Opinions

Mwa.

Geen slechte, maar ook geen goede film. Humanoids from the Deep is een film die zomaar tot klassieker had kunnen uitdraaien, maar daarvoor missen toch wel te veel elementen die net dat duwtje konden geven. Had ik het dan leuker gevonden? Ik denk het niet. Maar een kans op een klassiekerstatus was wellicht hoger geweest.

Wat opvalt aan deze film is dat het er niet zo goedkoop uitziet dan dat ik vooraf wel had gedacht. Er zit serieus wat geld in deze film, wat vooral tot uiting komt in de kostuums en effecten. Echt episch of groots is de film niet, wel redelijk geproduceerd en ingevuld. Geweldig is het niet, maar wel net dat tikkie beter dan de andere B-films.

Het acteerwerk is bedroevend en de personages lijken bijna niet te bestaan, zo weinig geeft regisseuse Peeters ze mee. Daar lijkt Peeters overigens niet veel aan te kunnen doen, gezien ze behoorlijk werd gehinderd. Zo is deze film overduidelijk weer een afdankertje geworden van de studio's. Het verhaal is uitermate rommelig, de echt geweldige moorden missen en ook de spanning is ver te zoeken.

Voor nu is het gewoon te opvallend dat deze film voor het geld is gemaakt, helaas. Er zit gewoon totaal geen inhoud in de film. Normaal kan ik er wel omheen kijken, hier is het net te duidelijk. Daartegenover staat gelukkig wel wat degelijke horror en toch wel een toffe finale die net een klein duwtje in de rug geeft van het eindresultaat.

Verder is de film op bepaalde stukken ook best ruig, waardoor het zichzelf wel kan onderscheiden van andere films, het probleem is alleen dat het ze niet kan overstijgen. Humanoids from the Deep is een aardige film geworden die gewoon inhoud mist, anders was het zeker een stuk beter geweest. Maar goed, dat is eigenlijk zo met de meeste films.

Hummingbird is een redelijk typerende film waar weinig andere acteurs beter in passen dan Jason Statham. Regisseur Steven Knight regisseert een erg plat en voorspelbaar verhaal en laat dan ook (gelukkig) de beeldspeling zelf het voornaamste woord doen. Zo wordt de film voorzien van enkele doeltreffende knokscenes en fraai ingekleurde achtergronden. Regelmatig voelt het aan alsof Knight de film vooral erg modern wil laten ogen, maar daarvoor is de uiteindelijke inhoud pakweg veel te ouderwets. De relatie tussen Statham en Buzek is daarnaast vervelend en uitgekauwd, waardoor je als kijker vooral wacht op het volgende actiethrillermoment. Eenmaal dat ten tonele verschijnt loopt de film wel heel lekker en is het vooral 't uiteindelijke tempo dat de hak definitief over de sloot plaatst. Wellicht dat Hummingbird te dramatisch wordt ingevuld om te classificeren als no-brainer, maar de film kijkt uitzonderlijk makkelijk weg en duurt nergens te lang.

Hallström doet z'n ding.

Het blijft altijd een beetje afwachten met een regisseur als hij, vooral omdat hij altijd de neiging heeft zich in de meest sentimentele verhalen te storten. Soms knalt hij daarbij tegen de lamp aan, andere keren heeft hij wel iets magisch te pakken. Hier doet hij zijn eigen ding wederom, maar het weet wat minder te werken.

In principe vormt de opening van de film het interessantste stuk. Merkwaardig eigenlijk, want dit zijn de enige paar scenes die zich niet in Frankrijk afspelen. Wat er verder mee gedaan wordt, ondanks de grote schaal van het gebeuren erin, is eigenlijk niet van toepassing. De film doet namelijk gewoon zijn eigen vrolijke ding eenmaal de biezen zijn gepakt en naar Frankrijk zijn gesmeten.

Het acteerwerk vond ik flauwtjes. Iedereen zit wel in zijn of haar rol, maar imponerend of echt memorabel is het niet. Hiervoor geef ik dan ook eerder Hallström de schuld, die van elk personage een soort uitknipsel maakt. Een aantal vaste persoonlijkheden uit een ton gegrabbeld en daarmee het verhaal ontworpen, het is toch wel bijzonder hoe weinig eigenheid deze film kent.

Verder wel naar behoren. Alleen extreem voorspelbaar en absoluut nergens vernieuwend waardoor een echte impact uitblijft. Ook de oorlog tussen cultuur wordt met wat fluwelen strikjes opgeleukt, maar de omgeving blijft prachtig en het verhaal loopt prima. Het gebrek aan verrassing is wat jammerlijk, maar als je bekend bent met de desbetreffende omgeving is het extra genietbaar.

Niet heel speciaal.

Er zijn genoeg mensen die zichzelf prijzen tot "kunstenaar". Vaak neem ik zo'n titel absoluut niet serieus vanwege de ruime interpretatie van het woordje kunst. Je kan allerlei dingen doen en er zal altijd wel een haan naar kraaien. Een heel bord vol voorgekauwde kauwgompjes of stront tegen de muur gooien bijvoorbeeld zal al als kunst gewaardeerd kunnen worden.

Hunger voelt aan als een film die door zo'n zelf getitelde kunstenaar gemaakt is. Niet dat McQueen daarmee een slechte film aflevert of uit zijn nek kletst, maar ik ben na het zien van Hunger toch wel blij dat hij besloot een wat meer mainstream pad op te gaan met de regie. Zeker het eerste halfuur van de film is compleet verwaarloosbaar. Onbegrijpelijke keuze om in een film die over Bobby Sands gaat compleet willekeurige mensen naar voren te schuiven voordat hij zelf ten tonele verschijnt.

Als Fassbender dan eindelijk zijn intrede doet wordt de film niet meteen beter. Ik had nauwelijks door dat de film eigenlijk om hem moest gaan, maar dat wordt in het tweede deel (gelukkig) duidelijker. Dan heeft McQueen ook gelijk een betere film voor ogen. Rauw, kil en aardig indrukwekkend. Dat moment dat Fassbender zijn ouders nog een laatste keer aankijkt is best sterk. Jammer genoeg is de rest van de film dusdanig afstandelijk dat het moeilijk is om echt volledig mee te leven.

Daarnaast een hoop arrogante scenes, als ik het zo mag noemen. Minutenlang laten zien hoe de gang wordt geveegd is totaal oninteressant en irrelevant. Je kan er vanuit een kunstzinnig perspectief veel in zien, je kan er ook zoals ik helemaal niets in zien. De befaamde dialoogsequentie is natuurlijk erg knap geacteerd, maar kon me ook niet bekoren. Dan rest er nog een hoop statische regie, iets waar ik een ontzettende aversie tegen heb. Als een scene als een schilderij kijkt kan ik het nog wel begrijpen, maar in deze film draagt het absoluut niets bij. Een schilderijgevoel had ik nergens.

Ik kan het moeilijk een slechte film noemen. Erg knap geacteerd en de sfeer in de tweede helft is precies goed. Jammer genoeg krijgt Fassbender weinig introductie en "verschijnt" hij opeens na 25 minuten. In plaats daarvan krijgen we eerst twee volstrekt oninteressante leden in het begin van de film, gecombineerd met een film die lang te statisch is om te boeien. Om niet te vergeten dat diezelfde twee leden uiteindelijk gewoon verdwijnen. Waarom dan alsnog die moeite? Alle kracht wordt opgedaan vanuit de tweede helft van de film. Nogmaals, ik kan de keuze van McQueen om zijn volgende films wat toegankelijker op te zetten alleen maar waarderen.

De Thaise regisseur Sitisiri Mongkolsiri neemt de culinaire wereld vrolijk op de hak in deze thrillerfilm met wat drama-elementen. Je zult als kijker enige achtergrond moeten hebben binnen deze omgeving om de spanning daadwerkelijk te voelen, anders zullen de verwijzingen naar stress en interpersoonlijke spanning wellicht over je hoofd gaan. Jammerlijk is dat een film met 146 minuten op de teller er eigenlijk amper in slaagt om de psychologische voortzetting evenals de afgang van het hoofdpersonage treffend te verwoorden, enigszins omdat Chutimon Chuengcharoensukying niet bepaald overtuigend acteert. Haar stijgende arrogantie gaat wel heel vluchtig en de opvolgende carrièreboost oogt zelfs compleet ongeloofwaardig. Mongkolsiri houdt zich meer bezig met de visuele kwaliteit van de film dan de onderliggende potentie en dat levert mooie plaatjes op, maar ook een ietwat inspiratieloos geheel. Het eerste uur is erg vermakelijk en de wisselwerking tussen Chuengcharoensukying en een uitstekend acterende Nopachai Chaiyanam is goed, maar daarna is de voortzetting vooral rommelig en weinig realistisch.

Herzien en het blijft een nostalgische film, ondanks dat ik The Hunger Games vroeger beduidend perfecter voor de dag vond komen. Regisseur Gary Ross doet het niettemin beter dan Francis Lawrence wanneer het aankomt op wereldschepping, met meer aandacht voor de omgeving en minder naar sensationele actiescenes. Een aanzienlijk gedeelte van deze film wordt dan ook besteed aan opbouw en minder aan de hongerspelen, gelukkig dragen Josh Hutcherson en Jennifer Lawrence een sterke chemie en de rauwe spanning blijft voelbaar. Eenmaal in de arena hangt er een aardig tempo door het gebeuren en Ross brengt het goed in beeld, maar toch ontbreekt er een zekere intensiteit en lef. Met een speelduur van 142 minuten is het ook allemaal net aan de (te) lange kant, maar het blijft zonder meer oerdegelijke kwaliteit.

Cijfer blijft staan na herziening. Regisseur Francis Lawrence kiest vooral de kant van het budget (dat ongeveer verdubbelde voor de productie van dit vervolg), waardoor de setpieces groter worden en de actiescenes meer uitgesponnen raken. De totale hoeveelheid bombast overschreeuwt echter het acteerwerk en de wereldschepping, waardoor een boel personages niet van de grond komen. Figuren zoals die van Jena Malone en Amanda Plummer zijn bovendien te theatraal en passen beslist niet in het gebeuren dat hier wordt neergezet. Daartegenover staat dat de film geen minuut verveelt, spectaculair genoeg is en voldoende tempo kent om een speelduur van 146 minuten te rechtvaardigen. De inhoud is daarnaast netjes genoeg, ondanks dat de hongerspelen rommeliger worden neergezet in vergelijking met de voorganger.

Met een halfje verhoogd na herziening. Deze film van regisseur Francis Lawrence had ik tamelijk recent nog gezien, maar als je de reeksdelen vlak achter elkaar kijkt, is een gebeuren als Mockingjay - Part 1 een stuk logischer te noemen. De volledige film vormt min of meer opbouw en kent dan ook weinig echte hoogtepunten, maar de inhoud zit goed in elkaar en wanneer de schaal wordt vergroot komt het spannend en overtuigend voor de dag. Het opvolgende deel pakte de zaken écht groots aan, maar dat neemt niet weg dat de basis prima wordt ingeleid met deze film. Toch had de speelduur wat korter gemogen en raken een aantal personages ondersneeuwt, iets dat een hoger cijfer in de weg staat.

Herzien.

En hij blijkt stukken en stukken beter te bevallen dan destijds. Toegegeven, toen ik de vorige review schreef, die op deze pagina te vinden is, wist ik niet al te veel meer van de film. Nu de film vers in het geheugen zit, kom ik nu tot de conclusie dat ik het een zeer waardige afsluiter vind.

Jammer dat dit deel het minst wordt ontvangen, maar dat is een kwestie van smaak en daar zal ik niet tegenin gaan. Persoonlijk vind ik het na deel 1 de beste uit de reeks. Het stille van deel 3 is in ieder geval omgewisseld voor meer bombast en een toevoeging van een aantal andere genres, waardoor het als geheel wat voller aanvoelt.

Lawrence speelt overtuigend. Beter dan ik in deel 3 van haar zag, maar haar personage kampt dit keer met iets minder dramatiek. Haar charme past in ieder geval perfect. Bijrollen bevallen me nu ook wat beter, behalve Moore en Malone, die ik nog steeds de minste rollen vind uit de reeks.

Meer genres passeren de revue. Er komen wat stukjes sciencefiction, horror en avontuur in voorbij. In deel 3 is van allen minder te merken. Ik voelde me als kijker in ieder geval betrokken in het verhaal. Ik voelde weer spanning en inlevingsvermogen. Die miste ik een beetje in deel 3 en een hoop andere films. Aan entertainment heeft de film in ieder geval genoeg te bieden. Als verhaal ook iets knapper geschreven, al is het vooral het boek dat spreekt denk ik zo.

Er zit iets meer uitdieping in de film, maar als verhaal slaat de film net wat te veel over. Zeker in de laatste 15 minuten. De romantiek voelt vaak net wat te geforceerd aan en de drama wordt bij vlagen afgeraffeld. Maar als geheel is het kloppend genoeg voor een degelijk resultaat. En in deze film staat uiteindelijk entertainment centraal dus kan ik er een deel van vergeven.

Visueel een stuk voller dan voorgaande delen. De sets zien er wederom knap uit, de effecten zien er ook iets beter uit. Nog steeds iets te speels, maar in het algemeen weinig om je druk over te maken. Fijn dat de film soms iets gedurfder uit de hoek komt met wat zwaardere en hardere beelden. Soms zelfs abrupt, waardoor de impact zelfs beter binnenkomt hier en daar.

Qua beleving ook wat beter dan Part 1, ik voelde de hele film lang een dreiging en een spanning. De vaart zit er ook gewoon goed in om de 137 minuten volledig in te vullen. Een opgave was het verre van in ieder geval. Op een late, luie avond ben ik daar als kijker uiteraard blij mee.

Uiteindelijk voelde ik na afloop van de film gewoon impact. Zeker de laatste minuten van de film voelen gewoon zwaar aan. Het betekent in ieder geval dat er genoeg inleving en avontuur is geboden om met de karakters mee te leven. Dat enkele karakters ook gewoon zonder te veel poeha af worden gemaakt zal er aan meegeholpen hebben.

Ik vind het een gepaste afsluiter van de reeks. Dit maakt mijn vorige review wat minder duidelijk, maar laat ik het nu wat duidelijker maken. Ik heb er van genoten. En daar lijkt het dan ook om te gaan, niet?

Net zoals in vrijwel elk van haar andere films overklast Rachel Zegler de overige castleden op acteerkracht, al krijgt ze hier stevige concurrentie van Tom Blyth en Peter Dinklage. Ondanks de controverses ben ik er ten zeerste van overtuigd dat Zegler de huidige positie verdient waarin ze zich momenteel bevindt en weet zelfs van de meest clichématige rollen nog mooie personages te maken. Overige leden zoals Viola Davis, Jason Schwartzman en Hunter Schafer mogen zich echter onder de middelmaat neerpennen, met totaal onovertuigende karikaturen waar dit soort Young Adult-films wel vaker mee kampen. Regisseur Francis Lawrence heeft duidelijk een speciaal plekje voor deze desbetreffende reeks, want dit is ondertussen zijn vierde project binnen de serie. Verder steekt dit vijfde deel van The Hunger Games anders in elkaar dan de voorgaande toevoegingen, maar volgt niettemin ongeveer dezelfde structuur (Opbouw, arena, conclusie). Liefhebbers van de spelen zullen wellicht net zoals ikzelf teleurgesteld zijn in de kleinschaligere en beperktere arenascenes, maar de invulling van Lawrence is verder vermakelijk en de muzikale nummers onderbreken het tempo amper. De ietwat platte apocalyptische invulling is niet altijd even overtuigend, maar een film als deze boeit met gemak zonder ergens ver bovenuit te steken.

Vroege Scott.

Ik zie hem toch liever actiefilms maken, al klonk een horrorfilm gemaakt door een van de betere regisseurs van tevoren als muziek in mijn oren. Helaas is dit een kunstzinnige horrorfilm geworden zonder een echte lijn. Vaak is dit geen probleem, maar in dit geval is het dat helaas wel.

Sowieso vind ik het een vervelende zet om Bowie zo prominent mogelijk in de marketing te zetten terwijl zijn rol eigenlijk voor een groot deel van de film niet te zien is. Van hem zelf krijg je bijna niets te zien, enkel zijn gezicht onder een bons make-up. De personages die wel in beeld komen zijn alles behalve interessant. Deneuve doet het slecht en Sarandon wil gewoon niet intrigerend worden.

De stijl is uiteraard interessant en er wordt veel aandacht in het visuele gedeelte gestopt. Helaas laat Scott alles op een zo traag mogelijke manier voorbijschieten. Elk shot moet zo lang mogelijk doorgaan waardoor het tempo er volledig uitschiet. Het wordt op deze manier ook snel taai, waardoor ik niet geniet van de beelden maar in plaats daarvan hoop dat ze gewoon overgaan.

Verder is het acteerwerk niets om over naar huis te schrijven, buiten de beperkte screentime van Bowie. Het verhaal klinkt pretentieus, maar buiten een aantal visueel aantrekkelijke beelden heeft het niet al te veel om te prijzen. Veel diepere betekenissen die me uiteraard zijn ontglipt, maar dit soort films hoeven ook niet al te complex van mij te zijn.

Ik had er van tevoren zin in, het resultaat zelf stelt me teleur. The Hunger zit niet zonder zijn mooie plaatjes, en Bowie. Die twee factoren zijn echter de enige factoren die me positief hebben verrast. Verder vond ik het een nogal taaie zit waar ik moeizaam doorheen kwam. Ik was dan ook erg blij dat deze film niet te lang heeft geduurd qua speelduur.

De net wat betere SyFy.

Vooral omdat Casson ervoor kiest zijn film in found footage stijl te maken, waardoor de brakke CGI effecten niet optimaal in beeld gebracht worden. Hierdoor is er wat meer ruimte voor spanning en chaos, al zijn die eigenlijk niet goed gebracht.

Wat deze film ook heeft, is verrassend goed acteerwerk. Al zijn de dialogen soms behoorlijk cliché, de acteurs doen goed hun best en weten er vaak het maximale wel een beetje uit te halen. Bradley bijvoorbeeld in de rol van 'Phil' steekt erbovenuit en mag weleens ontdekt worden.

Helaas zijn de effecten vrij brak en valt de spanning vaak door de mand. Soms is er geprobeerd wat chaos te creëren maar deze zijn eigenlijk dom in beeld gebracht en vooral heel minimaal. De keuze om het meeste uit beeld te houden was ook dom, maar waarschijnlijk had dat te maken met budget.

Die insecten zijn er wel grappig uit eigenlijk en de tactiek om ze aan te pakken is leuk gedaan, en gelukkig blijven ze voor een groot deel wat uit beeld waardoor er minder ruimte is om door de mand te vallen. De found footage is leuk bedacht, maar de bewegingen met de camera zijn te 'goed', hoe ze de camera soms nog zo recht kunnen krijgen en de beelden zo duidelijk in beeld kunnen krijgen is opmerkelijk. Casson had eigenlijk een First-Person-View moeten kiezen, dat had hier heel goed kunnen werken.

Duidelijk door het budget, maar het is uiteindelijk zo slecht nog niet. Misschien mist het de spanning, chaos en dreiging en had er meer aandacht naar het verhaal moeten gaan (Het komt niet in het nieuws, maar brillenmans krijgt wel het leger mee, sowieso dat dit niet bekend werd is opmerkelijk), maar eerlijk is eerlijk, dit had veel minder gekund. Het goede acteerwerk helpt het ook allemaal wel wat omhoog.

Ben wel benieuwd, misschien ooit nog eens het vervolg opzetten. Al had Casson gewoon de FPV moeten toepassen.

Pijnlijk.

Vrij zwakke parodie op The Hunger Games en The Hangover. Alhoewel het wel lollig was dat er verschillende filmpersonages in The Hunger Games waren gestopt is het natuurlijk weer uiterst flauw en zeer pijnlijk ongrappig uitgewerkt.

Nergens was een goed grapje te vinden, alleen maar suf gebrabbel. Dan hoop je tenminste op wat gore, maar natuurlijk is dit niet bepaald de film om dat hierin te vinden. Het zag er allemaal weer zo simpel uit dat je je gaat afvragen waarom hier een budget aan uitgegeven is.

Zwakke en totaal niet grappige parodie. Inderdaad, De Scary Movies lijken wel The Shawshank Redemption in vergelijking hiermee. 1,0* voor het idee.

Vond het niet al te bijzonder.

Jammer, want dit soort films kunnen best spannend zijn, maar van de psychologische spanning voelde ik echter weinig. Vooral omdat de meeste onderwerpen best saai zijn gebracht, en dat is het vooral de cast die het leuk maakt om tegenaan te kijken.

Connery is prima, wel echt een leuk type. Jammer dat hij niet echt een Rus is, Curry en Neill evenmin. Wel leuk om Curry weer te zien trouwens. Baldwin heeft een goed koppie voor zijn rol, maar zijn karakter lijkt wel wat op de achtergrond te blijven.

In plaats daarvan krijgen we meer de situatie op de boot van Connery te zien. Dat kan best interessant zijn, echter is het dat niet. Er zitten behoorlijk saaie stukken in waar geen enkele spanning te bekennen is. Spanning is ook dan juist hetgene waar de film op had moeten scoren, maar deze was er nauwelijks.

CGI faalt ook. Sommige onderwaterbeelden zijn knap, maar de onderwateractie is dat absoluut niet. CGI faalt behoorlijk, waardoor het er allemaal wat klunzig uitziet. Jammer, want de eerste onderwaterbeelden zijn behoorlijk spectaculair om te zien.

Humor was ook wat misplaatst, vooral omdat de toon van de film heel serieus is. En dan voelen een paar 'lollige' uitspraken van Baldwin wat verkeerd aan. Het botst wat met de behoorlijk serieuze toon van de situatie van Connery, waardoor het een vreemd gevoel geeft.

Finale stelt ook wat teleur. Vooral omdat de opbouw ernaartoe goed had kunnen zijn, maar dan stelt de finale wederom opnieuw in spanning behoorlijk teleur. Het was allemaal gewoon niet uitdagend of spannend genoeg om je hoofd er dan ook echt bij te houden.

Was me ook nergens duidelijk wie nu ook de hoofdrol had, of die er überhaupt wel was. Voor de rest enkele goede momenten, sterk spelende cast en mooie aankleding van de boot. Cameragebruik was ook behoorlijk opvallend, enkele toffe bewegingen. Maar allemaal net niet genoeg om er nog een voldoende van te maken.

Ok Waititi.

Ergens vind ik het wel een beetje jammer. Ik denk namelijk dat zo'n regisseur als Waititi echt tot geniale dingen in staat is op het grote scherm, maar dit nooit doet. Inplaats daarvan maakt hij vooral komedies die net iets te flauw worden om grappig te zijn.

Zo ook hier, al begon deze komedie heel leuk. Regelmatig moeten lachen om de rare humor, die op een gekke manier wel zijn ding doet op een gegeven moment. Vooral het soort van, hoe langer je erover nadenkt, hoe grappiger de humor is. Dat was allemaal leuk.

Leuke locaties, en perfect in beeld gebracht door Waititi. Dit zijn precies de punten waarvan ik nu precies denk, Waititi, zal je niet een stapje verder willen gaan? Prima cameragebruik daarbij, had soms wel iets opvallender gemogen i.v.b. locaties.

Neill is leuk, maar ik vind het toch wel moeilijk om Dennison te beoordelen. Hij lijkt het heel graag te willen, maar vaak komen de dialogen er niet helemaal lekker uit. Jammer dat Waititi soms hele stomme types erin gooien die de humor er een beetje uit trekken. 'Psycho Sam' of die vrouwelijke kinderbescherming vrouw waren niet te harden.

De drama lukt deels, veel kan je eigenlijk niet serieus nemen. Vooral omdat de toon van de film daarvoor gewoon verkeerd is. Veel scenes die niet zo veel toevoegen, en op een gegeven moment, als de typetjes iets meer de overhand krijgen is de film ook gewoon niet heel leuk meer.

Veel verwijzingen, maar die komen allemaal niet heel lekker uit de verf. Vrij lui ook vaak, want gewoon een quote oplezen is wel heel makkelijk. Voor de rest mooi kleurgebruik en de film vermaakt, maar veel meer niet. Cijfer zal dus ook niet overdreven hoog worden.

Natalie Terrazzino speelt een overtuigende hoofdrol binnen een nogal ondankbaar geschreven personage, dat iets te veel binnen stereotype final girl-perikelen opereert. Gelukkig is de aanloop binnen Hunt her, Kill her relatief kort, waardoor de spanning snel kan beginnen met de ontvouwing. Regisseursduo Greg Swinson en Ryan Thiessen moet het vooral van het simplisme hebben en zet dan ook vol in op een schouwspel dat zich binnen één enkele locatie afspeelt. Dat levert degelijk opgezet vermaak op tijdens de eerste akte van de film, maar de dreiging is na een relatief snelle tijd niet al te intimiderend meer. De context wordt daarnaast niet geheel overtuigend uitgewerkt en de spanningsboog daalt te snel, maar gelukkig duurt het nergens te lang en komt 't met genoeg snelheid. Het repetitieve karakter van deze horrorthriller zorgt echter voor een nipte onvoldoende.

De herziening rechtvaardigt vooralsnog hetzelfde cijfer. Regisseur Craig Zobel opent zijn film geweldig en zet daarmee meteen een onvoorspelbare toon. The Hunt vormt een aanstekelijke combinatie tussen actie en komedie waarin bruut geweld niet wordt geschuwd, alhoewel de echt expliciete vleeswonden buiten beeld worden gehouden. Betty Gilpin doet het goed in de hoofdrol en krijgt prima tegenspel vanuit haar medecollega's, maar trekt de film uiteindelijk vooral in haar eentje. Met een speelduur van enkel 90 minuten duurt The Hunt verder nergens te lang en ervaart als schaars minpuntje iets te eenvoudige satirische vormgeving.

Regisseur William Friedkin heeft veel kwaliteiten getoond in zijn loopbaan binnen de filmindustrie, maar The Hunted mist toch een hoop om boven zijn betere werk uit te komen. Tommy Lee Jones en Benicio del Toro zijn niettemin goed op dreef als tegenpolen en bereiken samen een innemende finale, maar de opbouw daarnaartoe mist te veel spanning en/of sfeer om gepast te beklijven. The Hunted oogt bovendien ongebalanceerd, aangezien de tweede helft aanzienlijk minder explosief voor de dag komt dan de eerste helft. Van alles vliegt bijvoorbeeld de lucht in tijdens de opening, maar soortgelijke beelden krijg je daarna niet meer te zien. Friedkin wekt daarmee de indruk dat zijn budget tijdens de productie was opgeraakt, maar gelukkig duurt het allemaal niet te lang. Zeker niet zijn beste werk, aan de andere kant niet zijn slechtste werk.

Makjes.

Op voorhand leek het me vooral een man vs. wolf-film. Dat is het op zekere hoogte wel in de eerste 20 minuten, maar daarna kantelt de film opvallend genoeg. Ik kon er niet minder om malen. Een wolf opjagen of worden opgejaagd door een wolf is een gegeven dat ik al jarenlang amper interessant meer vind.

Dat Linden geen eindeloos budget had, schemert best door. Vooral omdat er veel acteurs worden ingezet die na 25 jaar nooit op de voorgrond van Hollywood hebben weten te staan, maar wel degelijk kunnen acteren. Iemand als Sawa is daar een goed voorbeeld van. Absoluut geen slecht acteur, maar wel afgedankt en gedegradeerd naar B-films. Met Stahl is dat hetzelfde verhaal.

Wat me vooral tegenviel was dat ik het nooit erg scherp geschoten vond. De bossen worden lelijk in beeld gebracht en enkel het hutje zelf kent schaarse sfeer. Er gebeurt eigenlijk gewoon niets dat echt spannend is, waardoor de eerste 75 minuten van de film vooral een partijtje afwachten zijn. Daarna komen we terecht in een behoorlijk harde finale, maar eigenlijk komt die te laat.

Het is geen slechte film, maar het kon me niet erg boeien. Tempo ligt vooral te laag, maar ook het traag toewerken naar onthullingen die alles behalve bijzonder zijn is teleurstellend. Degelijk geacteerd en een sterke finale zoals andere gebruikers terecht aankaarten, maar het was verder vooral een lange zit. En dat met een film die maar 93 minuten duurt.

Actieregisseur Jonathan Mostow is ondertussen uit de spotlights van Hollywood verdwenen (voor zover hij erin mocht staan) en heeft zich tegenwoordig beperkt tot dit soort kleine thrillerfilms. Je merkt aan The Hunter's Prayer meteen hoe moeilijk het eigenlijk is om je regieniveau hoog te houden met 190 miljoen euro minder aan budget. Toch wordt erin geslaagd tussendoor wat aardige actiemomenten erin te dirigeren en Sam Worthington doet het binnen zijn ingedamde rol niet onaardig, maar toch ontbreekt het de film als geheel aan hoogtepunten. Met name de slotfase is eigenlijk te tam en soft om nog ergens bovenuit te komen. Mostow houdt het tempo er redelijk in, maar als de film dan moet uitpakken gebeurt dit vrijwel nergens. Gelukkig duurt de film ook maar enkel 91 minuten, dit soort verhalen hoeven echt niet nodeloos lang uitgerekt te worden.

Voorheen assisteerde regisseur Cedric Nicolas-Troyan enkel de hoofdregisseurs binnen grote producties, maar dit vervolgdeel betekent dan eindelijk zijn filmdebuut waarbij hij zelf aan het langste eind trekt. Spijtig genoeg wordt dat niet op de meest sterke wijze verricht, want The Huntsman: Winter's War is een redelijk onopvallende en vooral clichématige spektakelfilm. Niettemin doet Chris Hemsworth het verdienstelijk, evenals Emily Blunt als de absolute ijskoningin. De typerende komische noten worden opgeleukt door Nick Frost en de overige dwergen, maar zeer effectief zijn die grapjes nooit. Ondanks de uitstekende sfeerschepping van de fantasierijke wereld lijkt Nicolas-Troyan zich geen raad te weten met de actiescenes. De finale oogt underwhelming en de Goblin-sequentie is uitgesproken lelijk vormgegeven, waarbij deze zware wezens als springveren in het rond slingeren. Wat rest is een aardig tempo en een gedetailleerde benadering om de wereld tot leven te brengen, maar ik betwijfel of men deze film überhaupt nog zal aanklikken over 10 jaar tijd.

Mwa.

Vond het eigenlijk niet zo heel denderend allemaal. Ben sowieso geen grote fan van Aziatische cinema en deze film is letterlijk de definitie van waarom. Toch vind ik die vechtkunstjes wel leuk, en Jet Li is ook geen onbekende in het genre. Aangezien de film dan ook maar 103 minuten duurde heb ik het toch maar aangezet.

Li doet het zoals verwacht behoorlijk goed. Vooral qua vechten dan, qua acteren krijgt hij zo'n oppervlakkig personage dat het bijna niet mogelijk is om jezelf te kunnen bewijzen met acteren. Maar zijn snelheid en kunstjes blijven uiteraard indruk maken. Het is ook zeker niet onverdiend dat Li is doorgebroken naar Amerika.

Ik zal beginnen met het visuele aspect van de film, want die is erg goed gelukt. Erg mooie, frisse kleuren en mooie plaatjes van de landschappen en natuur. Knappe cinematografie ook, vooral tijdens de gevechten. Ook de sets krijgen genoeg details en zien er voortreffelijk uit.

Gevechten zelf zijn met name door Li best goed gelukt. De regie is snel, maar eigenlijk niet snel genoeg. De snelheid van Li zelf eist de aandacht op, niet de regie. Uiteindelijk beginnen de gevechtjes wat op elkaar te lijken maar in een andere omgeving. Maarja, dat kan je ook verwachtten met dit soort films.

Wat me wat minder ligt aan de film is vooral een kwestie van smaak. Ik vind het theatrale gedoe van dit soort films altijd erg irritant. Het sentiment ligt er weer behoorlijk dik bovenop en de film lijkt er geen schaamte voor te kennen. Ook de dialogen zijn weer fantastisch slecht geschreven. Alsof je literatuur aan het voorlezen bent.

De drama is behoorlijk corny, zo ook het verloop van de film. Ze slagen er elke keer weer erg in om dit soort films heel en heel erg op elkaar te laten lijken. Het voelt aan alsof ik dit soort biografieën al tig keer eerder heb gezien, en ik heb geen stortvloed aan Aziatische vechtfilms gezien.

Het sentiment ligt er vaak zo dik bovenop en de humor is zo buitengewoon irritant dat het effect van de snelle vechtbewegingen en kleurrijke sets vaak een beetje verbloemt voor mij. Gelukkig zijn er genoeg gevechten om dat op zijn beurt ook weer te verbloemen. De 103 minuten zijn zo behoorlijk actievol en druk, waardoor het nooit echt vermoeiend wordt. Maar het blijft toch niet echt mijn ding dit. Buiten de gevechten om.

Niet nadenken.

Ja, er zitten een heleboel onlogische dingen in deze film. Voorbeelden: Als je niet wil opvallen na een roof van 600 miljoen dollar ga je natuurlijk in 3 felgekleurde vrachtwagens rijden. Auto's vliegen weg, maar stoplichten en verkeersborden blijven ongedeerd. Bij het oog van een orkaan droogt een hele tsunami op.

Absoluut niet eens dat de cast volledig onbekend is. Grace verscheen in meerdere delen van Twilight en Taken. Ryan Kwanten kennen we van Dead Silence. Kebbell verscheen laatst in Kong: Skull Island en Ineson heeft in de Harry Potter, Star Wars en Guardians of the Galaxy films gespeeld. Geen onbekende mensen lijken me.

Zoals ik al zei, verhaal klopt niet, maar blijft vermakelijk. Effecten zijn redelijk, soms wat houterig. Acteerwerk kan er best mee door, maar niet perfect. Ineson steekt er bovenuit. Gewoon goed popcornvoer. Nog een vraag, hoe is het afgelopen met de gijzelaars?

Regisseur Trey Edward Shults maakt indruk met zijn thrillerelementen en toont een aantal opvallend ijzingwekkende scenes binnen een geheel waar je het niet direct van zou verwachten. Op het vlak van visuele beelden scoort Hurry Up Tomorrow dan ook een ruim voldoende, met aandacht naar treffend camerawerk en oogstrelende belichting. Helaas boeit het inhoudelijke verhaal aanzienlijk minder, met een finale die eigenlijk te lang doorgaat en twee personages die niet voldoende worden uitgewerkt. In principe is de volledige eerste helft inwisselbaar en rechtvaardigt zichzelf onvoldoende, maar genoeg kwaliteit wordt niettemin afgeleverd voor een voldoende.

Matig.

Wordt nu besproken als de volgende vernieuwende horrorfilm, maar het cijfer van IMDb liegt er niet om. Zoveel heeft deze Hurt niet echt om het lijf. Klaarblijkelijk als project al bestaand in 2018, maar het komt nu in 2021 pas uit. Wat de redenering daarvoor is weet ik niet, maar het lijkt me niet aan de productie te liggen. Onmogelijk dat iemand 3 jaar over deze film doet.

Wat nog begint als een redelijk eigenzinnig dingetje verandert uiteindelijk in generiek horrorgebeuren. Regisseur Mallhi lijkt wanhopig carrière te willen maken in de industrie maar het komt er nooit heel goed uit. De potentie is er niettemin wel, want de interacties tussen Van Raay & co hebben wel een bepaalde, aparte sfeer tot hun beschikking. Dat soort momenten onderscheiden Hurt net genoeg om niet compleet brak te zijn.

Jammer is dat waar de film op kan (en moet) scoren niet benut wordt. Ik heb het dan ook over dat attractiepark gebeuren. Als dit de hooirit is was ik overigens ook in slaap gevallen. Lijkt me niet dat je naar dit soort festivals trekt om naar wat neppe grafstenen en mensen in maskers die af en toe naar de kar springen te kijken. Dat zal echter wel met de budgettaire beperkingen te maken hebben gehad.

Film die uiteindelijk verder integraal instort bij de finale die te saai voor woorden is. Ik kan de pogingen om iets nieuws neer te zetten best waarderen, maar deze ook interessant neerzetten is weer een ander verhaal. Ik kan Mallhi nog wel zien groeien binnen zijn vak want de basis is er wel, de uitvoering moet echter nog komen. Hurt valt tegen.

Redelijk.

Film met grote hoogtepunten, maar ook een aantal pijnlijke dieptepunten. Het is allemaal weer veels te pro-Amerikaans. Het blijft toch altijd wel een beetje terugkomen in dit soort films, en daarmee helpt het een aantal grootse momenten hier om zeep.

Het grootste pijnpunt in deze film is duidelijk de rol van Renner. Hij is veels te "Amerikaans". Altijd weer de held uithangen en daarmee zichzelf ook nog ontpopt tot een soort beeld. Het is allemaal afbreuk aan enig realisme dat er echt wel is.

Zo krijg je een aantal momenten in het begin die spannend kunnen zijn, maar de manier van aanpak is zo raar en heldhaftig dat je het nauwelijks echt serieus kan nemen. De handcam draagt wel bij aan enige intense beelden, maar worden in het eerste deel voornamelijk om zeep geholpen.

Voor de rest is het niet veel verhaal. Het zijn vooral fragmenten uit wat er allemaal zowat kan gebeuren op vijandelijk gebied in Irak. Daarbij werken er enkele heel erg goed, en enkele wat minder. Maar de film kent wel een aantal hele sterke momenten.

Het snipergevecht en de mislukking in het helpen van de man zijn pijnlijke momenten. Vooral dat tweede. Daar had ook echt een soort schok door m'n lichaam vanwege de aart. Dat zijn de momenten waar de film het dan ook een beetje van moet hebben.

Nergens heel saai, en het tempo zit er vaak wel goed in. Bigelow laat vaak genoeg gebeuren om de film enig interessant te houden en stopt enkele pijnlijke momenten erin die het allemaal net dat rauwe tantje geven die het buiten dat pro-Amerikaanse gedoe echt nodig heeft.

Tegenvaller.

Flanagan wist me ook niet te overtuigen met Oculus en Ouija 2. Maar met Hush zet hij toch wel echt zijn zwakste werkje neer wat ik tot nu toe van hem gezien heb. En dat is jammer, want Hush was zeker een film die best hoog in mijn verlanglijstje stond.

Verhaal hebben we al vaker gezien, maar daar kunnen meer dingen mee gedaan worden. Flanagan maakt een paar gewaagde keuzes, en dat is hier dat hij het zo realistisch mogelijk over wil laten komen. Hij faalt hier alleen voor een deel in, waarbij de psychopaat die zogenaamd dreigend over moet komen meer overkomt als domme student die niks beters te doen heeft. Komt ook nergens dreigend over.

Acteerwerk niet boeiend, film is ook nog te donker belicht. Spanning is het grootste punt waar de film op achterblijft, want het is niet spannend. Locatie is dan wel weer goed gekozen, en is de film gelukkig met 80 minuten geen lange zit.

Flanagan zal geen favoriet van me worden, dat is nu wel duidelijk.

Regisseur Brett Simmons is prima in staat om vermakelijke horrorfilms in elkaar te boksen, maar zijn herbewerkingsfilm Husk is van mindere kwaliteit. Aan de castleden ligt dat gelukkig niet, want iedereen doet zijn best om vorm te geven aan zijn of haar figuur. Dat het script ze vervolgens weinig ruimte geeft om de onderscheiding op te zoeken is eerder een beperking van Simmons zelf, die ook instond voor het scenario. Husk biedt verder wat smerigheid en behendige cameravoering, maar weinig effectieve spanningsopbouw en een achtergrond die op potentieel vlak volledig onbenut blijft. Hierdoor gaat de film na enige tijd vervelen, maar het duurt gelukkig niet al te lang om zijn taak te vervullen als tussendoortje.

Aardig.

Adam Sandler is al voor enige tijd bezig om zijn acteercarrière een wat andere richting op te sturen. Uiteraard kan hij een komedie hier en daar niet laten, maar films als Hustle bewijzen wel dat hij ook het serieuzere werk wil gaan oppakken. Tegen de verwachtingen in van zowat iedereen weet hij daarin ook serieus goede rollen te spelen.

Hustle is als film eigenlijk erg binnen de lijntjes en openkaart. Alles wordt op een zo realistisch mogelijke manier gepresenteerd. Dat maakt van deze film wel een erg voorspelbare film, zeker eenmaal wordt aangetoond dat het allemaal neer gaat komen op de ontwikkeling van de relatie tussen Sandler en Hernangómez. Die tweede weet als personage alleen nergens echt knap los te komen.

Als sportfilm zal je er maar weinig van kunnen verwachten, want veel basketbal wordt hier niet gespeeld. Uiteraard vormt het wel een centraal thema binnen de film, maar uiteindelijk is het de dramatiek van de film die voorrang krijgt. Echt hoogtepunten daarin heeft de film niet, maar het niveau ervan blijft niettemin consistent netjes. Geen echt slechte momenten te bekennen en een flow die best lekker loopt.

Misschien dat als het verhaal echte verrassingen had gekend dat het beter had kunnen werken. Voor nu is het wat mij betreft een erg veilige film, maar een film die wel erg goed doet in wat het moet doen. Sandler zie ik dit soort rollen graag nog een keer aannemen, dan kan hij het vervelende anti-Sandler publiek ook weer eens wat meer het zwijgen opleggen.

Dramafilm met goed acteerwerk van Paul Newman, maar een oeverloos breed uitgesmeerd verhaal vol met oninteressante dramatiek. Specifiek de relatieopbouw tussen Newman en Piper Laurie duurt eindeloos lang en vertraagt het tempo nodeloos vaak. The Hustler is namelijk op z'n best wanneer de grimmige poolscenes naar voren komen, die opvallend geduldig in beeld worden gebracht. Het inhoudelijke moraal kan ik tot op zekere hoogte ook waarderen, maar om daar nu zo'n speelduur voor te nemen lijkt me onnodig. Een aantal onverwachte wendingen richting de finale zorgen voor bonuspunten, maar deze klassieker van Robert Rossen is geen film die me lang zal gaan bijblijven. Meer valt er voor mij dan ook niet over te zeggen.