sommige scenes zijn bijzonder brutaal en heftig voor een Netflix film, die in mijn ogen meestal wel vrij soft blijven. De 'zuivering' van Jeremy was bijvoorbeeld een nogal pijnlijke scene om te zien en zit het qua gore op andere momenten ook wel goed. Sfeer en spanning is niet helemaal goed uit de verf gekomen.

Acteerwerk was ook wel ok. Sheen speelde zijn rol best goed, Stevens kwam pas aan het einde overtuigender over. Het eerste stuk vond ik hem redelijk debiel doen, door de rare gezichten die hij af en toe trekt en vreemde bewegingen die hij maakt. Maar ja, dat kan bij zijn karaker horen.

Het is alleen vaak wat saai, het verhaal duurt iets te lang. Vooral het begin en delen in het midden weten eigenlijk onvoldoende te boeien en slepen maar wat voort. Een voldoende krijgt de film zeker, alleen ik denk dat Evans wel iets beter kan.

Mwa.

Wederom weer een NL film die het niet al te goed bij me doet. Alhoewel dit filmpje duidelijk wel wat groter is opgezet, dan de gemiddelde Nederlandse film. Dan is het nog knap dat hier best een klein budget in is gegaan want het lijkt best op Hollywood materiaal.

Hoekstra is wel lekker brutaal qua uitstraling, maar qua acteren voegt ze niet al te veel toe uiteindelijk. Ze weet niet te dragen in ieder geval. De Russische leraar vond ik dan veel charmanter. Uiteindelijk zijn er een hoop best bekende Nederlandse gezichten waarvan er maar weinig weten te overtuigen.

Dit had eigenlijk een staalharde horrorfilm moeten worden denk ik zo. Het idee is beat leuk in ieder geval en de app ziet er geinig uit. Daarbij doet de beschrijving een uitdagende en harde film beloven, maar de kijkwijze is eigenlijk een groot minpunt en stoorzender hier.

Het is allemaal te soft en te tam. Er is weinig spanning en dreiging, en dit lijkt dan meer op een typische normale hap die je zo gekeken hebt. In dat opzicht doet de film zijn werk wel, maar het maakt nog geen goede film. Er gebeurd best veel in het algemeen, maar nooit krijgt het die charme of spanning die het nodig heeft.

Het had uiteindelijk ook iets langer mogen duren. Alles wordt nu heel haastig verteld alsof de film niet langer dan 80 minuten mocht duren uiteindelijk. Er moest meer ruimte worden genomen voor enige opbouw in plaats van een soort afgeraffelde huiswerkopdracht uiteindelijk. Jammer.

Te Tamme film met weinig trucjes en weinig materiaal om op te vallen bij de kijker. Jammer. Want met dit idee kan er best iets leuks ontstaan uiteindelijk.

Apparition stond op MovieMeter aangegeven als onderdeel van de Amityville-reeks, ook al heeft dit er echt niets mee te maken. In plaats daarvan een melodramatische thrillerfilm met een aantal horrormomenten, die me even wist te verrassen in het eerste kwartier. Het acteerwerk van Jody Quigley, Katrina Law en Lili Bordán is bovengemiddeld, het is vooral regisseur Quinn Saunders zelf die zijn film niet echt kan laten excelleren. De horrormomenten weten nooit spannend te zijn, de cinematografie oogt nogal mossig en de film ziet er nergens echt sfeervol uit. Het scenario van Pete Cafaro en Andrew Kayros is wat de film nog enigszins op de been houdt, want ondanks de matige spanningsopbouw boeide de voortgang van het verhaal me oprecht. De mentale vooruitgangen en terugvallen van Quigley vallen wat in de herhaling, maar de dramatische aard van de film werkt een stuk effectiever dan de horrorkant. Al bij al is het een niemendalletje, maar zeker niet van het ergste soort.

Tam.

Een horrorfilm die alles behalve memorabel weet te zijn eigenlijk. Dit is vooral een hele tamme variant op spookhuis-horrorfilms. Eentje die eigenlijk helemaal niets in het genre weet toe te voegen. Wel jammer, want spookhuis-horrorfilms doen het altijd wel goed bij mij.

Deze film weet eigenlijk echter helemaal niets te bieden. Het begint nog wel leuk, en verveelt ook nergens echt, maar de film weet eigenlijk nooit iets er mee aan te kunnen. Het spookhuis is niet spannend, de locatie is niet sfeervol en de film is niet eng.

Visueel ook weinig interessante dingen. Het camerawerk is wat saai, de locatie is te normaal en qua sfeer komt er eigenlijk niets bij kijken. Dan heb je nog een aantal redelijk acterende mensen bij elkaar maar in een film die niet echt meewerkt.

Slechts enkele momenten waren nog wel aardig. Vooral de videobeelden van de "opening" en de laatste scenes met een grijze supermarkt, waarbij Greene wordt gegrepen. Maar voor de rest is dit een nogal normale film die niets nieuws weet te brengen en nergens eng of sfeervol wordt. Niet eens een beetje.

Redelijke horrorfilm die nergens heel spannend weet te worden, maar uiteindelijk aardige controle over het mysterie toont. Cate O'Connor speelt een opvallend innemende hoofdrol en draagt deze film vrijwel eigenhandig naar een hoger niveau, want de regie van Perri Cummings en Paul Anthony Nelson blijft wat vlakjes. Zeker het kleurenpalet komt aan de kale kant voor de dag en de camera draait niet altijd even vlot met de actie mee, maar gelukkig zijn er wat praktische effecten om de horrorliefhebber tevreden te houden. Nergens is Apparitions bijzonder kwalitatief, maar het vermaakt voor een keertje best aardig.

Het langspeelfilmdebuut van regisseuse Anna Zlokovic laat niet de beste indruk achter, maar een filmische ramp is het allerminst. Met name de inzet op het creëren van een enigszins originele conceptuele uitwerking werpt zijn vruchten af, want ik heb bepaalde inhoudelijke ideeën hier nog nooit eerder gezien. Jammerlijk is het matige acteerwerk van Hadley Robinson, die van Zlokovic duidelijk een veel te zware rol toegereikt krijgt. Zowel de expressieve als de verbale kant van deze Hannah komt nooit uit de verf, maar ook veel van de bijpersonages zijn weinig noemenswaardig. Het creatuur heeft ook even de tijd nodig om op gang te komen, vooral vanwege de cheesy uitwerking gedurende het eerste halfuur. Na enige tijd zit de vaart rondom dit wezen er echter lekker in en verkrijgt de film een prettige, eigenzinnige sfeerzetting. Omdat het verloop verder aardig onvoorspelbaar blijft en de visuele afwerking best gelikt is weet Appendage zeker te boeien, maar de boel komt nooit volledig op de rails. De kleine rol van Desmin Borges is overigens erg geslaagd.

Rauw.

Maar wel op een manier gebracht die het ook serieus saai maakt om er doorheen te komen. Ondanks dat de film onmogelijk valt aan te rekenen als een slechte film, had ik er wel van gehoopt dat het wat interessanter en vooral sneller zou zijn dan dat het nu is. Ondertussen ben ik dit soort stijlkeuzes namelijk wel beu.

Het is namelijk een beetje vermoeiend ondertussen. Zware onderwerpen worden wel vaker op de meest trage, realistische manier gepresenteerd. En dat is uiteraard een logische keuze, maar regisseur Boo stelt wel erg weinig eisen aan het gebeuren. Zolang het er maar zo echt mogelijk uitziet dan slaat het wel aan, zou hij gedacht hebben. Dat mag bij deze film dan ook duidelijk gewerkt hebben.

Het acteerwerk is redelijk al is de humor soms irritant. Het einde is sterk, het begin intrigerend, het middenstuk echter oersaai. Er worden veel diepgaande vragen aan zowel het hoofdpersonage als aan ons als kijker gesteld, en toch weet het zo weinig indruk te maken. Het totale gebrek aan interessante presentatie maakt van de film namelijk zo'n lange zit dat het me niet meer boeide wat er precies van me gevraagd werd.

Dat neemt niet weg dat de film onderscheidend omgaat met wat het heeft. Er zitten zeker wat goede stukken in de film en wanneer het echt aankomt op de wat meer confronterende scenes zitten we ook echt goed. Dat maakt van de film net genoeg om er een 2,0* aan te geven, maar ik heb me voornamelijk toch wel lopen te vervelen terwijl het verhaal me erg aansprak. Jammer.

Slecht.

Nee, dit was hem niet helemaal. Een slasher die enigszins verrassend uit de hoek wil komen maar uiteindelijk niet veel verder komt dan een erg saai gebeuren met een twist. Ik betwijfel of er horrorliefhebbers zijn die hem nog niet kennen, en het is eigenlijk het enige leuke aan de film.

Dit keer heeft de slasher een thema waarbij er grapjes worden uitgehaald, niet het meest interessante onderwerp om te combineren met bloedvergieten. Al snel merken we ook dat de slasher weinig te bieden heeft. Sfeerloos, zoutloos en vooral spanningsloos, en dat vervolgens voor de volledige 89 minuten. Het resultaat wordt er al snel vermoeiend mee.

De aandacht bleef er dan ook maar moeizaam bij, want veel interessants gebeurt er niet in deze film. Wat mistmachines en donkere decors, maar vooral erg saaie opbouw en pay-offs. Het acteerwerk is slecht, maar ook de moordpartijen zijn behoorlijk saai en ongeïnspireerd.

De twist is eigenlijk het enige leuke aan de film, maar de film zelf stijgt er nauwelijks mee. Het was een nogal vermoeiend anderhalf uur dat soms niet over leek te gaan. Het duurt en duurt, maar zonder ergens indruk te maken. Deze film kan echt nergens in opvallen qua uitvoering, en daar ligt het pijnpunt dan ook.

Nee, dat was hem dus niet. Toch 1 van de mindere, maar bekendere slashers die ik heb gezien. Weinig belevenis, weinig indrukwekkends en een tempo die nooit echt omhoog wil schieten. Het resultaat is een saaie slasher die ik snel weer vergeten ben op een enkele sequentie na.

Brak.

Ik dacht dat deze remake niet meer dieper kon zinken onder het origineel, die ik eerlijk gezegd ook al dramatisch vond. Dan bewijzen de makers van deze remake er dus toch nog overheen te kunnen gaan. Dit was een erg bedenkelijke remake van twee erg bedenkelijke regisseurs.

April Fool's Day kenmerkt zich door middel van een rommelig verhaal, oersaaie uitwerkingen en het complete gebrek aan sfeer. Ze negeren de sfeer eigenlijk compleet. Elke scene wordt net zo bedroevend en levenloos in beeld gebracht als de scene ervoor en de scene erna. Op het visuele vlak zit er echt geen enkel shot bij die deze film de moeite waard maakt.

Ook het verloop zelf is saai te noemen en de opzet flauw. De schrijvers hebben er niet lang over nagedacht, dat mag duidelijk zijn. Ik heb met groeiende verbazing gekeken hoeveel clichés deze film heeft meegenomen. Met het origineel heeft het weinig meer te maken, behalve het feit dat er soms naar wordt verwezen. De aanpak en de uitwerking zijn echter compleet anders. Beide films zijn saai, maar de uitwerking van deze film was wel heel ernstig.

Het acteerwerk van enkele crewleden is ook ronduit bedroevend. De enige leden die zich net aan boven water weten te houden zijn Taylor-Compton (ontspannend als ze eindelijk niet alleen maar schreeuwt) en Henderson. Die twee zijn eigenlijk de enige factoren die de film redden van een 0,5*, want ik had het wel even overwogen tijdens het kijken.

De moorden zijn saai, de logica ontbreekt aan alle kanten en de uitwerking is levenloos te noemen. Ik heb me niet vaak zoveel verveeld tijdens een slasher, maar April Fool's Day was toch echt wel een remake om bij in slaap te vallen. Geen verrassingen, flauwe wendingen, vreselijk einde en een sfeerloze inrichting. Ik vraag me af of de makers dit project überhaupt wel wilde doen, want plezier valt er nergens vanaf te lezen.

Pijnlijk.

Ik geef zeer zelden de laagste score aan films, en dit is pas de zesde film die een dergelijke score krijgt vanuit mijn kant. Uit bijna 3000 stemmen moet dat wel wat over deze film zeggen. Ik kan ook met volle overtuiging tegen de geïnteresseerden zeggen dat ze deze film kunnen overslaan. Met de andere April Fools films heeft het overigens niks te maken.

Wat kan ik eigenlijk zeggen over deze film? Ik heb zelden een film gezien met zulke omslachtige fouten en zo weinig logica. Er zit echt niets in deze film dat een beetje te onderbouwen valt. Van het klem raken onder een kast van nauwelijks 20 kilogram naar aanwijzingen vragen nadat een agent al heel duidelijk de status van een zaak heeft aangegeven. Het moet wat zeggen over de inhoud van de film, waarvan ik verdenk dat de makers het per ongeluk op papier hebben gezet tijdens een avondje stappen en uit pure wanhoop maar hebben besloten het te verfilmen. Veel meer dan bloknotities zal het script niet hebben ingehouden.

Want echt, dit soort logica zal ik enkel en alleen verwachten van mensen die ver heen zijn. April Fools kent nergens een degelijke uitwerking en is verschrikkelijk slecht opgenomen en geschoten. Het is bijzonder om je te bedenken hoeveel deze film kan verpesten in een speelduur van enkel 70 minuten. De makers zullen wel een spelletje "meeste clichés aantikken in een zo'n kort mogelijke speelduur" hebben gespeeld, want die indruk laat deze film achter.

De moorden zijn saai, de filters lelijk, het acteerwerk werkelijk bedroevend (de crewleden zullen er vast in gedwongen zijn want deze castleden kunnen never nooit door een fatsoenlijke auditie komen) en het verhaal verhaalloos. Is er eigenlijk wel een verhaal? Verder behoort deze film ook tot het soort film waarvan je het gezicht van de moordenaar al (per ongeluk) kan zien, waardoor de wending totaal geen indruk meer achterlaat.

Met groeiende verbazing en afgrijzen heb ik mezelf door de 70 minuten geworsteld, en met wijde ogen gekeken naar hoeveel deze film verkeerd doet. Ik kan werkelijk geen goed punt opnoemen, al sla je me dood. Misschien dat de film enkel 70 minuten duurt, maar dat is toch echt te weinig aanleiding om een film zoals deze niet te voorzien van de laagste score mogelijk. Ik probeer in elke film wat positiefs te zien, maar dat kon ik hier oprecht niet vinden. Er was nog wel 1 shot die ik aardig vond, maar 1 scene gaat geen punten opleveren.

Wat mij betreft 1 van de slechtste horrorfilms ooit gemaakt. Geen budget hebben betekent niet dat je je film zo veel moet verneuken dat het een so-bad-its-good status krijgt. Bovendien is het helemaal niet goed of leuk omdat het slecht is, die ruimte gunt de film je niet. De enige grap is dat de film zichzelf weliswaar serieus neemt, maar ik denk dat geen enkele kijker zo'n flopstuk als dit serieus kan nemen. Ik vond dit in ieder geval echt dramatisch om naar te kijken. Een wel verdiende 0,5*.

Singer.

Een regisseur die wel bekend is geworden, maar het naar mijn mening gewoon niet echt in zich heeft om een echt goede film af te leveren. In het superheldengenre vond ik hem ook al niks, en in Hollywood heeft hij ook niet zo veel te zoeken. De enkele uitschieter was The Usual Suspects.

En na het zien van Apt Pupil blijft het ook bij die film naar mijn mening. Apt Pupil is anders dan een hoop andere Singer-films, maar niet beter. Het ging wel een tijdje de goede kant op, maar op een gegeven moment laat de film een aantal steken vallen. Overgenomen van het boek of niet, enkele scenes hadden gewoon niet in het eindresultaat gemogen of hadden beter uitgewerkt moeten worden.

Eén van de grootste problemen waar Apt Pupil mee zit is McKellen. Doorgaans een goed acteur, maar in deze rol was hij echt een miscast. Het accent alleen al bewijst dat McKellen gewoon de verkeerde keuze was. Had dan liever een daadwerkelijk Duitse acteur genomen, al had dat dan weer met eer te maken kunnen hebben.

Renfro doet het voor de rest redelijk. Op zijn meer emotionele momenten komt hij best uit de verf, maar als hij dreigend wil acteren valt het weer door de mand. Je kan het enthousiasme van Renfro niet ontnemen, maar qua acteren wil het niet altijd even lekker lopen. Wel jammer, want aan McKellen had hij weinig concurrentie.

Verhaaltje is voor de rest wel leuk bedacht, maar ik was wel even verbaast toen ik las dat dit een verhaal van King was. Ik heb het boek niet gelezen, maar zoals de film het weergeeft lijkt het me wel heel simpel voor zijn doen. Buiten dat het verhaal "wel leuk bedacht is" wil het niet altijd boeien. De sfeervollere momenten voelen cheesy aan en de chemie tussen McKellen en Renfro wil nooit van de grond komen.

De film moet het vooral hebben van de streken van Renfro, een paar leuke twistjes en een redelijk tempo. De film wordt regelmatig geremd door ridicule scenes (een marcherende McKellen) en een te lange speelduur, maar het eindresultaat is niet heel dramatisch. Singer heeft ze slechter gemaakt, maar toch behoort dit wat mij betreft tot 1 van de mindere Singer-films. Zijn films zijn nooit echt goed, maar ook nooit echt dramatisch. Ik denk eigenlijk dat creativiteit een beetje het missende ingrediënt is binnen zijn carrière.

Slippertje van Wan.

Ondanks dat het geen slechte film is en de regie van Wan ook niet zo zeer, is het vooral de film zelf die Wan te weinig ruimte gunt om zijn kwaliteiten als regisseur echt te laten zien. De film zit zo vol met CGI, alternatieve werelden en digitale beelden dat er gewoon geen kans voor Wan overblijft om zichzelf te bewijzen.

Bovendien verslikt Wan zich regelmatig in de effecten, die zeker onderwater niet altijd even mooi uitgewerkt worden. Het voelt regelmatig een beetje gehaast aan, en alhoewel het moeilijk is om dit soort onderdelen te animeren voelt het niet aan alsof er altijd even veel aandacht naartoe is gegaan.

Momoa is uitermate geschikt voor deze rol, maar herhaalt zijn trekjes regelmatig te veel. Zijn charme is zeker perfect, maar het is goed dat Wan niet te veel sentiment in zijn handen schoof want in dat terrein zag hij er een beetje verdwaald uit. Heard was wat ondermaats, maar krijgt ook een (te) moeilijke rol.

Andere rollen komen ook niet erg uit de verf. Wilson is ondertussen een acteur die altijd terugkeert in de films van Wan, Lundgren speelt ook een bijzonder personage en Kidman was erg slecht. In de eerste minuten van de film moest ik toch echt even slikken omdat het voor Wan zijn doen overduidelijk onbekend terrein was.

Eenmaal de film boven het water stijgt krijgt de actie een boost en krijgt Wan ruimte om zijn kwaliteiten als regisseur echt te laten zien. Het camerawerk is regelmatig erg scherp en de actie dendert lekker door. Wan is duidelijk zijn talent niet kwijt, maar kiest vooral een project die hem te weinig ruimte gunt om zichzelf echt te laten zien.

De slotfase is erg gaaf, maar bijna het volledige eerste deel, dat zich onderwater afspeelt, maakt weinig indruk. De werelden en aankleding zijn eigenlijk simpelweg suf te noemen. De effecten blijven zich ook regelmatig een beetje verslikken, vooral met de animaties van vissen. Op de slotfase en de The Trench-sequentie na valt er niet al te veel te genieten van de effecten zelf.

De film duurt ook wel erg lang voor een verhaal dat niet al te veel om het lijf heeft. Wat mij betreft is dit Wan zijn minste film, en normaal ben ik groot fan van zijn films. Dit is ook pas de tweede film die een 3,0* scoort vanuit mijn kant. Ik hoop wel echt dat Wan weer terug gaat keren naar horror en superhelden achterwege laat.

Een regisseur als James Wan hoort zijn jaren simpelweg niet te verspillen aan superheldenfilms, want het talent waarover hij beschikt is niet suitable voor dergelijk ingeperkte films. Aquaman and the Lost Kingdom is dan ook een beetje het resultaat wat je van tevoren kan verwachten. Een visueel indrukwekkende film waarin het geluid non-stop door je oren dendert, maar de inhoud van een nat velletje papier kent. Daarnaast kent de film een absoluut spervuur aan dwaze rollen, maar de grootste domper is opvallend genoeg Jason Momoa zelf. Hij vormt een uitgesproken lompe Aquaman, schrikbarend matiger in vergelijking met zijn vorige rollen. De schaal binnen dit vervolg ligt ook een aanzienlijk stuk kleiner dan de vorige film. De achtergronden en onderwaterpaleizen ogen nog altijd groots en spectaculair, maar de actiescenes zijn opvallend minder ambitieus. De slotfase is dan ook uitermate teleurstellend en oogt de actie middenin de film een stuk explosiever. Wan voorziet zijn film van genoeg kleur, mooie designs en tempo, maar hopelijk is zijn superheldenavontuur nu definitief klaar.

Flauw.

Kinderfilm waarvan ik toen ik jonger was wel meerdere gezichten van zag voorbijkomen. Volgens mij was het zijn van zeemeermin of het ontmoeten ervan altijd wel een gedachte die populair was tijdens onze kindertijd, waar deze film dus een beetje op inspeelt. Ik kan alleen niet zeggen dat het verder erg geslaagd is.

Rollen worden vertolkt door bekende actrices, een aantal namen die zeker in de tijd van nu echt wel carrière hebben gemaakt. Mocht het echter aan deze film liggen, dan had ik er weinig aan opgemerkt. Alle drie de dames spelen namelijk nogal doodse rollen. Allemaal moeten ze een eigen persoonlijkheid hebben en er zitten wel aardige scenes tussen, maar verder komt het nauwelijks uit de verf.

Verder qua inrichting wel wat fantasierijker, maar weinig echt indrukwekkende beelden. Misschien dat het gegeven van een zeemeermin nog wel voor wat entertainment zorgt. Daar komen de creatieve stukken namelijk ook vandaan, maar verder is dit een film voor kinderen die nauwelijks echt de fantasie of nostalgie kan invullen van vroegere tijden.

.

Waterparken en horror, een ideale combinatie voor Shadowed. Aquaslash stond al voor een aardige tijd op de lijst, maar ik wist van tevoren al dat de film niet geweldig zou worden. Ik had echter ook niet verwacht dat ik het een erg leuke slasher zou gaan vinden, ook al is horror niet eens de voornaamste focus van de film.

Aquaslash neemt inderdaad erg lang de tijd om zich naar horror toe te werken, waardoor ik het moeilijk als horrorfilm kan classificeren. Het grootste deel van de film bestaat uit tienerdrama met een licht tikje van romantiek. Dit is in principe geen horrorfilm dus, vooral een dramafilm met een nogal bloederige finale die een kers-op-de-taart effect heeft.

Het acteerwerk is niet geweldig, maar ook niet vreselijk. Geen enkel personage is echt geweldig uitgewerkt, maar vervelend zijn ze ook niet. We hebben ze beter gezien, we hebben ze slechter gezien. Ik heb er weinig op aan te merken, maar slim zijn ze in ieder geval niet. Dit bewijst zich vooral tijdens de finale waarin enige vorm van logica overboord wordt gegooid.

Ik kwam er in zijn geheel zeer vlot doorheen, aangezien de film ook enkel een speelduur aantikt van 71 minuten. Een ideaal en snel tussendoortje is het er al snel mee. Ik kan de kritiek dat het te lang duurt voordat de horror begint dan ook niet ondersteunen. Het is een korte film, het maakt me echt niet uit. Bovendien kent de finale bakken met bloed om dit goed te maken.

Als je de film voor logica kijkt zal je bedrogen uitkomen. Logica kent de film namelijk niet. De finale doet genoeg dingen die absoluut onmogelijk zijn, maar ik kon de zwaar aangezette horror zeer waarderen. Ik snap uiteraard waarom men hier afhaakt en de film in zijn geheel afkraakt, ik ga dit echter gewoon mijn guilty pleasure noemen. Waterglijbanen en bloed, sign me up!

Zeer aardig, deze film over de opbouw naar een eindgevecht. Zeker na de vorige projecten van regisseur Ryûhei Kitamura is dit weer een kleine vooruitgang, met name omdat het minder op ambitie gericht is en meer op puur entertainment. De personages zijn daarnaast goed geacteerd, maar iets te theatraal neergezet. Zeker Takao Osawa maakt zich geregeld schuldig aan overacting, waardoor de opbouw niet ontdaan is van dode en saaie momenten. Gelukkig wordt het geduld van de kijker beloond en haalt Kitamura goed uit met het slotstuk. De draaiende camera's en creatieve vechttechnieken zorgen voor een hoop profijt in Aragami, waar ik als kijker optimaal van kan genieten. De voorgaande 50 minuten zijn van mindere kwaliteit, maar al bij al vormt het in ieder geval weer een prettig stukje vermaak.

Het zal regisseur Benjamin Brewer vast goed uitgekomen zijn dat Nicolas Cage weer populair is geworden sinds de afgelopen 5 jaar, want hij vormt een uitstekende marketingtactiek voor een film waarin enkel een bijrolletje wordt gespeeld. Gelukkig zijn de acteurs die vervolgens wél op de voorgrond staan meer dan capabel genoeg om de film in goede banen te dragen, bovendien is de bedreiging interessant genoeg om boeiend te blijven. De makers denken goed na over de vormgeving van de monstertjes en dat levert wat imposante scenes op, ondanks het ietwat overdreven warrige camerawerk tijdens de actierijkere momenten. De aanloop is ook iets te voorspelbaar en de invulling van de inhoud te makkelijk, maar uiteindelijk vermaakt Arcadian prima. Een wat brutere vormgeving van de horror en iets meer aandacht naar de spanningsopbouw hadden voor een ruim voldoende kunnen zorgen, voor nu is een kleine voldoende wel op z'n plaats.

Voor een afstudeerfilm is dit debuut van regisseur Roland Emmerich zeker op technisch vlak erg indrukwekkend, maar inhoudelijk spijtig genoeg nogal slap. Niettemin worden er op de achtergrond genoeg maatschappijkritische en boeiende concepten geïntroduceerd, maar deze worden door Emmerich amper uitgediept. In plaats daarvan een wat meer psychologische benadering van twee hoofdpersonages die allebei op hun eigen manier doodsaai acteren. De aaneenschakeling van ruimteschip-decors en interpersoonlijke escalatie weet ook niet boeiend te blijven voor 100 minuten, waardoor deze film (zoals andere gebruikers terecht hebben aangekaart) een behoorlijke uitdaging blijkt om door te komen. Omdat het op visueel vlak behoorlijk doordacht en knap ingericht is ken ik er nog een 2,0* aan toe, maar ik kan niet zeggen dat ik de film nog voor de geest kan halen over 3 dagen.

Mindere Mortimer.

Daniel Isn't Real vond ik destijds een erg geslaagde film vanuit een regisseur die voor mij zowat uit de blue kwam. Aangezien ik zo'n leuke tijd had met Daniel Isn't Real waren de verwachtingen voor Archenemy dan ook hoog. De opzet, deels animatie & deels live-action, klonk in ieder geval alvast erg ambitieus. Het uiteindelijke resultaat valt alleen tegen.

Toch is dit verre van een matige film. Mortimer kreeg duidelijk niet de meeste centjes voor deze film, maar lost het niettemin aardig op. De echt epische scenes worden namelijk met animatie ingekleurd. Animatie zag er ook fantasierijk uit, leuke en felle kleurtjes en een lekker tempo. Hierdoor bewijst Mortimer in ieder geval creatief te hebben omgesprongen met het (beperkte) materiaal dat hij had.

Het valt wel dankzij de animatie op dat de echte wereld er heel wat kaler en normaler uitziet. Mortimer probeert rauwheid te vermengen met stilistische animatie, maar die combinatie verloopt wat onevenwichtig. De echte wereld wordt namelijk wat saaier in beeld gebracht en de personages die rondlopen, met uitzondering van Manganiello en Seimetz, voelen wat leeg aan.

Verhaaltje zelf is ook niet echt iets om over naar huis te schrijven en waar Mortimer het bij Daniel Isn't Real goed wist op te lossen met genoeg leuke opvulling, weet hij dat helaas niet te herhalen met Archenemy. Op een aantal goede tracking shots na zit er qua regie weinig verbijsterends bij. Niet genoeg kleur en niet genoeg flair, het valt toch allemaal wat tegen. Enkel bij de actiescenes leeft de boel wat op, maar de actie wordt opvallend ver naar de achtergrond geschoven.

Het kijkt verder wel aardig weg en vermaakt voor wat het is, maar Mortimer lijkt problemen te ervaren met wat hij eigenlijk precies wil met deze film. Archenemy is een "echt of misschien niet?" film, maar vermengt deze twee vervolgens met elkaar. Voor een lange tijd wordt ervanuit gegaan dat het allemaal verzonnen is, maar helemaal richting het einde blijkt het dus toch dat het echt was. Het wordt echter nogal laat met de boel vermengt waardoor het een klein beetje rommelig aanvoelt.

Overigens is de rest van de film ook wat rommelig. Karakterontwikkeling is nogal kort door de bocht en het verhaal is ook wat onvolledig om echt goed te worden. Mortimer vult het meeste aan met wat trucjes, maar dat kan niet verhullen dat de finale onbevredigend is en alhoewel de film zeker afwijkt van de andere superheldenfilms wil het er als geheel toch niet helemaal uitkomen. Misschien raakte Mortimer iets te zeker van zichzelf na Daniel.

Als geheel niet slecht overigens. Het vermaakt en kijkt aardig weg. Acteerwerk is van best hoog niveau en de film probeert hier en daar toch wat moderner te zijn in vergelijking met andere films, maar het wil allemaal niet genoeg van de grond komen. Dit kan vanwege mijn hoge verwachtingen komen, maar Archenemy viel me in z'n geheel toch een beetje tegen.

Schattige, kleine Chileense romantiekfilm die regisseur Rodrigo Sepúlveda lekker klein weet te houden. Hij lijkt goed te begrijpen dat niet elke film binnen deze soort moet komen met extra sterk aangezette dramatiek of een verhaal dat geforceerd intelligent wil zijn. Nee, in plaats daarvan krijgen we een film met sympathieke castleden en een vlot tempo. Andrew Bargsted en Vivianne Dietz delen samen een gezonde chemie en leveren meer dan aardig acteerwerk af. Sepúlveda maakt het zichzelf soms op inhoudelijk vlak wat te moeilijk door de includering van korte politieke elementen en een onnodig middenstuk waarin Dietz uit belediging ergens anders gaat wonen. Ondanks dat het nergens te zwaar is, wordt er hier al bij al net wat teveel ingezet op bijzaak. Dit staat een erg schattig filmpje in de weg, maar uiteindelijk heb ik me prima weten te vermaken met het eindresultaat. Zoiets als dit kan eens in de zoveel tijd absoluut geen kwaad.

Boeiende coming-of-age met uitstekend acteerwerk van de jonge Abby Ryder Fortson, die helaas naar het einde toe een iets te makkelijke weg kiest voor de conflictoplossing. Regisseuse Kelly Fremon Craig maakt gebruik van boekmateriaal om haar film mee in te kleuren en weet de algemene sfeer van het desbetreffende tijdperk goed neer te zetten. Het camerawerk is klassiek en er wordt weinig ondernomen door Craig om haarzelf met haar kwaliteiten opvallender op de kaart te zetten, maar de basis staat hoe dan ook als een huis. Het resultaat is een interessant verhaal met genoeg gebeurtenissen en humor om niet te vervelen, maar tegen de tijd dat de zwaardere klanken hoorbaar zijn wordt er gekozen voor een beduidend eenvoudige uitweg. Voor een film die zo nadrukkelijk voor een realistische inslag gaat, had het allemaal wat minder braaf mogen zijn. Een voldoende is op zijn plaats, maar echt indruk maken doet de film niet.

Peli op pad.

Op pad naar area 51 dit keer wel, een concept dat voor zowel sciencefictionfilms als horrorfilms een ideaal gegeven is. Jammer genoeg lijkt Peli zich vooral in te houden, zoals de meeste mensen als ze de grens van regio 51 doortrekken en achtervolgd worden door politie. Peli zit echter niet achter het stuur, maar achter de camera.

In ieder geval gebeurt er tijdens deze film gedurende het eerste uur helemaal niks. We volgen wat personages die plannen om het beruchte area 51 te bezoeken zonder officiële toegang. Leuk bedacht, maar we krijgen eigenlijk meer van de auto te zien dan de binnenkant van het gebouw. Altijd zonde, want de film wordt pas beter als ze de deuren plattrappen.

Richting de finale kent de film wat interessante beelden die dit subgenre weten te overstijgen. Om daar te komen moet je echter door minder interessante beelden heen die het subgenre helemaal niet overstijgen. Acteerwerk is matig en de personages zijn saai. Mysterie weet ook niet echt stand te houden als je er als regisseur helemaal niet op ingaat.

Spanning is er eigenlijk ook niet, het is vooral dat wat je te zien krijgt in de finale nog wel leuk is, al zijn dat niet de aliens. Die worden namelijk volledig buiten beeld gelaten met uitzondering van wat snelle schaduwen en glimpen. Ik snap best goed dat je als regisseur ook wel eens een andere kant op wil in plaats van altijd tieners tegen de aliens, maar kies dan wel een pad dat eroverheen gaat en niet onderdoor.

Niet echt vermakelijk totdat het laatste halfuur aanbreekt, maar dat is een veel te lange inleiding om een redelijk standaardprojectje boven water te houden. Area 51 bevat te weinig om stand te houden tegenover soortgelijke films. Zonde eigenlijk van het budget, want Peli kon met deze film meer spenderen dan dat hij 8 jaar voordat deze film uitkwam kon uitgeven.

Matig.

Bij enkel een blik op de poster denk ik dat menig kijker wel kan invullen waar deze film heen zal gaan. Je zit er ook hoogstwaarschijnlijk niet ver vanaf. Arena keek ik enkel en alleen omdat ik wel zin had om een lekker simpele actiefilm te kijken waarin 1-op-1gevechten centraal staan. Helaas moet er hier weer een hoop onzin omheen worden verzonnen.

Arena kenmerkt zich in redelijk indrukwekkende filters en soms fraai vormgegeven actiescenes. Helaas zijn dezelfde scenes vaak inhoudelijk nogal zwak. Jonah Loop is als regisseur niet bepaald meegegaan met de tijd en besluit daarom om meer dan de helft van de actie in slowmotion plaats te laten vinden. Het ziet er vaak ook niet uit. De gevechten maken geen indruk en de acteurs voelen slapjes aan.

Acteerwerk is ook niet geweldig. Jackson doet zichzelf zeker geen eer aan door in dit soort films te verschijnen. Lutz is als actieheld verder bijna onzichtbaar en de rol van Winter voegt bitter weinig toe. De scriptschrijver heeft overigens ook beslist geen indruk gemaakt. Aan alle kanten ontbreekt de logica, zoals dat menig tiener met dezelfde groep de gevechten online steeds weer bekijkt ondanks de duidelijk protesten van enkelen onder hun.

Een simpele film die hier en daar kan steunen op een indrukwekkende look en redelijk grof geweld. Het bloed mag dan niet rijkelijk vloeien, maar wanneer het moet is er stevig wat. Het spat veel richtingen op in ieder geval, net als dat ledematen er soms in groteske manier afgerukt worden. Verder is het eerder een nogal mak gebeuren met weinig kick en stoere handelingen. Jammer, want het concept is interessant.

Eerste Affleck.

Ik denk dat hij zichzelf heel goed vind in acteren, want in elke film geeft hij zichzelf de hoofdrol. En hij doet dit niet eens zo heel overtuigend, er is iets in zijn gezichtsuitdrukkingen die ik niet al te serieus bij hem kan nemen, en dat valt me altijd op.

Argo probeert gelijk de toon te zetten, en doet dit redelijk. Het is meer gewoon een soort van spannend dan dat het echt binnenkomt. Helaas maakt Affleck de fout om na de opening een soort komedie neer te zetten met veel Amerikaans gedoe en arrogante dialogen.

Dit botst extreem met de sfeer die in de eerste scene neergezet wordt, en past hier totaal niet in. Heel serieus ga je het niet meer nemen, en ik vraag me eigenlijk ook af waarom dit een Oscar kreeg. Vooral opmerkelijk, omdat Afflech niet gek lang daarna het allemaal weer serieus wil maken, maar de overgang wil dan zoals verwacht niet echt werken.

Affleck doet het ok, zoals ik al zei kan ik hem niet bizar serieus nemen. De sfeer uit de 70's heerst niet echt in Amerika, daar moest nog wat aan gedaan worden. Had meer het idee dat ze zich aan het verkleden waren. Maar goed.

De rest van de cast is ok, wel overtuigend gespeeld soms maar niks dat me echt bij gaat blijven. Waar ik vooral positief om ben is dan toch wel de slotfase, die wel degelijk een thriller was. Ik hield mijn adem wel in, vooral omdat ik in zo'n situatie waarschijnlijk niet kalm was gebleven.

Maarja, het is soms spannend maar de overgang naar Amerika van Iran werkt totaal niet en botst wat met de film. Daarom geen hoge voldoende.

Regisseur Matthew Vaughn lijkt de laatste tijd de richting te zijn kwijtgeraakt, want ook Argylle is voor zijn doen een erg matige film. Het gebeuren opent al vroeg met een redelijk bombastische actiescene, maar wel eentje die schrikbarend lelijk tot leven wordt gewekt per computeranimatie. Binnen een productie van 200 miljoen is dat eigenlijk onvergeeflijk, maar gelukkig loopt het overige gedeelte van de film wat beter. Sam Rockwell en Bryan Cranston spelen daarbinnen verdienstelijke rollen, Bryce Dallas Howard kent enkel effect als introverte schrijfster. Als dubbelspion valt ze namelijk zwaar door de mand, erg vreemd dat een regisseur als Vaughn dat zelf klaarblijkelijk niet inzag. Het tempo ligt verder hoog en het scenario biedt genoeg plotwendingen om je aandacht te rechtvaardigen, maar uiteindelijk haalt Argylle enkel twee keer uit met een echt geslaagde (actie)scene. Dan spreken we echter over 5 minuten binnen een compleet geheel van 139 minuten, een speelduur die veel te lang is voor de relatief dun geformuleerde ideeën. Hopelijk herpakt Vaughn zich met zijn volgende project snel, wellicht dat films die het meer van de inhoud moeten hebben gewoon niet zo voor hem zijn weggelegd.

Ok.

Dit was de eerste aflevering van Black Mirror die door een vrouw werd geregisseerd. Prima keuze natuurlijk, maar jammer dat ze dan Foster aanwijzen om dat klusje geklaard te krijgen. Vind haar nou niet meteen de beste regisseuse in de filmwereld, en ook hier niet.

De voldoende die ik aan de aflevering geef komt dan ook voornamelijk door het verhaal zelf, die weer iets nieuws doet in de Black Mirror wereld. Daarbij komen een aantal typische Black Mirror-elementen kijken, al moet ik zeggen dat dit wat minder BM is dan een hoop andere episodes uit voorgaande seizoenen.

Foster past bij vlagen wat aparte regie toe. De camera wordt vaak in het gezicht of in de rug van personages geduwd, waarschijnlijk om een rauwer gevoeltje te creëren. Dit voelt echter net wat te geforceerd aan. Al moet ik zeggen dat de omgeving weer ouderwets (geslaagd) deprimerend is.

Acteerwerk is ook prima. DeWitt weet net genoeg kracht mee te geven aan haar moederkarakter, al is het personage iets te kort en vluchtig om indruk te maken. Episode zelf is vermakelijk en het concept is leuk, maar de uitwerking gaat toch iets te veel richting standaard-cinema ipv BM-cinema.

De slotfase is solide, en de aflevering zelf is relatief kort en verveelt niet. Hier en daar wellicht wat voorspelbaar en zeker 1 van de mindere episodes uit de serie, maar nog steeds is het allemaal net goed genoeg voor een nipte voldoende.

Ok.

Ondanks de best goede recensies is dit me toch achteraf wel een beetje tegengevallen. Vooral omdat ik me niet zo kon vinden in het verhaal en dat dit echt zou kunnen gebeuren ging eigenlijk een beetje langs me heen. Er zit niet echt een dreiging in.

Robbins doet het wel goed, Bridges was wat wisselvallend. Af en toe was hij wel overtuigend maar in het algemeen vond ik hem nergens heel speciaal. De opening was best sterk, maar de film zwakt daarna wat af in zijn spanning en dreiging.

Soms zitten er wel redelijk sfeervolle scenes in, en naar het einde toe is het ook wat spannender. Alleen vond ik de handelingen van het verhaal ongeloofwaardig en soms zelfs dicht bij stompzinnig aan zitten. Dat verdween eigenlijk pas helemaal in het einde.

Voor de rest is het allemaal wel vrij boeiend en onderhoudend gebracht, alleen heb ik dit soort dingen ondertussen wel vaker gezien en kan ik eigenlijk al raden hoe het verder gaat aflopen. Ik was hier niet helemaal door overtuigd dus.

Mindere Bay.

Alhoewel zijn aanpak weinig subtiel is valt het moeilijk te ontkennen dat elk regiepunt van hem faalt. Bay maakt van elke film een visueel spektakel, en ook Armageddon ziet er soms fantastisch uit. Toch behoort deze film tot 1 van zijn mindere films. Mede door elementen die Bay eigenlijk nooit uit de weg gaat, maar ook andere, nieuwe elementen.

In ieder geval kent het eerste halfuur een aardig trage opbouw, met enkele uitspattingen van bombast. De meteorietramp die zich in het eerste halfuur plaatsvind is geweldig in beeld gebracht met spektakel waar je u tegen mag zeggen. Bay weet de praktische effecten uitstekend met geanimeerde effecten te combineren en dit creëert enkele waanzinnige scenes op het gebied van actie. Heerlijk hersenloos vermaak.

Daarna gaat de film een andere richting uit, maar nog steeds duidelijk door Bay geregisseerd. Dit valt te merken aan de weinig subtiele karakteropbouw. Iedereen speelt een plat en overdreven personage waarvan er geen enkele interessant is, ten koste van goede prestaties vanuit Willis en Tyler. Het zijn de meest bordkartonnen personages en de pogingen van Bay om ze toch een achtergrond te geven falen behoorlijk.

Wanneer de setting zich naar de ruimte verplaatst verslikt Bay zich ook een beetje in de visuele regie. Er worden meerdere pogingen gedaan om het spektakel intens te maken, maar Bay vergeet de film overzichtelijk te maken en negeert regelmatig wetenschappelijke logica. Niet vreemd in een Bayfilm, maar gezien de setting hier valt het extra op. Het is echter zo dat ik vaak geen idee had wat ik aan het kijken was omdat de camera te heftig heen en weer schud. Normaal ben ik hier een voorstander van, maar bij films waar je het spektakel gewoon wil zien heeft het een nadelig effect.

Verhaallijn is verder relatief voorspelbaar met enkel minimale verrassingen. Verrassingen omdat het Bay is, die meestal een erg duidelijke formule gebruikt voor zijn films, en in dit geval daar soms van afwijkt. Toch zijn enkele scenes nog redelijk geregisseerd op het gebied van spanning. Grappig dat dit direct in zijn werking gaat wanneer Bay zijn camera niet in elke hoek van de ruimte smijt. Op die gebieden zie je plots dat Armageddon eigenlijk niet zo'n hele verkeerde film is.

Visueel zitten er zoals verwacht aardige beelden bij, maar deze spelen zich vooral op de aarde af. Bay lijkt zich minder raad te weten met de scenes die zich in de ruimte afspelen. Willis en Tyler spelen goed, maar de film geeft te weinig ruimte aan z'n personages om te kunnen stralen. Armageddon is een film die Hollywood zowat kenmerkt, maar dat betekent niet dat het meteen een goede film is. Vooral een film met weinig diepte en veel visuele verwennerij. Voor Bay zijn doen ondermaats, maar nog steeds relatief vermakelijk.