Opinions

Reed laat het vallen.

Niet dat dit derde deel van de Ant-Man reeks slecht te noemen is overigens. Peyton Reed heeft echter met de voorgaande delen altijd wel een zeker niveau weten te behalen. Hoog was datzelfde niveau nooit, maar de actie in deze specifieke reeks liep altijd wel vlotjes. Dit keer wordt de setting in een CGI-wereld neergezet. Ik denk dat precies deze verandering de redenering is voor het mindere niveau.

Ondertussen zijn we een aantal jaar verder dan het vorige deel waardoor het dochtertje nu wordt gespeeld door Newton, die alleen uitzonderlijk matig acteert. Compleet kleurloos en vooral enorm ingedamd door het script. Rudd doet ondertussen ook niet veel meer dan wat inhoudsloze grappen vertellen en stompen uitdelen. De toevoeging van Modok was te idioot voor woorden, geen idee waarom ze in dat ding zoveel potentie zagen. Komisch is het in ieder geval niet, daarvoor is het kortweg teveel voer voor nachtmerries.

De wereld is wel mooi geanimeerd en de actiescenes volgen elkaar in een aangenaam tempo op. Veel spektakel van begin tot eind en regelmatig best creatieve vondsten. Die probabilitystorm is zonder twijfel, voor mij persoonlijk, het hoogtepunt van de film. Majors als schurk vond ik ook wel wat hebben, jammer genoeg maakt Reed er uiteindelijk vooral een basisfiguurtje van dat gewoon verslagen moet worden, zoals elke andere schurk.

Groots, bombastisch, vermakelijk, rommelig, onbegrijpelijk en vlot. Zo kan dit derde deel van Ant-Man het best beschreven worden. De twee uur zijn zo voorbij, maar wat mij betreft is het nu wel tijd dat regisseur Reed zijn spullen gaat pakken en aan wat nieuws gaat beginnen. Voor enige tijd kon hij het niveau goed behouden, nu begint de reeks langzaam te dalen en is het wellicht tijd dat een frissere regisseur het stokje gaat overnemen.

Matig.

Film die sterk begint, maar uiteindelijk kopje ondergaat in de boodschap die het wil overbrengen. Ik raad overigens iedereen aan die interesse toont in deze film de trailer niet te bekijken. Je krijgt direct het idee een horrorfilm te gaan zien, maar daar blijft niets van over in deze film.

Wat het dus vervelender maakt dat Bush en Renz er toch voor gaan. De soundtrack geeft constant een bepaalde dreiging weg die niet komt. Alles wat je te zien krijgt is vooral een rauwe film, die in het begin de vorm aanneemt van een slavenfilm. Uiteindelijk krijg je dan toch een reguliere film voor je kiezen, maar die is erg irritant.

Jammer, want het eerste half uur is best goed te noemen. Schitterende longtake daar in het begin, en een sterke algemene look met oog voor detail. De wereld wordt mooi tot leven gebracht, wat het veel lelijkere tweede deel alleen maar slechter maakt. Het tweede deel is meer een reguliere film, en veel visueel talent blijft er niet meer over.

Jammer dat deze film verder zo prekerig is. Het wordt werkelijk vanuit je keel tot in je voeten gepropt. Ik heb zelden een film gezien die zo weinig subtiliteit toont als deze. Nuance? Nee hoor, daar doen wij in horrorfilms niet meer aan. Sowieso is de keuze om deze onderwerpen in dit geval met een horrorfilm te vermengen erg vreemd, want 1: het werkt niet en 2: Antebellum neemt nauwelijks de vorm aan van een horrorfilm.

Of de boodschap juist of niet is laat ik er even buiten, want daar zal ik wel weer te weinig verstand van hebben. In ieder geval wordt het zo dik op je neus gedrukt dat de finale er op een verkeerde manier ongemakkelijk mee wordt. De gruwelijke aard van de wraakacties voelen wat misplaatst aan. Tevens werd er eerder gezegd dat ze als groep niet weggezet willen worden als "angry black people" dus waarom er dan ook fragmenten bijkomen zoals boos zijn op TV en al helemaal die finale? Dat snap ik niet.

Verder duurt het ook te lang en ik vond dat ze de twist juist heel duidelijk weggaven. Toen ik dat meisje in die kledij in de lift zag staan wist ik al meteen hoe laat het was. Verder ook geen briljante twist, gewoon gehusseld. Niks bijzonders aan, slim al helemaal niet. Wat rest is een redelijk boze en vermoeiende film die te weinig nuance en subtiliteit toont. Met horror heeft het geen donder te maken, dus daar moet je de film niet voor kijken. Jammer, want ik had best redelijke verwachtingen verder.

Tamelijk indrukwekkend.

In een rustige en muisstille zaal deze film dus ook eindelijk mogen aanschouwen, wat tegelijkertijd ook mijn eerste echte Von Trier ervaring is geworden. En die liet eigenlijk gelijk, verrassend genoeg een best goede ervaring na met Antichrist.

Schokkend of enorm verontrustend vond ik het nergens, er zitten een aantal walgelijke momenten in ja en de film durft soms behoorlijk veel waar je de geest van Von Trier soms ernstig in twijfel gaat trekken. Maar hij schreef het verhaal ook onder depressie.

Ik ben vast de enige, maar die Gainsbourg heeft ze ook niet helemaal op een rij met dit soort rollen denk ik zo, maar ze voert hem wel met overtuiging uit. Dafoe was ook vrij sterk. De film is visueel echt prachtig, erg intrigerend en meeslepend. Vooral rustige bosopnames barsten soms van de sfeer. Net als die opening trouwens.

Ook een griezelige soundtrack, dat perfect matcht met de sfeer die soms sterk neergezet wordt. Nergens saai naar mijn mening, misschien soms wat moeilijk om te volgen hooguit. Een vreemde, maar een vrij indrukwekkende ervaring dus. De woorden "Chaos Reigns" bleven nog even in mijn hoofd zitten na de film.

Vreemde en ronduit oersaaie horrorfilm die me absoluut niets deed. Specifiek de hoofdrol van Gravina was te erg voor woorden. Dat een film als deze vooral obscuur is gebleven is iets waar ik niet minder om kan malen. Niettemin vond regisseur De Martino het wel nodig om de film uit te rekken tot 112 minuten terwijl het amper wat te melden had. Basisexorcisme, duidelijk om op het succes van de klassieker uit 1973 mee te liften. Alleen nu met belabberd acteerwerk, geen sfeer en bedenkelijke ideeën. Al dat goedkope effectbejag met seks heb ik ook nooit begrepen, maar dat markeert alleen maar het feit dat dit maar een krakkemikkige B-film is. Ik werd echt helemaal gestoord van dat geschmier van Gravina, dus toen de film eindelijk was afgelopen heb ik dan ook even mijn handen in de lucht gestoken om het te vieren. Punten voor wat mooie interieurkeuzes, beter dan ik had verwacht van een film als deze. Verder ronduit één van de slechtste (film)producten die ik heb mogen aanschouwen.

Mwa.

Keek er lang naar uit, maar de resultaten vallen dan toch wat tegen. Antisocial had vooral een erg gave poster, zo breng je een personage in ieder geval onder de aandacht bij horrorfans (of alleen ik). Maar ik vond die grove uitstraling in ieder geval pakkend.

Dat dit een goedkoop project ging worden, dat wist ik al. Maar de uitwerking is uiteindelijk ook gewoon in bijna alle opzichten goedkoop, op een geslaagde finale na. Maar de opzet is nogal simpel, en behalve dat social media nu een centrale rol speelt lijkt deze film gewoon richting zombie-lockdown te gaan in zijn genre.

Acteerwerk is ook niet al te best, op Mylett na, die het nog wel probeert. De rest is nogal onovertuigend, spelen ook alsof ze nerveus zijn om in een film te spelen. Dat is natuurlijk naturel, maar het verhullen hiervan gaat dan niet helemaal lekker.

Op de intense manier van het in beeld brengen na maken maar weinig horrorscenes in de eerste 75 minuten indruk. Wat makke jumpscares en een wat voorspelbare en saaie loop. Genoeg tempo, maar niet genoeg interesse helaas. Bovendien wordt er met de social media zelf net wat te weinig gedaan, op een paar video's en nieuwsberichten na.

Had de toon halverwege de film ook graag grover gezien. Beveiligingscamerabeelden van de situatie op straat bijvoorbeeld. Creëer die angst en druk. Die zie ik hier op geen enkel moment terug. Het is pas in de finale dat de film langzaam indruk begint te maken met een paar geslaagde scenes.

Wat ik ook een klein beetje mis is de echt harde gore. Dat het een goedkope productie was, akkoord, maar je ziet het regelmatig terug dat als je met enthousiaste make-up artiesten aan de bak gaat dat er mooie resultaten kunnen volgen. Die waren hier blijkbaar niet tot beschikking.

Voor de rest nog wel ok voor een horrorfilm, maar iets te saai en standaard uitgewerkt met wel een relatief gave finale.

Veelbelovend langspeelfilmdebuut van regisseur Brandon Cronenberg, die daarmee op ambitieuze wijze in de voetsporen van zijn vader probeert te treden. Het probleem van Antiviral is de speelduur, aangezien het vergezochte maar originele concept veel te breed wordt uitgesmeerd over een lengte van 110 minuten. Cronenberg lijkt moeite te ervaren om zijn gegeven over zo'n lijn interessant te houden, het volledige misdaadplotje eromheen om de maatschappijkritische toon wat leven in te blazen lijkt er dan ook met de haren te zijn bijgesleept. Caleb Landry Jones speelt echter een indrukwekkend hoofdpersonage en er wordt veel aandacht besteed aan een visueel aantrekkelijke vormgeving met een voorkeur naar de witte kleur. Er werken duidelijk artiesten met veel talent voor bodyhorror aan de film mee, maar helaas blijven deze scenes redelijk ingeperkt en krijgt het drama evenals de misdaad-kant van het verhaal een duidelijke voorkeur. Antiviral is dus niet doorlopend interessant, maar wel gemaakt met veel potentie en vooral veelbelovend voor de toekomst van de makers.

Interessant.

Best leuke toevoeging aan het genre, die ik op klokslag middernacht van Halloween mocht aanschouwen in de bioscoop. Volgens mij is dit de film die een behoorlijke vertraging kende in zijn release. Had toch eigenlijk vorig jaar al moeten uitkomen, maar COVID-19 heeft daar roet in het eten gegooid. Of eerder gezegd: de mensen die niet luisterden.

In ieder geval is deze film inhoudelijk niet zo boeiend, maar de vormgeving ervan is best sterk. Cooper versiert zijn nieuwe horrorfilm op een sfeervolle wijze en kiest vaak goede standpunten uit om zijn camera op of in te plaatsen. Antlers voelt erg aan als een intieme film die naast wat pogingen om angst aan te jagen ook graag mikt op de voortgang en ontwikkeling van personages.

Het is jammer dat die ontwikkeling wat wordt afgeraffeld in de tweede helft, maar het was een aardig eind op weg. Dankzij genoeg achtergrond en degelijke acteerprestaties komt de film wel ergens, maar toch is het de design van het creatuur dat wegloopt met de eerste prijs. Erg gaaf vormgegeven Wendigo in de finale. Had het niet verwacht, was dan ook een positieve verrassing. Het is echter ook hier zo dat het best snel klaar is eenmaal het dan zo ver is.

Het is jammer dat de finale het als geheel wat afremt, want de film was goed op weg. Door middel van een deprimerende en sombere sfeer raakt de kijker betrokken in het gebeuren en ondanks dat het plotgaten niet uit de weg gaat was ik de volledige duur geboeid. Buiten het concept is het niet erg fantasierijk vormgegeven, Antlers is eerder een dramafilm die wat meer naar de horrorkant toe wandelt gedurende de tweede helft.

Herinnerde me de trailer niet, dus deze film was een aardige verrassing. Ik ging er niet met verwachtingen in dat het een meesterwerk zou zijn. Dat was het dan ook niet, maar wel een onderhoudende en sfeervolle film die op veel visuele punten het doel weet te raken. Het blijft alleen jammer dat de film terughoudt gedurende de finale, waar het wel lang naartoe werkt. Verder een leuke film.

Spijtig genoeg zijn films als Antonia's Line dan de resultaten die internationale prijzen mee naar huis nemen. Het is een toonaangevende film voor het Nederlandse cinemafalen, te beginnen bij het werkelijk bedroevende acteerwerk. Net als bij soortgelijke NL-films doordrenkt scenariste en regisseuse Marleen Gorris haar film met ambitieuze en onwerkelijke dialogen die oninteressant naar voren worden geacteerd. Het voelt weinig aan als een kritische registratie en meer als een voorlezing van een halfbakken gedicht. Eenmaal dan vervolgens de pogingen tot komedie uit de kast worden getrokken was het voor mij persoonlijk meteen helder dat deze film niet serieus te nemen is, al helemaal wanneer deze komische scenes net zo snel worden afgewisseld met deprimerende momenten. Ik zat met verbijstering te kijken dat men de film nationaal en internationaal nog zo serieus neemt, maar voor mij is het een lelijk gefilmde, belabberd geacteerde wisselwerking tussen volstrekt oninteressante en onbegrijpelijke figuren.

Experimenteel en eigenzinnig, maar uiteindelijk grotendeels mislukt griezelproject van regisseursduo David Amito en Michael Laicini, die de vierde muur op een nogal halfbakken manier proberen te doorbreken. De introductie is in ieder geval raak, maar wat daarna volgt is een belabberde poging om een jaren 70-horrorfilm tot leven te wekken. De makers zijn er zonder meer in geslaagd om het amateurisme dat die tijd met zich meedroeg bijna vlekkeloos over te nemen, maar aangezien de aanloop veel te veel tijd in beslag neemt, komt dat vervolgens onvoorstelbaar saai voor de dag. Af en toe raken Amito en Laicini de juiste snaar met een aparte combinatie van muziek en montage, maar die momenten zijn schaars en de daaropvolgende finale gaat nergens echt heen. De intentie blijft daarmee bewonderenswaardig, maar weinig opvallend.

Een dappere poging van regisseur Oliver Stone om een grootschalige sportfilm op het grote witte doek te toveren, met heel veel personages en allerlei zijpaden om een speelduur van 157 minuten mee in te vullen. Het spijtige is dat alleen de verschijningen van Al Pacino en Cameron Diaz indruk maken, vooral omdat de spelers zelf vervallen in clichématigheid en afstandelijke karikaturen. Zo'n Jamie Foxx wordt bijvoorbeeld door alle heisa compleet naar de onzichtbaarheid gedrukt en LL Cool J is amper een realistisch figuur. Het is bijzonder dat Stone zich dermate veel bekommert om de meest uitgekauwde insteken zoals rijkdom, hebzucht en misplaatste tunnelvisie, waardoor zeker het middenstuk een nogal taai weerzien vormt. Het laatste halfuur focust zich gelukkig wat meer op de sport zelf en is boeiend, maar niet genoeg om de hele film te redden.

Flauwe romantische komedie met humor in het kader van vingers in elkaars kont stoppen. Als je daar als kijker van houdt, dan is Anyone but You snel voor jou. Ben je daar een wat mindere liefhebber van, dan zal deze film al snel lang gaan duren. Regisseur Will Gluck profiteert van een mooie achtergrond (nota bene het Australische Sydney) en het duo tussen Glen Powell en Sydney Sweeney is enthousiast, maar het verloop is veel te voorspelbaar om indruk te maken. De inhoud is bovendien te leeghoofdig en rechtvaardigt veel te weinig voor een speelduur die boven de 100 minuten uitkomt. Het wordt allemaal luchtig in beeld gebracht, maar legt de vinger te nadrukkelijk op simplisme en clichés om memorabel te blijven.

Een voorganger op de grote klassieker van Roman Polanski, die door regisseuse Natalie Erika James onder handen wordt genomen. Apartment 7A benadert het verhaal in termen van stilering redelijk loyaal aan de originele film, maar bouwt daarbinnen weinig interne en/of effectieve spanning op. De acteerprestatie van Julia Garner is gelukkig overtuigend, maar de overige rollen worden erg sterk aangezet waardoor het claustrofobische effect door al het absurdisme verwaterd raakt. James dirigeert verder een aantal onbehaaglijke beelden naar het grote doek, maar laat daarnaast weinig indruk achter op het vlak van sfeer. Het voelt allemaal te afstandelijk en braafjes aan, waardoor Apartment 7A je als kijker geen reden geeft om hier ooit nog een keer aan terug te denken.

Nogal flauwe, grotendeels matig geacteerde televisiefilm met een oninteressant mysterie in de basis. Toch bijzonder dat een regisseur als Tobe Hooper zich dan laat vangen voor dit soort eenvoudige producties, maar misschien dat de financiële kanten ervan dan toch aantrekkelijk waren. In ieder geval erg simpel qua opzet, met een hoop personages die nogal ver doordraven met hun persoonlijkheden en een raadsel met een hoop toevalligheden als fundering. De omgeving en redelijk camerawerk redden nog een gedeelte, verder duurt dit vooral te lang en kent het te weinig hoogtepunten.

Niet bijzonder.

Eerste Wilder, en ik ben nog niet erg onder de indruk. Het ligt er dan ook een beetje aan dat het genre me niet erg ligt, maar hij wist me niet weg te blazen. Ook vond ik het verhaal zelf nou ook niet echt bepaald nieuw en iets dat we nu al vaker hebben gezien.

Lemmon acteert leuk, een beetje klucht-achtig en druk maar hij draagt de film zeker. De film maakt weinig gebruik van veel locaties en is de humor zeker aan het begin erg leuk gedaan. Soms moest ik er ook wel lachen, maar dan.

MacLaine had een beetje een vervelend karakter naar mijn mening, typisch weer de knappe dame die niets grappigs doet en er alleen maar is voor haar uiterlijk. Cameragebruik is soms wel leuk gedaan en ben je zo door de film heen.

Nou ja, 2,5*

Vreemd.

Drake had in hetzelfde jaar met dezelfde Willis in de hoofdrol binnen hetzelfde genre nog best aardig vermaak te pakken. Uiteraard is Willis niet meer in iets noemenswaardigs verschenen sinds de jaren 2010, maar qua vermaak slaat het nog wel aan. Alleen is dat niet het geval wanneer het op Apex Predator aankomt.

Apex Predator moet een soort rip-off zijn van het soort film waarbij er op een persoon wordt gejaagd als onderdeel van een spel. Best aardig uiteraard als je wat leuke jagers hebt en een leuke prooi, maar juist dat blijft ontbreken in deze film. Sterker nog, de mensen lijken eerder op elkaar te willen jagen dan op Willis. In principe is dit dus voor Willis zowat de ideale paycheck. Hij hoeft geen hol te doen en verdient zijn centjes niettemin.

Verder visueel ook ongeïnspireerd buiten wat lollige gadgets en actiescenes die achter elkaar dood blijven vallen. Een positief punt kan de film vinden in de rol van McDonough. Als acteur altijd te goed geweest voor dit soort prul maar klaarblijkelijk werd hij te veel afgedankt met bijrollen. Deze film durft hem weer in een wat prominentere positie te plaatsen, maar de rol zelf is alleen wat dwaas.

Al bij al vermaakt het ergens nog wel maar Apex blijft vooral doodvallen. Willis krijgt pas helemaal in de finale wat te doen. Verder zijn het vooral acteurtjes die rondrennen in een saai bos en elkaar het leven zuur maken. Niemand buiten eerdergenoemde namen heeft echt een passende charme en qua actie is het voor het concept te veilig en te braaf om indruk te maken. Jammer uiteraard.

The Final Cut.

Ik kom nog steeds op hetzelfde cijfer uit, alhoewel het net wat beter is dan de Redux-versie. De korte versie nog (steeds) niet gezien. Het was eigenlijk ook de bedoeling dat ik die zag ipv The Final Cut, maar ik kwam er dus achter dat mijn opname The Final Cut betrof. Maar de remastered-versie was ook geen straf om uit te zitten.

Apocalypse Now kent een waanzinnig eerste uur, dat vond ik al in de eerste film. Het moordende tempo van de film slaat behoorlijk aan, en de overdaad aan iconische scenes blijven vermaken en opvallen. Apart in beeld gebracht / geschoten, Coppola laat hier goede regiekwaliteiten zien.

De helikopteraanval blijf ik de beste scene vinden van de film. Dit keer in remastered-kwaliteit wat het genot alleen maar versterkt. Toch ga ik geen punten geven voor het feit dat The Final Cut remastered is, omdat elke film er mogelijk beter/anders uitziet als opgepoetste versie. Ik vind het een klein beetje oneerlijk.

Acteerwerk is in orde. Ik begreep alleen nooit de hype rondom het karakter van Duvall. Ik vind het maar een behoorlijk stereotiepe verschijning. Sheen & co doen het ook goed, zeker gezien de omstandigheden waarin ze moesten werken. De jonge Fishburne is ook zeker grappig om zo te zien.

Het is fijn dat een aantal overbodige scenes eruit zijn geknipt, scenes die wel in de Redux-versie zaten. De seksscène met de bunnies is er bijvoorbeeld uit. Kon ik alleen maar toejuichen. Andere scenes die ik ook nogal remmers vond ik de Redux-versie zitten er echter nog steeds in. De sequentie op de Franse plantage blijf ik de slechtste sequentie vinden. Het lijkt alsof iemand anders dit regisseerde. Ultiem slappe dialogen, ongezond tempo. Vreselijk gewoon.

De beelden en voice-overs, zeker in het eerste gedeelte, blijven sterk. Het eerste deel van de film gevolgd door het avonturengedeelte blijven sterke stukjes die volop boeien dankzij het hoge tempo van de film. De aparte manier van in beeld brengen, de volle sets, de gestoorde sfeer. Het blijf allemaal goed naar voren komen.

Ik ben minder fan van de stukken waarop Kurtz zijn intrede maakt, daar kan ik me nooit geboeid doorheen zetten. Dat stuk met een geschminkte Brando kan ik niet serieus nemen. Voor de rest verdient de film zeker zijn status, al zal het wat mij betreft meer om de productie zijn. Ik moet nog steeds de versie van 153 minuten zien, en kijken of mijn cijfer dan wel hoger kan worden. Ik ben namelijk dol op het eerste deel van de film, en minder dol op het tweede.

Vermakelijke, maar overroepen zombiefilm die verrassend hoge cijfers toebedeeld krijgt voor het redelijk middelmatige verloop. Op conceptueel vlak mist het originaliteit en de speelduur is veel te lang voor dit redelijk platte verhaal. Niettemin houdt regisseur Carles Torrens het tempo er aardig in en zet hij een aantal spannende, intense momenten neer die dit project gemakkelijk op sleeptouw nemen. Het verloop is gelukkig ook niet al te klassiek, met een redelijke afwisseling tussen rustige en dreigende momenten. Spijtig genoeg zijn de personages tijdens die rustigere momenten niet zo boeiend en dan gaat de film gevoelsmatig snel langer duren. Tot een grootse confrontatie tijdens de finale komt het evenzeer niet, waardoor Apocalypse Z vanuit mijn kant geen voldoende gaat krijgen.

Nog een Apocalypse.

Jammer dat dit eigenlijk wel een mindere is dan World War II. Vooral omdat het hier aanvoelt alsof ze minder te vertellen hebben. De beelden zelf vond ik ook niet meer zo adembenemend als in WWII, al heb je hier en daar wel sterke beelden.

Opnieuw volledig met oude beelden in kleur, die aansluiten op de stem van de verteller. Helaas merk je som wel dat ze helemaal niet aansluiten op de verhalen en dat bepaalde geluiden er wel heel geforceerd in geplaatst zijn. Het is allemaal wat slordiger dus.

Ook wel wat saai eigenlijk. Normaal kan ik hier eindeloos naar luisteren, maar hier betrapte ik mezelf wel vaak erop dat ik mijn aandacht volledig verloor. Hierdoor had ik een aantal belangrijke stukken gemist, maar dat komt er o.a. door dat de beelden niet echt interessant waren. Vooral in de eerste 2 stukken.

Het deel "Hell" is het beste stuk van de volledige miniserie. Het enige deel dat me de hele speelduur geboeid kon houden, met de meest adembenemende beelden van de serie en heftige stukken die dan soms wel binnenkomen. Ook "Rage" bevat enkele sterke stukken.

Het is allemaal gewoon wat minder interessant met meer stukken die totaal niet boeien (Ferrari familie) en dat haalt de vaart er een beetje uit. De stem van de verteller zelf klinkt ook wat jong, maar je went er snel genoeg aan omdat hij toch wel een pakkende stem heeft.

Uiteindelijk kan ik dit niet echt een onvoldoende geven, omdat ze verhalen soms goed verteld zijn met enkele indrukwekkende beelden daarbij. Het weet allemaal gewoon minder te boeien dan bijvoorbeeld WWII. Desondanks nog steeds iets wat wel bijzondere indrukken weet op te wekken.

Toch maar eens een deel van Apocalypse geproefd.

Eerst liet ik me even tegenhouden door die 312 minuten, maar aangezien dit een miniserie is kan ik af en toe even op adem komen van de beelden. Niet dat het alleen maar heftig materiaal was, maar zo lang tegen oude beelden aankijken heeft af en toe ook eens een pauze nodig.

De film is inderdaad 312 minuten lang oude, ingekleurde beelden met iemand die er een verhaal tussendoor vertelt en de feiten dan verteld waarop de beelden zich op het verhaal aanpassen. Simpel dus qua opzet, maar het werkt gelukkig wel.

Eerste afleveringen kwam ik zo goed als niet doorheen, verloor toch wel een hoop keer mijn aandacht, maar alles wat voor de oorlog gebeurde ligt me ook wat minder. Wanneer de oorlog zelf begint, was het voor mij een stuk interessanter met indrukwekkende oorlogsbeelden.

Vooral de beelden vanuit een vliegtuig gefilmd zijn adembenemend, en zo heb je nog meer beelden die grootste indruk maken. Alleen is de hele film dat materiaal en heb je af en toe weleens de gedachte dat je niet aan het kijken bent naar wat er verteld wordt. De landmijn bijvoorbeeld, je ziet iemand een stap zetten en dan klinkt er een klik. Maar zo te zien werd die er gewoon er in geplaatst met editen, laat dan gewoon slechts de ontploffingen zien.

Enkele schokkende beelden ook, met veel bombastisch geweld in de laatste episodes. Beperkt in beeld gebracht natuurlijk, aangezien de kwaliteit wel altijd voelbaar is, maar nog steeds best effectief gebracht. Daarbij geholpen door de hele bombastische, maar effectieve muziek van Kawai die behoorlijk door weet te denderen in sommige scenes.

Sommige beelden zijn inderdaad aan de schokkende kant, waardoor je dit beter niet in een basisschool kan laten zien, maar richting wat oudere jongeren is deze miniserie een ideale geschiedenisles, met genoeg indrukwekkende beelden en een duidelijk verteller.

Misschien nog een ander deel in de Apocalypse serie meepakken ooit.

Half geslaagd.

Gibson is een regisseur die me wel steeds meer aanspreekt, omdat hij niet bang is om grofheid en bruutheid te schuwen, zoals ik in The Passion Of The Christ ook zag. Braveheart was ook vrij lomp, maar wat meer in een humoristischer manier.

Deze film schuwt voor een groot deel ook geen bruutheid, zelfs niet in de vorm van dierendoden en mishandeling. Al had ik meer moeite met het doodsteken van een Jaguar dan de moorden op volkeren. Sommige scenes zijn erg fraai en intens in beeld gebracht, met het offeren voorop. die koppen die van de trap rollen, gaf me soms toch wel de rillingen..

Ook mooie beelden van de jungles, maar de film duurt toch echt wat te lang en is iets te langdradig waardoor je niet altijd je aandacht echt vol naar de film kunt blijven houden. Desondanks is Apocalypto een goede film.

Ok.

Uiteindelijk vond ik het niet heel veel meer dan een wat doorsnee biografie verfilming die duidelijk door Amerikaanse handen is afgeleverd. Desondanks blijft het toch wel altijd op niveau, alleen weet de film hier en daar kansen te laten liggen.

Vaat is toch wel prima. Wel Amerikaans, en echt Pro-Amerikaanse koppen, maarja. Hanks is best leuk bezig, Bacon en Paxton voldoen ook wel. De rest, inclusief Harris, was wat onzichtbaar uiteindelijk. Voor de rest niet heel veel uitschieters.

Het duurt eventjes voordat ze de ruimte ingaan, maar echt saai wordt het nooit. Ondanks dat de drama niet perfect en impactloos is, weet het wel te boeien. Eenmaal in de ruimte krijgt de film wat vaart, maar de spanning wordt niet al te lang vastgehouden echter.

Ik vond de focus op de mannen in de ruimte uiteindelijk niet al te groot. Eenmaal ze de problemen hebben, lijkt de focus vooral op het grondpersoneel te zijn. Het zijn toch wel de verkeerde focussen die de spanning wegzuigen uit de film. De aanloop naar het probleem bijvoorbeeld was best spannend.

Richting het einde krijgt de film wel weer wat kracht, maar alles daarvoor vind ik vooral wat standaard gepraat dat niet al te opwindend is. Respect naar alle mensen die de 3 mannen op de grond kregen, maar deze film vond ik het simpelweg niet helemaal hebben. Maar desondanks krijgt het een voldoende.

Solide.

Ik had er op voorhand ook best wel hoge verwachtingen voor. Ondanks de slechte kritieken wist ik wel dat deze film voor mij zou zijn. Dit soort FF-films vallen binnen mijn straatje, voornamelijk omdat ik deze manier van filmmaken gecombineerd met een uiterst leuke setting erg kan waarderen. Vergezocht, maar oh zo bevredigend.

Apollo 18 is duidelijk niet de spannendste film binnen het genre en ook niet binnen zijn soort, maar niettemin weet regisseur López-Gallego een aardig sfeertje op te bouwen met het materiaal dat hij heeft. Als dit de beelden zijn die van de maan moeten komen, had ik het waarschijnlijk nog geloofd ook. Door de slimme geluidstechniek en rauwe beveiligingsbeelden wordt een realistisch toontje meegegeven aan de film, en dat is voordelig.

Acteerwerk is te doen en er wordt genoeg met de sciencefiction gedaan. Slimme zet om de bedreigingen lang buiten beeld te houden. Eenmaal ze dan wel verschijnen moet je het vooral doen met donkere schimmen en wat snelle beelden. Ik vind het juist leuk, want zo krijg je een mysterieuze indruk van de monsters. Het werkt niet altijd, maar binnen deze film juist uitstekend.

Voor een goedkope film uitstekend ingericht, maar na enige tijd gaat het gebrek aan spanning en beklemmende beelden wat aan je knagen. Uiteindelijk is de horror binnen deze film uitgewerkt en dan kan de film niet altijd meer zijn steun vinden. Iets interessantere personages hadden de film ook goed gedaan, want diegene die er nu staan zijn vooral opvulling.

Interessante, intrigerende film in zijn geheel, vooral geholpen door een uitstekende visuele inrichting. Het is niet de meest originele, complexe of inhoudelijke film, maar wel een goed anderhalf uur aan vermaak. Leuke ideeën en een nog leukere uitvoering. Jammer dat deze film niet de erkenning krijgt die het zeker wel verdient. Zeker genoten van de film ondanks dat zwakkere punten zeker aanwezig zijn.

Anna Gunn en Linus Roache doen het voortreffelijk in deze half geslaagde psychologische thriller, waar regisseur Alison Star Locke zeker in het middenstuk van de film te weinig aan bijdraagt. Het filmische sterktepunt is dat het dusdanig onschuldig begint dat ik de wending persoonlijk niet zag aankomen, maar eenmaal dat achter de rug is wordt er weinig meer mee gedaan. The Apology verzandt namelijk al snel in een redelijk clichématig kat-en-muisspel dat richting de finale een echte punch hoopt uit te delen. De desbetreffende stoot komt alleen nooit aan, aangezien het scenario van Locke de kijker nogal onbevredigd achterlaat. Bovendien wil het niet echt boteren qua spanning, zelfs met een best verdienstelijke, kille sfeer op de loer. Hierdoor zijn de uiteindelijke geweldstaferelen niet erg boeiend om te volgen en moet je het als kijker uiteindelijk gewoon doen met twee leden die goed acteren. Locke had zich er beter aan gedaan de grenzen wat meer op te zoeken, want The Apology is nu gedoemd te blijven hangen op de precieze thrillermiddelmaat.

Nou nou.

Evans weet wel zijn eigen brutale draaien aan zijn films te geven. Eerder deed hij het al met The Raid maar bewijst nu dus ook wel harde horrorfilms te kunnen regisseren. Dit mag hij overigens weleens overdoen, want perfect is deze Apostle nog niet.

Het eerste deel neigt eigenlijk naar het saaie, het is te traag en duurt te lang. Daarmee is 130 minuten ook wel flink lang voor een horror zoals dit. Het tweede deel is al wat interessanter. Daar gaat Evans ook echt over in horror en dat is te merken.

Sommige scenes zijn bijzonder brutaal en heftig voor een Netflix film, die in mijn ogen meestal wel vrij soft blijven. De 'zuivering' van Jeremy was bijvoorbeeld een nogal pijnlijke scene om te zien en zit het qua gore op andere momenten ook wel goed. Sfeer en spanning is niet helemaal goed uit de verf gekomen.

Acteerwerk was ook wel ok. Sheen speelde zijn rol best goed, Stevens kwam pas aan het einde overtuigender over. Het eerste stuk vond ik hem redelijk debiel doen, door de rare gezichten die hij af en toe trekt en vreemde bewegingen die hij maakt. Maar ja, dat kan bij zijn karaker horen.

Het is alleen vaak wat saai, het verhaal duurt iets te lang. Vooral het begin en delen in het midden weten eigenlijk onvoldoende te boeien en slepen maar wat voort. Een voldoende krijgt de film zeker, alleen ik denk dat Evans wel iets beter kan.

Mwa.

Wederom weer een NL film die het niet al te goed bij me doet. Alhoewel dit filmpje duidelijk wel wat groter is opgezet, dan de gemiddelde Nederlandse film. Dan is het nog knap dat hier best een klein budget in is gegaan want het lijkt best op Hollywood materiaal.

Hoekstra is wel lekker brutaal qua uitstraling, maar qua acteren voegt ze niet al te veel toe uiteindelijk. Ze weet niet te dragen in ieder geval. De Russische leraar vond ik dan veel charmanter. Uiteindelijk zijn er een hoop best bekende Nederlandse gezichten waarvan er maar weinig weten te overtuigen.

Dit had eigenlijk een staalharde horrorfilm moeten worden denk ik zo. Het idee is beat leuk in ieder geval en de app ziet er geinig uit. Daarbij doet de beschrijving een uitdagende en harde film beloven, maar de kijkwijze is eigenlijk een groot minpunt en stoorzender hier.

Het is allemaal te soft en te tam. Er is weinig spanning en dreiging, en dit lijkt dan meer op een typische normale hap die je zo gekeken hebt. In dat opzicht doet de film zijn werk wel, maar het maakt nog geen goede film. Er gebeurd best veel in het algemeen, maar nooit krijgt het die charme of spanning die het nodig heeft.

Het had uiteindelijk ook iets langer mogen duren. Alles wordt nu heel haastig verteld alsof de film niet langer dan 80 minuten mocht duren uiteindelijk. Er moest meer ruimte worden genomen voor enige opbouw in plaats van een soort afgeraffelde huiswerkopdracht uiteindelijk. Jammer.

Te Tamme film met weinig trucjes en weinig materiaal om op te vallen bij de kijker. Jammer. Want met dit idee kan er best iets leuks ontstaan uiteindelijk.

Apparition stond op MovieMeter aangegeven als onderdeel van de Amityville-reeks, ook al heeft dit er echt niets mee te maken. In plaats daarvan een melodramatische thrillerfilm met een aantal horrormomenten, die me even wist te verrassen in het eerste kwartier. Het acteerwerk van Jody Quigley, Katrina Law en Lili Bordán is bovengemiddeld, het is vooral regisseur Quinn Saunders zelf die zijn film niet echt kan laten excelleren. De horrormomenten weten nooit spannend te zijn, de cinematografie oogt nogal mossig en de film ziet er nergens echt sfeervol uit. Het scenario van Pete Cafaro en Andrew Kayros is wat de film nog enigszins op de been houdt, want ondanks de matige spanningsopbouw boeide de voortgang van het verhaal me oprecht. De mentale vooruitgangen en terugvallen van Quigley vallen wat in de herhaling, maar de dramatische aard van de film werkt een stuk effectiever dan de horrorkant. Al bij al is het een niemendalletje, maar zeker niet van het ergste soort.

Tam.

Een horrorfilm die alles behalve memorabel weet te zijn eigenlijk. Dit is vooral een hele tamme variant op spookhuis-horrorfilms. Eentje die eigenlijk helemaal niets in het genre weet toe te voegen. Wel jammer, want spookhuis-horrorfilms doen het altijd wel goed bij mij.

Deze film weet eigenlijk echter helemaal niets te bieden. Het begint nog wel leuk, en verveelt ook nergens echt, maar de film weet eigenlijk nooit iets er mee aan te kunnen. Het spookhuis is niet spannend, de locatie is niet sfeervol en de film is niet eng.

Visueel ook weinig interessante dingen. Het camerawerk is wat saai, de locatie is te normaal en qua sfeer komt er eigenlijk niets bij kijken. Dan heb je nog een aantal redelijk acterende mensen bij elkaar maar in een film die niet echt meewerkt.

Slechts enkele momenten waren nog wel aardig. Vooral de videobeelden van de "opening" en de laatste scenes met een grijze supermarkt, waarbij Greene wordt gegrepen. Maar voor de rest is dit een nogal normale film die niets nieuws weet te brengen en nergens eng of sfeervol wordt. Niet eens een beetje.

Redelijke horrorfilm die nergens heel spannend weet te worden, maar uiteindelijk aardige controle over het mysterie toont. Cate O'Connor speelt een opvallend innemende hoofdrol en draagt deze film vrijwel eigenhandig naar een hoger niveau, want de regie van Perri Cummings en Paul Anthony Nelson blijft wat vlakjes. Zeker het kleurenpalet komt aan de kale kant voor de dag en de camera draait niet altijd even vlot met de actie mee, maar gelukkig zijn er wat praktische effecten om de horrorliefhebber tevreden te houden. Nergens is Apparitions bijzonder kwalitatief, maar het vermaakt voor een keertje best aardig.

Het langspeelfilmdebuut van regisseuse Anna Zlokovic laat niet de beste indruk achter, maar een filmische ramp is het allerminst. Met name de inzet op het creëren van een enigszins originele conceptuele uitwerking werpt zijn vruchten af, want ik heb bepaalde inhoudelijke ideeën hier nog nooit eerder gezien. Jammerlijk is het matige acteerwerk van Hadley Robinson, die van Zlokovic duidelijk een veel te zware rol toegereikt krijgt. Zowel de expressieve als de verbale kant van deze Hannah komt nooit uit de verf, maar ook veel van de bijpersonages zijn weinig noemenswaardig. Het creatuur heeft ook even de tijd nodig om op gang te komen, vooral vanwege de cheesy uitwerking gedurende het eerste halfuur. Na enige tijd zit de vaart rondom dit wezen er echter lekker in en verkrijgt de film een prettige, eigenzinnige sfeerzetting. Omdat het verloop verder aardig onvoorspelbaar blijft en de visuele afwerking best gelikt is weet Appendage zeker te boeien, maar de boel komt nooit volledig op de rails. De kleine rol van Desmin Borges is overigens erg geslaagd.

Rauw.

Maar wel op een manier gebracht die het ook serieus saai maakt om er doorheen te komen. Ondanks dat de film onmogelijk valt aan te rekenen als een slechte film, had ik er wel van gehoopt dat het wat interessanter en vooral sneller zou zijn dan dat het nu is. Ondertussen ben ik dit soort stijlkeuzes namelijk wel beu.

Het is namelijk een beetje vermoeiend ondertussen. Zware onderwerpen worden wel vaker op de meest trage, realistische manier gepresenteerd. En dat is uiteraard een logische keuze, maar regisseur Boo stelt wel erg weinig eisen aan het gebeuren. Zolang het er maar zo echt mogelijk uitziet dan slaat het wel aan, zou hij gedacht hebben. Dat mag bij deze film dan ook duidelijk gewerkt hebben.

Het acteerwerk is redelijk al is de humor soms irritant. Het einde is sterk, het begin intrigerend, het middenstuk echter oersaai. Er worden veel diepgaande vragen aan zowel het hoofdpersonage als aan ons als kijker gesteld, en toch weet het zo weinig indruk te maken. Het totale gebrek aan interessante presentatie maakt van de film namelijk zo'n lange zit dat het me niet meer boeide wat er precies van me gevraagd werd.

Dat neemt niet weg dat de film onderscheidend omgaat met wat het heeft. Er zitten zeker wat goede stukken in de film en wanneer het echt aankomt op de wat meer confronterende scenes zitten we ook echt goed. Dat maakt van de film net genoeg om er een 2,0* aan te geven, maar ik heb me voornamelijk toch wel lopen te vervelen terwijl het verhaal me erg aansprak. Jammer.