Opinions

Vreemd.

Gekeken in het kader van een horrorevenement, anders weet ik niet of ik dit ooit opgezet had. Ik heb hem zelf wel toegevoegd, maar ik voeg dus ook gewoon troep toe en Hanukkah behoort daar zeker bij. Wel had de film nog een hoopvolle opening maar zakt daarna al snel af.

Hanukkah is een film die op voorhand al op een goedkope film lijkt, maar de opening is toch aardig sfeervol te noemen waar we ook nog eens Sid Haig voorbij zien komen. Jammer dat hij niet meer onder ons is, want ook in deze film doet hij het leuk. Een beetje een vreemde rol voor zijn doen, maar hij doet het nog steeds goed.

Na die opening is het al snel duidelijk waar de lage scores vandaan komen want dan begint de film flink gas terug te nemen. Van sfeer is geen sprake meer en deze weet ook niet meer terug te keren. In plaats daarvan krijgen we een vreemde film voor onze kiezen die in een traag tempo door zijn minuten gaat, maar er weinig van weet te benutten.

Hanukkah lijkt twee verhalen te bevatten die geen reet met elkaar te maken lijken te hebben, maar uiteindelijk wel degelijk overlopen. De stijlen tussen die twee verhaaltjes lopen ook enorm uit elkaar. De een is een kleurrijke horrorfilm terwijl de andere meer een tienergebeuren is. Allebei willen ze alleen niet zo werken.

Qua gore kent de film enkele expliciete momenten, maar wat er explicieter is dat is de nudity. Je kan er van genieten, maar ik vind het maar niks in horrorfilms. Ben ik vast te preuts voor. Zeker als het geen donder toevoegt en dat is hier het geval. Een aantal nutteloze seksscènes die allemaal nogal saai zijn samen met een perverse moordenaar is wat je krijgt.

De moorden zijn saai en vooral onoverzichtelijk in beeld gebracht. De gore is hard maar ook redelijk duister belicht. De cinematografie is apart maar sfeerloos en de killer is een vreemde snuiter, zowel letterlijk als figuurlijk. Uiteindelijk sjokt de film naar het einde toe, maar de film heeft eigenlijk helemaal geen einde. Het eindigt gewoon. Niet abrupt of plots, uiteindelijk houdt het verhaal gewoon op.

Acteerwerk is verder slecht, maar dat kan je ook verwachten in een film zoals deze. Van de sfeer die in de eerste 10 minuten zo sterk aanwezig was is na een tijdje niks meer te merken en vervolgens beginnen de vreemde sequenties elkaar steeds vaker op te volgen. Overigens niet vreemd in het kader van dromerige beelden of gekke scenes, gewoon de ene ridicule actie na de andere zoals personages die plots je huis binnenlopen.

Rare film dit, geen idee hoe je erop komt en hoe McGarr zoveel bekende namen heeft weten te strikken maar het sloeg volkomen nergens op. Je kan het gewoon pretentieuze onzin noemen wat mij betreft, want veel gaat deze horrorfilm niet toevoegen aan het genre, laat staan opgemerkt worden.

Vreemde film.

Wat doe je toch Shyamalan? Probeert duidelijk iets nieuws op het scherm te toveren, maar faalt hier eigenlijk behoorlijk in. Ik snap ook niet helemaal wat die kerel nu precies dacht. Hij heeft wel bewezen redelijke films te kunnen maken.

Verhaal is vrij origineel, en best leuk bedacht. Jammer dat Wahberg hier een van zijn zwakste acteerprestaties neerzet. Sowieso als serieus acteur is hij niet de beste, meer een komiek tegenwoordig. Deschanel is ook niet echt op haar best.

De zelfmoorden zijn wel ok, prima mystery ook. Jammer van het storende acteerwerk en de soms wel heel ongeloofwaardige gebeurtenissen. Heeft zeker een paar stijlvolle scenes, maar is in het algemeen gewoon te matig uitgewerkt. Shyamalan kan beter.

Regisseuse Clea DuVall weigert binnen Happiest Season keuzes te maken waardoor de film gedoemd is om ongebalanceerd te blijven. De komedie en dramatiek die hier worden gepresenteerd gaan namelijk geen enkel moment samen. De humor leunt daarvoor teveel op karikatuur en inkoppertjes, terwijl de dramatiek rommelig en ongestructureerd oogt. Centraal staat de relatie tussen Kristen Stewart en Mackenzie Davis, waartussen enkel Stewart wat charme kan meegeven aan haar rol. De bijpersonages verschillen verder tussen degelijk geacteerd (Alison Brie) en schrijnend irritant (Dan Levy), al komt er bij die tweede gelukkig verandering in. Uiteindelijk omtrent de film genoeg voor de kijker om op te kauwen en bij stil te staan, maar het scenario van DuVall en Mary Holland leunt zoveel op toevalligheden en voorspelbaarheid dat de kijker een hoop van het materiaal nauwelijks serieus kan nemen. Het mierzoete einde zal vast vanwege de kerstachtergrond gekozen zijn, maar weerhoudt de boodschap ervan om een daadwerkelijk serieuze en relevante indruk te maken. De angst, druk en zorg die bij het concept van uit de kast komen hoort kwam op mij persoonlijk in ieder geval niet over.

Scherp.

Film die ik al voor een langere tijd wilde zien. Kende Solondz als regisseur in ieder geval niet, maar misschien moet ik zijn andere films wat sneller gaan opzoeken. Dit was namelijk lekker scherp en gedurfd, vanuit Amerika zie je ze zo niet zo heel vaak meer. Zeg eigenlijk maar gerust helemaal niet.

Dit is geen film voor iedereen en vertoont enkele gedurfde grappen of manieren van humor. Het werkt echter wel, want de snoeiharde toon doet zijn werk. Erg hilarisch vond ik het verder niet, maar ik stond toch wel met verbazing te kijken. Enkele scenes zal je op de dag van vandaag nooit meer tegenkomen in een film, en dat maakt het als geheel wel leuk.

Qua regie is het verder buiten wat aardige beelden en shots niet heel bijzonder. Redelijk kaal en droog gebracht allemaal, maar Solondz raakt vooral zijn doel via het verhaal en de satire zelf, dus veel doet het visuele aspect niet toe. Als we daar namelijk naar gaan kijken verdient de film geen al te hoog cijfer, want de cinematografie en decoraties enzovoort zijn niet van al te hoog niveau.

Wel het acteerwerk, want er zitten een aantal uitzonderlijk goede prestaties tussen. De personages zijn soms wat sterk aangezet, maar het werkt wel. Baker en Hoffman zetten beiden geweldige personages neer. Over-the-top is het wel, maar nooit in dusdanige mate dat het irriteert. Het is nooit te opzichtig of luid, gewoon erg vreemd.

Enkele scenes zijn ijzersterk, dat voegt de regie van Solondz dan wel weer toe. Denk maar aan de conversatie tussen zoon en pedopapa. Uitzonderlijke scene. Verder breekt het ongemakkelijke sfeertje regelmatig goed door, en raakt behoorlijk scherpe onderwerpen aan waar misschien niet iedereen op zit te wachten, maar wel zeker belangrijk zijn.

Erg sterke film, boeiend en doeltreffend. Bijzondere vorm van humor, maar het moet het vooral hebben van enkele uitzonderlijk sterke scenes die soms sterk doortrappen. De andere films van Solondz zijn niet zo goed beoordeeld, maar ook die verdienen als ze voorbijkomen eens een kijkbeurt.

Best aardig.

Een film die ook leunt op het Groundhog Day concept. En ondanks de trailer die ik vrij slecht vond, vond ik de film reuze meevallen en heb ik me er nog best goed mee vermaakt. Rothe maakt hier ook het beste van met wat ze heeft.

Wat tienergehalte, maar dat mag de pret niet drukken. Er zit niet veel bruutheid of gore in maar de film kijkt reuze lekker weg. Niets in deze film valt echt op, behalve het feit dat het concept enigszins origineel bedacht is voor een horrorfilm.

Gewoon een leuke wegkijker. Nergens bijzonder, gewoon leuk. Moet je ook met een korreltje zout nemen.

Prima.

Deel 1 was destijds een verfrissende horrorfilm, maar niet de beste. Het concept was leuk in elkaar gestoken, alhoewel niet meer origineel. Uiteindelijk was het wel een horrorfilm die vooral richting het vermaak liep en slaagde daar ook wel in, dit deel pakt alles iets grootser aan.

Er wordt zo bijvoorbeeld een poging gedaan om het verhaal wat complexer en ingewikkelder te maken, alhoewel het gewoon ten alle tijden te volgen blijft. Door meer moeite te steken in het schrijfwerk verwatert de horror alleen en maakt plaats voor meer mystery-elementen. In dat opzicht is het wel jammer dat er minder slachtwerk in de film zit.

Acteerwerk is prima. Rothe blijft uitermate geschikt voor deze rol en voert hem met veel overtuiging uit. Haar overdreven vorm van acteren werkt op een gekke manier eens goed op mijn lachspieren. Ook de ondersteunende castleden doen het verder prima, er zit geen prestatie bij die ik echt slecht/goed vond.

Qua horror is er minder te beleven. Minder slasher, minder bloedvergieten. Alhoewel er nog steeds gehakt wordt (want het blijft een Happy Death Day-deel) is het in het algemeen aanzienlijk verminderd, terwijl de eerste 20 minuten juist hinten naar een best stevige slasher.

Verder kent het verhaal nog de typische drama en komedie-elementen die ondertussen bekend zijn. Landon weet ze alleen best overtuigend uit te voeren. Het is wel jammer dat de film zelf gewoon niet beter kan zijn dan dat het wil zijn. In zo'n reeks als deze zit je gewoon verbonden aan een bepaalde standaard, en alhoewel de film daar graag overheen wil gaan wil het gewoon niet lukken.

Het verhaal heeft daarvoor toch te weinig om het lijf, en ook als er een nieuwe insteek aan zit is het helaas een te slecht excuus om de horror te verminderen. De mystery ten spijt. De uiteindelijke twist stelt overigens ook gewoon teleur, beetje flauw omdat er bijna gewoon random karakters aangewezen lijken te worden voor moordenaartje. Verder blijft het wel vermakelijk gelukkig, dit soort films blijven gewoon de typische popcornfun verschaffen.

Ik hoop dat deel 3 weer een beetje terugkeert naar de roots, want als de reeks deze stappen voort zet gaat het toch te veel naar een tienerjeugdboekverfilming.

Wel geinig.

Typisch materiaal waar Sandler perfect in lijkt te passen. Heb me verder niet zo ingelezen over de film, maar het zou me niet verbazen als deze rol voor Sandler in het specifiek geschreven is. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat de film afkomstig is uit de hand van Dugan, die al vaker met Sandler heeft samengewerkt.

Nu blijft Sandler voor mij een hit-or-miss acteur. Ik zie hem eerlijk gezegd liever in wat serieuzere, zwaardere rollen die zijn dramatische kant naar voren brengen, maar soms heb ik ook wel wat waardering voor zijn komische inzet. Happy Gilmore is daar een voorbeeld van. Erg aanwezige prestatie, maar nooit vervelend en soms zelfs wel lollig. De woedeaanvallen van Sandler worden in ieder geval niet snel vergeten.

Verder vallen de shots op van de golfbal die ver door de lucht vliegt, en zijn de soms uiterst creatieve manieren om een simpele golfwedstrijd neer te zetten ook leuk te noemen. Veel meer heeft de film niet om het lijf, en dat leek ook de intentie van Dugan niet te zijn. Erg simpel opgezette komediefilm dus zonder al te veel onzin die het vooral bij de kern houdt.

Wel vond ik het jammer dat de film ook weleens de neiging heeft om van de kern af te stappen, en dat zijn de momenten waarop het misgaat. Er zitten namelijk wat zijverhalen in deze film die verre van interesseren en bovendien ook erg armoedig worden uitgewerkt. Dugan vult de tekening op het vlak van bijvoorbeeld romance soms zo precies in dat het eigenlijk direct wat inkakt als film.

Maar Happy Gilmore blijft komisch vermaak en daarin doet het wat het moet doen. Kon er makkelijk naar kijken, al is er een andere manier voor nodig om me echt aan het lachen te krijgen. Dit soort domme praktijken kunnen wellicht in een goede bui werken, maar Sandler vind ik niet geweldig in komedie. Hier hoort hij duidelijk op z'n plaats, maar hilarisch was het absoluut niet.

Regisseurs Joe Dietsch en Louie Gibson sloegen de handen ineen voor deze film en lijken daarmee voorlopig de samenwerking te openen. Ze leveren een best interessant duo op, zeker aangezien Happy Hunting helemaal niet verkeerd geregisseerd is. De film werd in diverse woestijnen en droge gebieden binnen Californië opgenomen, ideaal voor een horrorwestern natuurlijk. Dit resulteert in genoeg beelden die op cinematografisch vlak zeer bovengemiddeld wegkijken, iets dat wordt versterkt door het overzichtelijke camerawerk. Spijtig genoeg gaat het wel mis eenmaal het op de wat ruwere en spannendere scenes moet aankomen. De wat vluchtig in elkaar gestoken computereffecten en te onrustige montage bewaren namelijk niet bepaald de intensiteit. Daar komt vervolgens ook nog bij dat Happy Hunting qua gore en bloedvergieten een aardig tamme film is. Wat schotwonden die erin worden gestoken met matige CGI vormen ongeveer de maximale horrorfun die je als kijker uit deze film kan trekken, maar zeker met dit concept en de mooie locaties had er (o.a. op dat gebied) veel meer ingezeten. Toch merk je het enthousiasme van de twee regisseurs, dus ik verwacht in de toekomst zeker nog een vakkundig(er) geregisseerd filmpje.

Had vooraf weinig vertrouwen in nog een kleinschalige dramafilm van regisseur Ben Wheatley, aangezien Down Terrace een haast onmogelijke opgave betekende. Tegen alle verwachtingen in had ik geen enkele moeite met Happy New Year, Colin Burstead, waar toch echt wel een boeiend schouwspel van wordt gemaakt. Het helpt dan ook dat ik dit soort familieconflicten graag zie, zeker met een sterke uitwerking. Het scenario van Wheatley en de soundtrack van Clint Mansell verzekeren bovendien een uitstekende opbouw van druk, dat ook nog eens wordt versterkt door een meer dan degelijke cast. Zeker Neil Maskell speelt geweldig, maar in principe doet niemand onder. Wel jammer is dat sommige leden voor een iets te karikaturale aanpak kiezen, maar dat soort invalshoeken moet je binnen dit soort kleine drama-escalaties maar even voor lief nemen. Behoorlijk jammer is dat de opbouw nergens naartoe leidt, want er volgt uiteindelijk nooit een "ontploffing". Het zorgt voor een erg zure nasmaak, want dat lijkt wel hetgeen te zijn waar de film en Wheatley naartoe werken. De uiteindelijke afsluiting kon me dan ook gestolen worden en die teleurstelling is de film vervolgens nooit meer te boven gekomen. De zogenaamde Brexit-invalshoek is daarnaast, naar mijn optiek, onhandig. Er wordt een enkele keer expliciet naar verwezen, maar verder is dit toch gewoon op-en-top familiedrama.

Amusante romcom van Nederlandse komaf, waarin specifiek Jamie Grant opvalt in een verfrissende hoofdrol. Regisseuse Anna van Keimpema en scenarioschrijver Gerben Hetebrij maken het haar namelijk niet makkelijk met deze redelijk stijve dialogen, maar toch komt ze verfrissend natuurlijk voor de dag wat haar zeker in de tweede helft een stuk sympathieker maakt. Over het algemeen ontbreekt het de film aan wat chemie, verrassing en/of originaliteit, maar Happy Single vermaakt meer dan degelijk en ziet er op visueel vlak net wat beter uit in vergelijking met zijn Nederlandse concurrentie. Prima entertainment dus.

Suf.

Kan er weinig van maken. Harbinger is een horrorfilm die zijn steun vanuit de fantasierijke kant zoekt. Een steun die alleen nooit wordt gepakt, want klaarblijkelijk vergeet regisseur Duckworth dat steun niet alleen wordt gevonden maar ook moet worden gegrepen. En de ideeën die hier worden neergezet schieten gewoon te kort.

Verder niet veel meer aan toe te voegen. Film die doorzoeft maar nooit aanslaat door een gebrek aan echt vernieuwende elementen. Ergens is de kern nog wel interessant te noemen en wat (waarschijnlijk onbedoeld) gespeel met de duisternis van de natuur komen er enkele opmerkelijke scenes tussenuit, maar al bij al is het een film die je ondanks de redelijk bijzondere inhoud makkelijk vergeet.

Ergens is het jammer, want het mag duidelijk zijn dat Duckworth zichzelf maar wat graag niet wilde verlagen tot de zogenaamde goedkope rommel maar er toch met twee benen en hoofd naar beneden intuimelt. Acteerwerk zwak, visueel compleet onzichtbare kunstjes en ideeën die niet genoeg aanslaan. Soms interessant en richting de finale wat boeiender, maar daarmee is alles verklaard.

Dom.

Echter bij The Harbinger werkt dat weliswaar voordelig, want de film stuitert zoveel richtingen op in de derde akte dat het moeilijk is om je aandacht überhaupt nog te verliezen. Klipstine is één van de weinige gevallen tussen de regisseurs waarbij diens ridicule gedachtegang een filmproject daadwerkelijk nog bijna weet te redden.

Al bij al is het bij The Harbinger inhoudelijk een rommeltje. Klipstine maakt het zichzelf dubbel moeilijk door de hoofdrol op zichzelf te nemen en een film te maken waarin legendes, demonen, geesten, vloeken, tijdsprongen, zelfmoorden en rituelen allemaal bij elkaar op een stapel worden gegooid. De titel zelf zegt eigenlijk al welke richting je kan verwachten, maar vervolgens krijgen we een film die zover doordraaft in die richting dat er een soort mengelmoes van wat dan ook uitkomt.

Acteerwerk is eigenlijk nog best redelijk en de hoofdrol die door de regisseur zelf wordt vertolkt draaft z'n dialogen met alle overtuiging op. Hoe stompzinnig de film ook kan zijn, de acteurs lijken er wel in te geloven. Verder is het een film die de toonzetting na enige tijd omgooit eenmaal de registers open worden getrokken. Het begint als een soort tamme horrorthriller, maar die is wel wat saai vanwege een gebrek aan energieke regie. Het is te klassiek en te weinig gelikt. Tot op zekere hoogte valt de film hier makkelijk te vergeten.

Nadat we ons door heel wat onzin hebben geworsteld gaat er een soort knop om richting de laatste 45 minuten. Klipstine laat de film vooral zweven, want waar de eerste helft nog z'n best deed een soort realistische wereld te bouwen, daar is de derde akte precies het tegenovergestelde van. Er komt vanalles voorbij, en hoe rommelig, chaotisch en stompzinnig het ook mag wezen, het vermaakt ontzettend lekker.

Vanwege de compleet ridicule aard kan Klipstine zichzelf niet uit de brand werken die hij heeft aangewakkerd. Dat de film als een soort muzieksprookje eindigt zegt in ieder geval heel wat over de gedachtegang van Klipstine. Ik kan die totale en compleet onbedoelde waanzin stiekem wel waarderen. Visueel net niet en de bijpersonages ook net niet (met uitzondering van Bohne), maar zo ernstig vond ik het eigenlijk niet. Het zal me echter verbazen als de rest van het publiek mijn kijk zal delen. Ik gok op een behoorlijke flop namelijk.

Vermakelijke, maar ietwat ongelukkige combinatie tussen een sportfilm en een serieus drama. Regisseur Brian Robbins krijgt de bijzonder zware ondertoon en tragedie van de omgeving niet samen met de luchtigere honkbalmomenten. Hierdoor oogt Hard Ball in de essentie vooral ongebalanceerd, maar krijgt wel ondersteuning van een boel enthousiast acterende kinderen en een degelijke hoofdrol van Keanu Reeves. Alhoewel de ontwikkeling van de ontluikende kwaliteit en het stijgende talent binnen het elftal wat vluchtig wordt uitgewerkt, is het voor de kijker een genot om die kinderen plezier te zien hebben. Het levert tegen de finale aan een ontroerend moment op, maar wel eentje die erg botst met de onevenwichtige genreafwisselingen.

Goed.

Slade is absoluut een competent regisseur op het visuele vlak, maar inhoudelijk vind ik zijn films altijd wat leeg. Ik denk dat hij het zelf ook gewoon interessanter vind om de film er vooral mooi uit te laten zien, maar Hard Candy doet, toegegeven, nog wel een poging om belangrijk te zijn. Er zitten veel lesjes in deze film, maar uiteindelijk is het vooral een gemene thriller.

Wat direct opvalt tijdens het kijken van Hard Candy is de look die regisseur Slade aan de film mee weet te geven. Ook met een budget van minder dan een miljoen ziet deze film er weer wonderschoon uit. Sterke montage, sterk camerawerk en sterk kleurgebruik. De scenes van geweld worden confronterend in beeld gebracht, en zo brengt de film een naar gevoel naar voren.

Het helpt ook mee dat Wilson geweldig staat te acteren en altijd een sterk gevoel van angst mee weet te geven. Zijn rol is moeilijk, maar Wilson klaart het klusje op een behoorlijke manier. Dat kan helaas niet worden gezegd van Page, die ik maar een matige rol neer vond zetten. Slade legt te veel druk op de rol, en die kan Page niet aan. Het personage wordt op deze manier niet bepaald interessanter, en Hayley wil nooit echt dreigend worden.

Jammer, want het verhaal weet voor een groot deel goed te boeien. Slade stort zich na een beginscene van een minuut direct in het verhaal. De twee hebben elkaar ook al na een minuut ontmoet, maar daarna duurt het net wat te lang voordat de dreiging erin begint te sluipen. Eenmaal de poppen aan het dansen zijn krijg je een goed resultaat voor de kiezen, eentje die voor een groot deel weet te boeien en ook weet te verrassen.

Toch is het de confronterende manier waarmee Slade het geweld in beeld weet te krijgen, die de kijker een naar gevoel bezorgen. Het is maar aan weinig regisseurs gegeven, maar Slade kan het. Naast het feit dat deze film er visueel heerlijk uitziet en goed in beeld wordt gebracht weet het ook te boeien. Jammer dat de eerste 20 minuten wat taaier zijn en de rol van Page matig geacteerd is. Verder een goede film, eindigt ietwat onbevredigend, maar verder absoluut sterk in de uitvoering.

Suf.

Leuk dat The Beatles zelf de hoofdrollen vertolken, maar bij mij krijg je er echt geen bonuspunten voor. Zingen kunnen ze goed, acteren gaat ze duidelijk wat minder af. Ik vraag me ook ernstig af of de bandleden wel plezier hadden tijdens het filmen, want dat merk ik namelijk niet.

Zoals ik al eerder aangaf is het acteerwerk van de bandleden niet al te best. Starr heeft nog wel een beetje gevoel voor humor, maar de rest kon ik wat minder pruimen. Veel grapjes en veel fratsen, maar eigenlijk wil niks echt werken en dat is jammer.

De komediescenes volgen elkaar in noodtempo op. Elke 5 minuten staat garant voor een stuk of 3 grappen minimaal. Jammer dat werkelijk elke grap gescript aanvoelt. Er is overduidelijk niets geïmproviseerd (tenminste dat lijkt zo), wat niet erg is, maar als al het gescripte materiaal niet overkomt hoop je dat de wat oprechtere humor wel aanslaat.

Visueel is het niet zo bijzonder. De sets zijn leuk versierd, maar het is vooral naar 4 knullen in zwart-wit kijken die zich van de ene naar de andere grap werken. Ondanks dat de vaart er wel goed inzit en de film daardoor best vermaakt is het gewoon niet erg grappig. Humor is bekend terrein, toen zal het misschien wat unieker zijn geweest maar nu zie je het in elke cartoonfilm wel terug.

Ik zie ook niet echt een verhaallijn, waardoor het daadwerkelijk gewoon een aaneenschakeling is van grappen en grollen. Het voelt daarom inderdaad aan als iets om de fans even tevreden te houden. Een cash-in op het succes van de bandleden. Alleen een niet erg grappige. Wel een vlotte en vermakelijke.

Tweede Woo.

De verwachtingen lagen in ieder geval niet al te hoog na het zien van het vreselijke Mission: Impossible II. De manier van regisseren zou uiteindelijk wel beter op zijn plaats vallen in Hard Target omdat dit nog een 90's actieknaller was en MI-2 een moderne en stijlvolle actiereeks.

De regie doet me in ieder geval maar weinig. Het uitbuiten van slowmotion is niet aan mij besteed, de eerste knokpartij van JCVD vond ik al vreselijk bijvoorbeeld. De opening ook weer behoorlijk ouderwets en alles behalve stijlvol. Stond na 20 minuten alweer te zuchten.

JCVD acteert daarbuiten ook erg stoïcijns en makkelijk. Later zou hij betere rollen spelen die wat charmanter waren, maar dit ligt me wat minder van hem. Henriksen treedt ook duidelijk een aantal stappen te ver buiten zijn comfortzone. Vosloo vond ik dan weer erg gaaf. Butler speelt te veel een karikatuur.

De actie is behoorlijk ondermaats geëdit en slordig gemonteerd. De terughoudende en amateuristische manier van actie monteren zuigen alle adrenaline en kick uit de actiescènes. Maar dat had ik al verwacht van Woo, die ik tot nu toe serieus overrated vind. Maar goed, ik moet zijn betere films nog zien.

Het is dat het actiegeweld in het tweede deel van de film zo explosief wordt en zo over-the-top gaat dat het nog wel leuk weet te worden. De explosies, stofwolkjes en het lawaai weten elkaar redelijk te combineren en zorgen voor makkelijk popcornvermaak tijdens het tweede deel van de film.

Omdat het tweede deel wat beter doorknalt kan ik het nog een 2,0* geven, maar de rest vond ik serieus ondermaats geregisseerd. Uiteindelijk is het dan ook niet veel meer dan een typische 90's film, maar ik zie ook uit die periode zelden een film die de actie op zo'n bezopen manier brengt.

Zeer matig.

Look, I get it. Een simpele actiefilm zoals deze, notabene een vervolg op het ook niet al te subtiele Hard Target, hoeft niet uit te blinken qua plot. Een actiefilm mag natuurlijk altijd dom vermaak zijn, maar er zit een duidelijk verschil tussen een dom verhaal neerzetten en hele stukken overslaan in je verhaal.

Reiné wist me echter wel te verrassen in de eerste 10 minuten. Na een hele aardige opening, kenmerkend in uitmuntend cameragebruik en degelijke montage krijgen we een aantal goede actiescènes voor de kiezen. De ouderwetse regie was echter al te herkennen tijdens het boksgevecht, maar ook het boksgevecht kende nog aardige actie.

Je komt dan ook al een eind met Adkins. Wat mij betreft 1 van de grootste actietalenten uit Engeland. Ik zie hem vaak vraag, maar dit soort rollen liggen hem wel wat minder. Vooral omdat Reiné veel te moeilijk doet over zijn verhaal. Er worden allerlei onnodige clichés bijgesleept die totaal overbodig zijn. Waarom toch? Hou het lekker simpel. Zo wordt Adkins als een typische held neergezet met (natuurlijk) een verleden maar als held is Adkins toch niet helemaal geschikt qua acteren.

Nadat de eerste 10 minuten best aardig zijn, stort de film al snel als een kaartenhuis in elkaar als de jacht begint. Is het zo moeilijk om de ouderwetse regie van Woo te overtreffen? Ik dacht het niet, maar Reiné herhaalt zelfs zijn constante slowmotion bewegingen. Het verschil is dat Woo nog actietalent kon casten, daar heeft Reiné lak aan. Denk maar aan het gevecht tussen Mitra en Adkins. Bijna pijnlijk om te zijn hoe weinig Mitra over vechttechniek beschikt. Hebben de acteurs eigenlijk wel geoefend voor deze film?

De knokpartijen zullen ongetwijfeld gave stukjes bevatten, maar Reiné belast (te) veel scenes met slowmotion en doet dit zo vaak dat de kick er al snel uit is. Geen enkele actiescène, uitgezonderd de brugscene, gelijk 1 van de betere scenes, kent vlotte regie. Zo zit je eigenlijk de volledige film te kijken naar een film die wel zijn best doet, maar gewoon niet over de juiste crew beschikt.

De crew is echter niet alleen op vechttechniek ongeschikt, maar hier en daar ook op acteren. Vooral Mitra was te erg voor woorden. Truong minstens net zo erg. En nogmaals, waarom zo moeilijk? Laat haar rol er gewoon uit. Adkins kan goed vechten, maar sommige dialogen komen er maar matig uit.

Erg duf gebeuren. Als geheel zelfs minder dan Woo's film uit 1993. Qua actie misschien wat beter soms, maar qua verhaal onnodig ingewikkeld geschreven, en daarmee blijkbaar te hoog gegrepen voor de regie. Het script en verhaal zijn om te huilen.Karakteropbouw is niet aanwezig. Soms nog wel mooie beelden van het landschap, dat wel. Opvallend genoeg maakt Reiné wel goed gebruik van de locaties. Voor de rest erg matig op een hoop fronten.

Min of meer exact dezelfde opzet als het voorgaande deel, maar dit keer binnen een pakhuis. Regisseur Jim Wynorski kreeg een groter budget om zijn nieuwe film mee te dirigeren en maakt dat vooral op aan een talrijke hoeveelheid actiescenes richting de finale. Er vliegen zeker honderden kogels in het rond en alhoewel dit tot op zekere hoogte wat charme kent, begint het aardig snel repetitief te worden. Het helpt dan ook niet dat het acteerwerk over de grote lijn ondermaats is en de aaneenschakeling van een nietszeggende hoeveelheid naakt nergens op slaat. Douchende vrouwen zijn duidelijk een soort opwinding voor Wynorski, aangezien het niet de eerste keer is dat je dit in zijn films minutenlang te zien krijgt. De belachelijkheid van de finale wint nog wat aan punten, maar het blijft al bij al een nogal armoedige bende met veel idioterie.

Vermakelijk.

Geen hoogstandje, maar gelukkig net een tandje beter dan de gemiddelde film. Dat heeft hier vooral te maken met de sfeer. Schrader kiest voor een wat frissere, modernere aanpak in Hardcore, wat de film absoluut ten goede komt.

Scott is ook een verrassend sterke hoofdrol. Ik kende hem eigenlijk simpelweg niet zo goed. Blijkbaar speelde hij mee in Dr. Strangelove maar dat kan ik me oprecht totaal niet meer herinneren. Maar hier is hij memorabel genoeg voor mij om zijn naam op z'n minst te onthouden.

Maar Scott is daarbij wel zowat de enige die indruk maakt. Boyle is als detective nog wel te doen, maar voor de rest is er weinig bijzonders. Duidelijk goedkope acteurs en actrices die niet voor al te veel hebben meegespeeld lijkt mij zo.

Film staat in het algemeen heel degelijk overeind. Het verhaal is interessant en gedurfd. Je zal het niet zo vaak meer tegenkomen, een film over pornografie en uiteindelijk zelfs snuff. Echter is het wel zo dat het vooral op de pornografie ingaat, en de echt gedurfde onderwerpen toch wel voorzichtig links laat liggen.

Dat is wel jammer, want die stukken zijn juist wat deze film nog enigszins uitdagend maakt. Uiteindelijk is het verhaal dan ook gewoon 'Vader zoekt dochter' in een interessante wereld. Dat maakt de film wel boeiend genoeg, en bovendien is de regie ook niet verkeerd.

Hier en daar een lekker gekke soundtrack, leuke kleurtjes en eventjes een spannende scene. Voor de rest is het ook wel net iets te slordig. Andere hebben het al aangegeven, maar het einde is inderdaad echt een afknapper. Net wat te haastig aangepakt.

Bovendien is het eeuwig zonde dat de film nooit echt volledig doorpakt. Zodra de echt interessante onderwerpen gaan komen, lijkt de film er niet verder op in te durven gaan. Wel jammer, want de film had waarschijnlijk in die tijd al een redelijk controversiële status te pakken.

Wel een voldoende voor een interessant project, maar het laat toch wel serieus punten liggen.

Wel ok.

In zijn stijl blinkt deze film zeker uit. Voor fans hiervan, dezelfde regisseur regisseerde de muziekvideo van The Weeknd - False Alarm. Ook zo'n actiefilmpje vanuit een persoon gefilmd. Toch wel een redelijk toffe stijl die ik meer dan kon waarderen.

Jammer dat de film qua actie wat tegenvalt. Er had best wel wat meer actie in gemogen en wat minder saai hoeven zijn. Copley speelt weleens waar een erg bijzondere rol maar overtuigde me niet echt. Benett is er duidelijk ook alleen voor het uiterlijk.

Het idee is helemaal top, de uitwerking daarvan is wat minder. Ik had wat boeiender actie graag welkom geheten, en daar valt dit toch een beetje op tegen. Soms nog wel een leuke scene, maar dan heb je het ook wel weer gehad.

Monroe.

Wat een vreemde regisseur is het eigenlijk, zwiept de hele tijd van links naar rechts met zijn films. Leek zijn bekendheid en zijn doorbraak te krijgen met harde wraakfilms, om vervolgens jarenlang zijn naam weer terug te werken door aan de lopende band Hallmark-films te maken. Hij heeft er echt meer dan 10 geregisseerd in een periode van 4 jaar.

Nu keert hij plots weer terug naar horror, maar doet dat redelijk onaangekondigd waardoor ik voorspel dat Harland Manor niet echt opgemerkt gaat worden door het (horror)publiek. Zelf was ik er wel van op de hoogte, maar kwam de film eerder tegen dan dat ik er oprecht naar opzoek was. Toch maar meegepakt en het is achteraf vooral een matige film geworden.

Wie hoopt dat Monroe zijn hardere filmmakerij voortzet moet ik teleurstellen, Harland Manor is een paranormale horrorfilm van het puurste soort. Daarmee bedoel ik ook dat Monroe zelf niets toevoegt aan de film, want de gebruikelijke ingrediënten zitten erin en geen nieuwe. Trauma's, wat achtergrond, een aantal passerende geesten en een film die zichzelf uiteindelijk niet meer kan bijhouden.

Veel found footage of reality-tv krijg je niet te zien, na enige tijd is het echt een hele reguliere film geworden. Had geen probleem hoeven zijn als de inhoudelijke kwaliteit wat beter was geweest, maar deze film is vooral saai. Neemt niet weg dat het visueel best vakkundig in elkaar wordt gestoken met wat fraaie filters en goed gebruik van de locatie.

Samen met redelijk acteerwerk is dat wat de film draaiende houdt, want verder vond ik het maar een saai resultaat. Lijkt ook niet te lang hebben geduurd om te maken, misschien raakte het geld van Monroe op omdat hij waarschijnlijk te weinig salaris kreeg voor zijn Hallmark-films. Heb daar verder ook niets van gezien, maar het niveau van Hallmark is al jaren hetzelfde: brak.

Onzinfilm waarin volstrekt oninteressante scenes eindeloos lang worden uitgerekt. Zeker de opening, waarin een man en een vrouw een halfbakken gesprek voeren, duurt werkelijk een eeuwigheid terwijl er niets aan de hand is. Na dit ellenlange gebeuren van 25 minuten (gevoelsmatig drie uur) gaat regisseur Terry Jarrell gewoon door met onbelangrijke momenten statisch uitrekken. Het gaat inhoudelijk nergens over, boeit totaal niet en ziet er goedkoop uit op visueel vlak. Veel meer dan een camera ergens opplakken is het namelijk niet en het zit een aardige snelheid en enige vorm van spanning enorm in de weg. Het laatste halfuur brengt weer wat leven in de brouwerij, maar is dermate chaotisch en onoverzichtelijk in beeld gebracht dat het slechts een halfje extra oplevert.

Slecht.

Ik wilde de film oorspronkelijk eigenlijk overslaan, maar toen ik de omschrijving las (dat ik normaal gesproken eigenlijk helemaal niet doe) besloot ik de film met een speelduur van enkel 72 minuten toch maar een kans te geven. En de eerste scenes zijn weliswaar nog best aardig te doen ook. Helaas kwam er ook de rest nog.

Harmony wil graag scoren met het concept van een mysterieus verblijf waar het personage van Kateri in terechtkomt. Je scoort al niet makkelijk punten als het hoofdpersonage van je film zo levenloos is als Kateri. Op de momenten wanneer ze emotie moet tonen schiet ze de hele tijd tekort, maar ook het totale gebrek aan interessante bijpersonages werkt het resultaat tegen.

Een aantal actiescenes zijn redelijk te doen, verder maakt de film nergens echt indruk. Zeker op het gebied van decoratie schiet het gruwelijk tekort, maar ook de creativiteit die wel fundamenteel was schiet regelmatig tekort. Eenmaal duidelijk is waar de film in terecht is gekomen kan je het wel makkelijk uittekenen. Eeuwig zonde, want dit soort films kunnen juist op het vlak van mysterie scoren.

Het verloop is vermoeiend en vooral oersaai, de actiescenes tussendoor weten nauwelijks te boeien en de vormgeving is erg lelijk. In principe voelt Harmony met een speelduur die enkel ruim 70 minuten loopt nog steeds aan als een film die 120 minuten duurt. Erg jammer, maar regisseur Gross moet echt hard gaan werken aan zijn ritme en flow achter de regiestoel.

Een beetje flauw.

Een iets te simpel uitgewerkte film met weinig hoogtepunten. De poster wekte in ieder geval wel al wat interesse, maar de uiteindelijke film zelf weet minder indruk te maken. Horror is het dan ook eigenlijk niet, vooral een onderlinge thriller tussen de acteurs.

Acteerwerk is de schakel van de film en dat zorgt ervoor dat de film niet als een kaartenhuis instort. Maar de acteurs en actrice kunnen echter niet verhullen dat het verhaal een beetje flauw is. De loop is ook alles behalve onvoorspelbaar en pas helemaal richting het einde krijgen we iets wat we niet zien aankomen.

De eerste 70 minuten bestaat dan ook vooral uit ruzie en onderlinge spanningen die nooit helemaal optimaal uit de verf komen. Daarvoor is alles te haastig in beeld gebracht en is de loop van het verhaal te afgeraffeld afgehandeld.

Qua horror zitten er wel een aantal nare beelden bij, maar net wat te weinig om ook echt bij te blijven. Het blijft iets te braaf en de film durft het spel nooit echt vuil te spelen. Maar, het vermaakt in ieder geval wel en de ruzies blijven wel een beetje interessant.

Ik had wel graag gewoon iets meer pit gezien in de film. Een paar aardige horrormomenten, maar daar moet je te lang op wachten. Of je zorgt ervoor dat de thriller slim uitgewerkt is, of je maakt de ruzies lekker bombastisch. Dit was gewoon iets te tam. Jammer.

Al beter.

Columbus zijn laatste Harry Potter deel, en ook eigenlijk de laatste die nog zo kinderlijk is. Dit deel was beter dan deel 1, omdat het allemaal wel wat volwassener was. Je merkt wel dat de CGI was oud is, maar dat maakt niet uit.

Ook helaas de laatste rol van Harris als Perkamentus. Hem vond ik toch wel een heel stuk beter dan Gambon. De sfeer is mooi, het kasteel blijft een plaatje en de film kijkt meer dan goed weg. Het verhaal is daarnaast ook gewoon prima.

Leuke film, een van de betere in de reeks. Nog wat kinderlijk, maar ach ja, zo zijn de boeken ook. Geslaagde reeks toch wel dit, niet mijn favoriet, maar wel een van de betere naar mijn mening.

Nou nou.

Opeens een heel ander iets. Yates maakt hier een veel donkerdere film. Dat kan ik erg waarderen, omdat voorgaande films wel donker waren in opzicht met de eerste paar delen, maar zo donker als dit is het nog lang niet geworden.

De acteurs doen het beter en de sfeer is er meer. Al is het nog meer een soort opbouw voor de grote finale, (het laatste deel), vlot en vermakelijk blijft het zeker. 146 minuten waren net als voorgaande delen weer zo om. Beste deel van de voorgaande zes.

Goede film, uitermate sfeervol. Misschien minder toverspektakel, maar ja, wat maakt dat uit. Niet veel meer aan de film toe te voegen.

Toffe afsluiter.

Net als part 1 van deel 7, is dit meer dan een waardige afsluiter en het beste deel van de reeks voor mij. David Yates begon wat matiger in de reeks, maar bewijst hiermee ultiem de uitdaging best aan te kunnen. Helaas is de Potter reeks ten einde.

In het donkerste en visueel het meest aantrekkelijke deel doen Radcliffe en de rest het meer dan prima. Wel gek dat die Marcel flinterdun is geworden! Ik las dat hij eigenlijk dikker had moeten worden maar dat is dus niet helemaal gelukt.

Waardige afsluiter, visueel mooi toverspektakel en lekker donker. Leuk dat ze hier wat mee realisme in hebben getoond, inplaats van al die finales waar de verloren karakters toch weer tot leven komen.Klasse naar Yates! Geen deel 8 (of 9) meer schrijven of maken. Het is zo goed.

Tof hoor.

Heeft van de eerste 3 delen veruit de beste effecten en een paar ontzettend goede scenes. Fiennes als Voldemort is weer eens goed op dreef en zet een bijzondere schurk neer. Daarnaast doet zo'n beetje elk lid het wat beter.

Radcliffe blijft een beetje hetzelfde, maar Watson begon hier haar acteren vooral te verbeteren. De effecten zijn sterk, vooral in de finale en is het verhaal ontzettend fijn om te volgen. Sowieso liggen me die toernooi dingen altijd wel een beetje.

Alles is wat verbeterd, al stelt het verhaal dan weer iets minder voor. Moeilijk voor te stellen, omdat de Harry Potter reeks toch wel uit goede verhalen bestaan. Mike Newell heeft niet veel beters meer gemaakt hierna.

Betere Yates.

Toch weer een beter deel dit. De sfeer is weer volledig terug en maakt de film dus beter. De acteurs doen het weer top, al zijn sommige wat wisselvallend. Vooral Draco sprong er opeens tussenuit, al is die jongen er niet bepaald mooier op geworden.

Weer mooie effecte, wederom opnieuw een prima verhaal. Zelfs Gambon doet het hier wat beter en lijkt beter in zijn element te zitten. Al is dit deel wat "saaier" dan de voorgaande delen, Yates heeft hier bewezen toch wel Harry Potter te kunnen regisseren.

Prima film, beetje hetzelfde niveau als deel 1,2 en 3. Leuk weerzien, grappig dat zo'n lange speelduur telkens weer lekker vlot en snel om kan zijn. Dat betekend dat de reeks wel degelijk vrij geslaagd is geworden.

Minder.

Yates aan het roer dit keer. En dat doet hij niet meteen al te best. Deze film voelde vaak wat te kinderlijk aan, ondanks dat de eerste delen juist kinderlijk waren. Dit deel hoort juist wat duisterder te zijn. En dat kwam hier niet echt over.

Aan goede effecten geen gebrek. Leuk dat de meeste mannelijke acteurs ook hun haar hebben geknipt, vind ik ook wat beter staan. De acteurs zijn goed op dreef, alleen komt de sfeer gewoon minder over. De echte vonk die ik bij elke andere film voelde is hier minder aanwezig.

Toch wel weer een leuk verhaal om te volgen, met een paar leuke scenes. Sommige actiescenes voelen alleen wat simpel en te vlot aan. Nou ja, dit is voor mij het minste deel, maar nog steeds niet slecht.