Opinions

Kon hier niets mee.

Zombie is dan ook niet helemaal mijn regisseur. Tot nu toe alleen deze en 31 van hem gezien, en 31 vond ik ook niet goed. Volgens mij is de regisseur ook een heavy metal zanger, en dat straalt hij ook overduidelijk uit in deze film.

Laten we goed beginnen, hij kijkt wel goed weg. Otis en Captain Spaulding spelen goed, en Spaulding was ook een genot om naar te kijken. Iemand die duidelijk plezier in zijn rol heeft, en de acteur is er ook geknipt voor. Het decor zag er niet uit maar duidelijk is er veel aandacht aan besteed.

Sheri Moon is super irritant, werd dat domme lachje van haar na 45 minuten helemaal zat. Ook de rest valt tegen, ziek ja, maar goed nee. Er is veel geweld, maar geen effectief geweld. Sfeertje voelde ik ook niet. Moet vast van een andere planeet komen, want ik zie een heleboel goede recensies. Nou ja.

Ietwat taai uitgewerkte film met een sterk einde en een interessant concept, maar daartegenover een nogal lege aanpak vanuit de handen van regisseur Steven R. Monroe. Het is natuurlijk geen bezwaarlijk idee om je budgettaire beperkingen te compenseren met een origineel idee, maar de psychologische kant van House of 9 komt nogal makkelijk voor de dag en de uiteindelijke escalatie komt veel te laat. De makers doen hun best om enige vorm van variatie in het geheel te krijgen, maar kunnen niet verhullen dat het acteerwerk nogal pover is en de personages simpelweg oninteressant zijn. Het tempo wordt opgeschroefd in het laatste halfuur, een gedeelte dat vooral bevestigd dat het eerste uur enorm saai opgezet is tegenover de slotfase.

Goedkoop opgemaakte slasherfilm met een leuk concept, maar uiteraard ook met een voorspelbaar halfslachtige uitwerking. Het acteerwerk is op die manier zwaar onder de maat, de moorden ogen veel te snel in elkaar gezet en de clowns krijgen te weinig ademruimte om indruk te maken. Leuk is vooral de setting in het themahuis en die wordt best leuk benut, maar die oplevende momenten zijn op één hand te tellen en de geforceerde plotwendingen ogen vooral halfbakken.

Niet best.

Altijd wat lastig met films die zichzelf als horrorfilm verkopen maar vervolgens meer een soort dramafilm zijn met thrillerelementen. Uiteraard ademt het allemaal wel horror uit. Dat hele kasteel schreeuwt hints dat we ons in een omgeving bevinden die niet te vertrouwen valt. En toch wordt er zo lang de tijd genomen om er te komen.

LaBute flopte al eens eerder binnen dit kader, en wat mij betreft herhaalt hij dat opnieuw met House of Darkness. Apart ook dat we Justin Long in deze film aantreffen. Als er een soort film was waar ik hem niet in zie verschijnen, dan is het wel een horrorfilm. Uiteraard is dit niet de eerste keer dat hij met dit genre kennismaakt, maar toch zie ik hem meer als komedieacteur. Niet gek dan ook dat hij vooral wordt ingezet in het kader van humor.

75 minuten lang een gesprek tussen Long, Bosworth en Crovatin die gaandeweg de avond aan ons voorbij gaat langzaam escaleert. Wellicht leuk als er ook een vorm van onderhuidse spanning tussenzat, maar deze film is eerder een herhaling van doodvallende conversaties die op geen enkele manier opgeleukt kunnen worden. Ik kan in mijn vrije tijd ook in het echte leven luisteren naar drie vervelende volwassenen die het over de koetjes en de kalfjes hebben, maar dat hoef ik dan niet op een virtueel scherm opnieuw te zien.

Nee, dit was vooral een aanfluiting. Leuke afsluiter, jammer dat je er zo onsterfelijk lang op moet wachten. Ik kan wel zeggen dat de drie leden goed hebben geacteerd, maar dat compliment valt moeilijk te geven als het je gewoon totaal niet kan bommen wat ze eigenlijk te melden hebben. Ik denk dat ik deze film snel vergeten ben. Wellicht dat LaBute gewoon beter weg kan blijven van de spannendere taferelen, want anders creëert hij nog meer van dit soort slaapmedicijn.

Regisseuse Kathryn Bigelow weet zich wel raad met realistische omgevingen en bouwt de spanning in A House of Dynamite dan ook subtiel en efficiënt op. Zeker de eerste 45 minuten zijn werkelijk uitstekend, waarbinnen alle castleden een goede prestatie leveren om de angst en onzekerheid van een dergelijke situatie uit te beelden. Daarna kantelt de film en wordt dezelfde gebeurtenis overgedaan vanuit een ander perspectief, om het daarna zelfs nog een keer te doen. Daar raakt ook aan het licht dat sommige rollen toch wat karikaturaal zijn (Waarom moet de president altijd aan bod komen binnen dit soort projecten?) en is de keuze voor een open einde vooral frustrerend. Dikke bonuspunten voor de spanning in bepaalde opzichten, het goede acteerwerk en de minimalistische opzet, maar de frustratie, een aantal misplaatste rollen en de vervelende structuur gooien roet in het eten.

Een leuk gedecoreerd spookhuis brengt enige flair aan deze redelijk levenloze (en vooral inhoudsloze) horrorfilm. Bijzonder is vooral dat regisseur Ryan Little dubbel en dik inzet op de achtergrond van zijn personages, terwijl ze in principe geen moment waardig zijn aan al die minuten. Uiteraard is het logisch dat er een beetje diepgang in de film wordt vermengd aangezien het een je-grootste-angst concept is, maar Little gaat toch wel dik over de acceptabele norm heen. Gelukkig staat daartegenover een lekker vlot filmpje met een leuke attractie. Met name de variatiehoeveelheid aan kamers valt daarbij op en dat is fijn, want dat is wel de creativiteit waar een geheel als House of Fears het van moet hebben. Spijtig genoeg is het ook zo dat wanneer het dan op de pure horror moet aankomen Little redelijk lomp te werk gaat, waardoor geen enkel creatuur dat hier uiteindelijk rondloopt een angstaanjagende indruk maakt. Het interessante concept zorgt voor genoeg interessante bezienswaardigheden, maar als horrorfilm zelf is dit amper geslaagd te noemen.

Matig.

Bijzonder merkwaardig dat een ervaren regisseur als Ridley Scott met zo'n rommelig uitgevoerd verhaal aanmoddert. Ik vraagt me af hoe het zover heeft kunnen komen. De film lijkt me vooral een serieus verhaal te willen vertellen, maar de cast werkt er niet echt aan mee. Veel personages lijken voornamelijk afkomstig te zijn vanuit een kluchttoneelstuk.

Gelukkig wordt het verhaal zelf met een behoorlijke vaart behandelt. Wel allesbehalve interessant geregisseerd, maar het is de synopsis zelf die lekker wegkijkt. De nogal excentrieke vormgeving van een hoop leden houdt de boel kijkbaar. Ik lees veel kritiek op de acteerprestatie van Jared Leto, maar ik zou Scott op mijn knieën bedankt hebben dat hij het personage van Leto in de film heeft gelaten. Tussen de dufheid van een hoop andere personages in valt die van hem positief op. Toegegeven, hij past niet in deze film, maar ik heb tranen van het lachen gehad om zijn geschmier.

De overige leden acteren gelukkig wel naar behoren, maar zoals een hoop andere gebruikers terecht aangeven is de keuze voor Italiaanse accenten echt belabberd en zijn de rollen qua persoonlijkheid nauwelijks uniek. Scott zal vast alle kritiek van zijn team hebben weggewuifd, want ik neem aan dat crewleden echt wel hebben gemerkt dat dit niet door de beugel kan. Erg zonde van namen die best redelijk kunnen acteren, want Driver doet het meer dan behoorlijk en Gaga zat tevens goed in haar rol.

Geen enkel stukje wordt interessant gefilmd, maar de productie oogt duur en gedetailleerd. Er wordt nooit een poging door Scott ondernomen om de editing, een bepaalde interactie of de cinematografie (met uitzondering de zwartwitscene) echt meeslepend te filmen waardoor House of Gucci zich visueel naast de grote gelduitgave niet echt kan onderscheiden. In dat opzicht is Scott een nogal ouderwetse regisseur die moeite heeft om zich aan te passen met de modernere namen, maar tot op zekere hoogte levert hij gelukkig wel kwaliteit.

Echt goed was het niet. De toon botst regelmatig, het verhaal is voorspelbaar en enkele regiekeuzes zijn zeer merkwaardig. Dat neemt niet weg dat de film zo rommelig loopt dat het regelmatig hilarisch is. Godzijdank dat de film niet serieus genomen kan worden, want ik had er niet aan willen denken om een serieuze boel over de modewereld te aanschouwen voor 158 minuten. Goed is het niet, maar ik heb me aardig vermaakt.

Tja.

Relatief belachelijke film met hele leuke decoraties. Hoe ze eraan zijn gekomen weet ik niet, 1 van de crewleden zal vast wel werkzaam zijn in die omgevingen want in de acteeromgeving stellen ze duidelijk weinig voor. Ik heb niet vaak een crew gezien die er zo weinig zin in leek te hebben.

Erg houterige en gemaakte dialogen die erg ongeïnteresseerd worden uitgesproken. Er loopt eigenlijk maar 1 iemand rond die het leek te proberen, maar ik kan zijn naam echt niet meer terugvinden. Ik ga hem ook niet beschrijven want het is vrij duidelijk als je de film zelf bekijkt. De rest lijkt wel tegen diens zin te acteren, het was niet best.

De film vond ik verder best leuk openen, al is de goedkope look direct voelbaar. Ze hebben waarschijnlijk al het budget aan de locatie en decoraties gespendeerd want die vallen zeker op. Regelmatig worden er ook special effects bijgehaald maar die zijn erg duidelijk afkomstig vanuit goedkope computerprogramma's.

Ik was erg teleurgesteld dat we maar weinig spookhuis te zien kregen want dat lijkt me vooral het punt waar de film op kan scoren. In plaats daarvan krijgen we een onzinplotje met allerlei magische poeha die totaal niet weet te boeien. In de finale wordt het allemaal wel heel erg belachelijk. Verder een hoop flauwe schrikmomenten die erg goedkoop aanvoelen, zelfs voor mij.

Leuke decoraties toch wel, ik blijf het maar zeggen. Het huis was toch wel erg tof versierd, ik werd er spontaan blij van. Helaas is er te weinig focus op, en dat had juist het sterke punt kunnen zijn. Goedkoop tussndoortje verder. Duurt niet lang, maar regelmatig erg rommelig en belachelijk. Een film die veel te ver buiten zijn middelen denkt en dat wordt al helemaal tijdens de finale zichtbaar. Verder niet al te vermoeiend, maar het had veel meer kunnen zijn.

Mwa.

Film die erg leuk begint en uiteindelijk te moeilijk wordt voor zichzelf. Waar de eerste 45 minuten echt serieus leuk waren daalt de film daarna af naar een saaie film. Tegen het einde aan geloofde ik het allemaal wel en dan duren die 75 minuten plots veel te lang.

Deed me erg denken aan Haunt, een film die ik geweldig vond. Daarom was deze direct leuk, ook al is dit een veel goedkopere versie van Haunt. Daar had ik nog mee kunnen leven en deze film had bijna een 3,5* gehad, maar zodra de 45ste minuut aanbreekt keert de film plots en daar gaat het helaas mis.

De film switcht namelijk van wat goedbedoelde fun over naar pretentieuze dramahorror waarbij de diepere randjes van de karakters worden uitgediept. Het is alleen dat die randjes totaal niet interessant zijn en de karakters evenmin. Rare keuze ook om uiteindelijk fantasy door de film heen te mengen want het was net zo'n lekker genrewerkje.

Acteerwerk is niet bijzonder maar ook niet hinderlijk. Soms lijken de acteurs en actrices iets te zenuwachtig te zijn, maar in het algemeen is het te doen. De film zelf voelde in het begin goedkoop aan, maar toen ze naar het spookhuis trokken vond ik het eigenlijk heel degelijk.

Spookhuis is leuk versierd en bevat de leukste scenes. De sfeer van Halloween is ook best voelbaar, en de verlichtingen zijn ook best geslaagd. De scenes binnen de fantasy zijn ook redelijk te noemen, maar zijn verder gewoon niet interessant. Het tempo knalt er ook volledig uit eenmaal de film wat dieper wil gaan. Slechte keuze wat mij betreft, belemmert de film volledig om echt leuk te worden.

Laatste 15 minuten waren zelfs vermoeiend. Even dacht ik een erg leuke film te hebben gevonden, maar later bleek dat toch valse hoop te zijn. Als ze het gewoon bij het genre hadden gehouden was dit een heerlijk tussendoortje geweest, en nu is het helaas een iets te pretentieuze horrorfilm die te ver buiten zijn lijnen treedt.

Onvoorspelbare, maar nogal brave combinatie tussen horror en dramatiek met erg onsympathieke personages. Regisseursduo Bridget Savage Cole en Danielle Krudy zetten in op een creatief concept en gebruiken een uitgesponnen opbouw om dit in te kleuren, maar kunnen amper verhullen dat de aanloop nogal traag is en niet altijd even interessant verloopt. Ariana DeBose slaagt er niet in om de stress en urgentie van haar situatie mee te geven aan de kijker, waardoor ze uiteindelijk alleen overkomt als een vervelend en onrechtvaardig figuur. Arian Moayed en Barbie Ferreira voegen verder ook niet bijzonder veel toe en alhoewel de film een aantal leuke concepten naar het einde toe kent, blijft het over de grote lijn ietwat saai. Het doordachte camerawerk en de verzorgde cinematografie leveren wat bonuspunten op, maar daar is het meeste wel mee gezegd.

Matig.

Maar niet eens zo vreselijk als het internet zegt dat het is. Er worden soms vreemde keuzes gemaakt en het niveau is inderdaad zeer ondermaats, maar zo ernstig als de score aangeeft is het bij lange na niet. Boll is echt wel het slachtoffer geweest van de negatieve hype.

Boll is zelfs mijn ultieme guilty pleasure, maar dit is natuurlijk niet heel bijzonder. Toch is het duidelijk dat Boll de regisseur was omdat hij toch wel zijn eigen B-stempel op de film weet te drukken. Dat resulteert in een aantal geweldige B-scenes die de film echt wel omhoog houden, anders was dit inderdaad wel heel slecht geweest.

Eerste 45 minuten zijn in ieder geval niet best nee. De dialogen zijn van triest niveau, de cinematografie lijkt afwezig te zijn tijdens de daguren en het bos wordt lelijk in beeld gebracht. Die kostuumpjes van de zombies zijn verder ook wel aan de simpele kant en het heeft ten alle tijden een goedkope look. Zodra de avonduren vallen wordt de film leuker.

House of the Dead kent 1 ronduit geweldige actiescène waarin alle registers open worden gegooid. Erg fout, erg lomp, maar erg grappig. Er wordt flink op los geknald en flink gehakt. Grappig camerawerk ook verder en de decoraties van het huisje en de setting zijn toch best geslaagd te noemen. Ze hebben er wel echt een videogame look aan gegeven.

Over videogames gesproken, de beelden van de echte game die constant door de film heen worden gemonteerd hadden inderdaad niet gemoeten. Voelt erg slordig aan, en het heeft vaak weinig met de beelden te maken. Onnodig. Acteerwerk is verder ook hilarisch slecht en de bad guy suf, maar de effecten en lompheid van de film maken een hoop goed.

Echt geen flop als je het mij vraagt. Niet best inderdaad, maar een aantal actiescènes zijn werkelijk hilarisch. B-film in alle opzichten, maar lomp genoeg om de kijker geboeid te houden tot het einde. Boll kan het wel, maar pakt zijn films net wat te haastig aan. Waarschijnlijk speelde snel geld daarbij een rol. Geniaal zijn trouwens ook de kudde mistmachines in het vijvertje.

Leuke West.

Als regisseur van korte elementen in films zoals The ABCs of Death en V/H/S vond ik hem knap waardeloos. Maar verrassend genoeg kan hij goed overweg met films die boven de 90 minuten uitkomen. Zo verraste hij me eerder al met The Sacrament en nu dus met deze.

Alleen doet hij wel net iets te hard zijn best om hier een jaren 80 sfeertje neer te zetten. In het algemeen ontbreekt het de film niet aan details, maar wel een net iets te sterk aangezette soundtrack die zeker richting het einde te veel aanvoelt als een film die heel hard probeert een jaren 80 film te zijn.

Voor de rest stelt het acteerwerk van hoofdrolspeelster Donahue ook weinig voor. Het is bovendien ook een wat ondankbare rol. Wel een betere rol van Noonan, die wel een lekker eng kereltje speelt en bij vlagen ook een echt origineel karakter.

De film voelt zeker in het eerste deel iets te leeg aan. Donahue die het huis een beetje rondloopt heeft weinig charme en kon wat mij betreft wel iets sneller gaan. Gelukkig gebeurd er net genoeg om te blijven boeien. De onverwachte moord op Gerwig is er eentje om moeilijk te vergeten.

Richting het einde ook behoorlijk sfeervol. Bij vlagen toch wel creepy en dat dat lukt bij dit soort films wil wel wat zeggen. Ook is de slotfase redelijk getikt dus blijft het boeien en eindigt met verve. Het was wel even wachtten, maar de uitwerking is het meer dan waard.

Hier en daar had de leegte iets gevuld mogen worden en de poging om een soort 80's filmpje iets te dimmen, maar dit is een heel degelijk resultaat dat goed weet te boeien. West blijft me toch wel charmeren met zijn langere speelduurfilms. Dat is toch wel een goed teken.

Spanningsloze, maar amusante horrorthriller vanuit het brede arsenaal van SyFy. House of the Witch profiteert van een lekker directe aanpak met een uitgesponnen scala aan fantasierijke en vermakelijke ideeën waartussen prima wordt geacteerd. Nadelig is dat scenarioschrijver Neil Elman de castleden opzadelt met houterige dialogen en gebrekkige personages waar ze simpelweg moeilijk op kunnen inspelen, maar zeker Emily Bader, Darren Mann en Coy Stewart doen het heel aardig. De figuren komen allemaal voortdurend creatief aan hun einde en op cinematografisch vlak ziet House of the Witch er netjes uit. Het is jammer dat de computereffecten echter goedkoop zijn, de spanning nergens sterk wordt opgevoerd en het allemaal een beetje uitdooft eenmaal de onthulling naar buiten komt.

De sterkste momenten in deze gotische horrorfilm vallen allemaal binnen de eerste helft, waarbij een zeer aanstekelijk sfeertje wordt gecreëerd rondom het landhuis. Daarnaast is de keuze van regisseur Roger Corman om Vincent Price een relatief grote rol te geven uiteraard een schot in de roos. Alhoewel dit niet zijn sterkste rol is (melodramatische personages doen toch wat onder aan de ronduit charismatische) speelt hij meer dan verdienstelijk een mysterieuze Roderick Usher. Verder gaat Corman binnen 79 minuten op het vlak van opbouw opvallend traag te werk. Het verhaal, dat uiteindelijk te weinig om handen heeft, is alleen niet waardig aan zo'n lange opbouw. De uiteindelijke slotfase is vooral melig met iets teveel steun op goedkope effecten en mislukte sfeerpogingen. De theatraal aangezette personages die waarschijnlijk vanwege de inspiratie van Edgar Allan Poe allemaal iets te kunstzinnige dialogen kennen nemen de intrigerende aspecten van het geheel weg, waardoor ik als kijker wat op mijn honger bleef zitten. Echter, zeker voor een film uit 1960, werkt de algemene sfeer meer dan degelijk.

Niet verkeerd.

Ik ben niet zo van de oudere horrorfilms, maar omdat deze toch maar genomineerd was voor de Horror K.O. maar eens bekeken. Hij is me eigenlijk nog best bevallen ook, tegelijkertijd liet Hollywood007 me kennis maken met Price, die hier duidelijk de show steelt.

Het ziet er allemaal soms behoorlijk knullig uit, vooral de vuistgevechten hebben een soort komische lading wat mij betreft. Phyllis Kirk speelt werkelijk vreselijk en daar irriteerde ik me de hele film lang aan, maar veel wonder worden genezen door het heerlijke spel van Price.

Een prima horrorfilm met hier en daar lekker mysterieus gebruik van mistmachines en lekkere sets. Acteerwerk is heel wisselvallig, het verhaal had ook wel wat meer de tijd mogen nemen wat mij betreft. Toch is dit wel beter dan de remake van 2005.

Ik heb me wel vermaakt, ik ben niet zo van de oude films, dus dat dit een voldoende krijgt zegt eigenlijk al een hoop.

Redelijke horror.

Nog nooit het origineel gezien, en deze kwam toevallig voorbij op een zender dus heb maar gekeken. Het is allemaal natuurlijk niet erg origineel en de "Bad guys" waren maar saai. Alsnog heb ik doorgekeken en zo slecht was ie uiteindelijk ook weer niet.

De spanning of angst is nergens voelbaar maar er zitten een paar prima kills in en prima momentjes om de film vermakelijk te houden. Met af en toe en lekker goor moment. Dus het is allemaal zo slecht nog niet.

Tja, wat kan ik nog meer zeggen. Als je niks te doen hebt kan je hem wel opzetten. 2,5* Zelfs Hilton viel wel mee

Enige achtergrondkennis is bijna een vereiste om House on Eden volop te kunnen waarderen, want dan kom je er al snel achter dat regisseuse en hoofdrolspeelster Kris Collins in het echte leven ook actief is als paranormaal onderzoekster. In dat opzicht is dit geheel een zelfbewuste horrorfilm die uiteraard naar het einde toe uit de hand loopt. De locatie ziet er verder sfeervol uit, maar Collins komt vervolgens niet veel verder dan de gebruikelijke schrikeffecten en een boel onsympathieke personages die elkaar voortdurend in de weg zitten. Het is al bij al kort genoeg, maar de plotwending is totaal belachelijk en er wordt veel te weinig spanning gehaald uit het eindresultaat.

Leuke spookhuisklassieker.

Toch wel weinig stemmen op MM voor een film die ondertussen wel een bekende status heeft gekregen. Tevens is dit mijn tweede horrorfilm van regisseur Castle. De eerste die ik van hem zag, The Tingler, vond ik ook al leuk. Maar House on Haunted Hill is wel de betere horrorfilm.

Het komt wel wat traag op gang na een erg leuke opening en een introductie van horroricoon Price. Price heeft maar weinig slechte rollen gespeelt in zijn carrière, op horrorgebied dan. Die man is gewoon helemaal geschikt voor horrorfilms, en ook hier heeft hij weer een leuke rol. Alhoewel net wat anders.

De film moet het niet perse hebben van het acteerwerk of personages. Die zijn allebei niet heel bijzonder. Vooral Craig als Nora was maar een vervelende prestatie. Andere rollen zijn vooral onzichtbaar en leveren redelijk standaard prestaties af. Op Price na is er niemand die er echt bovenuit steekt.

De sfeer die door het huis sluipt is de grote schakel van de film. Die werkt namelijk erg goed. Ondanks dat de film gedateerd is, is er niks mis met de sfeer. Het zwart-wit van de film wordt uitstekend gebruikt om de hoekjes te verlichten of juist te verdonkeren. Het niet al te prominent aanwezig zijn van de soundtrack laat ook regelmatig spannende momenten opkomen. Die werken echter alleen als je jezelf een beetje wil overgeven aan de sfeer, want het is wel makkelijk om over een film uit 1959 te roepen dat ie niet eng is.

Huis is voor de rest uitstekend gedecoreerd. Leuke locatie, leuk huis. Het zijn allemaal cruciale ingrediënten die dit een goede film maken. Hier en daar zitten er zelfs een aantal schrikmomenten in, die eigenlijk helemaal niet verkeerd werken. De finale, waarin blijkt dat er een perfect-crime plot achter zit, is wat flauw, maar doet geen grote afbreuk aan de rest van de film.

Charmante en sfeervolle spookhuisklassieker dit. Uitermate goed mee vermaakt. Ik vraag me af of er nog meer van dit soort spookhuishorrors zijn die ook zo goed werken.

Niet bijzonder.

Origineel nog niet gezien, maar ik kan haast al raden dat dit het origineel niet haalt. Het begon nog wel hoopvol met een erg interessant verhaal, maar het is allemaal nogal saai en niet erg sfeervol of effectief uitgewerkt daarna.

Rush is wel leuk als de miljonair, maar al snel kantelt de boel een beetje als de "spanning" moet beginnen. Er ontbreekt namelijk iets, het is niet spannend. Daar helpen een aantal geesten en spoken ook niet bepaald bij, maar aan het huis zijn wel veel details besteed.

Onvoorspelbaar is het zeker, met hier en daar een originele insteek maar het was niet echt genoeg. Dit had veel enger en effectiever moeten zijn, want het eindresultaat is gewoon niet uitdagend, spannend of sfeervol genoeg. Daar helpt de vrij bekende cast ook niet aan mij helaas.

Toch wel extra puntjes voor het acteerwerk en het lekker mooie en creatieve huis.

Tja.

Matige horror dit, maar dat kan je direct verwachten als je naar de poster kijkt van deze film. Deze film is dan ook met een budget van enkel 400 dollar gemaakt, dus veel rondvliegende objecten, enge geesten of practical effects zal je niet tegenkomen. Wel een erg klassieke spookhuisfilm.

Dit soort films behoren een beetje tot het soort film die je ook zelf kan maken. Makkelijk zelfs, want veel moeilijke dingen worden er hier niet gedaan. Erg spannend of eng wordt het ook niet, op een paar redelijk bijzondere scenes richting het einde na. In het algemeen is het alleen niet zo bijzonder, en opnieuw, dat valt te verwachten.

Hunt doet het redelijk en het eerste kwartier is het nog een interessant personage. Jammer dat hij niet bepaald ondersteund wordt door de regie. Aan logica doet de film niet, want dit is weer zo'n film waar het personage zijn camera meeneemt voor de meest onlogische redenen. Gewoon alles filmen wat op je pad komt en tegen jezelf praten zijn nu behoorlijk de norm geworden.

Verder kent de film opvallend genoeg een overvloed aan split-screens en tri-screens maar of het veel toevoegt behalve af en toe een leuke look? Nee, niet echt. Het draagt niks bij aan de spanning of de beelden zelf, behalve dat je nu uit de ogen en naar de ogen van het hoofdpersonage kijkt.

Horror is verder erg simpel en beperkt zich tot de typische glitchy beelden en bonkende geluiden. Spannend wordt het vaak niet neergezet en Hunt loopt zo lomp met de camera rond dat je gelijk al met je ogen begint te rollen van ongeloof. Geest zelf is verder ook maar een luie verschijning helaas.

Enkele leukere ideeën zoals dat lampje en de motion detector, maar verder heeft deze film maar weinig te zijn behalve een ultragoedkope variant op Paranormal Activity, die eigenlijk ook al niet zo duur was. Dit kan menig kijker zelf ook wel in elkaar steken, veel passie zit er ook niet in. Tegen het einde krijgt de film iets meer vaart, en het is met een speelduur van 74 minuten zo voorbij, maar dit soort films kan je als horrorfan met een gerust hart overslaan.

Deze zwakke inspiratie voor de best vermakelijke remake had op voorhand geen lage verwachtingen. Nu zal ik wel bekennen dat een 80s slasher me nooit helemaal zal liggen, maar enkele voorbeelden uit die tijd zijn niettemin vermakelijk en soms zelfs meer dan degelijk. Dat was bij deze film helaas niet het geval. Het was een uiterst vermoeiende film met een hoop onzinnige scenes en een belachelijke uitkomst. Daarnaast, al is dat niet bepaald nieuw, is het acteerwerk van de film compleet brak. Slashers zijn dan wel populair geweest in die tijd, maar in de tijd van tegenwoordig zijn een hoop verouderde elementen amper meer aan te zien. Zo ook hier, al had daarvan een deel vergeven kunnen worden als er ook iets te bieden was qua horror. Ook dat mocht echter niet baten. De moorden zijn saai en de spanningsbogen afwezig. Hierdoor was de best redelijke speelduur van 91 minuten een zware zit.

Goed geacteerde thrillerfilm die zichzelf presenteert als langzaam ontluikende escalatie met een paranormaal tintje, ook al komt dat tweede nogal teleurstellend voor de dag. Het grootste euvel van A House on the Bayou is de verschijning van Jacob Lofland, die simpelweg niet heel intimiderend voor de dag komt als Isaac. Het (en zijn) acteerwerk is zonder meer overtuigend en professioneel, maar de kijker wordt op deze manier weinig angst ingeboeid. Wanneer het op de fantasierijke inslag komt, kan regisseur Alex McAulay met niet veel meer aankomen dan een donker kamertje en wat snelle grapjes. Waar de grootste potentie dus ligt worden geen kansen aangegrepen, maar het blijft wel boeien, ondanks de afwezigheid van stabiele spanning/sfeer.

Herzien en het cijfer blijft staan. Regisseur Lars von Trier levert één van de meest unieke en gestileerde films af binnen het huidige decennium. Matt Dillon doet het uitstekend in de hoofdrol en de opdeling in hoofdstukjes is uitermate interessant, het feit dat er op de achtergrond gedetailleerde onderzoeken zijn gedaan breekt bovendien geregeld door. Tussendoor zijn de interrupties in de vorm van conversaties tussen Dillon en Bruno Ganz iets te prominent aanwezig, maar verder heb ik nog altijd weinig te klagen. De ruime speelduur binnen zo'n mistroostig neergezette wereld nodigt niet bepaald uit voor een gezellige filmavond, maar op cinematisch vlak staat de film als een huis (pun intended).

Redelijke Roth.

Grappig dat ook Roth nu nieuwe paden verkend. Zijn volgende project Borderlands moet ook weer een actiekomedie voorstellen dus het lijkt erop dat zijn horrordagen tot een einde gaan komen. Met deze film blijft hij nog steeds in hetzelfde vaarwater, maar met een andere koers.

Deze film geeft een sterke Goosebumps-vibe. De toon is hetzelfde, alleen met een ander concept. Verwacht in deze film niet dat er een hele stad wordt overgenomen voor monstertjes, Roth bewandelt een iets saaier pad. Niet slecht uitgevoerd per definitie, maar wel een redelijk tamme uitweg.

Visueel ziet deze film er verzorgd uit. Er is werk gemaakt van de details en de sfeer zit er goed in. Dit zorgt ervoor dat deze film nooit moeilijk uit te kijken is. De CGI is ook passend en speels, maar als geheel had het iets meer lol mogen hebben. Er straalt niet zo veel plezier van deze film af, terwijl dit nu juist precies de film is waar dat wel zou moeten.

Acteerwerk is redelijk. Black en Blanchett gunnen Vaccaro geen ruimte om echt goed te acteren. Ze vormen beiden een goed duo. Niemand speelt daarnaast echt matig, maar Vaccaro is wel ietwat underwhelming. Verder is Roth iets te ongeduldig en opdringerig door de achtergrondproblemen er iets te dik op te gooien. Denk maar aan Vacaro die direct in tranen uitbarst als Black zijn moeder tijdens het begin betrekt in de conversatie. Toch een wat ongemakkelijke scene.

Speelduur is redelijk flink, maar de film is best uit te kijken. Ik hoopte eigenlijk op wat meer gekte en plezier, maar deze film gaat wel uiteindelijk richting een saaie uitweg. De boze tovenaar die weer uit de dood op komt staan. Erg jammer aangezien dat huis propvol zit met ideeën waar je leuk mee kan uithalen.

Ik heb me wel vermaakt met deze film, maar Roth is soms iets te ongeduldig met het verhaal. Er straalt net iets te weinig plezier uit, maar als geheel is het verzorgd en kent de juiste toon en sfeer voor de setting. Een paar leuke ideeën met het huis, en that's it. Deze film benut helaas zijn potentie niet genoeg.

Vreemd maar goed.

Dit soort films kijk ik meestal een stuk eerder, maar ik heb voor een tijd even een Netflix-pauze genomen en besloot pas terug te gaan toen ik onderweg was naar Oostenrijk. The House werd tijdens die tocht bekeken en ik kan moeilijk zeggen dat het geen goede film was. Het helpt dan ook dat er sprake is van een aparte stilering.

Deze film verdeelt zichzelf over drie korte verhaaltjes die zich allemaal op dezelfde locatie afspelen. Je zal denken dat dezelfde regisseurs een zelfde soort tonen aanhouden, maar dat is juist wat The House leuk maakt. Elk verhaaltje is een eigen genre. Het begint als een sfeervolle horrorthriller, daarna komt een komisch verhaaltje om te eindigen met een wat sentimenteler en hallucinanter stukje.

Ik moet zeggen dat ik de grootste liefhebber ben van het eerste verhaaltje. Is qua animatie het knapst in elkaar gestoken en blijft door het mysterieuze verloop altijd boeiend. Ietwat ouderwets en de stemmencast is niet zo sterk, maar verder knap in elkaar gestoken en een stukje dat de sfeer perfect weet te hanteren. Het einde ervan verrast compleet. Kan dit verhaaltje makkelijk een 4,0* geven.

De twee andere verhaaltjes vond ik niet zo sterk als de eerste, maar nog steeds top. Ze interesseren iets minder en zijn niet zo gedetailleerd als het eerste stukje, maar de animatie blijft nog altijd knap en zeker het laatste stukje kent een sterk einde. De verhalen passen naar mijn inzien niet helemaal achter elkaar, maar dat neemt niet weg dat elk stukje eigenzinnig en apart genoeg is om niet te vervelen.

Ik vond het een leuke verrassing. Netflix is best lekker bezig de laatste tijd. Weten weer de juiste regisseurs een platform te geven om hun talenten direct te presenteren aan een groot publiek. Wie denkt dat alle verhaaltjes eenzelfde toon aan zullen houden zijn gedoemd bedrogen te worden, maar wel wacht je niettemin een vermakelijke en aparte film op van een aantal talentvolle makers.

Housebound is een prettige genrewisselwerking van regisseur Gerard Johnstone, die hiervoor enkel aan tv-series heeft meegewerkt. In principe is de film moeilijk in een bepaald hoekje te categoriseren, aangezien Johnstone het vertikt om zijn film naar een enkele richting toe te werken. Daarop blijft de toonzetting van de film voortdurend draaien en dat levert een soms taai eerste uur op, maar na enige tijd heeft Housebound z'n draai dan gevonden en loopt het verhaal lekker. Daarbij profiteert het van lekker droge humor en een uitstekend acterende Morgana O'Reilly. Het is jammer dat Johnstone de uiteindelijke spanningsboog niet echt effectief weet uit te werken waardoor het resultaat allesbehalve spannend is, maar de humor en plotwendingen compenseren daar voldoende voor. Op cinematografisch vlak oogt de film iets te braaf, maar zeker niet onverzorgd. Het eindresultaat is een prettige en vermakelijke mix die genoeg te bieden heeft om een speelduur van 109 minuten te rechtvaardigen.

Vermakelijke, wendingrijke romantische thriller en de beste film van regisseur Paul Feig in tijden. The Housemaid moet het vooral hebben van de inhoud, omdat de vormgeving niet al te bijzonder is. De felle filters en de zeer overzichtelijke beeldvoering verraden dat het verhaal alle voorrang krijgt en weerhoudt daarmee gezien te worden als ware ervaring, maar het capabele acteerwerk van Sydney Sweeney, Amanda Seyfried en Brandon Sklenar zorgt voor voldoende afleiding. Alhoewel de grote plottwist snel te verwachten is, blijft de uitgesponnen speelduur altijd onderhoudend en dat levert een fatsoenlijke kijkervaring op, maar zeker niet de film van 2025.

Regisseur Bobby Roe vond op conceptueel vlak met het vorige deel duidelijk zijn eigen kleine succes, want drie jaar later stond het vervolg alweer voor de deur. Sommige regisseurs kiezen ervoor om met een vervolg compleet nieuwe wegen in te slaan, maar voor 70 minuten lang herhaalt Roe hier precies hetzelfde gegeven. Er wordt iets meer achtergrond toegevoegd aan The Houses October Built 2, maar als het eerste deel je al niet zo kon smaken zal je met het vervolg absoluut geen vernieuwing krijgen. De sterkste scenes zijn afkomstig vanuit de momenten met de teamleden die zo'n spookhuisattractie betreden, waarvan de vervloekte hooirit het duidelijke hoogtepunt vormt. Het toeren door Amerika waarbij de haunts één voor één worden bezocht is voor enige tijd leuk, maar Roe neemt wel behoorlijk de tijd om al die stukken door te lopen. Als de boel dan wederom escaleert weet Roe plots weinig meer aan te vangen met het geheel, net zoals in zijn eerste film. Het spookvrouwtje, dat zowel op deze als de poster van het vorige deel afgebeeld staat, roept geen enkele dreiging op en ik vind het dan ook zeer merkwaardig dat de makers haar weer hebben teruggebracht. Aangezien dit uiteindelijke vervolg min of meer precies dezelfde structuur doorloopt als voorheen ga ik ervanuit dat een derde deel er niet meer aankomt. Het algemeen negatieve signaal vanuit het publiek lijkt me meer dan duidelijk.

Mwa.

Geen hoogvlieger in het genre en een lichte teleurstelling. De opzet is best leuk, maar de uitwerking laat regelmatig wat wensen over. Ik had mijn verwachtingen best hoog staan, maar achteraf ben ik wel opgelucht dat ik er geen geld aan heb uitgegeven.

Acteerwerk is best goed. Iedereen speelt keurig naturel ondanks dat elk personage in een wat stereotiepe hoek wordt gedrukt. Elk type zien we eigenlijk in een hoop soortgelijke films ook terug, waardoor het wat uniekheid in het schrijfwerk mist. Gelukkig is het acteerwerk zelf een goede compensatie.

Het duurt lang voordat de film een echte horrorfilm wordt. Het is vooral een tour van 70 minuten door allerlei spookhuizen die dus op een found-footage achtige manier in beeld worden gebracht. De laatste 20 minuten kennen weer "echte" horror maar aangezien dat zo laat in de film tevoorschijn komt zou je denken dat ze het net zo goed bij de spookhuizen hadden kunnen houden.

De spookhuizen zijn best interessant en daar houdt de film voornamelijk zijn kracht uit. Veel pogingen tot echte horror vallen wat plat en komen vooral met een aantal suffe ideeën. Een voorbeeld is het figuurtje dat op de poster staat afgebeeld. Wat een dwaze verschijning was dat.

De film duurt niet al te lang en het tempo ligt aardig hoog. De leukste stukken zitten hem toch in de spookhuizen zelf, want de echte horror is gewoon niet zo interessant. De film weet er nergens mee op te vallen. Ik mis ook een beetje een Halloween-sfeertje. Dat zou geen probleem moeten zijn in dit soort omgevingen, en toch merkte ik er vrij weinig van. Een gemiste kans.

Erg suf.

How High bevat een ideale les voor aanstormend filmtalent op het vlak van regie. Die les is namelijk: hoe kan je een film met een degelijk concept en redelijk wat middelen tot z'n beschikking toch ruineren? Deze film is toch wel 1 van de grootste tegenvallers van de huidige maand. Ik had een vlotte film verwacht, maar kreeg een dubieus resultaat.

Om te beginnen kent How High een cast die nergens een komische noot kan raken. Method Man en Redman vervullen de hoofdrollen. Jammer dat hun artiestennamen grappiger zijn dan hun acteerwerk hier. Er zit eigenlijk geen enkele leuke grap bij, eerder vermoeiende grappen. Het gaat maar door en door, maar de leukere grappen komen nooit van hen. Dat geldt overigens ook voor de andere castleden.

De beste humor zit vaak in wat brute beelden tussendoor met het gebruik van drugs. Deze film kent soms foute humor die best lomp om de hoek komt, en die vormen de beste scenes. Deze scenes zijn echter schaars, en How High bestaat uiteindelijk vooral uit vervelende humor met oersaaie personages en een ontzettend voorspelbaar verhaal. Pijnlijk om te bedenken omdat het verhaal juist onvoorspelbaar en fout wil zijn.

Het tempo zit er nauwelijks in en het verhaaltje is redelijk vermoeiend. Het concept moet voor een hoop leuke ideeën zorgen, maar regisseur Dylan komt niet verder dan wat lawaaierige typetjes, heel veel drugsverwijzingen en wat geschreeuw. Het kan misschien werken voor enkele mensen, maar ik vind het vooral lui en vermoeiend, en daarnaast doen al zoveel andere films precies hetzelfde.

Nee, dit was hem niet. Vervelende en behoorlijk flauwe film. Veel humor leunt op het gebruik van drugs, maar ondertussen zijn deze grappen volledig uitgemolken en deze film weet er geen enkele keer een vernieuwend element aan toe te voegen. Vermoeiende film die uiteindelijk maar niet over leek te gaan. Een bombastische finale brengt daar helaas te weinig verandering in. Erg jammer.