Opinions

Positief verrast.

Hostel is een horror trilogie waar ik bij mijn eigen verbazing nog niet aan begonnen was. Roth is tot nu toe niet een regisseur die me zo verrast heeft. Knock Knock was helemaal niet goed, Death Wish half. Wel was hij weer leuk in Inglourious Basterds.

Hostel is een film die me dan wel weer heeft verrast. Het duurt wel erg lang voordat de film in z'n genre stapt, maar hij doet het wel goed in zijn genre. De martelingen zijn donker en best spannend bij vlagen. Helaas is het altijd wel snel voorbij.

Een redelijke horrorfilm, maar niet zo schokkend of vies als ik had verwacht. Maarja.

Zelfde als 1.

Een vervolg kon natuurlijk niet uitblijven na het succes van deel 1, maar Roth maakt wel een wonderlijke keuze door de tweede helft van de film wat tammer te maken. Hierdoor blijven de zogenaamde "tortureporn lovers" inclusief ik een beetje op diens honger zitten.

Het voordeel van deze film blijft wel dat het ondanks een lange inleiding altijd boeiend en vermakelijk blijft. Roth slaagt erin de toon al vroeg te zetten dit keer in plaats van de volledige eerste drie kwartier van de film uit dialoog te laten bestaan. Dat deed hij namelijk bij het vorige deel, maar dat pakte toch wat minder uit.

De dames zijn iets boeiender dan de heren, vooral omdat ze net wat extra's meegeven aan diens personages. Wat precies weet ik niet, maar het voelt iets completer aan. Acteerwerk is verder ook redelijk en de film zit vol met relatief aparte maar tevens boeiende personages die de boel net wat meer omhoog houden.

Tussendoor korte momenten van spanning, maar de echte horror komt pas na 45 minuten om de hoek kijken. Iets wat we wel gewend zijn van Roth. Het punt is dat zo'n lange inleiding vaak niet werkt, maar hier gelukkig wel. Interessante locatie, degelijke uitvoering en sterke cinematografie. Dat laatste pakt wel in het tweede deel van de film een stuk sterker uit.

Tweede deel ziet er qua decoratie namelijk weer heerlijk hard uit, maar deel 1 leefde ook daadwerkelijk op naar die narigheid door enkele zeer confronterende scenes te tonen. Dit deel is stukken tammer en vooral minder genadeloos waardoor het toch wat onbevredigend is. Bovendien lijkt het ook weer snel over te zijn.

Wel nog enkele sterke momenten (scene met het kind die wordt afgeschoten is erg intens) en een goed visueel niveau, maar qua uithalen behoorlijk onbevredigend ten opzichte van deel 1. Het tweede gedeelte voelt ook net wat te kort aan, een risico die je loopt als je voor een hele lange inleiding kiest. Niet slecht, maar dit had veel en veel beter kunnen zijn.

Minder vervolg.

Niet dat de delen van Roth zo hoogstaand waren, maar dit is toch echt een stapje terug. Het fijne aan dit deel is wel dat de inleiding nu niet de helft van de film inneemt. Het is nog steeds aan de lange kant, maar niet meer de helft dit keer wat ik best kan waarderen.

Acteerwerk is zoals je kan verwachten niet al te best, Roth wist dan betere acteurs te vinden. Spiegel verwijderd een hoop trekjes die het vorige deel wel had en stopt daar wat anders voor terug. Nu dus geen kinderen meer, en een andere locatie, maar met wat twistjes. De opening is er al snel een goed voorbeeld van.

Qua gore is het allemaal een treetje lager gezet. Deel II bevatte al minder gore, maar nu hebben ze het algemene niveau toch echt naar standaard bloedvergieten gebracht. Het beperkt zich nu tot 1 sterke scene met smerigheid. De rest is vooral wat tam gemartel, en de technieken zijn daarnaast ook niet bepaald vernieuwend meer.

Ook de look en cinematografie zijn veranderd, wat logisch is gezien de locatie. Alhoewel het er nog steeds prima uitziet kan het zich niet meten met de sterke look van de voorgaande delen. Geen brute uitstraling meer, maar vooral een iets meer opgepoetste look. Beter is het niet, maar gelukkig ook niet dramatisch.

De speelduur is relatief kort, maar dat was die van de voorgaande delen ook. Vlot is het nog steeds en het kijkt best aardig weg, maar beter is het niet nee. De voornaamste verandering is waarschijnlijk dat dit deel zichzelf iets minder serieus neemt, maar toch binnen de horrorgrenzen blijft. Ik heb me best vermaakt, maar dit is wel het minste deel uit de reeks. Ik mis toch die brute uitstraling en staalharde gore.

Het filmdebuut van regisseur Mathieu Turi oogt vooral bijzonder onevenwichtig, mede door de voortdurende afwisseling tussen het heden en verleden. Gelukkig neemt Brittany Ashworth de film grandioos op sleeptouw en praat alle scenes met veel overtuiging aan elkaar, bovendien spelen Grégory Fitoussi en Javier Botet verdienstelijke bijpersonages. Jammerlijk is dat de film eigenlijk nooit stil blijft staan bij een enkele setting, maar het apocalyptische voortdurend onderbreekt met het kitscherige. Beide tijdsbeelden kennen enkele aardige ideeën, maar door het constante geswitch lukt het mij als kijker niet om een binding met deze werelden te krijgen. Het einde is stiekem erg mooi, het acteerwerk sterk en op cinematografisch vlak toont Turi potentie, maar een film als Hostile pakt al bij al veel saaier uit dan nodig is. Misschien dat het geheel zich er beter aan had gedaan om het volledige achtergrondverhaal van Ashworth in de eerste helft te plaatsen zodat de tweede helft meer ruimte biedt aan de horrorkant.

Deze uit het niets verschenen kersthorrorfilm kent genoeg inhoudelijke kwaliteit om net boven de middelmaat te balanceren. Regisseurs Adam Leader en Richard Oakes maken voornamelijk gebruik van de redelijk schokkende geweldsuitbarstingen, die na een relatief lange inleiding van start gaan. Daarvoor wordt de conceptuele gedachte kort ingeleid, maar de sterkte van Hosts ligt 'm niet in de opbouw. Met name het gedrag van het "vreemde koppel" is te duidelijk evil voor de protagonisten om het zogenaamd niet op te merken en Leader & Oakes hadden zich er goed aan gedaan het script op het vlak van logica flink te versterken. Eenmaal de horrortaferelen uit de kast worden getrokken draait de film om en trakteert Hosts de kijker op een redelijk onvoorspelbaar schouwspel. De film kampt overduidelijk met budgettaire beperkingen, maar de geweldsdelicten komen opvallend grafisch uit de hoek en de achterliggende gedachte blijft raadselachtig genoeg om niet compleet uit elkaar te vallen. Op deze manier biedt deze film genoeg aan de kijker om voor de relatief korte speelduur geboeid te blijven staren.

Redelijke Bergman.

Zijn films blijven altijd wel rondom dezelfde ratings bij mij. Geen uitzonderlijke lage, of hoge, beoordelingen voor hem. Ook deze film is geen uitzondering, al leek het er een tijdje op dat dit ook een bovengemiddelde Bergman zou worden. Verder ben ik niet de grootste fan van de beste man, maar zijn films hebben zo'n goede status dat er een aantal wel een eerlijke kans verdienen.

Deze film is wat minder ingewikkeld en makkelijker te volgen dan andere Bergmans, maar alsnog blijft het als geheel, zoals te verwachten, erg sterk op dialoog leunen. Dit is niet mijn favoriete vorm van cinema, want als de dialogen niet sterk of scherp genoeg zijn haak ik vaak snel af. Deze film is een mix, want enkele dialogen zijn sterk, terwijl andere weer zwakjes zijn. Zo blijft het als geheel vaak erg wisselvallend.

Het acteerwerk zit in het algemeen wel goed. (Ingrid) Bergman doet het erg sterk en zet met gemak de beste rol neer in deze film. Ullmann kan niet bijhouden bij Bergman maar doet het ook zeer verdienstelijk. Samen hebben ze een aantal ijzersterke momenten. Wat een hoop van deze scenes in de weg zitten is echter de regie van Bergman zelf.

Want ondanks dat de opbouw soms uitstekend is en het als geheel best weet te boeien, kan Bergman op geen enkele geloofwaardige manier de personages zelf neerzetten. Ik heb er eens op lopen letten, maar ik vind dit totaal geen realistische weergave van een explosieve situatie. Erg filmisch en gemaakt, iedereen zit te diep geworsteld in zijn/haar eigen personage en weten daarmee nooit als echte mensen aan te voelen, waar deze film wel voor lijkt te gaan.

Verder zet Bergman wel een aardig herfstsfeertje neer, die lekker goed door weet te broeien. Huis is ook sfeervol genoeg ingericht en de scenes zelf krijgen net genoeg detail mee om te blijven boeien. Het eerste halfuur is qua scherpe dialogen wat taai, maar daarna wordt het snel beter. Uiteindelijk swingt deze film van een 2,5* naar een 3,5*, maar blijft uiteindelijk haken op een 3,0* omdat ik het als geheel toch echt te theatraal vond. Daarbuiten zit het met deze film wel goed. Tot nu toe geen betere rol van Ingrid Bergman gezien.

Leuk.

The Hot Chick is een typische film die vooral als een soort guilty pleasure dient. Het is de flauwheid zelf. De humor is zo lomp als een koe en de intelligentie van de film zorgt ervoor dat je spontaan last krijgt van afbranding van de hersencel. En toch weet het als doordeweeks vermaak uitstekend te werken.

Dit soort films komen vaak uit het niets opzetten en blijken vervolgens nog daadwerkelijk leuk te zijn ook. Schneider krijgt dan ook de volledige vrijheid en ruimte om van zijn personage een karikatuur te maken. Het is niet bepaald moeilijk als je een rol als deze aangeboden krijgt, maar het vervolgens naar een goed einde brengen is ook een klus. Een klus die door Schneider makkelijk wordt geklaard.

De bijrollen weten niet echt aan te slaan, het zijn vooral de komische sequenties tussendoor die opvallend luchtig zijn. Omdat het er zo hard doorheen wordt gedrukt weet het eigenlijk nog wel te werken, waardoor ik de film regelmatig met een luide lach doorkwam. Wellicht dat dit eerder wat over mijn eigen humor zegt, maar dit soort films zijn absoluut niet vervelend om eens te zien.

Ja, leuk.

Shaun of the Dead vond ik eigenlijk wel tegenvallen, ik kon er niet om lachen. Bij Scott Pilgrim was dit een beetje van hetzelfde niveau, vermakelijk maar geen humor die ik waardeerde. Hier moest ik echter regelmatig wel lachen, ook al is het weer een beetje plat.

Het duurt wel een beetje lang voordat er echt actie is, het is in een vermakelijke stijl gefilmd maar het duurt zolang voordat de Grim Reaper achtige individuen eindelijk in beeld komen. Bij vlagen vond ik ze ook best dreigend overkomen, terwijl dat denk ik ook niet echt de bedoeling was.

Beter dan de meeste Wright dat ik heb gezien, geslaagder, een aanrader.

Flauw.

The Lonely Island, het is allemaal maar wat wisselvallig. Tien jaar geleden wisten ze het internet in rap tempo te veroveren met hun liedjes. Toegegeven, dat wisten ze ook erg goed te doen. Bovendien is het wel duidelijk dat Samberg zich erg thuis voelt in dit soort films. Jammer genoeg lijkt hij hier te zijn vergeten wat hij moet doen.

Hot Rod voelt vooral ongemakkelijk aan omdat het zo graag lollig wil zijn. Het resultaat is een reeks aan dode grappen waar het kerkhof u tegen zegt. Veel bekende gezichten komen hierin terug (al is dat afhankelijk van hoe nadrukkelijk je de recentelijke internetcultuur hebt gevolgd), en toch weet er geen enkele een degelijk zinnetje uit te kramen. Je krijgt er al snel een wat vermoeiende film mee.

Waar de film wel mee kan scoren is het feit dat de productie best groots opgezet is, en wanneer er geld wordt uitgegeven aan scenes die eigenlijk heel kort van aard zijn moet je toch wel wat glimlachen. Het zijn de schaarse momenten waarop de droge humor wel effect weet te hebben. Wat de rest van de film betreft is het vooral uitzitten en het vervolgens nog een keer proberen uit te zitten.

Punten voor enkele grote, lollige scenes en degelijk acteerwerk. Het is wel jammer dat het voor een best grote, excentrieke film als deze ook makkelijk weer te vergeten is. Lijkt me toch niet de bedoeling van een film die zich er vol op stort om onvergetelijk te zijn. Maar nee, bij Hot Rod mocht het allemaal niet baten. Blij dat ik dit niet nog een keer hoef te zien.

Sterk.

Ik ben totaal geen fan van anime, maar Grave of the Fireflies is te vinden in zo ontzettend veel filmlijsten dat het op z'n minst een kijkbeurt verdiende. Film is verder ook totaal niet moeilijk te vinden, dus waarom geen kans geven? Het viel me ook niet tegen, sterker, dit is zeker 1 van de sterkste Japanse animaties die ik heb gezien.

Overigens ook de minst vrolijke Ghibli-film die ik heb gezien. De andere Ghiblis stralen toch wel een vorm van kinderlijkheid uit en bovendien neemt de fantasy die films ook voornamelijk en vaak over. Aangezien het merendeel ook op een wat jongere doelgroep gericht lijkt te zijn zou je niet meteen verwachten dat 1 van de best beoordeelde Ghiblis een oorlogsdrama is.

De animatie is niet zo knap als bij de andere Ghiblis, maar mag nog steeds enkele sterke scenes vieren. Scenes zoals met die vuurvliegjes blijven verdiend iconisch, maar hier en daar is het wel wat gedateerd. Ik vond het wel jammer dat de film niet echt groots kon uitpakken qua animatie (zoals een stilstaande i.p.v. bewegende brandende stad in de achtergrond, toch wel een gemiste kans) maar verder ziet het er ook niet storend uit. Gewoon wat ouder.

Sound editing had ook wel iets intenser gemogen, maar dat zijn dingetjes die met het verhaal zelf snel te vergeven zijn. De personages weten dit namelijk goed te verbloemen. Grave of the Fireflies stopt veel details in de ontwikkeling hiervan, waardoor het al snel beter aankomt. Voice-acting van dat kleine meisje is ook echt geweldig. Jongen is iets minder, maar mag er ook zeker zijn.

Ook fijn dat Ghibli hier diens ridicule characterdesigns ook heeft ingehouden, al zijn er zeker nog trekjes te merken. Toch is het totaal niet storend, want de film zelf neemt je hoe dan ook mee. Het raakt, ontroerd en sleept je mee in de geanimeerde wereld. Dit overkomt me niet zo heel vaak, maar ik moet toch zeggen dat ik voor de volledige speelduur geboeid heb gekeken.

Sterke film met een hartverscheurende finale. Tot tranen kwam het niet, maar ik had het wel even moeilijk richting het einde. Ik denk dat ik niet echt meer kan huilen tijdens films voorlopig, maar dit was wel de meest emotionele film sinds tijden. Het weet erg te boeien, en voor een beperkte speelduur wordt er zo ongelooflijk veel meegegeven aan de personages dat het moeilijk is om niet meegevoerd te worden. Sterk geheel. Het zal geen favoriet worden, maar de status verdient het absoluut.

Regisseuse Jessica Hausner mikt op een indrukwekkend resultaat met deze aparte, psychologische horrorkomedie, maar net als bij haar latere film Little Joe komt ze er maar tam vanaf. Het gaat binnen deze film al vroeg mis met de introductie van Fransizka Weisz, een totale miscast die zonder enig charisma maar verloren rondloopt in deze film (en het hotel). De echte potentie van Hotel zit hem in de sfeer en onheilspellende cinematografie, evenals het raadselachtige concept dat zich niet makkelijk laat raden. Spijtig genoeg moet je om daarachter te komen wel door een opeenstapeling van oninteressante personages, onnodig statisch camerawerk en een grote dosis aan trage, droge humor heen zien te komen. Het probleem van Hausner is dat ze geen keuzes maakt en alles bij en op elkaar blijft gooien. Een film van maar het liefst 78 minuten, zeker met een diepere laag, werkt amper met zo'n flinke combinatie aan genres en thema's. Scenes zoals Weisz die door de donkere gangen loopt zullen me bijblijven, maar de poster intrigeert uiteindelijk meer dan de film zelf.

Ok tussendoortje.

Alleen gekeken omdat Tag geen optie was gisteren, en ik had geen zin in de 160 minuten van Redbad. Wat blijft er dan over? Hotel Artemis, dat overigens met zijn 93 minuten geen erg lange speelduur was. De dag dat hij uit was was de zaal overigens erg leeg.

Foster speelt niet haar beste rol, maar wel zo'n beetje de beste van de cast. Boutella bakt er al helemaal weinig van. De looks mag ze dan wel hebben, het acteren is ronduit slecht en stroef. Bautista was er ook alleen maar voor zijn uiterlijk.

De actie was dan wel leuk gedaan, visueel en sets in orde. Lekker vlotte actie die niet erg verveeld. Day speelt ook een van zijn betere rollen, Goldblum helemaal niet. Wat dan wel jammer was was het onbevredigde einde. Laat te veel gaten achter.

Mwa.

Niet een al te beste kinderfilm dit. Alleen gekeken vanwege het verhaal dat me wel lag en Emma Roberts, die toch wel weer redelijk acteert hier. Het verhaal zelf is ook duidelijk naar kinderen gericht, maar met wat thema's erin geplaatst.

Het hondenhotel is best leuk gebracht, en best leuk ingericht. De dinerscene van de honden is bijvoorbeeld best een leuke scene. Helaas weet de film niet echt te boeien en blijft het kinderlijke hieraan wat vervelen. Ook het einde voelt een beetje misplaatst aan.

Simpele film met wel een leuk idee, maar wat zeker wat beter uitgewerkt had kunnen worden. Als je met iets origineels kan komen, moet je er volledig voor gaan. En deze film lijkt er maar half voor te gaan.

Necrostorm.

Na het zien van Adam Chaplin raakte ik erg geïnteresseerd in de andere films van deze Italiaanse filmmaatschappij. Hotel Inferno trok in ieder geval gelijk de aandacht omdat de film is opgenomen in first person view. Daarmee kent het direct een voorsprong op andere films, maar de film was achteraf gezien een (kleine) teleurstelling.

Deze film behoort tot het soort film waar je van moet houden, want de film is qua opzet best doorzichtig te noemen. De manier van editen is erg intens, maar erg duidelijk. Er wordt regelmatig weggeknipt naar omgevingen die er heel anders uitzien dan de omgeving die eerst in beeld was, en zo krijgt de film al snel een apart gevoel, maar wel een gevoel die ik ergens kon waarderen. Ik begrijp echter waarom dit niet voor iedereen is weggelegd.

Zo kon ik, waar deze maatschappij ook bekend om staat, de gore best waarderen. Lekker hard en in-your-face, de effecten zijn regelmatig indrukwekkend te noemen gezien het budget. Het is duidelijk erg goedkoop, maar het bloed mag behoorlijk vloeien en dat weet de film erg voordelig te gebruiken. Lekker kleurige en brutale scenes die elkaar na een tijdje goed opvolgen. Je moet wel eerst door een halfuurtje introductie, maar daarna sta je garant aan een goed en kort uurtje aan bloederig vermaak.

Het hoogtepunt van de film is waarschijnlijk de scene in het bos, maar de film kent wel meerdere momenten die de film het waard maken. Richting het begin kent het zowaar nog spannende stukjes, maar verder valt de luiheid van de film niet te ontkennen. De decoraties worden nogal makkelijk in elkaar gezet, details zoals duidelijk getekende kaarten en matig geschilderde deuren zijn niet te vergeven en de vijanden zijn ook wat saai ingericht. Het voornaamste probleem is echter dat regisseur De Santi er nooit goed de vaart in kan krijgen.

Verder blijft het wel een lekker korte en bloederige horrorfilm, qua geweld echt compleet buitensporig. Zo ver qua bloedvergieten als hier gaan ze niet meer, en dat maakt van Necrostorm direct een interessante filmmaatschappij. Van de trilogie is deze film in ieder geval de meest "normale" film, maar dat maakt de film niet perse beter. Leuk vermaak, maar niet perfect.

Wauw!

Ten opzichte van deel 1 een grote vooruitgang en verbetering. Misschien heeft de extra regisseuse wonderen gedaan, want de verplaatsing qua toon en sfeer van de film werken op heel veel punten zeer voordelig. Al vanaf de eerste minuten is deze film anders dan de eerste film, maar wordt nergens tammer of minder buitensporig gelukkig.

Dit keer verplaatst de film zich naar een fantasierijke omgeving, een erg sterke keuze vanuit het team. Niet alleen geeft dit meer aanleiding tot creativiteit, maar ook het bloedvergieten krijgt zo een andere vorm. Het afknallen van grappig ontworpen monstertjes is een stuk bevredigender dan het afknallen van mensen met wat matige schmink op diens gezicht. Zo kent deze film enkele scenes die echt geweldig zijn.

De monster designs zijn heerlijk te noemen, en ondanks het beperkte budget is er wel genoeg creativiteit naartoe gegaan waardoor ze toch erg lekker tot leven worden gebracht. Vooral het brugmonster en de vliegende demonen zien er heerlijk uit en geven de film al snel een eigen smoel. Niet dat andere films geen fantasiemonsters gebruiken, maar deze film durft ze ook op bloederige wijze uit elkaar te trekken, en dat weet zich alvast te onderscheiden van 90% van soortgelijke films.

Wat deze film echter vooral maakt is de uitstraling. De Santi en zijn team zijn helemaal losgegaan op de set en creëren een kleine maar erg fijne horrorfilm die het fantasiesfeertje een stuk beter neerzet dan films met 25x meer budget. De uitstraling wordt top in beeld gebracht en behoorlijk benut. In vergelijking met het kale hotel van deel 1 is dat een groot feest om te zien, en de decoraties zijn geweldig te noemen in plaats van lui.

Helaas zit er nog steeds niet echt een blijvende vaart in. Zodra Frank Zimosa meer dan een minuut zijn geweertje loopt te laden merk je als kijker dat je toch het bloedvergieten mist en dat is jammer. Zodra de gore zelf weer mag beginnen start het feest weer op, want het wordt weer geweldig in beeld gebracht. Ze gaan all-out om het zo bloederig en intens mogelijk in beeld te brengen, en de passie springt er soms vanaf.

Het duurt kort en kent een aantal heerlijke scenes die elkaar soms lekker opvolgen. Veel creativiteit, genoeg vermaak, een heerlijk tweede deel in de reeks. Het team heeft elkaar echt gevonden hier. Ik keek Necrostorm vroeger enkel en alleen voor de bloedfonteinen, maar dit is toch even andere koek die ik niet meteen had verwacht. Erg plezierige ontdekking.

Deeltje 3.

Ondertussen kent de reeks die zichzelf boven de grond laat komen via crowdfunding weer een derde deel. Blijkbaar heeft de Italiaanse filmmaatschappij Necrostorm een loyale fanbase, want ze blijven elke keer weer genoeg geld bij elkaar krijgen om hun films met veel overgave en lol te brengen. Jammer genoeg weet dit deel het vorige deel niet te overtreffen.

Qua opzet ook een herhaling van deel 2, want ook hier moet er naar een element gezocht worden en daarvoor moeten enkele taken worden volbracht. In dat opzicht is dit deel niet anders en het gebrek aan creativiteit is daarom niet voordelig. Gelukkig weet De Santi dit vaak te compenseren met een lekkere uitwerking, al moet ik zeggen dat deze film me tegenviel na een heerlijk bloederig spektakel in de Hel.

Dit keer worden we getrakteerd op een Necrostorm on ice, wat betekent dat het er nu niet warm, maar koud aan toe gaat. Jammer dat deze locatie vooral een buitenlocatie is met veel sneeuw, en zich absoluut niet kan meten met de geweldige omgeving die het vorige deel wist neer te zetten. Daarnaast maken de monstertjes iets minder indruk en gezien ze nu op straat rondlopen voelen ze ook iets minder passend aan.

Qua bloedvergieten krijg je wat je verwacht, mits je de vorige delen hebt gezien. Zimosa is qua persoonlijkheid nog steeds redelijk vervelend, maar de meeste aandacht gaat richting de monstertjes en tegenstanders. Ondanks dat ze iets minder passend zijn kennen ze nog altijd genoeg creativiteit en zeker de eindbaas is geweldig te noemen die de spetterende finale compleet maakt en daarmee de film weet te redden.

Want in zijn geheel zit de vaart er hier iets minder aan en het gebrek aan iets vernieuwends maakt deze film tot een minder deel in de reeks. Ik zie dat er nog drie nieuwe worden gemaakt, dus dan mag je hopen dat ze niet weer de hele keer het zoeken naar elementen als centraal punt gaan maken. Dan zal de reeks al snel minder worden, totdat het gewoon sterft.

The Castle of Screams is een aardig derde deel, maar de vaart zit er niet helemaal lekker in en daardoor moet de film het vooral van de finale en enkele stijlvolle scenes tussendoor hebben. Het ziet er nog steeds bevredigend uit voor de liefhebber en je krijgt wat je verwacht, maar toch is dit als resultaat een klein stapje terug en daarmee een teleurstelling. Wel kent het in ieder geval de leukste finale, en als geheel blijft het beter dan deel 1.

De derde of vierde herziening bevestigt het huidige cijfer alleen maar. Regisseur Anthony Maras gaat links en rechts iets te ambitieus te werk, maar registreert nog altijd een zenuwslopend en onderhoudend terrorismegebeuren. Het acteerwerk is over de grote lijn bovengemiddeld (vooral Dev Patel speelt goed) en het audiovisuele aspect ziet er meer dan netjes uit, daarnaast is het fijn dat er verder niet echt veel gepreek (buiten de sterke veroordeling van de daad) lijkt te zijn. De enorme hoeveelheid aan agressief en explosief geweld vragen wat van je uithoudingsvermogen en het perspectief van de terroristen vond ik allesbehalve goed werken, verder een sterke film op vrijwel elk front.

Visueel onderhoudend, maar weinig interessant filmexperiment en regiedebuut vanuit regisseur Stefan Lernous. Hotel Poseidon moet het vooral van de eerste helft hebben, waarin de kijker langzaam door een smerig en oud hotel wordt geloodst waar een aantal excentrieke figuren in rondlopen. Veel van die personages gaan uitstekend op in hun rol, maar de humor neemt een infantiele en weinig intrigerende vorm aan waarbij het trekken van gekke bekken en het uitspuiten van vreemde teksten klaarblijkelijk moet doorgaan voor geslaagde komedie. Naar het einde toe gaat Lernous over in het creëren van een absolute ervaring, maar alles wordt dermate afstandelijk en zelfs goedkoop in beeld gebracht dat het er maar half uitkomt. Wat het doel was van die jungle ontgaat me even, wel weet ik dat Darren Aronofsky dit soort cinema veel beter onder de controle heeft.

Pakkend.

Maar uiteindelijk niet helemaal de topper die ik hoopte dat hij zou zijn. Sowieso ben ik het er wel degelijk mee eens dat dit harder binnen kon komen als de moorden wat explicieter en schokkender in beeld zou komen. Soms zitten er heftige beelden bij, maar de dreiging ging na een kleine 40 minuten weg en kwam eigenlijk niet meer terug.

Cheadle doet het redelijk. Alleen dat accent van hem was niet helemaal mijn ding. Tegen Amerikanen ok, maar tegen je vrouw en kinderen ging te veel opvallen. Normaal nooit zo'n probleem, maar hier valt het extra op door het sterk aangezette accent.

Eerste 40 minuten zijn dan ook erg sterke stukken. Zenuwslopend gewoon, lichamen die bij je buren op de grond liggen waren hard in beeld gebracht en de spanning was erg krachtig. Irriteerde me alleen wel enorm aan Okonedo, ik was echt geneigd om "GA NU EENS NAAR BINNEN" tegen het scherm te schreeuwen nadat Cheadle het tegen haar zegt. En heb ik eigenlijk de hele film last van haar.

Na een tijdje verdwijnt alleen de dreiging een beetje, de drama begint meer terug te komen en dat doet de film niet altijd even goed. De dialogen zijn daarvoor iets te Amerikaans en de spanning en sfeer begint te verdwijnen. Maar dankzij enkele heftige beelden blijft het pakkend en gebeurt er genoeg om boeiend te blijven.

Ik had het wel allemaal iets intenser gezien, een camera die aan je huid vastplakt had daarbij erg kunnen helpen. Maar dat dit echt gebeurt is is eigenlijk te bizar voor woorden. Deze film doet het gewoon goed om alle gekheid goed door te laten dringen, en daarin is het dus erg geslaagd.

Wat minder Amerikaans had daarbij goed gedaan, maar goed, het is zoals het is.

Regisseur Genndy Tartakovsky brengt een film waar je aan zult moeten wennen, want gedurende het eerste halfuur wist ik me zelf in ieder geval geen raad met de hyperactieve personages en flauwe humor. Het accent van Adam Sandler ligt er nogal dik bovenop en voor de langste tijd wil het gebeuren gewoon niet werken, maar uiteindelijk werpen de vlotte animaties en de lollige verwijzingen zijn vruchten af. Hotel Transylvania is namelijk best sfeervol en na enige tijd zelfs aanstekelijk qua grapjes, maar had zich er misschien wat beter aan gedaan om met een sterker verhaal op de proppen te komen. Voor nu is het zeker vermakelijk en onderhoudend, maar dermate voorspelbaar dat je als kijker vooral een gemiste kans ziet als je naar het algemene concept kijkt.

De inhoud mist ambitie en de invulling toont weinig onderscheiding in vergelijking met het eerste deel, maar toch slaagt regisseur Genndy Tartakovsky er wederom in een vermakelijke animatiefilm op het witte doek te dirigeren. De introductie en wereldschepping zijn inmiddels achter de rug, waardoor het verhaal zelf nu voort wordt geduwd. Het jammerlijke is dat dit overloopt van clichés en uitmondt in een finale die te kinderachtig wordt neergezet, maar toch blijft het geheel uitpakken met best komische momentjes. Het wordt allemaal lekker droogkomisch neergezet en met een hoog tempo afgewisseld, in combinatie met een speelduur die nergens te lang is gaat dat er om de zoveel tijd prima in.

Regisseur Genndy Tartakovsky lijkt zich comfortabel te voelen binnen deze animatiewereld. Niet alleen is dit alweer het derde deel dat hij voor zijn rekening neemt, maar hij kan ook nog eens geld verdienen met bijzonder kinderachtige verhalen die een groot gebrek aan ambitie kennen. Hoofdstuk nummer drie voelt aan als een lang uitgesponnen televisieaflevering en de inhoud is dan ook bij lange na niet zo episch ten opzichte van bijvoorbeeld het eerste deel. Gelukkig wordt het allemaal vlotjes in elkaar gezet en vond ik de humor best te pruimen, ondanks dat je er even aan zult moeten wennen. De stemmencast is niet geweldig en als geheel is het toch te eenvoudig om zich bij de voorgangers te kunnen meten, maar eenmaal de bombastische finale uit de doeken wordt gedaan is dat eventjes vergeten.

Dit klassieke Sherlock Holmes-verhaal staat bekend als een film die een bepaalde generatie heeft voorzien van jeugdtrauma's, maar ondertussen is het vooral leuk als charmant geschiedenistussendoortje. Het spijtige is dat Holmes matig wordt vertolkt door Peter Cushing, die het personage niet kan voorzien van de gepaste indruk. De ondersteunende bijrollen maken evenmin indruk met de uitzondering van Christopher Lee, die er altijd wel in slaagt om op een of andere manier opvallend te zijn. Regisseur Terence Fisher bouwt de griezelige atmosfeer kundig op door gebruik te maken van schattige, indrukwekkende decors. Het wolvengehuil in de verte evenals de introductie van de desbetreffende legende stralen een zekere dreiging af, het is alleen jammer dat de ontknoping de rest van de film omverblaast. Een erg tamme uitwerking van een verhaal dat juist om wat meer lef vroeg. Het zal vast aan het desbetreffende bronmateriaal liggen, maar ik kreeg persoonlijk de indruk dat Holmes zijn hintjes meer door toeval opspoort dan buitengewoon intellect.

Hm.

In zijn genre schiet het toch net wat te kort om indrukwekkend te worden. Bij vlagen werkt de sfeer beter in deze film dan in soortgelijke films, maar in het algemeen blijft het wat achter qua spanning of loop. Ik voelde toch te weinig impact na afloop.

Ik kan wel zeggen dat de film soms door je heen gaat, omdat regisseur Young bij vlagen de machteloosheid van Cummings erg ijzingwekkend neer weet te zetten. Dat geschreeuw gaat echt door merg en been, waardoor je je plots even heel ongemakkelijk voelt.

Maar de gebeurtenissen door de film heen leven helaas te weinig op naar die momenten. Young doet pogingen om de ontvoerders uit te diepen, maar ik bleef het maar 2 oppervlakkige karakters vinden waarvan het uiteraard niet lang gaat duren voordat ze met elkaar op de vuist gaan.

Film kent 2 spannende stukjes, maar voor de rest voelde ik toch weinig sympathie voor Cummings op haar krijsen na. Het is allemaal behoorlijk rauw opgezet, maar de ruwe uitstraling van de film komen vooral door de regie zelf, en niet door de gebeurtenissen tijdens de film, die toch echt te weinig opleven naar die uitstraling.

Acteerwerk is van hoog niveau, voornamelijk van Cummings, en het zorgt ervoor dat alles wat realistischer en ruwer overkomt op de kijker, maar uiteindelijk willen de personages zelf nooit echt van de grond komen. Vooral de ontvoerders leven niet echt op.

Uiteindelijk is 108 minuten toch net iets te lang, vooral omdat de film toch te weinig weet te vertellen om die speelduur te rechtvaardigen. Wel is de film niet bepaald saai en de machteloosheid komt bij vlagen erg goed naar voren. Het kent een aantal ijzingwekkende momenten, maar dat kwam niet omdat de gebeurtenissen erg schokkend waren, maar vooral omdat Cummings zelf erg goed en overtuigend staat te spelen.

Middelmatige horrorfilm waarin regisseur Steve Miner erg op nostalgie lijkt te mikken. Veel van de inhoudelijke beelden kennen namelijk een gedateerde indruk en een kinderachtige toon. Het idee dat een aantal jonge kijkers dit vroeger "per ongeluk" op televisie hebben gezien en de film daarom op latere leeftijd een warm hart toekennen is daardoor niet onrealistisch, maar ondertussen blijft er weinig meer van over. Op deze manier is het acteerwerk onder de maat, oogt de visuele invulling braafjes en slaat het verhaal volkomen nergens op, maar gelukkig weet Miner het allemaal met een verdienstelijk tempo te presenteren. Het gespeel met alternatieve realiteit en fantasierijke concepten levert daarnaast een onvoorspelbaar verloop op, maar de verouderde elementen zijn te aanwezig om doorheen te kijken.

Mwa.

Alleen en alleen gekeken vanwege het genre en de jonge Jennifer Lawrence. Is toch wel een mooi gezicht om naar te kijken zo. Jammer dat Max Thierot er niet mooier op geworden is naarmate hij ouder is geworden. Maar ja.

De film is PG-13, dus verwacht geen hele enge dingen. De film heeft veel cliches gepikt, maar is uiterst leuk om te volgen. Vooral Lawrence tilt de film naar een wat hoger niveau, omdat ze ook gewoon leuk is om tegenaan te kijken.

Niet heel spannend, soms redelijk sfeervol en een goede opening. Vrij matig in het algemeen, maar door de cast wat omhoog geholpen. Niks is mee, prima uit te kijken. Had wel een R-rating mogen hebben, dat had hem waarschijnlijk ook wat beter gemaakt.

Wel ok.

Eigenlijk gewoon een heel erg typische komediefilm die overduidelijk van Amerikaanse kant komt. Alleen dit keer met een wat andere inslag, dat er 1 van de karakters een Playboy achtergrond heeft. Die zie ik niet zo vaak terug in Amerikaanse komedies, maar aan de andere kant een ideaal recept.

Faris doet het eigenlijk wel leuk. In het begin deed ze me even vrezen voor een hoop irritatie, maar Faris weet je op den duur wel mee te krijgen. Bij vlagen wat over-the-top en niet elke grap is leuk, maar ze gaat wel volledig in haar rol op en dat is te merken, want het werkt wel degelijk.

Wat de rest betreft, die doen het ook heel aardig. Een vroegere rol van Stone hier. Heel bijzonder is ze niet hier maar ze weet zich in ieder geval wel goed staande te houden. Paar andere degelijke bijrollen maar het is uiteindelijk Faris die de spotlights steelt en de volle aandacht opneemt.

Grappen zijn niet allemaal even leuk. Vooral dat ongemakkelijke gedoe dat elke keer terugkomt vind ik helemaal niks. Vooral tussen Hanks en Faris slaan de grappen vaak mis en de film steunt iets te veel op dat soort grappen die er eigenlijk nooit leuk van worden.

Wel, op drogere momenten, nog best grappig. Paar keer wel even kunnen lachen. Niet buikpijn van het lachen, maar het vermaakt in ieder geval behoorlijk. Uiteindelijk vooral een brave komedie, met een paar boodschapjes die erin geperst worden. Het is best een degelijk geheel uiteindelijk.

Duurt ook niet al te lang, en volgt braaf de lijntjes. Dit soort omgevingen liggen me sowieso wel een beetje, dus een heel moeilijke opgave was het ook weer niet. Best leuke grappen hier en daar, maar de meerderheid slaat de plank helaas mis.

Jammer.

Heb de allereerste twee films van Gierasch gezien en die zijn allebei in mijn favorietenlijstje te komen staan. Daarna heb ik niets meer van hem gezien, maar ik geloof dat hij wat onder de radar is verdwenen als regisseur. Recentelijk kwam ik aan een kopie van zijn nieuwste film, maar het niveau van hem als regisseur is toch aardig flink gedaald.

Dit is vooral qua gegeven nogal flauw opgezet. Bijzonder voor Gierasch, die in het verleden juist aardige genrewerkjes kon afleveren. Deze film wil vooral van alles, maar grijpt al bij al te veel terug op de veiligste clichés. Het concept van een kwaadaardig kind hebben we ondertussen al ontzettend vaak gezien en het meisje dat het klusje dit keer mag klaren doet het eigenlijk nauwelijks voldoende.

Van sfeer is in de tweede helft wel wat te merken en het kijkt best aardig weg, maar daar is het meeste mee gezegd. Ik schrik er eigenlijk een beetje van, want voorheen was Gierasch wat beter in het persen van de funfactor uit herkauwde concepten. Deze film voelt erg ouderwets en oncreatief aan. Het duurt ook erg lang voordat de film zichzelf een volbloed horrorfilm kan noemen, want alles daarvoor is eerder dramatiek met soms vleugjes thriller.

Nee, dit is een flinke stap terug voor Gierasch en hij mag zichzelf toch wel even over het hoofd krabbelen hiermee. Goede finale, dat wel, maar verder op een hoop filmische vlakken gewoon niet genoeg. Cinematografie is tegenvallend, acteerwerk te afstandelijk en qua spanning komt het eigenlijk niet veel verder dan een chagrijnige blik van het kleine kotertje en wat korte briesjes van gevaar. Matig dus.

Goedkope thriller.

Destijds sprak de poster me wel aan, en je moet wat tegen de verveling van de lockdown. Eens uitproberen leek dus geen kwaad te kunnen, maar ik krijg wat er te verwachten viel. Dit was gewoon weer een goedkope thrillerfilm met een bijzonder concept waar te weinig centjes voor over waren.

Het concept leek op papier best leuk en het leek ook een gave richting op te gaan. Twee vreemde families die gedwongen worden om in 1 huishouden te verblijven. De spanningen zouden moeten gaan stijgen, maar uiteindelijk duurt dit erg lang. Als de waterkoker dan overloopt wil het niet echt overkomen waardoor de film doodvalt.

Acteerwerk is redelijk maar niet bijzonder. Iedereen speelt net wat te gescript, met meer improvisatie had het beter kunnen werken. De regisseur lijkt ze te weinig ruimte te gunnen om eigenhandig de spanningen op te voeren. Daarnaast is de regie zelf losjes en niet intens genoeg om het allemaal over te laten komen.

De gebeurtenissen zijn alles behalve spannend te noemen en de regie is daarvoor ook te afstandelijk. De look van de film is rauw en kil maar de inhoud zelf is dat helaas nooit. De horror die soms om de hoek komt kijken is tam en de finale teleurstellend. Wel een leuk einde, maar het ondersteunende schrijfwerk ontbreekt toch echt om de boel integraal naar boven te helpen.

Wat uiteindelijk overblijft is een afstandelijke thriller die op papier leuker lijkt dan het uiteindelijke resultaat. Het wordt gewoon te gebrekkig afgewerkt waardoor de spanning uiteindelijk op de klippen loopt. Leuk geprobeerd, maar het heeft niet gewerkt.

Iets beter.

Dan vraag ik me als normaal persoon behoorlijk af hoe een film met een minder concept als het vorige deel toch beter uit kan pakken. Naar mijn inzien heeft regisseur Taylor meer gekregen om mee te werken. Als regisseur was hij nooit de beste en dit is zeker niet een van zijn betere films, maar toch voelt hij zich hier iets meer thuis.

In principe volgt de film dezelfde basis als deel 1. De irritante familie staat hier weer centraal en gaat gewoon door met grappen die voornamelijk uit zelfspot en seksueel getinte momenten bestaan. Opzicht wel leuk omdat het gedurfd is, aan de andere kant niet bepaald grappen van de hoogste plank. Vanuit de familie zelf slaan ze ook eigenlijk nooit aan, maar ook niet van de andere rollen. Het zijn de schaarse momenten die genoeg ballen vertonen die beter werken.

Buiten de parodie-elementen is dit eigenlijk een best traditionele horrorfilm. Taylor heeft alleen iets meer moeite gedaan ter decoratie van het geheel. Het ziet er best goed uit. Mooie decors en aardige cinematografie. Er komt zeker een horrorgevoeltje van de film af wat ik in het vorige deel heb gemist. Ook genoeg kleur en soms zelfs wat sfeer, ondanks de brute komedie die hier regelmatig een stokje voor steekt.

Over het acteerwerk kan ik niet zoveel zeggen. Iedereen lijkt heel goed te weten wat ze moeten doen. Enkel vanuit Epps vond ik het tegenvallen dit keer. Zijn rol biedt hem genoeg ruimte om leuk te kunnen zijn, maar toch spreekt hij zijn dialogen nogal ongeïnteresseerd uit. Het voelt onoprecht en lui aan, net als de regie zelf overigens. Ondanks de duidelijke pogingen tot sfeerzetting zijn zeker de gevechten compleet brak gemonteerd.

Verder haalt de film ook niet zoveel uit qua camerawerk en effecten die constant tegen een goedkope look aanzitten. Dat doet de rest van de film ook zeker geen eer aan, want ergens zit best een aardig dingetje verborgen. Meet the Blacks 2 is in veel kwalitatieve opzichten beter dan zijn voorganger, maar niettemin nog steeds cinema die hoogstwaarschijnlijk niet langer dan een maand heeft geduurd om te maken.