Opinions

Degelijk.

Doet qua verhaal inderdaad een beetje denken aan The Road maar qua setting staat er tussen deze 2 titels een wereld van verschil. Moet ook zeggen dat The Road er uiteindelijk wel als winnaar uitkomt, omdat die redelijk op zichzelf was en How It Ends toch wel iets meer richting mainstreamkijkers gericht lijkt te zijn.

Maar qua uitvoering is het best degelijk, al had de regie wel wat pit kunnen gebruiken. Het oogt allemaal redelijk braaf terwijl zo'n setting eigenlijk wel wat hardheid nodig heeft. Maar heel bruut of gek tref je het hier niet, meer een braaf avonturenfilmpje.

Het helpt ook niet helemaal dat Theo James tegenwoordig een reputatie lijkt te hebben om in simpele mainstreamfilms mee te spelen dus dan trekt zo'n film als deze het verkeerde publiek. Ondanks dat de opzet nog wel mainstream is, is de aanpak toch wel iets anders en lijkt op een ander soort publiek te mikken.

Maar James doet het wel naar behoren. Maar Whitaker overklast hem wel degelijk. Wel 1 van zijn betere rollen die hij recent heeft gespeeld. Dove maakt als derde wiel iets minder indruk. Maar op acteerwerk valt er uiteindelijk toch weinig te klagen.

Het ziet er allemaal netjes uit. Het kent zo zijn spannende, maar wel een beetje typerende apocalypse-momenten. Maar het mag allemaal wel iets harder en bruter. The Road was destijds bijvoorbeeld een behoorlijke hap, maar deze film lijkt het allemaal iets minder aan te durven.

Desondanks nog wel een degelijke film. Duidelijk met een redelijk budget, maar wellicht verkeerde gepromoot.

Matig.

Carrey doet het doorgaans goed bij mij, maar dagenlang nadat ik deze film zag twijfelde ik of hij nou echt in deze film hoorde of niet. Het is zo'n bizarre verschijning dat je je direct eventjes afvraagt wat er mis is gegaan bij de casting, maar uiteindelijk werkt het dan wel.

Een budget van 123 miljoen, maar ik kan niet zeggen dat het erg te merken is. Ik vond alles er bijzonder goedkoop uitzien, van de weinig fantasievolle kostuums naar de setting zelf. Ik zou niet hebben gedacht dat het budget boven de 40 miljoen uit zou komen, maar blijkbaar is het dat budget nog keer 3.

Carrey is een bijzondere verschijning, zoals ik al eerder aangaf. In het begin denk je dat hij totaal niet in het plaatje past, en ik moet zeggen dat ik nog nooit een prestatie heb gezien waarbij een acteur zo goed in het plaatje past, terwijl dezelfde acteur ook totaal niet in het plaatje past. Carrey eist alle ruimte op waardoor de andere acteurs geen ruimte krijgen, maar is regelmatig best grappig.

Vooral omdat Carrey zo opgaat in zijn rol. Zijn gekke bekken en bewegingen zijn af en toe gewoon zo gek dat het voor een lach zorgt. Hij is ook geen moment subtiel hier, wat de subtielere momenten doet vernietigen. De gehele finale, die wat sentimenteler is, heeft hierdoor geen effect. Ook wanneer de stad de grinch voor paal zet doet Carrey alles zo over-the-top dat het uiteindelijk geen effect meer heeft.

Verder vond ik het visueel niet heel bijzonder. Het is duidelijk dat dit een eigen wereld moet voorstellen, maar veel verder dan een toneelstukje vond ik het niet komen. Genoeg details, maar de look ziet er gewoon te lomp uit. Ik ben normaal niet zo'n fan van CGI, maar hier had het af en toe wat meer mogen zijn. Nu lijkt het te veel op een wandelende poppenkast.

De speelduur is ook relatief lang en clichés volgen elkaar snel op, maar heel ernstig is het allemaal ook weer niet. Hier en daar wat irritaties omdat het verhaal zo veilig is geschreven, maar Carrey zorgt regelmatig voor een lach. Het is te doen, maar dit is een film die ik snel weer ben vergeten, buiten Carrey zelf dan.

Beanie Feldstein doet het uitstekend in de hoofdrol en toont dat ze talent heeft wanneer het aankomt op komische timing, maar in principe is de gehele cast erg charmant. Regisseur Coky Giedroyc ondersteunt het op visueel vlak onvoldoende, maar weet niettemin een aardig tempo te creëren zodat het wel blijft boeien. Met het sfeertje zit het evenzeer goed, waar de acteurs en actrices zich duidelijk prettig in voelen. De droge humor is bovendien fijn, alhoewel de film zichzelf weleens vertilt eenmaal het neerkomt op de drukkere scenes. Uiteindelijk is het jammer dat het best lollige verhaal na enige tijd het veld moet ruimen voor moraal en dramatiek, want die komen beduidend minder sterk voor de dag. Uiteraard noodzakelijk om het gebeuren een beetje te sturen, maar toch wat saai uitgewerkt door het scenario van Caitlin Moran. Verder vormt How to Build a Girl makkelijk en vlot vermaak dat me geen moment echt heeft verveeld.

Schattige ode aan kosmische horror met een overtuigende drang om praktische effecten neer te zetten. Het is in een hoop opzichten te merken dat regisseur Stewart Sparke nog een hoop dingen te leren heeft, maar hij straalt effectief plezier uit binnen How to Kill Monsters. Het acteerwerk van Lyndsey Craine en de twee agenten is daarbinnen aardig en de effecten zijn best gedetailleerd in elkaar gezet, maar de digitale effecten (waar er ook genoeg van zijn) overtuigen spijtig genoeg minder. Op het vlak van grafisch bloedvergieten is de boel bovendien te braaf en het camerawerk te afstandelijk om een filmische ervaring goed neer te zetten, maar het vermaakt allemaal zeer degelijk en vormt daarmee een eindgeheel waar zo langzamerhand echt wel een groot budget voor mag worden uitgetrokken in cinemaland.

Schattig.

Aanvankelijk geen film die ik snel had opgezet, maar toen ik de film op een dag toch eens heb aangezet bleek het in bijna elk opzicht behoorlijk mee te vallen. Vaak zie je dit soort romantiekfilms in het water vallen met conceptjes die iets te flauw zijn, maar deze film weet er nog wel erg leuk mee om te springen.

Vooral omdat de verhouding tussen Hudson en McConaughey ook echt werkt. Twee gezichten die totaal niets met elkaar hebben en waarvan er eentje de ander zelfs voor de gek houdt, maar apart van elkaar zijn het twee goede rollen die vooral het maximale uit hunzelf weten te halen om het verhaal op de rails te helpen. Regelmatig zorgt het voor dolkomische situaties.

Het is wat flauw aan de kant van humor en het duurt allemaal ook wat lang, maar dat mag de pret weinig drukken. De naam verraadt misschien een film die erg simpel te werk gaat en dat is dan ook wel zo, maar toch heeft dat in dit geval wat meer om het lijf. Niet omdat het verhaal zelf veel sterker wordt gemaakt dan dat het is, wel omdat de chemie gewoon werkt waardoor de film zelden verveelt. Ik heb er weinig op aan te merken, leuk vertier van 2 uur.

Flauwe Pegg.

Als acteur ontbreekt het hem niet aan acteertalent. Hij weet van de meeste rollen wel wat te maken en doet daarin vrijwel altijd wat hij moet doen. Hij kan zich ook een aardig charme veroorloven die hem in bijna elke film vooruit weet te helpen. Het jammere is dat hij alleen weleens moeite heeft om de juiste films uit te kiezen.

Dit keer kiest hij voor een film met een lange en ambitieuze titel, maar vervolgens ook met een inhoud die erg simpel te noemen is eenmaal deze volledig wordt onthuld. Eigenlijk is het vooral nog een toevoeging aan het soort film die belicht dat succes qua rijke banen niet rooskleurig is, maar wie bekend is met Pegg zal wel weten dat daaraan de nodige excentriekheden worden toegevoegd.

Het acteerwerk is niet briljant van de overige rollen, alhoewel ook niet zozeer slecht. Het personage van Fox wordt erg geslaagd geïntroduceerd maar vervolgens ook wat van het doek verwijderd. Dunst komt ook niet helemaal uit de verf door een vooral gebrekkig script die haar in een erg eentonige prestatie dwingt. Het is dus al moeilijk om een band te zien ontstaan tussen haar en Pegg, en dat lukt dan ook niet helemaal.

De soms grappige situaties, redelijke decoraties en een verloop dat zichzelf lang genoeg inleidt om niet meteen voorspelbaar te zijn worden helaas wat tegengewerkt door een grotere hoeveelheid suffe grappen, weinig geslaagde personages en een te lang verloop. Fans van Pegg zullen er vast wel wat vermaak uithalen, maar wie er niet zoveel mee heeft zal waarschijnlijk z'n schouders ophalen voor deze film.

Betere DreamWorks.

Dat dit een voldoende krijgt, zegt ook eigenlijk al een hoop. Normaal kan het het leunen op clichés ook absoluut niet uitstaan, maar dit verhaal is toch wel voldoende pakkend om dat niet voortdurend op te merken. Gelukkig maar.

Wat de film vooral omhoog helpt is de band tussen Hiccup en Toothless. De scenes, vooral in het begin, zijn best interessant en verwarmend op een vreemde manier. Vooral de bewegingen van dat beest zijn best leuk bedacht, en de film kent enkele heerlijke beelden zoals de eerste duikvlucht van het duo door de wolken.

Helaas weet dat dan ook niet de hele film te redden, want soms zijn de clichés ook wel volop aanwezig waarmee dit verhaal, origineel bedacht of niet, opnieuw zeer voorspelbaar is waarbij je het hele plot al kan raden. Ook de karakters zijn elementen die je in elke andere kinderfilm wel terug ziet.

Ook kent de film enkele opvallend vreemde momenten, Hiccup valt in vuur, hoe raakt hij zijn been kwijt? De vader was opeens wel heel snel bekeerd, evenals dat vrouwtje. En dit soort dingen begonnen toch wel behoorlijk op te vallen na enige tijd.

Gelukkig is het allemaal mega vlot, richting het einde bijzonder bombastisch en kent enkele hele mooie geanimeerde beelden. Ik kan al gelijk snappen dat kinderen dit verrukkelijk vinden, volwassenen zullen dit ook wel slikken, maar zullen waarschijnlijk het verhaal al vanaf het begin kunnen raden.

Ook de shot waarbij de de gigant ziet vliegen in de wolken mag genoemd worden, dat soort dingen zie ik ook graag terug.

Regisseur Dean DeBlois bouwt zijn eerste live-action klus op een animatiefilm die hij in het verleden onder hoede heeft genomen. Het zorgt ervoor dat deze herbewerking van How to Train Your Dragon op weinig verrassingen kan rekenen en zeker in de tweede helft enkele zaken onderbelicht laat. Op die manier is de relatie tussen vader en zoon wel heel snel overeind na de botsing en zijn de overige kinderen binnen één enkele nacht vrijwel probleemloos getraind om op een draak te vliegen, terwijl Mason Thames daar zowat de hele film voor nodig had. Op visueel vlak gelukkig erg spectaculair, zeker naar de finale toe. De draken lijken exact overgenomen te zijn uit de animatiefilm en hadden wat meer realisme kunnen gebruiken, maar niettemin vermaakt deze film met gemak en brengt genoeg om zijn bestaan te rechtvaardigen.

Veel minder,

Jammer, want de magie is er eigenlijk al gelijk af, waarbij deze film meer een soort cash-in lijkt dat een vervolg dat uit de hart van de makers komt. Zo verliest deze film gelijk al wat magie die in de eerste film wel echt volop aanwezig was.

Nu we niet echt meer de spanning en band tussen Hiccup en Toothless terugzien is er gelijk wat minder te beleven. De film lijkt langzamer over te gaan, en lijkt er nog steeds niets aan die vervelend opvallende clichés te gebeuren. Ze lijken het niet eens meer te proberen.

Hiermee is het hele middenstuk niet al te bijzonder, nog wel enkele mooie beelden maar de echt leuke stukken beginnen pas richting het einde met de 2 giganten tegen elkaar. Dan gaat de film tenminste weer even los in het bombastische gedeelte en is daarmee op zijn leukst.

Uiteindelijk is dit niet heel slecht, maar eigenlijk had het gewoon bij deel 1 moeten blijven, nu met deel 2, 3 en zelfs een serie is de magie er zo meteen af. Jammer dat ze dit blijven doen, ik vind dat dit soort films bij deel 1 moeten blijven.

Regisseur Dean DeBlois nam ook dit laatste deel in de trilogie voor zijn rekening, maar een waardig slot is het allerminst. DeBlois evenals Cressida Cowell stonden in voor het scenario, dat het grootste faalpunt van de film vormt. De bijna constante voorspelbaarheid, de onevenwichtige spanningsboog en vooral de bijzonder oninteressante antagonist benutten maar een zeer beperkt percentage van de totale potentie. Het is dat de animatie zelf enorm vooruit is gegaan, met enkele werkelijk schitterend tot leven gebrachte achtergronden. Personages zoals Tandloos zelf blijven ook een genot voor het oog en houden de aandacht gemakkelijk vast. How to Train Your Dragon is een trilogie dat het per deel steeds minder ambitieus leek aan te willen pakken, met de uiterst zoetsappige finale van The Hidden World als definitieve kers op de taart der teleurstellingen. Een spijtig einde van een reeks die destijds nog zo leuk begon.

Prima.

Geen verkeerde tweede film dit van Hyett. Hij besloot niet hetzelfde pad te bewandelen als dat hij deed met zijn debuut The Seasoning House. Met Howl bewijst hij ook overweg te kunnen met andere delen van het horrorgenre, maar heel bijzonder vond ik het uiteindelijk ook weer niet.

In ieder geval besloot Day weer terug te keren voor Howl, maar speelde niet de hoofdrol dit keer. Speleers mocht deze taak op zich nemen in Howl. Hij doet het best goed, al zit er geen rol bij dit ik echt uitzonderlijk goed vond. Toch doet iedereen het naar behoren en weten de personages net genoeg kleur te geven om leuk te blijven.

Visueel in ieder geval behoorlijk sfeervol. De bossen zijn creepy en dreigend en de cinematografie in orde. Zo'n setting als deze is ook leuk, met een aantal mensen die verscholen zitten in een trein tegen een bedreiging vanuit buiten. Ik vind het wel jammer dat dit weerwolven moeten zijn (dit tussen spoilers zetten heeft geen zin, elke sukkel zou het wel weten met een titel zoals Howl) want dat zijn niet de meest spannende dreigingen naar mijn mening.

Die weerwolven zien er ook niet heel spannend uit verder, eenmaal ze beter in beeld komen begint de film zijn kracht ook te verliezen. Uiteindelijk leidt het naar een redelijk teleurstellende en saaie finale, ondanks dat er wel een kleine twist aan het concept zit. Geen zombievirus, maar een weerwolfvirus. Best grappig gevonden.

Camerawerk is verder ook net niet intens genoeg en de spanning blijft vrijwel uit. Jammer want de locatie brengt wel de juiste sfeer met zich mee en Hyett bewijst zeker dat hij een bepaalde visie heeft, maar Howl is beduidend minder dan zijn debuut. Jammer, maar het is niet anders. Benieuwd naar zijn toekomstige projecten.

Uiterst campy en onbenullig, maar dat is dan ook gedeeltelijk het appeal van een film als deze. Regisseur Philippe Mora kiest voor een setting die probeert aan te sluiten bij het eerste deel, maar uiteindelijk vooral heel erg zijn eigen toonzetting volgt. De Tsjecho-Slowaakse landschappen versterken de sfeerzetting en Christopher Lee blijft altijd een betrouwbare aanwezigheid, maar eenmaal de clou wordt weggegeven valt het op hoe knullig deze productie wel niet is. Brakke montage (sommige personages schreeuwen het al uit van de pijn voordat de wolven ze überhaupt verslinden) en een lomp concept vieren hoogtij, waardoor ik de film niet kan laten wegkomen met een voldoende. Sybil Danning vervangt Dee Wallace bovendien als een prominente verschijning die absoluut niet kan acteren, dus Mora wisselt het op die manier lekker af. Links en rechts komisch vanwege de slechtheid en het vermaakt prima, maar de mistige bossen van het eerste deel hadden toch beduidend meer charme.

Regisseur Philippe Mora meldde zich weer aan om het derde deel onder handen te nemen en verplaatst het verhaal van Europa naar Australië. Net als het vorige deel moet deze film het weer van de camp hebben en dat weet gedurende de eerste helft best aanstekelijk te werken. Het verschil is dat deze productie duidelijk wat zelfbewuster was en het minder moet hebben van sfeer of spanning, maar gaat desondanks uiteindelijk ten onder aan het nietszeggende verhaal. Er valt na enige tijd geen touw meer aan vast te knopen en de dramatiek voert steeds meer de bovenhand, waardoor de tweede helft vooral erg taai wegkijkt. Wat lompe momenten tussendoor (erg gelachen om de bazooka in de tent) zorgen voor wat leven in de brouwerij, maar inhoudelijk is het een ware puinhoop en de effecten zijn niet bepaald hoogstaand. Als kers op de taart wordt er wederom een arsenaal aan erbarmelijk acterende figuren weggetankt, waardoor het algemene niveau van de reeks weer wat dieper zinkt.

Gary Brandner (de schrijver van het oorspronkelijke boekmateriaal) bleek niet helemaal tevreden te zijn met de eerste film vanwege het gebrek aan overeenkomsten. Regisseur John Hough kreeg daarop de taak om een project te realiseren dat wat dichter bij het bronmateriaal lag, maar het levert vooral een kopie op die wat goedkoper aandoet. We bevinden ons dit keer in Zuid-Afrika, waardoor je mooie landschappen en fijne nachtopnames kunt verwachten. Tot op zekere hoogte zijn wordt de sfeer daardoor best aardig opgevoerd, maar wanneer het op de spanning aankomt loopt de boel niet bepaald soepel. Het bijzonder slechte acteerwerk is daar onder andere voor aan te kijken, want veel van de leden staan erbij alsof ze een tekstbordje met te kleine lettertjes moesten oplezen. De speciale effecten halen het bovendien niet bij de inspanningen van Joe Dante, maar het kijkt aardig weg en ademt een vermakelijke 80s atmosfeer uit. Hough beschouwt dit overigens door de constante inmenging van scenarist Clive Turner niet als zijn eigen film. Later zou Turner evenzeer het leven van de overige reeks-regisseurs zuur maken vanwege botsende visies.

Soms kent een matige horrorreeks opeens een film die boven het gemiddelde niveau uitsteekt, waar dit vijfde deel een goed voorbeeld van is. Regisseur Neal Sundstrom dirigeert een interessante whodunnit waarbij een aantal gasten omstebeurt binnen een authentiek kasteel door een weerwolf worden opgegeten. De productie keerde terug naar Europeaanse grond en dat levert een mooie locatiekeuze op, ondanks het gebrek aan spanning. Er hangt gelukkig wel een fijn en mysterieus sfeertje, waar ik de uiteindelijke insteek best van kon waarderen. Het acteerwerk daarentegen laat te wensen over en de moorden zijn te tam om indruk te maken, maar dit gebeuren was beduidend interessanter om te bekijken dan de voorgaande delen. Ik moet echter bekennen dat ik een zwak heb voor dit soort verhaaltjes, waarin je als kijker genoodzaakt bent mee te denken met de onwetende personages.

Na het zeer vermakelijke vorige deel keert de boel dit keer terug naar Amerikaanse grond, waar het eerste deel ook werd opgenomen. Regisseuse Hope Perello komt echter op de proppen met een compleet ander verhaal dat beduidend kinderachtiger voor de dag komt, ondanks de verwoede pogingen om een beetje originaliteit in de reeks te pompen. Het acteerwerk is ouderwets ondermaats en de spanningsopbouw blijft afwezig, maar dit keer ontbreekt vooral een interessante setting om eerdergenoemde punten te compenseren. Het duurt in dit deel ook erg lang voordat alles opgang komt, deels te wijten aan een speelduur die veel te breed wordt uitgesmeerd. De slotfase gaat behoorlijk over de top en dat maakt het best leuk om te aanschouwen, daarnaast zijn de praktische effecten charmant. Meer complimenten gaat Perello echter niet uit mijn strot persen, een teleurstellende achteruitgang na het genietbare vijfde deel.

Nu ik aan de volledige reeks begin was het toch handig om het eerste deel te herzien, vooral omdat ik me er niets meer van kon herinneren (nooit een goed teken als de vorige kijkbeurt enkel 2 jaar geleden was). Het betreft een vroeg project van regisseur Joe Dante, later verantwoordelijk voor een aantal zeer fijne werkjes. Uiteraard was er geen beschikking over een hoog budget en wordt er wel degelijk een hoop bereikt met weinig, maar het slechte acteerwerk blijft een serieuze uitdaging om door te komen. Specifiek Dee Wallace acteert als een natte krant, waardoor het extra vervelend is dat ze de hoofdrol speelt. Het overige gedeelte van de film roept weinig spanning en/of originaliteit op (mag wat mij betreft benoemd worden, aangezien de makers toch van het boekmateriaal afsprongen) en enkel de nachtelijke avonturen in het bos evenals de praktische effecten laten een goede indruk achter. Ik vond het best taai om dit in z'n geheel uit te zitten, maar het einde overtuigt me om een halfje extra te rekenen.

Na enkele onenigheden verliet regisseur Roger Nall het project en nam scenarioschrijver Clive Turner (die hem min of meer van de set joeg) het stokje van hem over. Tijdens het kijken borrelt dat vermoeden al tamelijk vroeg op als je de chaotische en onoverzichtelijke inhoud enigszins probeert te volgen. Regelmatig voelt het aan alsof er twee compleet verschillende verhalen door elkaar zijn gehusseld, met slechts spaarzame connecties tussen beide uitgangspunten. Het is dan ook niet vreemd dat Nall een hele andere film voor ogen had dan Turner, want die tweede naam wilde klaarblijkelijk vooral een ode brengen aan het verdorven stadje dat je als kijker hier te zien krijgt en hield zich dus beduidend minder bezig met de basis: weerwolven. Dat levert een hoop grollen op tussen rednecks en hillbilly's, met uiteraard diverse grapjes (gecentreerd rondom poep en alcohol) die amper in het verhaal passen. Het acteerwerk is afgrijselijk, de visuele look van de film oogt ongemotiveerd en het verhaal is werkelijk niet te doorgronden. Als kers op de taart een finale met de slechtste praktische effecten binnen deze reeks en dat wil wat zeggen. De toonzetting is relatief luchtig zodat het geen al te vermoeiende zit vormt, maar Turner mag zich gerust op zijn hoofd krabben nadat hij dit heeft afgeleverd.

Halfje erbij na herziening, zeker omdat deze productie van regisseur Joe Nimziki een beduidend stuk beter is dan Clive Turners rotzooi. De fout is vooral dat er in Reborn een soort liefdesverhaaltje wordt gemaakt van de oorspronkelijke legende en dat weet amper te beklijven. Landon Liboiron speelt bovendien een kleurloos hoofdpersonage dat de gehele film rondloopt met één enkele gezichtsuitdrukking. De opborrelende liefde tussen hem en Lindsay Shaw (die beduidend beter acteert) kent daarom geen chemie, maar dat is gelukkig snel vergeten eenmaal de wat actievere tweede helft aanbreekt. Ondanks de verouderde effecten brengt Nimziki een met actie gevulde finale en dat vermaakt prima. Echt geweldig is het niet (daarvoor wordt er gewoon te ouderwets geregisseerd en gaan de praktische effecten niet langer meer mee), maar het is zeker niet het slechtste dat de reeks gebracht heeft.

Gelijkwaardig vervolg aan het eerste deel, met soortgelijke kritieken en onderlagen. Regisseur Galder Gaztelu-Urrutia dirigeert overduidelijk met een bepaald doel voor ogen en brengt deze bij vlagen overtuigend tot uiting in El Hoyo 2, maar verspeelt zijn kaarten behoorlijk in de finale. Deze nogal vage uitwerking van allerlei ideeën en concepten komt namelijk niet erg boeiend voor de dag, terwijl de opbouw best aardig uit de voeten kwam. Het acteerwerk is verder nogal sterk aangezet en niet alle ideeën werken even goed, maar de "Harmonie tussen lagen" is best entertainend.

Spaanse degelijkheid.

Maar de Spaanse cinema blijft voor mij ook altijd een tikje te traag op momenten waar dat niet nodig is. The Platform heeft bijvoorbeeld erg weinig tempo terwijl zo'n concept zelf voor genoeg tempo moet zorgen. En toch weet de regie van Gaztelu-Urrutia deze niet vast te houden.

Hoofdpersonage is ook niet al te boeiend en weet niet bepaald de aandacht vast te houden. Beste acteerwerk komt van Eguileor. Voor de rest is er weinig om echt te noemen. Het is vooral het verhaal zelf dat spreekt en niet de acteurs.

Visueel wel weer goed, wat we van Spaanse cinema gewend zijn. Kille, meedogenloze look. Het is allemaal tip top in orde. Ook de gore-effecten zien er rauw uit en de verlichting is op niveau. Bij vlagen lekker wat experimenteren, het is gewoon goed op visueel gebied.

Toch verliest de film zichzelf in dromerigheid dat het tempo vooral wegneemt. Het drama-aspect van de film maakt weinig indruk. Het horror-aspect ook niet, op een aantal aardige gore-momenten na. Sciencefiction-aspect voelde ook wat onvolledig aan, als ik zeggen mag.

Want het hele concept is interessant genoeg. Jammer dat de creativiteit die met het concept mee moet gaan dat tekort doet. Je hebt nu gewoon een zwevend platform met eten daarop en de inrichting. Dat is het eigenlijk. Had wel iets meer ideeën willen zien eigenlijk. Voelde nogal incompleet aan.

Ook is de finale te traag om echt interessant te zijn. De boodschap drong wel door, maar echt indruk maken deed het niet. Want het gehele concept zelf neemt zoveel van de aandacht dat er weinig rust is om überhaupt over het onderwerp na te denken. Maarja, dat was dan vooral bij mij als kijker.

Degelijk resultaat, maar toch met een onvolledig gevoel. Wat mij betreft schiet het vrijwel op elk gebied net wat te kort. Niet spannend genoeg, niet creatief genoeg, niet interessant genoeg. Maar het geheel is nog wel redelijk gelukkig. Bovendien is het leuk als er weer eens wat nieuws voortkomt in de cinema.

Deze Halloweenfilm van komedieregisseur Steven Brill valt op genoeg punten te bekritiseren, maar dit studioproject van Happy Madison zet één van de effectiefste sfeertjes binnen deze feestdag ooit gemaakt neer. Spookachtige beelden, fraaie decoraties en moderne invalshoeken verlichten het scherm overtuigend, wat verraadt dat de makers er zelf wel plezier in hadden om all-out te gaan met de productie. De humor is verder uiteraard aan de flauwe kant, alhoewel het droge karakter soms best aanstekelijk weet te werken. Adam Sandler had wat minder een specifiek typetje hoeven spelen, maar doet het verder gelukkig best prima. Heel spannend is Hubie Halloween nergens en in bepaalde opzichten mist het schrijfwerk de benodigde ambitie, maar het vermaakt uiteindelijk uitstekend en is met liefde in elkaar gezet.

Wel leuk.

Scorsese wilde eventjes iets anders doen dan zijn oh zo bekende rise and fall misdaadfilms. Helaas vond ik ook dit niet heel bijzonder. Leuk dat de beste man iets anders wil proberen, maar echt uitblinken doet deze film echt nergens.

Cohen is wel leuk gekozen, maar zoals verwacht speelt hij een nogal geforceerd flauw karakter. Butterfield is vaak wat irritant als de kleine Hugo, al doet hij behoorlijk zijn best. De film is voor een groot deel vrij saai, al ziet het er visueel behoorlijk mooi uit.

Een verhaal dat niet altijd weet te boeien, een beetje flauw humor maar een mooi visueel vormgegeven film. Moretz is ook altijd leuk om te zien, ook als kind doet ze het niet verkeerd. Deze film had wat minder saai gemogen van mij. Ook had Kingsley wat meer in beeld gemogen.

Apart.

Hukkle is zo'n film waarvan het publiek alleen maar in een enkele hoek zit. De ene kant ziet er vooral leegte in, die op een niet al te interessante manier wordt uitgewerkt. De andere kant ziet het als een briljante vormgeving van het mysterygenre. Beide kanten kan ik snappen, maar persoonlijk leun ik toch dichter tegen de eerste kant aan.

Ondanks dat de film audiovisueel erg knap wordt vormgegeven was het voor mij een moeilijke film om in te komen. Als de beelden intrigerend genoeg zijn is dat geen probleem, maar het stijltje van deze film ligt me niet zo. Alles komt haarscherp in beeld te staan en de kleuren mogen er zijn, maar je merkt er weinig van. Regisseur Pálfi besluit namelijk zijn camera zo dicht mogelijk tegen vrijwel alles aan te houden.

Door de vele close-ups krijg je als kijker niet veel mee van het beeld zelf. Ik vind het een erg nerveuse en vervelende manier van regisseren. Ik ben meer van het brede plaatje. Laat de mooie vlaktes in alle glorie lekker zien, in plaats van de kin van een hikkende man. De kansen laten ze op deze manier liggen, want de film kent zeker een aantal gave plaatjes.

Acteerwerk is moeilijk te beoordelen. Er wordt namelijk geen woord gesproken hier. Het verhaaltje is zeer dun, en je moet er zelf een beetje achter komen tot de finale aan. Het is een originele manier van mystery invullen, zonder twijfel, maar het is niet aan mij besteed. Ik zat de 75 minuten in pure verveling uit, en weinig scenes wisten me nog terug te trekken naar de film.

Ondanks dat Hukkle best goed vormgegeven is verder en redelijk origineel wordt ingericht is het gewoon geen film die overheen komt met mijn smaak. De regiestijl ligt me niet helemaal en wat de mensen daar in het dorpje dagelijks doen boeide me simpelweg niet. Deze film had waarschijnlijk beter gewerkt als kortfilm, en niet als een film die meer dan een uur duurt.

Mwa.

Film die zichzelf inderdaad gewoon te serieus neemt waardoor het misschien iets sneller kan vervelen. Bana vond ik doorgaans een prima acteur, maar dit soort rollen kan hij totaal niet. En daardoor, ondanks de serieuze toon, was het sneller komisch door Bana.

Het meest komische is misschien wel wanneer Bana boos moet worden. Toen moest ik eigenlijk al heel snel lachen. Ook wanneer Bana heel stoer "boem boem boem" zegt kon ik mijn lachen gewoon neit inhouden. Hij pakt gewoon de verkeerde toon aan die de film niet bepaald goed doet.

Met een budget van 137 miljoen verwacht je toch wel spectaculaire effecten, maar de hulk leek regelrecht uit Sharknado te komen soms. Wel gek, want met zo'n budget had het toch wel beter kunnen zijn dat dit. Dan lijkt het budget eerder op te zijn gegaan in stunts, want die waren een stuk beter gelukt. Vooral de neerstortende helikopters zagen er leuk uit.

Het eerste deel is eigenlijk gewoon een beetje afwachten. Veel actie zit er niet in, waarmee je meer zit te kijken naar een drama rondom Bana en ook nog wat afstandelijke romantiek die nergens heel goed uit de verf komt. De stripboek achtige, vlotte montage valt in het begin op, maar Lee maakt er te vaak gebruik van waardoor het toch wat simpel en klungelig aan begint te voelen. Soms zelfs storend omdat je soms naar 5 beelden tegelijk zit te kijken.

Connelly, was tot mijn grote verbazing, best goed bezig. Hier had ze de schattige charme nog een beetje te pakken, die verdween niet gek lang hierna. Nolte was vervelend en zo overdreven dat ik als kijker geen idee had wat ik hem hem aanmoest.

De slotfase is gelukkig wat actievoller, dus ook wat boeiender. Het gaat wat verder over-the-top, al lijkt de actie nergens echt los te willen barsten. Zo'n scene als in San Francisco had echt compleet los moeten gaan, maar Lee trekt veel te vroeg aan de rem.

Uiteindelijk kwam ik er makkelijker doorheen dan gedacht, maar dat helpt de film nog niet aan een voldoende. Lee lijkt niets te willen met zijn film, de actie is te kort, maar de drama is niet geloofwaardig genoeg. Met zo'n karakter als de Hulk en zo'n budget kan je heel wat mee doen, maar Lee heeft het niet echt optimaal weten te benutten.

Matig.

Met redelijk hoge verwachtingen opgezet, maar ik wist wel dat de film niet bepaald hoog scoorde. Regisseur van Nederlandse bodem, dus daardoor was ik alleen maar nieuwsgieriger. Het idee is best origineel en huiveringwekkend, helaas werd hier niet veel mee gedaan.

Dr. Heiter (Dieter Laser) heeft zeker een slechte kop, maar geen uitstraling van een griezelige doctor. Evenmin zijn slachtoffers, waarbij de Japanner het nog wel redelijk deed. Hij was ook gelijk de beste, want de agenten waren niet beter.

Slecht acteerwerk, te weinig gore en te weinig gedaan met het idee zelf, jammer, want dit had zeker veel huiveringwekkender kunnen zijn. Zelfs jezelf in de situatie uitbeelden hielp hier niet, wat wel bij The Belko Experiment lukte.

Het vervolg van de Nederlandse regisseur Tom Six op zijn eigen beginfilm is een stuk vuiler, gemener en stijlvoller dan de voorganger. Alhoewel de gebeurtenissen in de eerste helft zeker niet tot de interessantste toebehoren, is The Human Centipede II daarmee iets boeiender geworden. Laurence R. Harvey is daarnaast passend smerig om een film als deze op sleeptouw te nemen, ondanks dat hij weinig ondersteuning krijgt van zijn medecollega's. De zwart-witfotografie kent verder vooral impact naarmate het laatste halfuur vordert, het eerste uur komt ietwat geforceerd over. Gelukkig gaat Six ver op het vlak van praktische effecten en dat levert wat ongeremde beelden op gedurende de finale, waarin alle grenzen worden opengebroken. Het tempo oogt onevenwichtig en het moet allemaal even opgang komen, maar uiteindelijk leveren de makers hier een betere en doeltreffendere film mee af dan twee jaar eerder.

Voor de grote finale kiest regisseur Tom Six een komische benadering, wat eigenlijk de perfecte manier is om zo'n grote hoeveelheid aan nonsens goed op beeld te krijgen. De poster geeft namelijk al weg waar de plot heen wil gaan, al krijgt dat idee eigenlijk veel te weinig ademruimte om écht indruk te maken. In plaats daarvan twee schmierende hoofdrollen van Dieter Laser en Laurence R. Harvey, waarvan zeker de eerste werkelijk onuitstaanbaar is door aan te nemen dat constant geschreeuw een garantie biedt voor goede komedie. Dat wil niet zeggen dat de hele film ontdaan is van humor (want er zitten een aantal goede, droogkomische momenten tussen), maar het merendeel gaat op aan vertragende beelden van Laser die vooral zijn eigen ding blijft doen. Six is verder zijn drang naar het tonen van verontrustende ideeën niet verloren (die zijn er genoeg), maar liefhebbers van het basisconcept zullen veel meer kunnen halen uit de voorgaande hoofdstukken.

Te veel.

The Human Race leunt op een leuk concept dat ik nog nooit eerder heb gezien, maar dat komt dan ook vooral door het feit dat het idee van deze film behoorlijk vergezocht is. Aan logica behoorlijk wat gebrek binnen deze film, maar ondanks dat kon ik er nog best wel van genieten eigenlijk.

Deze film zoekt de grenzen op, in kader van ideeën dan, want het geweld beperkt zich tot steeds hetzelfde trucje waarbij iemand explodeert. Dat levert genoeg bloederige beelden op die de film wat opfleuren, alhoewel je nooit je ogen zal kunnen uitkijken op het gebied van praktische effecten. Die worden helaas voor een groot deel buiten beeld gehouden.

Het acteerwerk is niet slecht te noemen binnen deze film, buiten Robinson, en omdat er veel personages met een eigen smoel rondrennen kan je ook nog eens een leuk "wie gaat er winnen" spelletje spelen met jezelf. Niet dat de film onvoorspelbaar is, in tegendeel het mag erg duidelijk zijn wie er waarschijnlijk naar de finale gaan, maar dat maakt het tempo of de genietbare natuur niet minder effectief.

Visueel is de film best rauw opgezet. Er hangt een nogal sombere filter over de film heen, maar het bewijst zich wel effectief en de camera holt overal vrolijk achteraan. Dat maakt The Human Race geen saaie film, maar aan de andere kant weet het concept niet lang genoeg staande te houden. De regie op het visuele vlak blijf namelijk erg eentonig, in het kader van dat het uiteindelijk lijkt alsof je constant tegen hetzelfde aankijkt.

Het gebrek aan echt uitbundige horror en gore maakt de film niet altijd even effectief, maar het is vooral dat enkele personages richting het einde volledig uit hun karakter stappen en iets heel anders worden, terwijl dat niet perse had gehoeven. De groots stijgende irritatie zorgde ervoor dat deze film geen voldoende kon bemachtigen vanuit mijn kant. The Human Race is geen slechte film, die helaas zijn kruit wat verschiet in het laatste halfuur waar het niveau eigenlijk juist moest stijgen.

In de basis is het gegeven van Humane bijzonder interessant en geweldig bedacht, maar de uitwerking van regisseuse Caitlin Cronenberg laat toch te veel steken liggen. Met name de veel te prominente aanwezigheid van humor zorgt ervoor dat de ernst van de situatie verdwijnt, waardoor er nooit een bepaalde vorm van dreiging of verstikking heerst. De personages zijn niet onaardig geacteerd (specifiek Enrico Colantoni doet het erg goed), maar de acteurs gaan te stevig op in karikaturale typetjes die eerder vervelend dan realistisch zijn. Ondanks dat de boel een aantal goede punten aan te halen heeft, voelt het daardoor nooit als een situatie die in de toekomst voor mogelijk gehouden kan worden. Tegen de finale aan wint de film weer kracht bij, maar gooit al die potentie overboord voor een slap geschreven einde. Uiteindelijk biedt het geheel vooral te weinig bijtkracht en lef om enige vorm van impact na te laten, maar vanwege de inhoudelijke vormgeving blijft het wel onvoorspelbaar en intrigerend. Hopelijk durft dochter Cronenberg wat harder uit te halen met haar volgende film.