Akumu Tantei (2006)

Een degelijke horrorfilm. Verhaal over een aantal mensen die sterven waarbij het lijkt of ze zelfmoord hebben gepleegd, maar in hun droom zijn vermoord. Een link met A Nightmare on Elm Street is dus al snel gelegd, maar daar houd de vergelijking eigenlijk ook wel op. Dit richt zich niet op gore, hoewel het wel z'n bloederige momenten heeft, maar richt zich meer op mysterie. En die mysterie is sterk vertegenwoordigd en op dat vlak zeer geslaagd. Het verhaal doet ook wel wat denken in de verste verte aan bijvoorbeeld The Ring en Phone, maar ondanks dat gaat deze film zeker niet vervelen. De manier waarop de slachtoffers vallen, is spectaculair uitgewerkt. Het camerawerk daarbij is wat warrig, maar maakt in dit geval de aanval wel een stuk spannender. Helaas mist de film wat spanning en is het uiteindelijk niet meer dan degelijk.

Een film zoals alleen Tsukamoto ze kan maken, denk ik dan. Het mag duidelijk zijn dat het scenario leentjebuur speelt bij A Nightmare on Elm Street, al is de uitwerking dermate anders dat het niet stoort. Sowieso wordt het ook een stuk neerslachtiger gebracht en dat komt de sfeer en spanningsboog ten goede. De ijskoude cinematografie versterkt het sombere karakter van deze prent en maakt de surrealistische scènes nog dat tikkeltje surrealistischer, en aldus enger. Close-ups, kille kleuren en de eigenzinnige manier waarop architectuur (flatgebouwen, nauwe tunneltjes) en personages (bedrukte gezichten) in beeld gebracht worden, zijn Tsukamoto’s handelsmerk. Hij zet het verhaal kracht bij met zijn beeldtaal. Minpunt is het uitleggerige einde, iets wat je ook terugziet in Haze en Vital. Soms is het beter om de beelden voor zich te laten spreken – dat doet hij immers perfect – en de interpretatie aan de kijker over te laten. Maar dat Nightmare Detective een stuk beter is dan de doorsnee J-horror, staat vast.

Regisseur Shin'ya Tsukamoto begon zijn loopbaan uitermate interessant en experimenteel, waardoor een film als Nightmare Detective toch wat teleurstellend voor de dag komt. De visuele invulling oogt kaal, het camerawerk te netjes en de spanningsopbouw is nagenoeg afwezig. Wat rest is een interessant concept en redelijk geacteerde hoofdpersonages, maar dat is bij lange na niet genoeg om de film als geheel volledig van de grond te tillen. Eén enkele scene steekt er wel bovenuit, wanneer die agent in zijn droom achtervolgt wordt door een mismaakte bedreiging. Dat zijn momenten waar de film plots opleeft, waardoor ik me geregeld afvroeg waarom Tsukamoto dat zelf eigenlijk niet leek te zien. Naarmate de slotfase vordert stijgt het niveau overigens wat, maar het komt simpelweg te laat om het eerste uur te compenseren.