The Hate U Give (2018)

Aardig. Deze film is te Hollywood om echt een indruk achter te laten. In 1989 werd het meesterwerk Do The Right Thing gemaakt. Spike Lee was een jonge hond, hij had wat te vertellen. Anno 2018 is dat probleem nog altijd actueel in de US. Maar er is ook een hoop gebeurt in de tussentijd. Geld heeft een nog belangrijkere rol in het oppervlakkige Amerika gekregen. Dat is ook te zien aan deze film. Het mist de rauwheid die een film als deze nodig heeft. Wie ooit kritiek heeft op een Transformerfilm omdat de gehele film vol zit met sluikreclame moet deze film eens kijken. Ik gok dat Nike de sponsor was hier. Nu kun je zeggen een hoop geleuter over sluikreclame who cares. Nou wat mijn punt is hierover is dat ik de film niet helemaal vertrouwde daardoor. Het wil genuanceerd een verhaal vertellen. We zien een nette zorgzame witte jongen, en niet echt helemaal zwarte (altijd verdacht) hoofdrolspeelster, een vervelende witte rijkeluis kind, een zwarte drugsdealer, een donkere agent en een blanke agent. Het lijkt ons wat te willen vertellen over ongelijkheid. Maar het wil ook dat de we de gedragen door de mooie hoofdrolspeelster patta's en hoodie kopen. Het voelt daardoor als een Amerikaans product. Wat het ook is. Bij Spike Lee zijn Do The Right Thing ging het over Jordan's maar hoe! Nee helaas dit is hoe een hip reclame bureau omgaat met sociale issues. Dit is geen jazz dit is geen soul. Ondanks de hoofdrolspeelster het geweldig doet en de cast hun hart op de juiste plek heeft is dit niet de film die je hoopt te zien. 3 sterren.

“It's a complicated world.” “It's not that complicated.” Fantastische film. The Hate U Give is een verfilming van het boek van Angie Thomas, en de combinatie van Young Adult en serieuze thema’s werkt uitstekend. Subtiel is het niet, en vooral op het laatst gaat regisseur Tillman Jr. als een sloopkogel te keer. Maar die boosheid past bij het verhaal en belangrijker, het past bij de ontwikkeling die Starr doormaakt. Stenberg is een openbaring, en ook Hornsby als vader van Starr is ijzersterk. Hun gezamenlijke scenes zijn hoogtepunten in de film, en ik zat zelf als kijker ook vol emotie naar sommige scenes en gebeurtenissen te kijken. Knap als een film dat kan bewerkstelligen. De boodschap die de film uitdraagt wordt niet subtiel gebracht, maar het is wel een relevante en helaas nog steeds broodnodige boodschap in de Verenigde Staten. ‘The Hate U Give Little Infants F***S Everybody’. Ware woorden van Tupac Shakur.

Een film die veel weg heeft van het echt gebeurde Fruitvale Station (2013) en ook in Widows (2018) van Steve McQueen zag ik het onderwerp heel even passeren. Een schrijnend onderwerp waarbij beide kampen loodrecht tegenover elkaar staan. In vele discussies ook vaak de cirkelredenering van de kip of het ei. Feit is wel dat de statistieken boekdelen spreken, niet alleen in de VS, maar ook in ons eigen land (gelukkig bij dit laatste zelden met dodelijke afloop) waarbij allochtonen of zwarten makkelijker of vaker geviseerd worden door de ordediensten. Dit paranoïde gedrag is eerder te wijten aan het systeem dan aan het individu. Interessant aan deze film is dat hij nog wat verder gaat en het plot breder gaat dan louter dit onderwerp. Starr Carter zit gevangen tussen twee werelden en kan geen keuze maken tussen beide. Het jammere is dat ze dat überhaupt moet overwegen. Niets is zwart-wit en haar achtergrond en leefmilieu bepalen wie ze is en hoe ze zich zou moeten gedragen. De cast acteert sterk en het plot wordt goed gebalanceerd weergegeven. Het einde misschien iets te eenvoudig en mooi opgelost, want laat ons wel wezen. Het is niét opgelost, niet met de King, niet met Chris, haar vriendje, en ook niet de spanningen tussen haar beide werelden.