Opinions

Cuaron Potter.

Geen slecht regisseur, die Cuaron. Heeft zichzelf al een aantal keer goed bewezen. Dit deel van Harry Potter is wat donkerder en duisterder. Daarmee bij vlagen ook wat spannender, vandaar dat de kijkwijzer ook omhoog is gegaan.

Dit deel heeft een beter verhaal dan voorgaande delen, en ziet er visueel ook wat beter uit. Jammer dat de karakters iets minder uitstralen hier, vooral Gambon was niet de beste keuze als vervanger van de onlangs overleden Harris.

Prima verhaal en leuk om te volgen, niet veel meer aan toe te voegen. Sfeertje is wat beter inderdaard, maar dat heeft wel mee te maken dat de verhalen wat donkerder zijn. Oldman was zeker een positieve verrassing trouwens.

Wel leuk.

Eerste deel in de Harry Potter reeks, en dit is helaas voor mij de minste. Vooral omdat o.a. Harry Potter hier nog zo kinderlijk is afgebeeld. Columbus staat ook niet bekend vanwege zijn harde stijl, maar meer vanwege zijn kinderstijl.

Toch wel een film die goed wegkijkt. Ik heb de boeken deel 1 t/m 4 en een stuk van 5 gelezen. Daarna haakte ik definitief af. Het is allemaal vrij onschuldig neergezet en dingen zoals het kasteel zien er mooi uit. Soms faalt het een beetje een visueel niveau maar ja.

Een film die goed wegkijkt maar stiekem veel te lang duurt. Hij is snel om, maar 2 en een half uur is echt een stuk te lang. Harry Potter fans zullen het grondig met mee oneens zijn, maar persoonlijk toch wel grote producties zo.

Oorlogsfilm met een ambitieuze drang naar originele vondsten, maar die weten het geheel niet omhoog te tillen. Hart's War is vooral niet zo heel interessant en biedt weinig personages om wat voor te voelen. Bruce Willis speelt zeker niet zijn beste rol en Colin Farrell maakt een verloren indruk, alsof hij per ongeluk de verkeerde set op is gelopen. Regisseur Gregory Hoblit wisselt oorlog af met bombardementen en kleinschalige rechtszaken, zonder een stabiele balans te vinden. De dramatiek is niet aangrijpend genoeg, de maatschappijkritiek krijgt te weinig ruimte, de actiescenes zijn vooral te lomp en de rechtszaak kent een weinig opwindende uitkomst. Hoblit heeft wel een fijn gevoel voor cinematografie, want het kamp krijgt een doeltreffend koude uitstraling. De makers hebben bovendien getracht een onvoorspelbaar verhaal neer te zetten en dat kunnen soortgelijke films niet zeggen, waardoor het geheel nog wat bonuspunten weet te bemachtigen.

Een voldoende zit er na herziening echt wel in, al zal het nooit een uitzonderlijk hoog cijfer worden. Regisseur Adam Green is er duidelijk eentje die de liefde voor het genre zo goed mogelijk probeert uit te beelden, maar wat mij betreft had hij veel verder mogen gaan. Kane Hodder is een angstaanjagende Victor Crowley en de make-up is geweldig. Praktisch gesmijt met bloed is sowieso een vorm van horror die in de hedendaagse cultuur behoorlijk wordt gemist. Jammerlijk is dat Green het er allemaal snel doorheen jast waardoor het de film wat ontbreekt aan spanning, atmosfeer en tempo. Hatchet is een slasher van het simpelste soort en zit in dat vlak prima op z'n plek, maar Green doet zichzelf en zijn regiepotenties een tikkie tekort.

Zelfde.

Net als bij deeltje 1 zet Adam Green hier zijn stappen vrolijk verder. Het personage Victor Crowley hakt er opnieuw weer lekker op los met als resultaat weer veel over the top moordpartijen, en dat is iets wat meer films wel mogen hebben.

Helaas is het verhaal zelf nogal plat. De humor is flauw en de acteerprestaties zijn ook maar zozo. Ondanks een paar leuke cameo's en personages door wat bekendere acteurs was het allemaal wat flauw. De killer zelf leek steeds qua uiterlijk te veranderen.

Gelukkig houden de bloederige moordpartijen niet snel op en is het zelfs nog wat verder over the top dan deeltje 1, maar het resultaat blijft hetzelfde. Lompe film met leuke slachtingen, maar een suf verhaal.

Beste deel.

En desondanks nog steeds een beetje hetzelfde niveau als zijn voorgangers. BJ McDonell bewijst hiermee toch ook wel behoorlijk ver te durven gaan in het genre. Hodder keert weer terug als zijn bovennatuurlijke personage Victor Crowley.

De film kent weer lekker veel gore momenten en over the top kills. De actie is ook wat beter, leuke cameo's van acteurs die we eerder hebben teruggezien in horrorfilms. Jammer van het uitermate zwakke acteerwerk van Harris en het matige verhaal, maar ja, wat verwacht je van deze serie.

Vrij bedenkelijk in sommige acteerprestaties, maar de film leunt gelukkig meer op de bloederige kills. Jammer dat het wel eventjes duurt voordat we de eerste echt te zien krijgen. Wat meer overtuigend acteerwerk had de film goed gedaan.

Tja.

Deze film wil natuurlijk dat je actie gaat ondernemen tegen misdaden, denk ik? De halve film bestaat uit geschreeuw en veel gebruik van het woord "Fuck". Alhoewel de schokkende beelden deed de film me eigenlijk vrij weinig.

Al in minuut 3 is het huis binnengevallen door de slechteriken. Wat volgt zijn veel gewelddadig gedrag, vernedering en verkrachting. Ook heel heel veel geschreeuw. Ik weet dat de film realistisch moet overkomen, maar ik kreeg toch op een gegeven moment wel koppijn van.

Voor een low budget film prima, maar hier had toch wel iets meer ingezeten.

Te doen.

Oorspronkelijk zat ik in tegenstelling tot heel Amerika niet zo te wachten op dit soort films. Tegenwoordig lijkt het alsof alles van Twitter wordt omgezet naar films, en ik zit eigenlijk niet zo te wachten op al die onzin. Deze film werd echter positief genoeg ontvangen om het toch maar een kans te geven, en het viel nog mee ook.

Probleem is alleen wel Stenberg, die totaal niet normaal kan overkomen. Elke scene voelt onnatuurlijk en onoprecht aan. Elke lach, elke beweging. Ik kan de pleister niet helemaal op de wond plakken, maar ik wilde het maar niet geloven. Gelukkig wordt de film wel versterkt door wat sterke bijrollen. Hornsby maakt een behoorlijke indruk en de charme van Mackie is perfect. Bij de tweede alleen het personage wat minder.

Probleem met deze film is dat het een belangrijke kern kent, maar er allerlei onzinnige stukken omheen bouwt. Zo kon al dat gedoe met de drugsdealer me gestolen worden. Zal vast op een of andere manier wel een connectie met de kern hebben, maar in The Hate U Give voelt het eerder aan als opvulling en Hollywood-gebrabbel. Past ook niet echt bij het karakter van de film, want dan krijg je weer zo'n idiote finale die de rest van de film wat onderuit haalt.

Jammer, want binnen zijn soort is dit duidelijk een stuk eerlijker en genuanceerder. Voor het eerst dat ik het echt eens met de kwestie van de film kon zijn. Mooi hoe de film niet eenzijdig te werk gaat maar vaak argumenten toelicht voor beide kampen. Begrijpelijke argumenten nog wel. Ik was even bang voor de eenzijdigheid in de eerste helft, maar na enige tijd maakt de film dit meer dan goed. Maakt zo'n film als deze al een heel stuk minder zeikerig. Ik mag het graag.

Beetje jammer van de onnodige bijzaken, maar verder absoluut een belangrijke film die zichzelf soms wat verliest in domme scenes. Binnen zijn soort absoluut een beter werkje waar andere (dommere) films een voorbeeld aan mogen nemen. Ik zie liever dat dit soort films worden gewaardeerd dan idioterie als Antebellum en Karen. Als er dan toch politiek geladen films moeten worden uitgebracht, laat ze dan meer het pad van deze film opgaan aub.

Nice.

Lang geleden dat ik weer een echt goede Black Mirror zag. Eentje die me weer met goede impact naar de laatste eindcredits kon laten staren. Alle afleveringen vond ik in bepaalde maten prima, maar deze was weer echt goed, en dus zijn die afleveringen nog niet uitgestorven.

Black Mirror lijkt ook wat beter tot zijn recht te komen in wat langere speelduren. Deze is volgens mij ook gelijk de langste aflevering in de serie. Eigenlijk heeft het gewoon de lengte van een normale film, terwijl het nog steeds een relatief korte speelduur heeft voor die begrippen.

Het is lang geleden dat de technologie in Black Mirror me weer eens bang heeft gemaakt. Vond de vormgeving en het concept echt doodeng. Het gaat ook gecombineerd met het ongemak om een grote hoop insecten over elkaar heen kruipend te zien.

Deze Black Mirror slaagt in zowel Black Mirror te zijn als een thriller te zijn. Spanning wordt erg goed opgebouwd soms, en goed vastgehouden. Meerdere momenten waarbij ik toch wel even in spanning zat, en wetende dat het Black Mirror is blijft het ook in bepaalde maten onvoorspelbaar.

Acteerwerk is solide. Iedereen doet het naar behoren. Kan niet zeggen dat ik weg was van het acteerwerk van Macdonald en Marsay, maar het voldoet. Bijrollen doen het ook redelijk. Maar zoals wel vaker is het vooral het verhaal waar de film het van moet hebben en daar scoort de film op.

Als een film erin slaagt me te laten denken dat hashtags als "DeathTo" gewoon niet gebruikt moeten worden weet je dat je een eind bent gekomen. Regelmatig heb ik met relatief grote angst gekeken hoe het verhaal zich verder ontwikkelt. Wellicht iets meer vergezocht dan andere afleveringen, maar ze komen er wel een eind mee.

De beklemmende sfeer van deze aflevering gecombineerd met een goede boodschap en kundige thrillerscenes maken deze afleveringen tot 1 van mijn favorieten binnen de serie. White Christmas blijf ik de beste vinden, maar deze komt toch echt wel op 2. Alleen jammer dat in het einde Marsay nog bleek te leven. Vond dat te veel Hollywood en te weinig Black Mirror.

Herzien en het cijfer blijft staan. Wellicht is The Hateful Eight niet het beste werk dat regisseur Quentin Tarantino heeft afgeleverd, maar het is niettemin ambitieus geschreven en goed geacteerd. Toch bouwt het scenario van Tarantino te lang op, met een eerste uur waarin relatief weinig aan de hand is. De personages zijn excentriek genoeg om de aandacht vast te houden, maar toch test de film je geduld te nadrukkelijk. Wat daarop volgt is gelukkig van hoog niveau en resulteert uiteindelijk in een oerdegelijke climax. Samuel L. Jackson en Jennifer Jason Leigh zetten bovendien één van hun beste acteerprestaties ooit neer en op visueel vlak oogt het als productie uitermate verzorgd.

Weinig vernieuwende komediefilm met een hoop theatrale karikaturen. Burmeister en Goodrem vormen niettemin best een redelijk duo die het verhaal aardig voortduwen. In het kader van humor komt dat de film ten goede, maar Bennett kiest ook voor veel moraal en een film als deze is eigenlijk te melig om er baat bij te hebben. Daarnaast ziet het er allemaal qua regie wat te makkelijk en onzichtbaar uit. Het mag duidelijk zijn dat de film weinig budget had. Dat maakt ook niet uit, maar dan vergt het vanuit de regie iets meer creativiteit dan bij Hating Allison Ashley. Al bij al is het een matige film. Soms melig genoeg, maar regelmatig te onzichtbaar om een blijvende stempel achter te laten.

Aardig.

Prima tussendoortje dit die met zijn speelduur van enkel 85 minuten geen minuut te lang duurt. Veel langer had het ook niet moeten zijn want het originele pad gaat deze film niet op. Gewoon een aardige film binnen zijn soort die doet wat het moet doen.

James Wan werd al genoemd in eerdere reviews maar het niveau van Wan wordt bij lange na niet gehaald. De films van Wan zijn met een langere speelduur een stuk enger te noemen, terwijl deze Haunt van regisseur Carter maar enkele spannende momenten kent in een kortere speelduur.

Die momenten zijn dan wel weer best akelig en deze film kent een aantal sterke schrikmomenten waarbij ik een aantal keer goed verschoot. Ze komen vaak knetterend om de hoek kijken op zeer onverwachte momenten. Je kan het goedkoop noemen maar het werkt wel en bij mij dus ook.

Visueel verder best solide. Het huis is wat kaal en de look ziet er wat goedkoop uit maar tussendoor zijn er aardige visuele kogels. Sowieso zit de wintersfeer er goed in en de belichting draagt goed bij. Het algemene sfeertje zit er dan weer niet altijd even goed in en de film kakt regelmatig een beetje in maar in het algemeen zit het wel goed.

Acteerwerk is verder ook wel prima. De tieners doen het best oké waarbij Liberato wel echt de spotlights steelt. Verder geen hele bijzondere of uitzonderlijke prestaties. Verhaaltje is verder ook alles behalve verassend, maar het eindigt dan wel weer net wat beter in vergelijking met de algemene spookhuishorrorfilms.

Aardige film dit, bij vlagen best eng maar in het algemeen wel een beetje kaal en simpel. Hier en daar is het best spannend te noemen maar het is tussen de spanningsmomenten ook wel een beetje saai te noemen. Gelukkig duurt het allemaal niet te lang.

Nog maar eens herzien. Haunt blijft op en top horrorentertainment. Regisseurs Beck & Woods raken hier en daar wel wat drama-aspecten aan, maar richten zich voornamelijk op de griezelelementen en voor het verloop van de film komt dat het resultaat ten goede. Stevens speelt een leuk hoofdfiguurtje en de indeling van de attractie is leuk versierd. Ik denk vooral dat de tekortkoming is dat het net niet hard genoeg durft uit te halen qua bloedvergieten en de tour door het huis toch relatief snel afgelopen is. Het duurt niet lang voordat de tieners van het pad worden geschopt waarna ze het tegen de vijanden moeten opnemen. Verder mogen het observerende camerawerk en de subtiele spanningsopbouw best gewaardeerd worden.

Trek er wel een halfje vanaf omdat de magie van de bioscoop toch wat is afgezwakt bij een herziening.

Amusante Halloween-slasher met een ongekend hoog tempo en een doeltreffend korte speelduur, waarin een heleboel lichamen bloederig de grond raken. Regisseur Jake Jarvi houdt zijn effecten altijd praktisch en beseft goed dat de inhoud van Haunt Season bestaat uit gebakken lucht, waardoor hij zich vol inzet op de griezeluitwerking. De achtergrond is verder fijn gekozen, de hoofdpersonages zijn luidruchtig genoeg en de moorden vooral lekker smerig. De nogal hysterische vormgeving eist verder je aandacht als kijker op en als je de desbetreffende feestdag kan smaken zit je al helemaal goed met deze film. Het acteerwerk laat links en rechts steken liggen, maar het energieke camerawerk brengt het afmaken van deze figuren gelukkig goed in beeld. Weinig te klagen over deze vorm van entertainment.

Salva.

Een regisseur die niet bekend is geworden in recentelijke tijden omdat zijn films zo goed waren. Daar kan ik echter onmogelijk deze film voor afrekenen. Dat zou oneerlijk zijn. Tenzij de filmomstandigheden erg complex waren ben ik van mening dat achtergrondinformatie de uiteindelijke beoordeling zo min mogelijk mag beïnvloeden.

In het begin stond deze film op een 1,0*. Ik vond het werkelijk vreselijk om tegenaan te kijken. Bizar ook dat Salva een regisseur was die meerdere titels op z'n naam heeft staan waaronder bekende films, om vervolgens met een film als deze te komen. Het voelde erg aan als een film die een onervaren regisseur maakt in de hoop dat zijn verhaal met originele insteek indruk gaat maken.

Toch begint deze film langzaam beter te worden naarmate de minuten verstrijken. Wat in het begin een beetje wegrennen van huppelende holbewoners vormt, wordt uiteindelijk nog wel een film met een aardige insteek. Het uitgangspunt kon ik erg waarderen en de finale pakt zelfs nog een enigszins spectaculair uit, maar wel binnen budget, verwacht absoluut geen grote explosies of dergelijke beelden.

Daarnaast herpakt de film zich na enige tijd ook op cinematografische wijze, want na enige tijd zie je een aanzienlijk verschil in kwaliteit. Het acteerwerk blijft brak en de personages hebben niet genoeg eigenzinnigheid, maar na enige tijd zat ik best vermaakt te kijken na een dramatisch eerste halfuur. Die verandering in richting was ook wel nodig, anders was de film catastrofaal geweest.

Nog steeds niet best. Ik blijf het idee van die vreemd bewegende holbewoners brak vinden, alsof je hard je best doet om je film zo min mogelijk eng te maken. Daarnaast zijn enkele praktische effecten te doorzichtig en kent de film te weinig gezicht. Het pakt ook net niet genoeg door op z'n uitgangspunt, waardoor de film niet altijd even lekker in balans is. Niet ultiem slecht, maar ook niet best.

Matig.

Maar ik vond het, voor het cijfer dat de film gemiddeld heeft gescoord, eigenlijk qua kwaliteit nog wel meevallen. Het is zeker geen goede film, maar inhoudelijk vind ik het genoeg goede ideeën hebben om niet brak te zijn. Daarnaast bewandelt het niet het makkelijke, slecht geanimeerde pad die andere films wel nemen.

Je hebt een boot, een zee en uiteindelijk mist. In principe heb je voor een simpele horrorfilm niet meer nodig, en dat gebeurt dan ook niet in deze film. Levens gaat redelijk simplistisch te werk, maar het heeft wel zijn charme. Zo vond ik dat de film een aantal keer slim gebruikt heeft gemaakt van animatie, en zeker de weirde, surrealistische finale weet wat punten te scoren.

Wel jammer dat de film erg lang te tijd neemt om het als geheel op te bouwen. De personages zijn niet bijzonder interessant, buiten het feit dat ze bekvechten, vervelend zijn en namen hebben die ik al tijdens de film weer was vergeten. Het is niet dat ze uitgesproken dom zijn, het is wel zo dat ze maar opvallend weinig fucks geven wanneer één van de leden door een haai wordt verslonden.

Het is best boeiend voor enige tijd, zeker in de finale, maar verder wel een ultragoedkope film die net wat interessanter en mysterieuzer is dan soortgenoten. Een beetje jammer dat de schrijvers uiteindelijk niet helemaal meer een uitweg lijken te vinden in hun eigen verhaal, want de film zal je geen antwoorden bieden. Beter dan wat wordt beweerd in mijn mening, maar zeker niet redelijk.

Rommelig niemendalletje met een aantal creatieve geweldsuitspattingen. Kijkers die bekend zijn met de achtergrond van regisseur Jeffery Scott Lando hoeven hun verwachtingen dan ook niet hoog bij te stellen. Haunted High is weinig meer dan een uiterst onzinnige, slecht geacteerde horrorfilm waarin specifiek Danny Trejo geen zier toevoegt. Lando dirigeert enkele vermakelijke tussenstukjes omdat de variatie in moordpartijen zo actief is, maar na de zoveelste spooksituatie is de lol daar wel vanaf. Veel van de horrorelementen worden ook nogal goedkoop uitgewerkt, waardoor je echt van deze onzin moet houden om er wat uit te halen. Shawn C. Phillips acteert verder onredelijk slecht en de computereffecten zien er niet uit, gelukkig duurt de boel enkel 84 minuten.

Hetzelfde.

Precies hetzelfde als deeltje 1, precies net zo schreeuwerig, net zo veel parodies en net zoveel flauwe humor. Hierdoor daalt het cijfer normaal gesproken wel, maar ik vond de parodies op The Conjuring vond ik stiekem behoorlijk geslaagd.

Precies zo'n filmpje die je moet kijken als je net moet bijkomen van een enge horrorfilm. Dan werkt de film gegarandeerd perfect. Voor de rest blijft het vervelend schreeuwerig, soms pijnlijk en in het algemeen behoorlijk flauw.

Ik kan niet echt zeggen of het acteerwerk heel slecht was, want de acteurs lijken er elke keer behoorlijk veel plezier in te hebben. Ach ja.

Niet zo spannend.

Poster ziet er eigenlijk vreemd uit. Niet omdat wat er opstaat zo gek is, dat lijkt eerder standaard te zijn. Het ziet er vreemd uit omdat het een oerslechte film belooft, maar ook een film die misschien nog degelijk kan zijn. Toch leunt The Haunted House on Kirby Road eerder naar dat eerste, want het was zeker niet best.

Acteerwerk is erg matig, ondanks dat de cast nog wel z'n best lijkt te doen om er wat eigenzinnigheid in te krijgen. Daar zit dan ook de kracht, want de personages die er staan weten ergens nog wel vermakelijk te zijn. Het is een klein pluspunt binnen een film die eigenlijk maar weinig kan uithalen en na het zien ervan zal het hoogstwaarschijnlijk weer compleet wegzakken.

Het duurt allemaal erg lang voordat er iets voorbijschiet dat de aandacht trekt waardoor dit een best vermoeiende film vormt soms. Het is echter vooral dat er niks blijft hangen. Ik kan dan ook niet veel meer toevoegen met deze recensie. Zag de film tamelijk recent, maar ik kan me er bijna niets meer van herinneren. Dat moet eigenlijk wel wat zeggen over de inhoudelijke kwaliteit van deze film.

Herziening.

Ik weet eigenlijk niet wat ik dacht toen ik deze film op de herzieninglijst had gezet. Ik had de hele reeks aan Scary Movie-films ook herzien en sommige daarvan bevielen me beter, en ik denk dat ik dezelfde hoop had met deze parodiefilms. Wayans speelt er tenslotte zelf weer in mee, maar het blijft qua uitvoering iets heel anders.

Vooral omdat deze film op een andere manier de komedie benadert. Beide reeksen hebben een behoorlijk domme en lompe vorm van humor, maar bij deze film is het eigenlijk nooit grappig. Vooral omdat het de droogheid en timing mist. Hier zijn het vooral de acteurs die de lijnen grappig moeten afleveren, maar het weet toch zelden geslaagd te zijn.

Visueel verder niet zo veel op aan te merken omdat er ook weinig van is. Het is niet echt een gebied waar Tiddes geïnteresseerd in leek te zijn en dat is te merken. Het is allemaal aan de simpele kant. Goedkope effecten, maar eigenlijk vooral acteurs die hun eigen ding doen en daar moet de film het van hebben. Wayans is daarin nog best enthousiast en enkele bijrollen hebben zo z'n momenten, maar die houden niet stand in een film die 86 minuten duurt.

Heel af en toe grappig, verder vooral een beetje triest. Parodiefilms hebben wel een beetje passie nodig om goed te zijn, maar deze film leek vooral een vriendengroepje te betreffen die wat grollen wilde uithalen. Horror is eerder wat achtergrond hier, want spannend, dreigend of eng is het nergens. Uiteraard was dat te verwachten, maar de manier waarop de film met z'n inspiratie omgaat is vooral lui te noemen.

Filipijnse Spookhuishorror met een dusdanig voorspelbaar verloop dat je niet eens ondertiteling nodig hebt om het verhaal te kunnen volgen. Het enige verschil is wellicht dat de geschiedenis van zo'n behekst landhuis altijd net een beetje anders is, maar dat zijn niet de insteken waar Haunted Mansion van kan profiteren. Vooral het slechte acteerwerk is een absolute dooddoener, al zijn de castleden er slechts gedeeltelijk voor aan te kijken. De dialogen en de typetjes waar ze mee opgezadeld worden slaan namelijk nergens op en doen de film vooral kinderlijk aanvoelen in plaats van volwassen. De horrorelementen zijn ook weinig imponerend, met enkel wat aardige effecten tussendoor en een redelijk grootschalige aanpak om blij van te worden. De cameratechniek is dan wel weer bovengemiddeld, aangezien regisseur Jun Lana altijd wel de juiste standpunten weet te vinden en energiek met de scènes meebeweegt. Uiteindelijk duurt de film veel te lang voor de dunne inhoud en slaan veel wendingen volkomen nergens op, die tot overmaat van ramp ook absoluut niet worden overgebracht door de acteurs en actrices. Een eindresultaat om snel te vergeten.

Degelijke remake.

Haunted Mansion was de film waar ik het meest naar uitkeek in 2023. Wellicht vreemd tussen alle andere films die uitkomen dit jaar, maar toch is het zo. Persoonlijk kan ik erg genieten van spookhuisfilms, al helemaal met een hoog budget. Natuurlijk was ik ervan op de hoogte dat het een Disney-film was, maar dat mag de pret niet drukken. Wie weet komt er nog een behoorlijke film uit.

Echter was het niet de film die ik had gehoopt dat het zou zijn. Niettemin sfeervol en opgemaakt, maar dat mag ook wel met zo'n budget. Toch vond ik dat het huis van Minkoff in 2003 dreigender, spookachtiger en leuker oogde. Simien komt met zijn eigen spookhuis een heel eind. Cinematografisch absoluut in orde en genoeg creativiteit, maar dat mooie huis uit 2003 is het absoluut niet. Vooral een wat kaler landhuis, niet echt het spookpaleis van toen.

Simien heeft als regisseur diverse projecten geregisseerd die politiek hebben ingehaakt op relevante trends en op politiek vlak draagt deze film ook wel wat achterliggende thema's mee. Het interesseert me persoonlijk niets, maar wellicht handig voor diegene die daar gevoelig voor is om er op de hoogte van te zijn. Qua vermaak bombardeert Simien je met twee uur vol geluid, CGI en een arsenaal aan komedie. Soms slaan die grappen best aan, heel vaak slaan ze de plank ook mis.

Het acteerwerk is meer dan degelijk, de effecten zien er prima uit en er valt genoeg fantasy te ontdekken die een film als deze nodig heeft. Misschien dat het soms wat spannender had mogen zijn, maar al vanaf het begin is het duidelijk dat Simien de pijlen puur op komedie en vermaak heeft gericht en dat mag er best wezen. De film is als eindproduct een stuk grootser, duurder en luider dan de versie uit 2003. Op het spookhuis na vind ik dit ook wel een betere film. Het pakt wat vlotter en kent geslaagdere personages.

Een echt meesterwerk is het niet, maar dat had ik ook niet verwacht. Of ik teleurgesteld ben? Absoluut, maar niettemin blijft Haunted Mansion een vermakelijke en vlot in elkaar gestoken film. Ik hoef er niet veel meer over kwijt, maar als ze er dan nog eentje maken hoop ik wel op wat meer pure horror. Dat is veel gevraagd van een bedrijf als Disney, maar wonderen zijn de wereld nog niet uit. Toch?

Herzien.

Had gehoopt dat mijn kijk op de film wat zou veranderen. Ik herzie wel meerdere films met Halloween die ik vroeger keek. Vaak zijn dat ook films die me destijds hebben teleurgesteld, maar enkelen daarvan liggen me plots heel lekker. Dat hoopte ik ook met The Haunted Mansion, maar de herziening bleef toch erg op hetzelfde resultaat hangen.

Sowieso begint de ellende al een beetje met Murphy, die de verkeerde set op gewandeld lijkt te zijn. Aparte humor voor Disney om zijn trekjes erin te betrekken. Niet dat het echter altijd vervelend is. In tegendeel, Murphy zet best een aardige rol neer, maar in dit verhaal past het gewoon niet zo goed. De familie zelf is ook wat saai en eentonig, en door Thomason daarnaast ook niet sterk geacteerd.

Betere rollen zijn weggelegd voor die van Stamp. Leuk, charmant en apart figuurtje. Ideaal voor een film als deze, hoe theatraal ze ook opgezet mogen zijn. De echte ster van de film is echter (en uiteraard) het huis. Geweldig ingericht, lekker sfeervol alhoewel kinderlijk. Minkoff had het wel wat spannender mogen maken soms, maar het ziet er fraai uit en kent heerlijke decoraties.

Ik vond het vooral jammer dat de film voor kinderachtige afleidingen zorgt op voortdurende basis. Niet dat Disney-films tot de meest volwassen films behoren, maar een film waar een oud spookhuis centraal staat is niet iets waar je hoopt op vreemde, dwaze personages (die naast hun botsende verschijning ook weinig tot niets aan het verhaal toevoegen, kijkend naar die twee stafleden in de kelder).

Het vermaakt allemaal aardig dankzij wat speelse stijloefeningen en een aardig sfeertje, maar het komt dan ook echt alleen maar van het spookhuis (en Stamp) en niet van het inhoudelijke. Een erg teleurstellende film eigenlijk. Ik hoop dat de remake die eraan komt wat beter is, maar ik ga niet van een meesterwerk uit. Toch zal ik daar snel bij zijn, puur in de hoop dat het net wat beter is dan deze film.

Verwarrend belabberde film met enkel een degelijk spelende David Mingrino als Clancy the Clown ter lichtpunt. Het feit dat elk van zijn teksten uit raadseltjes en rijmpjes bestaat geeft hem net wat meer kleur mee, maar ik hoop wel dat zijn manier van bewegen niet de vormgeving was van Mingrino zelf. In principe sjokt hij namelijk overal ongeïnteresseerd achteraan en steekt pas heel laat een poot uit. Zeker dat eerste zag er behoorlijk dwaas uit, maar dwazer dan dat is de regie van Susan Engel. Het warrige, chaotische camerawerk slaagt er amper in iets van het spookhuis te showcasen en het groepje tieners loopt er verloren bij en doorheen. Dat volledige politieonderzoek dat ertussen wordt verwerkt rekt ook alleen maar onnodig de speelduur op, terwijl het zelfs maar 73 minuten duurt (niet 88 zoals hier en op IMDb aangegeven). De plotwendingen zijn van karton en de finale ongeïnspireerd, maar wat voornamelijk de misser van Haunted Maze vormt is de saaie spookhuisattractie zelf. Vrijwel alle kansen voor wat cheapo fun worden door Engel overboord gegooid en dat levert een film op die vooral duurt en duurt maar nergens weet te overtuigen.

Simplistische horrorfilm met een fijn gegeven en een lekker tempo, ook al is het gegriezel na een halfuur erg eenzijdig. Regisseur Robin Givens profiteert vooral van een kleurrijke, luidruchtige overgave wat betreft de haunt. Het duurt niet lang voordat de personages door de ingang stappen en vanaf dat punt is er eigenlijk altijd wel iets aan de hand, het spijtige is dat het allemaal wat te weinig ruimte krijgt. Veel kamertjes zien er leuk uit, maar Givens gunt je als kijker amper 5 seconden om het op je in te laten werken. Hierdoor komt de spanning matigjes op stoom en wil niemand er echt tussenuit steken (waaronder de moordenaar zelf), maar amusant is het gelukkig allemaal wel. Liever een filmpje als Haunted Trail dan de gebruikelijke drek.

Slecht.

Zombie zal nooit een favoriet worden, maar dit vind ik toch wel een persoonlijk dieptepunt voor hem. Dit soort films zijn wat mij betreft een bewijs dat niet elke regisseur capabel is om andere genres uit te proberen, en wat Zombie betreft mag hij het lekker bij de horror houden.

The Haunted World of El Superbeasto stort zich vrijwel volledig op de komedie en doet dit op de meest banale manier mogelijk. Vrijwel alle grappen vallen in de sekscategorie, en slaan hierin behoorlijk door. Hoe self aware de film dan ook mag zijn, de constante grappen over nudity, boners, tieten, seks en porno worden er niet grappiger mee, en aangezien de film bijna nergens anders mee komt gaat het snel vervelen.

Daarnaast proef ik ook weinig passie en liefde als ik naar deze film kijk. De animatie zal wel intentioneel zijn, maar de stemmen passen vrijwel nooit bij de beelden. Blije stemmetjes bij boze gezichten, boze stemmetjes bij blije gezichten etc. Het lijkt wel alsof de animatie is gemaakt en de acteurs er niet over ingelicht werden waar het allemaal heenging waardoor ze maar wat moesten improviseren.

Verder is het redelijk pijnlijk hoe graag deze film grappig wil zijn. Papa weet nergens een glimlach tevoorschijn te toveren en Moon Zombie evenmin. Het is de ADHD-animatie zelf die de leukste grappen kent, maar ook deze zijn schaars omdat het er allemaal zo dik bovenop ligt. De film neemt zichzelf nooit serieus, maar neemt zichzelf vervolgens zo weinig serieus dat de film doelloos begint te worden, en dat is het punt waarop het rommelig wordt.

Dat Zombie verder van horrorfilms houdt is duidelijk, want vrijwel elke 5 minuten bevatten meerdere referenties naar horrorfilms, waaronder zelfs films die door Zombie zelf zijn gemaakt. Wel leuk al die verwijzingen, maar aan het verhaal voegt het niets toe, en het wordt wel erg vaak gedaan hier. Gelukkig zijn dit echter kleine punten van kritiek.

Een groter punt van kritiek is dat deze film simpelweg niet grappig is. Zombie doet zoveel zijn best om alles zo adult mogelijk te maken dat het ongemakkelijk begint te worden. De enige acteur die zich echt heel goed wist te redden was Giamatti, verder zie ik hier maar zelden de humor van in. Mijn 1,5* zijn vooral voor het noodtempo, de korte speelduur, enkele grappige referenties en de ADHD-manier van alles in beeld brengen. Verder vind ik dit een komedie/animatiefilm tegen het rampzalige af.

Interessante registratie van een aantal mensen die een onwerkelijke liefde voor hun werk kennen. De redenatie waarom ik deze documentaire zo kan waarderen is overigens vanwege het onderwerp en niet de kwaliteit. Ik kan ontzettend blij worden als ik mensen op deze manier bezig zie aan een geheel dat me erg boeit (spookhuisattracties). Ik heb op die manier altijd al zo'n "extreme haunt" willen doen, zelfs als er veel daarvan enkel in Amerika te vinden zijn. De onmiskenbare passie die de bedenkers en makers van zo'n attractie voor hun werk hebben is bijna hartverwarmend. Regisseur Jon Schnitzer schetst ook de persoonlijkheid van die mensen, al sluit ik niet uit dat er wat effectbejag tussen zit. Enkele individuen zijn werkelijk te apart voor woorden (Een huwelijksring in de vorm van een doodshoofd terwijl je vrouw weinig heeft met horror, echt waar?), maar dat maakt het toch wel iets interessanter dan tegen een lulletje rozenwater aankijken die zijn nieuwe ideeën of meningen even komt opsommen. Met name Russ McKamey, die tegenwoordig veelvuldig de controverse opzoekt (en heeft gevonden), is een bijzondere verschijning. De documentaire biedt al bij al weinig unieke inzichten of vernieuwende informatie, maar wel een talloze hoeveelheid aan prachtige beelden, geweldige ervaringen en liefde voor het vak. Ik sloot de docu af met een wijde glimlach op mijn gezicht.

Binnen A Haunting at the Rectory leek regisseur Andrew Jones geregeld te vergeten dat hij een horrorfilm aan het marketen was, want vrijwel elke minuut van deze film wordt gespendeerd aan romantiek en dramatiek. De thrillerscenes zijn wel aanwezig, maar worden net zo makkelijk onder het tapijt geschoven als dat ze verschijnen. Verder is de vormgeving uiteraard goedkoop, veel geld zal er ook niet in deze productie zijn gestoken. Niettemin doet Lee Bane (een vast castlid van Jones) het aardig en wil het beperkte gespook best vermaken, maar helaas is er niet al te veel van te bekennen. De finale lijkt zelfs te vergeten dat het huis überhaupt de thuisbasis vormt van een aantal geesten. Rommelig, oninteressant en onaantrekkelijk vormen dan ook de voornaamste begrippen die deze film inkleuren.

Geen verbetering ten opzichte van deel 1.

Deel 1 was al niet heel bijzonder, maar kende veel schrikmomenten. Dit deel staat onder andere bekend als de film met de meeste schrikmomenten. Daarvoor geef ik als horrorfan de film natuurlijk wel een kans, alleen, net als deel 1, kent de film bijna geen spanningsopbouw.

Deze film passeert zelfs nog meer clichés dan deel 1. Vooral het cliché waar het kind geesten ziet (of de moeder ze nou ook ziet of niet even daarbuiten) is nu zo vaak gebruikt dat het gewoon irritant is. Lind doet het echter wel goed. Dat ze wel heel gemaakt acteert even daarbuiten gelaten want met zo'n leeftijd zo acteren is wel knap.

Horror is er weer eens in overvloed, met weer een hoop schrikmomenten die elkaar rap opvolgen. Maar op een gegeven moment werkt het gewoon niet meer omdat de voorspelbaarheid zo hoog is op een gegeven moment dat het gewoon saai begint te worden.

Echter is de horror soms wel goed uitgevoerd. Als er een beetje spanningsopbouw heerst werken de scares beter en de truc waar de geesten in het donker of in de hoek staan heeft nog wel zijn charmes. Echter blijft de horror te voorspelbaar en is het bijna grappig dat je precies weet dat er een schrikmoment komt dat behoorlijk lijkt op het schrikmoment dat 3 minuten daarvoor ook al was.

De finale mist ook wel wat spanning, maar goed. De film is in zijn geheel minder sterk dan deel 1, maar kent enkele scenes die wel veel sterker zijn dan deel 1. Zeker de laatste scenes waar de geesten rust vinden is opvallend goed. Het is een aardig geheel zo, maar zo overladen door schrikmomenten zonder opbouw dat het uiteindelijk wel saai begint te worden.

Degelijk gespook.

Ik ben altijd wel te porren voor een spookhuishorror, alleen is het niet zo vaak dat deze spookhuishorrorfilms goed worden uitgevoerd. Helaas valt The Haunting in Connecticut ook onder dit rijtje. Echter stond de film hoog genoteerd in de "film met meeste jumpscares" lijst dus was er wel hoop.

Echter is de hoop ook wel weer de kast in gegaan. Deze film kent inderdaad een stapel schrikmomenten maar dit zijn meestal random schrikmomenten en van de 100 schrikmomenten die voorbij passeren werken er maar een stuk of 3. Dan zit je er qua regie wel een klein beetje naast.

Acteerwerk is wel redelijk. Koteas en Gallner steken er wel zeker bovenuit. Madsen was niet al te best. Candyman was destijds niet al te best, maar ook hier heeft ze niet veel meer ervaring op gedaan. Maar acteerwerk is niet perse een must in spookhuishorror, maar de horror zelf heeft weinig te bieden. In een bepaald opzicht dan.

Zo is de film overladen met horrorelementen maar geen van allen werken echt, op een paar effectieve schrikmomenten na. Maar die zijn vooral effectief in een manier dat ze er wel heel abrupt zijn. Er heerst erg weinig spanningsopbouw en daardoor worden een hoop scenes voorspelbaar.

Ook jammer dat bijna elke horrorscene een flashback heeft. Dat leidt wel heel erg af van het uiteindelijke verhaal. Ik vind 1 of 2 flashbacks genoeg. Niet 30. Bovendien zijn er maar weinig flashbacks die echt indruk maken. Meestal wat geflits met bruine kleurtjes en 1 moment dat nog wel aardig is. Die is overigens te zien op de poster.

Het is jammer dat de film vooral heel erg de nadruk legt op schrikmomenten terwijl er bijna geen spanningsopbouw heerst. Films als Annabelle: Creation zijn bijvoorbeeld overladen met goede schrikmomenten die ook een goede opbouw kennen. Die combinatie is erg effectief. Deze film kent dat echter niet.

Wel ziet er visueel best aardig uit en doet de film pogingen om qua drama iets beter uit te vallen, wat dan ook weleens wil werken. Ook een aantal degelijk geschoten horrorscenes die het niveau een klein beetje optillen. Daardoor is er wel sprake van kundige regie, alleen ontbreekt er nog wat kundige regie.