Opinions

Biografiefilm met een intrigerende inhoud en uitstekend acteerwerk van Leonardo DiCaprio. Dit vormt zonder twijfel één van z’n betere rollen en dat wil binnen zijn loopbaan behoorlijk wat zeggen. Hij krijgt ondersteuning van regisseur Martin Scorsese, die zijn verhaal op solide wijze boeiend weet te krijgen. Groots opgebouwd en met veel passie en professionaliteit vormgegeven, waardoor The Aviator de gehele speelduur interessant weet te blijven. Dat neemt overigens niet weg dat een aantal bijpersonages iets te veel vervallen in karikatuur (Cate Blanchett) en het niet belichten van de laatste levensfases van Howard Hughes absoluut een gemiste kans vormt. Ik heb genoten van dit geheel en dat geeft me toch meer vertrouwen om de meest recente film van Scorsese op te zoeken.

Oei.

En ik dacht dat het vervolg AVPR niet veel slechter kon zijn. Het blijkt zelfs nog net een stukje beter te zijn dan dit deel. En dat vind ik bijzonder, omdat zo'n regisseur als W.S. Anderson altijd wel garant staat voor een avondje goed vermaak. Met AVP bewijst hij ook gewoon heel erg brakke films te kunnen regisseren.

En nu was het al geen perfect regisseur, maar er gaat toch wel een hoop mis in een al gedoemd-te-mislukken idee. Want waar in Azië Sadako en Kayako ook al tegenover elkaar zijn komen te staan (hoe krijg je het voor elkaar) vond men het ook nodig 2 iconische figuurtjes tegenover elkaar te zetten. En dat lukt dus niet op deze manier.

Een groot minpunt aan de film is vooral de te brave uitwerking. Waarom PG-13? Voor het geld waarschijnlijk. Met het recente The Meg was het hetzelfde verhaal. Het is allemaal gewoon te braaf. Want hier vloeit er af en toe snel bloed tegen de muur, maar verder dan dat komt het niet.

En voor de rest gaat er gewoon te veel mis. Vooral in de regie. Lelijk, zeer lelijk camerawerk. Slechte effecten en predators die er totaal niet uitzien. Ik vond het al redelijk lompe verschijningen, maar dit slaat echt alles. Dat ze dan zo intelligent zijn kan ik totaal niet serieus nemen.

Ik ben team Alien, dus als zowel hier als in het vervolg de predators weer winnen, is dat niet erg leuk. Maar dat was niet het ergste. Het stompzinnigste moment was het moment waarop Lathan met een predator gaat samenwerken was echt triest. Dat Lathan bij het doden van een alien ook nog onovertuigend Arnie gaat imiteren is ook echt bedroevend.

Maar voor de rest zitten er ook nog aardige momentjes in. De grote explosie in het einde bijvoorbeeld. Maar het eerste gevecht tussen zo'n predator en een alien zag er vooral leuk uit. Dat de alien ook nog eens mag winnen is natuurlijk helemaal super!

W.S. Anderson is een actieregisseur. Die moet je niet aan projecten zoals dit overlaten. Kies liever een subtieler regisseur. En maak het toch aub gewoon R-rated. Zo'n PG-13 project werkt toch bijna nooit? Waarom dan wel in een cross-over tussen twee R-rated film personages?

Tegenvaller.

Ik had best zin in deze film. Deel 1 van de AVP nog niet gezien, maar dat schept weinig hoop als ik dit zo zie. Geen idee welke malloot het dan ook bedacht om de film zo donker mogelijk te belichtten, want hierdoor was het soms haast niet te volgen.

De Aliens en Predators zien er prima uit, maar de actie valt tegen. Er had meer lompheid en spanning in gemogen, dat kan namelijk klakkeloos in donkere riolen. Door het donkere beeld kreeg je haast geen overzicht van de beesten maar ook de actie viel tegen.

Een film die zoveel beter had kunnen zijn. Openingsscene bewees wel enkele leuke scenes neer te kunnen zetten maar het verhaal valt al snel in deugen. Dit is dus precies een voorbeeld hoe een actie/horror dus niet moet.

Trage, maar zeer sfeervolle filmklassieker met een aantal prachtige beelden van de Italiaanse kust. Zeker de aanloop van dit gebeuren is boeiend, met een mysterieuze sfeer, een geduldige aanpak en een boeiend verhaal. Eenmaal het "grote evenement" achter de rug is, kiest regisseur Michelangelo Antonioni voor een rustigere aanpak waarin de hoofdpersonages dit vooral moeten zien te verwerken. Erg goed acteren doen ze echter niet, waardoor het als kijker moeilijk is om je in te leven in hun situatie en bijbehorende gevoelens. Vervolgens gebeurt er ook niet zo heel veel meer, waardoor de uitgesponnen speelduur (te) langzaam voorbij suddert. Antonioni geeft je daarnaast weinig antwoorden en creëert vooral een brouwsel dat zijn eigen stilering versterkt, waardoor de uiteindelijke ervaring weliswaar uniek, maar niettemin teleurstellend uitpakt.

Herzien. Blijft een originele en eigenaardige sciencefictionthriller, waar met name de conceptuele invulling voor de meeste interesse weet te zorgen. Het acteerwerk onderling is aardig, maar iedereen leunt nogal stevig op karikatuur. Regisseur Johnny Kevorkian laat de boel op psychologisch vlak ook iets te snel escaleren, waardoor de fases qua paniek in rap tempo voorbij vliegen. Het duurt even voordat Await Further Instructions op gang komt, maar de behoorlijk geflipte finale brengt dusdanig veel leven in de brouwerij dat een ruime voldoende voor mij gewoon op z'n plaats blijft staan.

Netflix.

Awake was nog een film die best wel degelijk gepromoot werd. Ik had er best interesse in, ook al weet ik dat dit soort Netflixfilms al vaker de mist in zijn gelopen. Apocalyptische films van Netflix zijn echter vaak wel mijn ding geweest, dus ik hoopte dat Awake hetzelfde effect zou hebben. Dat had het helaas niet in dit geval.

Deze film rust op een erg interessant concept die redelijk binnen de lijntjes wordt uitgevoerd. Het idee dat mensen echter niet meer kunnen slapen vind ik briljant bedacht, en dus is het teleurstellender dat de film er niet goed mee kan omspringen. Een erg voorspelbaar verloop waarin we de gewoonlijke moeder-moet-kinderen-beschermen-in-een-gevaarlijke-wereldfilm.

Acteerwerk is goed en de bijrollen zijn best aardig. Rodriguez doet wat ze kan in deze beperkte rol. De echte verrassing was Greenblatt, die voor haar best jonge leeftijd erg volwassen acteert. Speelt de grote mensenrollen er eigenlijk met gemak uit, en dat is zeldzaam aangezien haar rol nogal matig wordt uitgewerkt. Het schrijfwerk blijft in deze film erg achter en kiest veilige wegen, en zo zie je maar dat de film er niet bepaald beter van wordt.

Wat echter vooral de dooddoener is, dat is de terughoudende en slapende manier van regisseren. Nergens krijg je maar een beetje een chaosgevoel. Ze hebben met genoeg centjes wat degelijke settings op weten te bouwen met wat grootste beelden, maar het wil nooit spannend worden. Het camerawerk is slecht, de editing dramatisch. De effecten zijn echter wel van niveau, en de film kent daarin wat mooie beelden.

Tempo ligt er wat naast, maar ik heb me nooit echt verveeld tijdens deze film. Een voorspelbaar verloop die naar het einde toe steeds interessanter wordt om te volgen. De finale pakt ook lekker spectaculair en bloederig uit, alhoewel het nooit grensoverschrijdend grof wordt. Dat is te verwachten van een veilige film als deze, maar niettemin vond ik het jammer.

Ok.

Film die wel zijn goede momenten heeft, maar in het algemeen toch niet echt de topfilm wordt die het zou kunnen zijn. Vooral die kijkwijzer vind ik jammer, dit had een paar aardig spannende momenten kunnen hebben in het genre zelf.

Hall doet het wel goed gelukkig, en lijkt ook de enige te zijn de zich niet al te debiel gedraagt, naast West dan. De rest lijkt iets te veel zijn best te doen om een type te spelen. Daardoor komen ze vaak nogal debiel en bovennatuurlijk over. Alsof ze niet van deze wereld komen.

Film is gelukkig niet al te saai al duurt het tamelijk lang voordat de horror er ook echt aankomt. Daarvoor is er eerst wat inleiding, drama en kleine thriller momentjes. Het spookhuis komt volgens mij pas na 30 minuten langzaam om de hoek kijken.

Nu moet ik toegeven, de horror was toch wel spannend en goed, beter dan ik had verwacht. Knap en sfeervol in beeld gebracht met een nerveuze soundtrack en enkele goede ideeën die best goed in de film passen, waardoor het nog wel goed onvoorspelbaar blijft.

Het is jammer dat op een paar spannende momenten na en kleine schrikmomentjes, de film nooit doodeng is. En met een regisseur zoals deze had dit best makkelijk gekund. Richting het einde gaat het verhaal ook de goede kant op qua beelden, maar de twist zelf stelt dan ergens een beetje teleur. Alsof de tijd nog eventjes nog opgevuld moest worden.

Maar voor de rest geen verkeerde horrorfilm.

Mwa.

Minder zwaar dan ik had verwacht, want ik verslik me tegenwoordig wel vaker in films die dit soort posters hebben. Aan de ene kant valt er direct potentie te zien aan de hand van kleuren, maar al dat gedoe met demonen expliciet op de poster zetten heb ik nooit zo begrepen. Het is niet zo dat deze zo geweldig dreigend overkomt.

In ieder geval wordt het al aardig snel duidelijk dat de film wat meer te bieden heeft dan je op eerste hand zou denken. Zo storten we onszelf al snel in een best aardige setting die zich rond wat figuurtjes afspeelt waar iets mis mee is. Ondanks dat het wel duidelijk is welke kant de film opgaat, blijft dat mysterieuze en onheilspellende voor lang genoeg aanhouden om de kijker te blijven vermaken.

Acteerwerk is weinig bijzonder en als de horror echt los begint te komen in de finale maakt het weinig indruk. Dat neemt verder niet weg dat het op het vlak van cinematografie verfrissend sterk is. Mooie filtertjes, indrukwekkende look. Zeker de gangen van de inrichting worden erg fraai ingericht. Beetje jammer dat het verder vooral wordt gebruikt voor wat zwakke schrikmomenten, maar de indruk is leuk.

Als het allemaal uit de doeken wordt gedaan komt het eerder belachelijk dan vernieuwend over, maar de film wist me wel lang genoeg geboeid te houden om niet halverwege in slaap te sukkelen. Er had wat aan het tempo gewerkt kunnen worden, evenals een wat betere camera, maar verder is het vermakelijk en kort. Beetje jammer van de opening, die lijkt qua toonzetting namelijk een heel andere film te beloven.

Een verontrustend gegeven wordt door regisseur Kwabena Gyansah vakkundig om zeep geholpen door een groot gebrek aan focus. Er worden zo onmenselijk veel personages in Azali geïntroduceerd dat het voor mij als kijker na enige tijd zoeken was naar het precieze hoofdpersonage. Daarnaast komt het allemaal traag op gang en is het acteerwerk van Asana Alhassan als Amina ronduit belabberd. Enige emotie hoeven we vanuit haar kant niet te verwachten, want het lijkt eerder alsof ze het allemaal maar een saaie boel vind. De beeldregie van Gyansah is voor een verhaal als deze niet bepaald interessant. Enkele authentieke beelden van het Ghanese landschap maken indruk, verder wordt er beduidend weinig gedaan om het zware verhaal enigszins drukkender naar voren te dirigeren. Richting de slotfase wordt er uitgepakt met een bijzonder schokkende geweldsuitspatting, maar dat is meteen alle indruk die een film als Azali achterlaat. Gyansah zoekt te hard naar de dramatiek en betrekt veel te veel om dat gepast naar voren te brengen. Na enige tijd kan je door de bomen het bos niet meer zien en verzandt de film in een vermoeiende opgave, terwijl de inhoud erg sterk is. Jammer.

Ambitieuze horrorfilm met een post-apocalyptische en religieuze inslag, ook al worden deze vooral bewogen naar het inbeeldingsvermogen vanuit de kijker. Samara Weaving is uitstekend gekozen als zwijgzame hoofdrolspeelster, die met dit personage bewijst dat ze ook prima uit de voeten kan zonder dialogen. Regisseur E.L. Katz kiest verder voor een bosrijke omgeving die helaas niet al te mooi in beeld wordt gebracht, met iets te bekende decoraties en niet al te intimiderende bedreigingen. Een aantal moorden worden bijzonder grafisch in beeld gebracht, de editing blijft altijd strak en de finale is bombastisch genoeg, maar toch mist de film één echt episch moment en algemene hoogtepunten. Het wegnemen van de tekst zorgt er daarnaast voor dat je als kijker geen band kunt opbouwen met de personages, waardoor je ze ook snel weer vergeten bent en dat verhindert (nipt) een hoger cijfer voor Azrael.

Op papier is Azumi een typerende film die een regisseur als Ryûhei Kitamura perfect onder zijn handen kan nemen, maar toch valt dit zeker op het vlak van creativiteit en energie behoorlijk tegen. Niettemin is het concept leuk en slaat Aya Ueto een ideaal hoofdpersonage binnen een film als deze, al had ik haar persoonlijk wat minder sentiment meegegeven. Na enige tijd gaat de film wel erg lang door en slaan de bijkomende ideeën om nog wat minuten aan het geheel te plakken nergens meer op. De actiescenes zijn daarnaast voor Kitamura's doen wat zoutloos in beeld gebracht, maar gelukkig talrijk en naar het einde toe spectaculair. In zijn films gaan ze ook altijd lekker lang door en dat is voor enige tijd best boeiend, maar aan de andere kant doet het de potentie teniet die het eerste halfuur toonde. Daar worden namelijk de beste ideeën geïntroduceerd die na enige tijd niet meer kunnen worden doorgetrokken. Het opvolgende anderhalf uur bestaande uit een hoop geweld is weliswaar vermakelijk, maar na enige tijd vermoeiend en niet met dezelfde energie gebracht waar Kitamura om bekend staat.