Opinions

Netflix.

Awake was nog een film die best wel degelijk gepromoot werd. Ik had er best interesse in, ook al weet ik dat dit soort Netflixfilms al vaker de mist in zijn gelopen. Apocalyptische films van Netflix zijn echter vaak wel mijn ding geweest, dus ik hoopte dat Awake hetzelfde effect zou hebben. Dat had het helaas niet in dit geval.

Deze film rust op een erg interessant concept die redelijk binnen de lijntjes wordt uitgevoerd. Het idee dat mensen echter niet meer kunnen slapen vind ik briljant bedacht, en dus is het teleurstellender dat de film er niet goed mee kan omspringen. Een erg voorspelbaar verloop waarin we de gewoonlijke moeder-moet-kinderen-beschermen-in-een-gevaarlijke-wereldfilm.

Acteerwerk is goed en de bijrollen zijn best aardig. Rodriguez doet wat ze kan in deze beperkte rol. De echte verrassing was Greenblatt, die voor haar best jonge leeftijd erg volwassen acteert. Speelt de grote mensenrollen er eigenlijk met gemak uit, en dat is zeldzaam aangezien haar rol nogal matig wordt uitgewerkt. Het schrijfwerk blijft in deze film erg achter en kiest veilige wegen, en zo zie je maar dat de film er niet bepaald beter van wordt.

Wat echter vooral de dooddoener is, dat is de terughoudende en slapende manier van regisseren. Nergens krijg je maar een beetje een chaosgevoel. Ze hebben met genoeg centjes wat degelijke settings op weten te bouwen met wat grootste beelden, maar het wil nooit spannend worden. Het camerawerk is slecht, de editing dramatisch. De effecten zijn echter wel van niveau, en de film kent daarin wat mooie beelden.

Tempo ligt er wat naast, maar ik heb me nooit echt verveeld tijdens deze film. Een voorspelbaar verloop die naar het einde toe steeds interessanter wordt om te volgen. De finale pakt ook lekker spectaculair en bloederig uit, alhoewel het nooit grensoverschrijdend grof wordt. Dat is te verwachten van een veilige film als deze, maar niettemin vond ik het jammer.

Ok.

Film die wel zijn goede momenten heeft, maar in het algemeen toch niet echt de topfilm wordt die het zou kunnen zijn. Vooral die kijkwijzer vind ik jammer, dit had een paar aardig spannende momenten kunnen hebben in het genre zelf.

Hall doet het wel goed gelukkig, en lijkt ook de enige te zijn de zich niet al te debiel gedraagt, naast West dan. De rest lijkt iets te veel zijn best te doen om een type te spelen. Daardoor komen ze vaak nogal debiel en bovennatuurlijk over. Alsof ze niet van deze wereld komen.

Film is gelukkig niet al te saai al duurt het tamelijk lang voordat de horror er ook echt aankomt. Daarvoor is er eerst wat inleiding, drama en kleine thriller momentjes. Het spookhuis komt volgens mij pas na 30 minuten langzaam om de hoek kijken.

Nu moet ik toegeven, de horror was toch wel spannend en goed, beter dan ik had verwacht. Knap en sfeervol in beeld gebracht met een nerveuze soundtrack en enkele goede ideeën die best goed in de film passen, waardoor het nog wel goed onvoorspelbaar blijft.

Het is jammer dat op een paar spannende momenten na en kleine schrikmomentjes, de film nooit doodeng is. En met een regisseur zoals deze had dit best makkelijk gekund. Richting het einde gaat het verhaal ook de goede kant op qua beelden, maar de twist zelf stelt dan ergens een beetje teleur. Alsof de tijd nog eventjes nog opgevuld moest worden.

Maar voor de rest geen verkeerde horrorfilm.

Mwa.

Minder zwaar dan ik had verwacht, want ik verslik me tegenwoordig wel vaker in films die dit soort posters hebben. Aan de ene kant valt er direct potentie te zien aan de hand van kleuren, maar al dat gedoe met demonen expliciet op de poster zetten heb ik nooit zo begrepen. Het is niet zo dat deze zo geweldig dreigend overkomt.

In ieder geval wordt het al aardig snel duidelijk dat de film wat meer te bieden heeft dan je op eerste hand zou denken. Zo storten we onszelf al snel in een best aardige setting die zich rond wat figuurtjes afspeelt waar iets mis mee is. Ondanks dat het wel duidelijk is welke kant de film opgaat, blijft dat mysterieuze en onheilspellende voor lang genoeg aanhouden om de kijker te blijven vermaken.

Acteerwerk is weinig bijzonder en als de horror echt los begint te komen in de finale maakt het weinig indruk. Dat neemt verder niet weg dat het op het vlak van cinematografie verfrissend sterk is. Mooie filtertjes, indrukwekkende look. Zeker de gangen van de inrichting worden erg fraai ingericht. Beetje jammer dat het verder vooral wordt gebruikt voor wat zwakke schrikmomenten, maar de indruk is leuk.

Als het allemaal uit de doeken wordt gedaan komt het eerder belachelijk dan vernieuwend over, maar de film wist me wel lang genoeg geboeid te houden om niet halverwege in slaap te sukkelen. Er had wat aan het tempo gewerkt kunnen worden, evenals een wat betere camera, maar verder is het vermakelijk en kort. Beetje jammer van de opening, die lijkt qua toonzetting namelijk een heel andere film te beloven.

Een verontrustend gegeven wordt door regisseur Kwabena Gyansah vakkundig om zeep geholpen door een groot gebrek aan focus. Er worden zo onmenselijk veel personages in Azali geïntroduceerd dat het voor mij als kijker na enige tijd zoeken was naar het precieze hoofdpersonage. Daarnaast komt het allemaal traag op gang en is het acteerwerk van Asana Alhassan als Amina ronduit belabberd. Enige emotie hoeven we vanuit haar kant niet te verwachten, want het lijkt eerder alsof ze het allemaal maar een saaie boel vind. De beeldregie van Gyansah is voor een verhaal als deze niet bepaald interessant. Enkele authentieke beelden van het Ghanese landschap maken indruk, verder wordt er beduidend weinig gedaan om het zware verhaal enigszins drukkender naar voren te dirigeren. Richting de slotfase wordt er uitgepakt met een bijzonder schokkende geweldsuitspatting, maar dat is meteen alle indruk die een film als Azali achterlaat. Gyansah zoekt te hard naar de dramatiek en betrekt veel te veel om dat gepast naar voren te brengen. Na enige tijd kan je door de bomen het bos niet meer zien en verzandt de film in een vermoeiende opgave, terwijl de inhoud erg sterk is. Jammer.

Ambitieuze horrorfilm met een post-apocalyptische en religieuze inslag, ook al worden deze vooral bewogen naar het inbeeldingsvermogen vanuit de kijker. Samara Weaving is uitstekend gekozen als zwijgzame hoofdrolspeelster, die met dit personage bewijst dat ze ook prima uit de voeten kan zonder dialogen. Regisseur E.L. Katz kiest verder voor een bosrijke omgeving die helaas niet al te mooi in beeld wordt gebracht, met iets te bekende decoraties en niet al te intimiderende bedreigingen. Een aantal moorden worden bijzonder grafisch in beeld gebracht, de editing blijft altijd strak en de finale is bombastisch genoeg, maar toch mist de film één echt episch moment en algemene hoogtepunten. Het wegnemen van de tekst zorgt er daarnaast voor dat je als kijker geen band kunt opbouwen met de personages, waardoor je ze ook snel weer vergeten bent en dat verhindert (nipt) een hoger cijfer voor Azrael.

Op papier is Azumi een typerende film die een regisseur als Ryûhei Kitamura perfect onder zijn handen kan nemen, maar toch valt dit zeker op het vlak van creativiteit en energie behoorlijk tegen. Niettemin is het concept leuk en slaat Aya Ueto een ideaal hoofdpersonage binnen een film als deze, al had ik haar persoonlijk wat minder sentiment meegegeven. Na enige tijd gaat de film wel erg lang door en slaan de bijkomende ideeën om nog wat minuten aan het geheel te plakken nergens meer op. De actiescenes zijn daarnaast voor Kitamura's doen wat zoutloos in beeld gebracht, maar gelukkig talrijk en naar het einde toe spectaculair. In zijn films gaan ze ook altijd lekker lang door en dat is voor enige tijd best boeiend, maar aan de andere kant doet het de potentie teniet die het eerste halfuur toonde. Daar worden namelijk de beste ideeën geïntroduceerd die na enige tijd niet meer kunnen worden doorgetrokken. Het opvolgende anderhalf uur bestaande uit een hoop geweld is weliswaar vermakelijk, maar na enige tijd vermoeiend en niet met dezelfde energie gebracht waar Kitamura om bekend staat.