La Abuela (2021)

Ik ben het eens met de film waarnaar Cinzano verwijst en deze open en bloot vermelden zou inderdaad een spoiler zijn. Net als zijn twee vorige films krijgt ook deze nieuwe Plaza een 3*. Degelijk, maar ook niet meer dan dat. Hij weet hoe hij een enge en creepy sfeer moet neerzetten, en dat komt vooral in het laatste kwartier naar voren met zijn spel van licht en duisternis. Maar her en der komt er ook eens een geniaal camerashot langs, zoals die vele gezichten van Susana in het douchegordijn. Eigenlijk niet verwacht dat de oma een heks was die Susana als kind had uitverkoren om haar levensadem over te brengen na haar dood... . Omaatjes leveren best eng materiaal op. Het recentere X en het iets oudere The Taking of Deborah Logan vielen me echter meer in de smaak. Niet verkeerd voor een keertje.

In de slowburner La Abuela houdt regisseur Paco Plaza zich bezig met de obsessieve drang naar jeugdigheid en de angstwekkende dreiging van het ouder worden. Dat doet hij met veel gevoel in een claustrofobische, duistere en verontrustende atmosfeer. De setting is begrensd. Een appartement waar een oude vrouw haar laatste levensdagen slijt. Het appartement ademt beklemming en roept een gevoel van gevangenschap op. Als in een ouderwetse haunted house film glijdt de oude dame die meestal in een witte nachtjapon is gekleed, door het appartement. Ze komt plots uit donkere hoekjes te voorschijn of verdwijnt achter deuren die uit zichzelf dichtvallen. Samen met eigenzinnige camerainstellingen en een score, die vanuit de achtergrond sluipend komt aanzetten om zich uiteindelijk dreigend tte verheffen, wordt een fantastische sfeer neergezet. Spannend, duister, omheilspellend. Naast het goede camerawerk dat vaak in spiegelbeelden gevoelens van onbehagen en angst vangt, zijn het vooral de twee hoofdrolspelers die een aandeel hebben in het welslagen van het vuige psychologische spel dat de film met de kijker speelt. De oude vrouw wordt gespeeld door Vera Valdez. Ze speelt de dame breekbaar en afgeleefd, maar soms breken in haar karakter vlagen van jeugdige kracht en elegantie door die imponeren. Tegenover haar staat de mooie en levendige Susana, haar kleindochter, die kampt met verbrokkelde herinneringen aan haar vroege jeugd en last heeft van nachtmerries die soms een realistische gedaante aannemen. Almudena Amor geeft de ontreddering en de innerlijke verscheuring van haar personage schitterend weer. Wat begint als een film over plichtsbesef en de zorg voor een afgetakelde grootmoeder verandert sluipenderwijs in een film over een jonge vrouw die aan een giftige terreur ten prooi valt. La Abuela is fijne psychologische en sfeervolle horror.

Fijne horrorfilm met spannende momenten.