Opinions

Halfje verhoogd na herziening. Een extended versie op de speciale disk bleek toch een positief verschil te maken, waardoor specifiek de moorden een stuk bruter naar voren komen. Fijn, aangezien Halloween Kills niet veel meer is dan een slappe conversatie om het eerste deel aan het derde deel te verbinden. Sommige personages krijgen tussendoor wat uitwerking en het verhaal ontwikkelt zich langzaam naar een finale, maar uiteindelijk poogt regisseur David Gordon Green niet veel meer te doen dan een Michael Myers te laten rondlopen om diverse nietszeggende personages de kop in te drukken. Over de grote lijn profiteert Kills niettemin van overtuigend acteerwerk en keurige cinematografie, alhoewel het toch wat lang duurt en nergens (genoeg) risico neemt.

Halloween Massacre schiet met een aantal onbehaaglijke momenten in de eerste 20 minuten sterk uit de startblokken, waarbij de moorden en de gemene toonzetting meteen opvallen. Dan is het ook vergeven dat de griezels er wat goedkoop uitzien, met uitzondering van de clown zelf. Regisseuse Nicky De La Vega geeft zichzelf daarna de hoofdrol en dat is meteen waar het misgaat. De geluidsbewerking daalt naar een bedroevend niveau, Vega zelf doet het erbarmelijk en het tempo vertraagt aanzienlijk. Waarbij deze film in het begin nog op wat zware beelden kon rekenen, verzandt het uiteindelijk naar een voorspelbaar gedoe eenmaal de finale aanbreekt en daar kan je echt niet meer om de prestatie van Vega heen.

Voordat de Amerikaanse filmstudio The Asylum bekend raakte met veelvuldig gebruik van goedkope CGI waren er vooral filmpjes zoals Halloween Night. Een redelijk goedkoop gebeuren uiteraard, maar iets charmanter dan de gemiddelde computerhaai die het moet opnemen tegen bijvoorbeeld een megakrokodil. Regisseur Mark Atkins neemt het voortouw en levert een film af die een erg lompe moordenaar, maar daartegenover een meer dan aandoenlijk tempo kent. De volledige opbouw naar het feestje is degelijk en als de tieners dan bij elkaar komen op datzelfde feest kijkt de film aandoenlijk weg. Het acteerwerk laat links en rechts wel steken liggen, met name Rebekah Kochan speelt bijzonder matig. De moordenaar zelf wordt ook nogal oninteressant vormgegeven door Atkins, aangezien hij een behoorlijk saai maskertje draagt en redelijk snel overmeesterd lijkt te worden bij de geringste confrontatie. Enkele moorden zijn verfrissend in-your-face, alhoewel iets te veilig qua concept om echt een blijvende indruk te maken. Al bij al is Halloween Night best vermakelijk materiaal, maar beperkt in de uitwerking. Ik vond de opening wel opvallend gruwelijk en bruut ten opzichte van de rest van de film, die vooral veel luchtiger is van toon.

Zeeffilm.

Daarmee bedoel ik dat het je geheugen tot een zeef laat transformeren. Het zeeft er eigenlijk voor 95% doorheen. Ik verdenk menig kijker er dan ook van dat hij of zij deze film na een weekje weer helemaal kwijt is. Wat er nog bij zal blijven is hoogstwaarschijnlijk dat een kwaadaardig videospel hier centraal staat, en daar bouwt de film dan ook op.

Niet dat de film overigens slecht is. Halloween Party is geen topper binnen het genre maar het verloop is lekker luchtig en het acteerwerk voor de verandering niet ver onder de middelmaat. Het concept is vrij simpel maar best leuk gevonden. Een computersite vraagt je om je grootste angst. Diegene die de vraag niet op tijd beantwoordt sterft zeer binnenkort, al lijkt de film die lijn zelf een beetje te negeren na enige tijd.

Spannend is het niet helaas, maar het voordeel is dat de film best luchtig omspringt met wat het heeft. De verschillende angsten die ook behoorlijk creatief zijn bedacht (een ijscoman, hoe kom je er op) weten te vermaken en aangezien de film niet te lang duurt weet het entertainend van begin tot eind te blijven. Tussen de bagger is deze film nog een best verdienstelijk geheel.

Halloween komt ook wel degelijk over al is de sfeer niet geweldig uitgediept. Het zou er meer moeite voor kunnen doen, maar de basis staat er in ieder geval. Dat is een goed begin. Dialogen zijn behoorlijk slecht verder en de karikaturen alles behalve vernieuwend, maar de personages zijn zoals ik eerder had benoemd helemaal niet zo beroerd geacteerd als je zou denken. Het is vooral het gebrek aan ruimte dat doet lijken alsof de film geen goed acteerwerk heeft, maar ik vond het best prima.

De film gebruikt zijn luchtigheid en idee om zijn stapje naar het einde te maken. Kwalitatief nog steeds onvoldoende echter. Daarvoor is het allemaal niet spannend of sfeervol genoeg, waardoor het zich niet echt bij de middelmaat van een dergelijke Halloween-Horror kan voegen. Wel is het net aan vermakelijk genoeg voor een ruime onvoldoende. Het is in ieder geval beter dan de genadeklap, toch?

Gefocuste Halloweenfilm met uiterst verouderde animatie, die het soms zelfs verwarrend maakt om sympathiek op te wekken voor bepaalde personages. Zo blijft het redelijk onduidelijk of mr. Moundsroud als een soort bondgenoot moet worden gezien, of juist als de schurk, omdat de animatie zijn gezichtsuitdrukkingen constant lijkt te veranderen. Wanneer het op de inhoud aankomt moet The Halloween Tree het vooral hebben van de creativiteit en minder van de invulling. De ideeën zijn namelijk origineel genoeg en zorgen voor een onvoorspelbare film, maar de voortgang die de kinderen meemaken is niet erg overtuigend en iets te vluchtig afgewerkt. Toch hangt er een fijn sfeertje en is The Halloween Tree voorbij voordat je het zelf doorhebt, de jongere filmkijkers zullen dit vast een spannende film vinden.

Deeltje 8 alweer.

Ondanks dat dit deel een status heeft gekregen voor de slechte kwaliteit waarover het beschikt vond ik het in ieder geval beter dan het zevende deel van de reeks. Uiteraard is het inhoudelijk een erg zwakke film waar logica en denkwerk blijkbaar vreemde woorden zijn, maar de funfactor is weer een stukje hoger komen te staan.

Myers is een stuk minder dreigend in vergelijking met zijn eerste films, maar wel is hij grootschaliger aanwezig in deze film. Zolang ze geen al te gekke dingen uithalen vind ik de vele moorden best aardig om te aanschouwen, en Resurrection includeert zeker genoeg hakpartijen. Wel veilige hakpartijen, maar uitgevoerd in een heerlijk gekozen setting.

Met dit soort omgevingen, een Tv-show, is het bijna gegarandeerd dat je je hersenen moet uitzetten, maar de idioterie van deze film bereikt echt een toppunt na een tijdje, dat het gewoon storend wordt. Het acteerwerk is daarnaast ook niet bepaald perfect en ik denk dat ik alle personages een week later weer helemaal vergeten ben. Niet bepaald een lekkere terugkomst voor een Halloweenfilm uit notabene het jaar 2002.

De moorden zijn allemaal best veilig te noemen en veel creativiteit komt niet in deze film kijken, wel wordt het tempo nog iets meer verhoogd in vergelijking met voorgaande delen. Na ongeveer 30 minuten waaronder een best verrassende openingssequentie gaan de registers open en wordt de crew in best aardig tempo afgemaakt. Niet bepaald in creatieve manieren, maar het bloed mag in ieder geval snel achter elkaar vloeien.

Verder slaat de film volkomen nergens op en kent abominabel acteerwerk. Het jammere is dat een film als deze nooit zijn vaarwater buiten durft te treden, en dan blijf je helaas over met een film waarin logica een concept uit het verleden is en vol zit met nogal vervelende oneliners. Als die iets toevoegen, dan is het een voorbeeld voor andere films om deze zinnetjes er maar gewoon uit te laten. Een matige, maar uiterst vermakelijke slasher.

Suf.

De Halloween-film voor 's nachts. Overdag lekker naar de delen 1 t/m 5 kijken en deel 6 gebruiken om dan weer in slaap te vallen. De film was blijkbaar later pas uitgekomen omdat deel 5 al mindere reacties kreeg, maar ook met de vertraging is het er niet beter op geworden.

De Halloween-reeks is met deel 6 iets moderner geworden. De bruutheid is flink opgeschroefd en Myers is fysiek nog sterker en nog meer een standaardmoordenaar dan in de voorgaande delen. Ik weet niet eens of ze nog dezelfde acteur gebruiken. Veel maakt het toch niet uit, Myers heeft in dit deel toch al z'n charme verloren.

Acteerwerk is best slecht. Harris wilde graag meedoen, maar haar afwezigheid is een minpunt. Haar vervanging kan ook niet op tegen haar acteerwerk. Gelukkig was Brandy eigenlijk al snel weer van het toneel verdwenen. Ook overige crewleden, waaronder een bekend gezicht (Rudd) doen het niet al te best. Pleasance was dan nog wel de beste.

Zoals ik al eerder aangaf is het allemaal wat harder en bruter. Zeker in de finale wil het nog weleens verrassen qua toon, maar het is niet opgewassen tegen de richting die deze film heeft gekozen. Waar deel 5 langzaam richting de bovennatuurlijke kant ging, gaat dit deel naar het dwaze. Dat hele sektegedoe had er eigenlijk uitgelaten mogen worden.

Het loopt allemaal maar door en wil nergens maar goed worden. Ik was serieus aan het twijfelen of dit deel deel 3 ging overtreffen qua niveau in slechtheid. Ik kan ze daarnaast moeilijk vergelijken omdat deel 6 een Halloween-film is die echt een modern pad opgaat.

Ik vond het een dwaas deel in de reeks. Geen spanning, weinig verrassingen en weinig memorabele stukken. Myers is niet bijzonder meer, en visueel is er nog minder Halloween aanwezig dan bij voorgaande delen. Wel een leuke finale met een aantal brute beelden, maar dan heb je het meeste ook weer gehad helaas.

HalloweeNight vormt zonder twijfel één van de betere films waar regisseur Mark Polonia mee is komen aanzetten, al zegt dat niet heel veel en valt ook dit geheel voor de gebruikelijke obstakels. Het acteerwerk is bedroevend, de visuele kant van het verhaal ontdaan van enige passie en/of inspanning en de ingezette ideeën zijn uitgekauwd. Todd Carpenter doet een gooi naar de slechtst gespeelde griezelrol aller tijden, een verschijning waar zelfs iemand als Polonia bij had moeten ingrijpen. Leuk is de overgave aan Halloweendecor en specifiek de finale, waarin een wezentje met stop-motion tot leven wordt gebracht. Dat zijn toch momenten en pluspunten die je zelden ziet in Polonia-films en vallen daardoor extra positief op.

Best charmant.

Maar uiteraard behoort Halloweentown niet tot de betere films. Binnen dit soort films speelt de nostalgie die je ervan meekrijgt. Ik heb deze film helaas moeten missen in mijn kindertijd, maar tijdens het kijken kreeg ik wel dit gevoel een beetje terug. Als ik 11 was geweest had ik dit ook zeker geweldig gevonden.

Concept waarin er een fantasiestad bestaat waar het elke dag Halloween is is natuurlijk perfect gevonden. Zou op de dag van vandaag waarschijnlijk ook een leuke reboot teweeg brengen. Ik denk dat ze een vijfde deel op de reeks in de planning hebben, maar als ik dit zo zie denk ik dat een gehele nieuwe film gewoon beter is. In ieder geval kent de film genoeg charmante momenten zoals de vliegende bus.

Leuk ingericht stadje ook. Kostuum van die burgemeester kon ik erg waarderen. Wel jammer dat de overige wezens redelijk saai zijn neergezet met wat reguliere maskertjes op. Het zijn die dingetjes die waarschijnlijk vanwege de budgettaire beperkingen zo zijn gedaan, maar je niettemin een beetje uit de sfeer halen die centraal staat.

Acteerwerk is aardig vanuit de kinderen. Reynolds doet het ook erg naar behoren. Het jammere aan de film is dat het net wat te kinderachtig wordt neergezet. Alle riskante keuzes worden hier uit de weg gegaan en daarom krijg je helaas wel een erg voorspelbare film voor de kiezen. De finale is ook snel voorbij, waardoor je toch met een wat koud gevoel de film uitloopt.

Niettemin heb ik me prettig geamuseerd met de film en kon de decoraties met bijbehorende sfeerzettingen best waarderen. Het is alleen allemaal zo gehaast en relatief rommelig, waardoor de echte magie die onder de film verborgen zit niet naar buiten komt. Genoeg leuke ideeën en een fris verloop zorgen ervoor dat de film moeiteloos wegkijkt, maar het inhoudelijke niveau valt tegen.

Kleine vooruitgang.

Het is ook niet moeilijk om het niveau wat op te krikken na de vorige film, die eigenlijk de reeks een beetje had laten afsterven door vooral in de herhaling te vallen. Klaarblijkelijk was Disney ook niet tevreden, want voor dit derde deel mocht een andere regisseur het weer proberen. Dit keer de beurt aan Dippé dus.

Ondanks dat het nog steeds een simpele en rommelige film blijft kon ik hier de poging om op z'n minst een andere richting op te gaan best waarderen. Wel jammer dat die richting daarmee vrijwel niets meer laat zien van de Halloween-stad, maar een spookhuis vlak voor de school bouwen vond ik een aardig alternatief. Levert ook genoeg oplevende scenes op.

Verder voelt het toch aan dat de film een groot gebrek aan motivatie had. Ietwat simpele decoraties en lelijke kostuums vullen het geheel op. Qua effecten is het dan weer iets groter, maar de magie die het eerste deel nog ergens had is niet bepaald terug gekomen. Dit heeft er vooral mee te maken dat het nu echt aanvoelt als een doordeweekse Disney-aflevering en niet meer als een film die nostalgie uitstraalt.

Soms wel schattig maar in zijn geheel een nogal vluchtig in elkaar gedraaid dingetje die net wat te weinig uit het spookhuis haalt. Werkt er de hele film lang naartoe, maar als het dan indruk in de sfeerzetting kan maken kiest het er voor om gewoon naar de finale te springen. Gelukkig is die finale best leuk en pakt net wat grootser uit dan voorgaande delen. Dat was wel weer fijn.

Het is jammer dat deze reeks niet echt boven een rommelig en haastig geheel uitkomt. Eerste deel is duidelijk het beste deel, want nu is het vooral een Tv-achtig dingetje geworden die de magie en creativiteit mist. Het lijkt me niet moeilijk om over het eerste deel heen te gaan, maar toch lijkt Disney niet geïnteresseerd te zijn ondanks aardig bronmateriaal. Beter dan het vorige deel, maar niettemin matig.

Mak tweede deel.

Toch wel jammer dat een vervolgdeel weleens zo duidelijk maakt dat de regisseur is veranderd. Lambert, niet eens een heel onervaren regisseuse, mocht het stokje van Dunham overnemen maar doet zijn film niet bepaald eer aan dit in tweede deel die een titel draagt met een personage dat niet eens in de film voorkomt.

Het eerste deel had al in het nadeel dat het allemaal wat gehaast en rommelig was, maar deze film zet diezelfde lijn gewoon vrolijk verder. Het is allemaal nogal rommelig en veilig gebracht. Waar het vorige deel nog kon profiteren van een origineel concept is dit eerder een herhaling van wat al eerder gedaan is met nieuwe schurken, bijpersonages en wat oudere personages uit het eerste deel.

Het acteerwerk is er voor de meeste niet op vooruitgegaan. Reynolds blijft een goede rol spelen maar het acteerniveau van de kinderen is sterk achteruitgegaan. Visueel nog wat aardige toevoegingen maar de onderliggende magie van het eerste deel is nergens meer te bekennen. Vooral omdat het toch wat minder inspeelt op de Halloween-wereld en dat is een gemis.

Verhaaltje zelf is ergens nog wel leuk bedacht maar net als het eerste deel nogal rommelig opgelost. Erg gehaaste vertelling en een herhaling van zetten. Voor een film die best leuk had kunnen zijn als er wat meer moeite naartoe is gegaan was valt dit tweede deel erg tegen. Niet bepaald motiverend om dan ook nog het derde en vierde deel op te zoeken.

Nee, deze film is eerder een herhaling van zetten maar alles wat fout ging in het eerste deel wordt hier doorgezet op precies dezelfde manier. De magie is niet langer meer voelbaar en de nieuwe personages maken geen enkele indruk. Het is een nogal sfeerloze film geworden die juist had moeten profiteren van zijn concept en bijbehorende details, maar niet doet.

Charmante kinderfilm met opvallend goed acteerwerk en een leuk concept, ook al had het regisseursduo bestaande uit Jasper ten Hoor en Ivan Hidayat zichzelf gerust wat verder mogen uitdagen op het visuele vlak. Zo wordt het themapark (Toverland) niet ten volste benut en blijft de creativiteit in termen van dreiging nogal eentonig, maar in de basis voelt HalloWiebe doeltreffend goedbedoeld aan. Het duurt allemaal niet te lang, heeft het hart op de goede plaats en kent een gezond tempo. Het jammerlijke is dat het personage van Duncan Meijering naar het einde toe niet zoveel geleerd lijkt te hebben van zijn eigen falen en vooral moet steunen op externe factoren, daar zit na de slotminuut eigenlijk geen verandering in. Dat ligt overigens niet aan hem zelf, want hij doet het zonder twijfel erg lollig.

Verwarrende Britse horrorfilm waarin het uiteindelijke concept vooral verwatert raakt onder oninteressante zijverhalen en sfeerloze concepten. Het mag in ieder geval duidelijk zijn waarom Hallows Eve na bijna 10 jaar op MovieMeter te hebben gestaan maar één enkele stem (van mij) heeft weten te bemachtigen. Regisseur Brad Watson brengt een weinig boeiend schouwspel met een gebrek aan spanning en kan enkel op wat aparte beelden bouwen om het verhaal vooruit te sturen. De inleiding blijkt uiteindelijk sterker in elkaar te zitten dan het opvolgende verloop en dat is binnen dit soort kleine projecten natuurlijk nooit voordelig.

Mwa.

Hamburger Hill voelt eerder aan als een soort actiefilm. Het heeft niet veel meer diepgang dan de gemiddelde Stallone-film. Wel heeft het meer opbouw, en een Vietnamachtergrond. Dat geeft de film zeker in de eerste helft de ruimte om wat mooie setpieces op te bouwen om vervolgens lekker van start te gaan met het verhaal zelf.

Opvallend aan de film is dat er wel degelijk sprake is van goed acteerwerk. Waar ik wat meer moeite mee had was dat sommige personages volledig van karakter lijken te veranderen. Je zou denken dat leidinggevende soldaten het hoofd iets harder houden, maar al erg vroeg in het begin van de film lijkt iedereen al te veranderen qua houding en emotie. Misschien is dat echt zo gegaan, maar zo kwam het niet op me over.

Verder hangt er een goede sfeer en worden er wat interessante dialogen gevoerd. De personages zelf krijg je alleen nooit erg goed te leren kennen. Misschien dat je na de afloop van de film kan opnoemen wat ze leuk vinden om te doen, maar eenmaal de tweede, bombastische helft van start gaat verdwijnen ze allemaal zo'n beetje in de modder.

De oorlog kent wat interessante aspecten. Of het ook accuraat is weet ik niet. Wel voelde het allemaal iets te lomp aan, met schotwonden die er niet bepaald realistisch uit lijken te zien. Het klinkt als vreemde kritiek, maar ik kreeg daardoor wel het gevoel dat de film eerder bedoelt was als actiefilm in plaats van een anti-oorlogsfilm.

Nadat de kijker langzamerhand door begint te krijgen dat de tweede helft vooral lang uitgesponnen is zonder dat er veel nieuws in gebeurt, houdt het snel op. Ik heb respect voor de situatie waar het op is gebaseerd, maar ik krijg met deze film niet het gevoel dat ik dit beter heb leren kennen. Dat neemt niet weg dat het acteerwerk sterk is, de setpieces knap zijn en er op cinematografisch vlak wat mooie plaatjes worden geschoten.

Regisseurs Mitchell Altieri en Phil Flores, oftewel The Butcher Brothers, komen op de proppen met een bijzonder ingerichte film. Ik ben persoonlijk geen liefhebber van de uiteindelijke insteek, waardoor de mysterieuze en ruime opbouw juist extra geliefd is. Het jammerlijke is dat het visuele aspect zo pover van de grond komt, met een erg ongeïnteresseerde indruk qua cinematografie. Dat er budgettaire beperkingen waren, valt nog mee te leven, maar dat rechtvaardigt de dermate kale inrichting amper. Het acteerwerk is bovendien weinig imponerend, waardoor een hoop drama-aspecten stilvallen. Aangezien Altieri en Flores ervoor kiezen om de film te voorzien van een opvallende dosis aan sentiment, raakt een aanzienlijk deel al snel zijn effectiviteit kwijt. Niettemin zijn de horrorscènes best bruut en de plotwending wordt subtiel uit de doeken gedaan, waardoor The Hamiltons nog wel een enigszins positieve indruk kan achterlaten naarmate het einde verstrijkt.

Ik wist van tevoren eigenlijk helemaal niet dat er "officieel" nog twee andere delen aan de film vastzitten, maar die lijken me wel redelijk los te staan van dit deel. In ieder geval stond deze Duitse komedie vooral op het vizier omdat het highschoolhap was. Ik had het plot niet gelezen, maar als ik had geweten dat het een pratende penis/vagina betrof, dan had ik er nog eens goed over nagedacht of ik het wel of niet wilde zien. De cast doet het best enthousiast voor het bezopen gegeven waarin ze zich bevinden, maar de creatieve invulling van regisseur Henman is compleet miniem. Hammerharte Jungs springt van clichématige beslissing naar pijnlijk ver doorgedreven humor en vervolgens in een circulaire loop heen en weer. Ik stond er een beetje van te kijken dat de cast zich nog zo op z'n gemak leek te voelen. In ieder geval vond ik het met 102 minuten te lang duren, de humor bijzonder futloos en het verloop te voorspelbaar om er maar een beetje van te kunnen genieten.

Verwarrende film over een recente terroristische aanslag, die niet eens heel ver van huis gebeurde voor een hoop Nederlanders. Regisseur Uwe Boll lijkt tegen het einde aan op te willen roepen om dit soort daden tegen te gaan, maar maakt niettemin een film die volledig vanuit het perspectief van de antagonist is gefilmd. Steffen Mennekes doet het daarbinnen best goed, maar na 45 minuten aan racistisch gekwek ben je zijn figuurtje als kijker eigenlijk wel zat. Daarna volgen een aantal bijzonder realistisch in beeld gebrachte geweldsdelicten, waarop Boll afsluit met een soort documentaire. In allerlei opzichten sluit het amper op elkaar aan en kijkt daarom niet altijd even interessant weg, maar voor de schaarse indrukwekkende scenes ken ik bonuspunten toe. Hopelijk herpakt Boll zich in de toekomst, aangezien hij ondertussen weer aan het regisseren is en zeker over de kwaliteiten beschikt.

Best leuk.

Maar Berg weet er net als bij Battleship een soort TV show achtige film van te maken. Verkeerde muziek waarbij je de film gewoon minder serieus gaat nemen, en deze film hoor je niet eens zo serieus te nemen. Gelukkig duurt hij kort.

Smith speelt vooral in het eerste deel goed als de alcoholistische John Hancock, waarbij hij een goed karakter neerzet dat je soms goed mee weet te nemen. De effecten waren erg bombastisch maar niet bepaald slecht.

Soms wel heel vergezocht, maar een fijne film. Leuke wegkijker, met name door de korte speelduur en vlotte vertelstijl. Best een lollig superheldenfilmpje dat een keer iets anders is dan de Marvel / DC filmpjes.

De trage en onheilspellende aanloop is aanzienlijk interessanter dan het ontluikende griezelconcept, ondanks de nadrukkelijk originele benadering vanuit regisseuse Thea Hvistendahl. Helaas trapt ook zij in de bekende horrorvalkuil waarin originaliteit vooral tot uiting komt via een extra traag tempo en een grote dosis dramatiek. Het acteerwerk is capabel genoeg om dat goed te begeleiden, maar het zeer trage camerawerk toont niet genoeg (heel weinig zelfs, soms kijk je namelijk minutenlang naar een smerig gebouw in een buitenwijk) om dat visueel gepast te ondersteunen. De muziekkeuze is verder soms beklemmend, maar raakt na 30 minuten uitgewerkt. In de opvolgende 60 minuten slentert de film heel langzaam voorwaarts zonder noemenswaardige hoogtepunten en langs veel personages die kampen met allerlei oninteressante randzaken. Het pletten van dat konijntje is luguber genoeg om de kijkers uit hun dutjes te wekken die ze ongetwijfeld gaan doen na het zien van de voorgaande minuten.

Oninteressant opgezette film waarin een hele hoop gebeurt, maar daar krijg je als kijker niet al te veel van mee. Regisseur Daniel Simpson kiest er namelijk voor vrijwel alle actie achter dikke bomen neer te planten, pas diep in de slotfase ben je getuige van een aantal fraai in beeld gebrachte effecten. Het acteerwerk is niet van het niveau om over naar huis te schrijven en de personages zitten elkaar vooral in de weg, waardoor het moeilijk is om hier actief een band mee op te bouwen. Na een lange inleiding vol met bewegende lichtjes en een hoop herrie gaan de makers over in een cryptische afsluiting, maar deze komt toch echt te laat. Hangar 10 is daarmee een matige bedoeling waar weinig uit te halen valt.

Redelijk triest.

Net als mijn bovenbuurman heb ik deze reeks in de verkeerde volgorde gezien. Alleen heb ik eerst deel 3 gezien en toen pas 1 & 2. Deel 1 vond ik toch wel redelijk verfrissend aangezien deel 3 eigenlijk niet perse over een Hangover ging.

Maar dit deel doet deel 1 eigenlijk gewoon over. Het voegt weinig toe aan de reeks. Alles wat er eigenlijk veranderd is dat er soms "again" achter de dialogen geplakt is. Ik vind het vooral een lui vervolg. Het hele mystery-plezier is er bij deze eigenlijk dan ook af.

Phillips kan een degelijk regisseur zijn. Maar hier bewijst hij wederom helemaal geen perfect regisseur te zijn. Vooral omdat ik bij deze film maar 1 keer een kleine glimlach heb losgelaten. En dat was gek genoeg bij de "That's a Louis Vuitton". Gek genoeg krijgt Galifianakis me daar altijd wel te pakken. Deed hij regelmatig in deel 1 ook.

Qua komedie is er dan ook weinig te beleven. In het eerste deel herinner ik me nog dat ik weinig onder de indruk was van Cooper, Helms en Jeong. Hier gaat dat nog een stapje verder naar beneden. Cooper voegt weinig toe qua komedie. Helms is ronduit onuitstaanbaar en Jeong is al helemaal onuitstaanbaar. Zijn humor blijft mijn ding niet. Ook niet in deel 1 of 3.

Galifianakis kan de film qua komedie ook niet redden. Krijg ook het gevoel dat de film heel erg op hem leunt qua komedie. Maar ook Galifianakis slaat weinig raak. Nu is hij vooral die irritante Alan, en niet bepaald meer de grappige Alan in mijn opinie.

Visueel ook redelijk brak. Een aantal aardige scenes maar in het algemeen schiet het camerawerk te kort en visueel is het allemaal redelijk veilig. Alleen Bangkok was bij vlagen nog mooi gebracht en de meditatie van Alan was dankzij wat experimentatie nog redelijk.

Vond het maar een dom vervolg. Eigenlijk gewoon niet gelachen. Deel 1 vond ik destijds al niet hilarisch, maar aangezien hier ook de mystery niet meer onvoorspelbaar is, blijft er weinig van zo'n Hangover over.

Matig.

Voorgaande delen moet ik nog eens bekijken, maar het lijkt er gewoon op dat ze het nog een keer doen. Althans, niet echt, want deze film kiest ondanks zijn titel voor een meer road achtige film en laat het dronken-wakker-worden achterwege.

Niet echt grappig helaas, Cooper heeft geen goede komische uitstraling en hoort eigenlijk niet echt dit soort rollen te spelen, Galifianakis is al wat leuker, maar hij speelt dan ook echt zijn karakter goed. De film kent na het eerste half uur haast geen leuke delen meer en is soms zelfs saai.

Suffe film, die waarschijnlijk helemaal niks toevoegt in zijn reeks. Hiermee zijn mijn verwachtingen van deel 1 & 2 gelijk omlaag gekelderd. Vond dit niet echt een komische bedoeling, van iets dat puur een komedie hoort te zijn.

Ok.

Heb ooit een keer deel 3 bekeken toen een groep vrienden heb op had gezet, maar nooit echt 1 of 2 gekeken. 2 heb ik ook niet opgenomen, mis ooit eens bekijken. Tot nu toe vond ik 3 slecht, maar dit is gelukkig een stukje beter te pruimen.

Maar het eerste deel vond ik wel een stuk leuker dan het tweede deel. Galifianakis heeft een gek grappige charme waarmee ik regelmatig heb moeten lachen om zijn rare streken. Cooper vond ik niet erg grappig en leek hier wat verdwaald in rond te lopen. Helms komt af en toe leuk uit de hoek, maar toch is het Galifianakis die de film maakt.

Super flauw en super Amerikaans, maar het blijft leuk om te volgen aangezien het allemaal best vernieuwend aanvoelt. Moeilijk is het nergens, maar het mystery gevoel blijft wel een beetje aanvoelen soms. Maarja.

Tweede deel werd wat mij betreft te overdreven, met die rare Jeong werd het me allemaal iets te flauw en overdreven. Eerste deel trok al aan de grens, maar dat gaat er wel een beetje overheen. Komedie vond ik daar ook niet meer leuk.

Punten omdat ik regelmatig heb moeten lachen om het eerste stuk, en niet glimlachen, maar ook echt kunnen lachen. Galifianakis deed het hem gewoon op een gekke manier, maarja. Vind de score wel absurd hoog voor een komedie zoals dit, maar dat ligt waarschijnlijk aan mij als persoon.

Voldoende voor het idee en Galifianakis.

Aardig.

Ondanks dat Hanna niet mijn eerste Wright-film is voelt het wel aan als een film waarin hij als regisseur echt te herkennen is. Zijn oudere films lijken wat meer de creativiteit op te zoeken, en daar is deze film niet anders in. Hanna mag dan geen favoriet van me worden, maar geeft me wel inspiratie om zijn andere films eens te bezoeken.

Deze film profiteert van zijn visuele look die al vroeg in de film uit de doeken wordt gedaan. Het voelt wel degelijk aan als een avontuur, aangezien de film in sneltreinvaart door zijn setpieces loopt. Begint in de sneeuw maar bezoekt allerlei verschillende locaties en cuilturen, waardoor het lekker snel aanvoelt. Het mag ook duidelijk zijn dat Wright met deze film een andere kant op wil, en vermengt allerlei stijlen met elkaar.

Probleem is dat die stijlen niet altijd goed samen gaan. Zo vond ik de actiemomenten met elektronische deuntjes erdoorheen gemonteerd niet zo geslaagd. Camerawerk zweeft aardig mee met de film verder, en fijn ook dat sommige scenes waarin wordt gevochten niet geknipt worden. Geeft toch wel een aardig authentiek sfeertje. Jammer dat de actiemomenten met Ronan dan weer tegenvallen, juist omdat daar dan weer twee keer zoveel in wordt geknipt.

Acteerwerk is best aardig maar de andere personages vervagen wat naast die van Ronan, die duidelijk de meeste aandacht opeist. Ondanks beste pogingen van Wright om de rest van de personages iets eigenzinnigs mee te geven vond ik het jammer dat het wat kort door de bocht aanvoelt. Personages worden niet helemaal naar behoren geïntroduceerd, waardoor er geen enkele echt blijf kleven. Toch wel zonde want het acteerwerk was best.

Wat Hanna mist zijn die echte speciale momenten, al is het maar iets kleins. Het verhaal is onvoorspelbaar genoeg om niet te vervelen, maar het voelt allemaal ondanks de avontuurlijke aanpak wel veilig aan. Geen echt uitdagende momenten en een film die ondanks zijn speelduur van 111 minuten te kort aanvoelt. Alsof er meer te vertellen was. Film kijkt aardig weg maar het gevoel dat er iets ontbreekt blijft nagenoeg altijd hangen en daardoor kan Hanna niet leunen op een flow. Aardig voor wat het is, maar geen film die kleeft en dat is jammer.

Uitglijdertje.

Red Dragon en Silence of the Lambs gezien, waar deze film echt niet tegenop kan, en zelfs ver uit de buurt van Silence of the Lambs blijft. Scott is best een veelbelovend regisseur, met meerdere klassiekers op zijn naam, maar kan dit deel niet redden.

Maar de film is niet slecht. Hopkins is weer leuk als Lecter en pakt je soms ook echt, althans hij soms een beetje verkeerde scenes krijgt. Ook Oldman weet je naar het scherm toe te trekken als Mason Verger, een interessant personage.

Het einde is erg intens en pakkend gefilmd, maar het midden en begin stuk (Italiaanse stuk daarbij) zijn veel minder interessant. Moore was een miscast en duwt het personage Sterling de afgrond in. Jammer dat Foster de rol had geweigerd want ze wist ook een soort charme met haar rol te creëren en Moore kan alleen maar stom kijken bij haar rol.

Minder geslaagd dan de andere delen, H. Rising zal de volgende worden.

Toch niet zo goed.

Maar dat is niet de schuld van Ulliel. Hij zet toch wel een hele leuke jonge Hannibal neer. Nee, natuurlijk overtreft hij Hopkins niet, en dan verwachtte ik ook niet van hem. Hij weet het karakter het maximale in te blazen, en heeft daar ook wel wat overtuiging bij.

De film begint een beetje vreemd, en het hele eerste deel is eigenlijk niet helemaal iets wat je nu precies van een Hannibal film kan verwachtten. De oorlogsscenes voelen niet Hannibal aan, al is daar nog wel overheen te kijken. Wanneer Hannibal ook nog kennis maakt met de Aziatische cultuur stond ik al helemaal ervan te kijken wie het verhaal bedacht heeft.

In het midden, waar Hannibal achter de oorlogsmisdadigers aangaat als wraak begint film weer op te leven en kwam ik langzaam uit mijn verbijsteren. Hierbij zitten er goede en gore momenten in die toch wel best pijnlijk zijn en daarmee dus ook weer wat meer Hannibal film aanvoelen. De film is redelijk boeiend, maar af en toe stond ik wel even op de tijd te letten.

Daarna, richting de slotfase, stort de film weer langzaam in. Het begint weer aan te voelen als een "normale" film waarbij de goedzak (al is dat hier niet helemaal zo) die zijn liefje moet gaan redden. Dat hoort gewoon niet in dit soort films, slechte keuze weer. Uiteindelijke resultaat was dus niet echt top. Al is het acteerwerk goed, de sfeer lekker grauw, een leuke Ulliel en gore momenten zijn prima. Die zorgen er wel voor dat de film niet helemaal instort.

Na het zien ook gelijk het cijfer van Scott's versie naar beneden halen, want die vond ik nog matiger.

Pulpregisseur Anthony C. Ferrante komt aanzetten met een moderne herbewerking van het bekende sprookje, want deze film speelt zich min of meer in het hedendaagse tijdperk af. Er wordt verder ook niet veel ondernomen om iets van de oude charmes over te nemen, want de fantasierijkere decors ogen eerder goedkoop en Dee Wallace jaagt weinig angst aan als boze heks. Het is dat de makers durven uit te halen met praktisch geweld en deze onzin niet langer laten duren dan nodig is, waardoor het uiteindelijk nog wel uit te zitten valt.

Suf.

Het is vooral de titel die de wonderen weet te verrichten voor deze film. Anderzijds had ik deze film hoogstwaarschijnlijk nooit opgezet. Uiteindelijk blijkt het ook een nogal goedkoop project te zijn waarbij de regisseur op wonderbaarlijke wijze een aantal acteurs die daadwerkelijk kassa hebben heeft weten te strikken.

Al tamelijk vroeg in de film is de atmosfeer voelbaar. We krijgen een nogal kale film voorgeschoteld waarin er af en toe wat kleins gebeurt. Tegen de tijd dat de film rondom het middenstuk zit, krijgt de kijker echter alweer de indruk dat de film meer op fantasy wilde bouwen dan horror, een keuze die alleen nogal armoedig uitpakt spijtig genoeg. Vooral omdat de middelen er niet voor zijn.

Boyle kruipt in de rol van de boze heks. Het is een naam waar ik alleen nog niet eerder van had gehoord, ondanks dat deze vrouw bij medegebruikers wel bekend voorkwam. Misschien dat ik haar een aantal keer in vergeetbare rollen heb gezien, verder doet het me niets. In ieder geval doet ze het niet best, en ook de overige crewleden lijken maar weinig zin te hebben in het verloop van de film.

Alle begrip ook daarvoor, want buiten wat opvallend grafische momenten van bloedvergieten ziet de film er behoorlijk inspiratieloos en saai uit. Slecht acteerwerk gecombineerd met een soort stonergedoe van het beroemde sprookje. Alle locaties zien er onvoldoende versiert uit en de film zelf ziet er vooral donker uit. Zodra er dan eindelijk een filtertje uit de kast wordt getrokken, is het toch altijd weer eentje die alles zo donker mogelijk in beeld brengt.

Het is eigenlijk een nogal saai gebeuren met een aantal korte lichtpuntjes. Het is eerder een film die makkelijk wil scoren met de titel, ik denk dat ze anders nergens een publiek van kunnen trekken. Veel heeft het alleen niet te maken met een sprookje buiten dat er een heks en twee mensen die Hansel & Gretel heten voorbij komen wandelen. Het is uiteindelijk namelijk een erg vergezochte bewerking, maar eentje die nergens kan aanslaan.

Wirkola met groot geld.

Als regisseur heb ik hem altijd wat beter gevonden in iets kleinere films die een wat praktischere werkwijze gebruiken. Daar kan hij qua droogheid altijd goed mee scoren. Hansel & Gretel: Witch Hunters is een wat grotere productie. Echter nog steeds, zoals elke andere Wirkola-film, voor het entertainment gemaakt, maar kwalitatief minder.

Vooral de geanimeerde technieken hebben de tijd niet echt bijgehouden. Er zitten meerdere actiescenes tussen waarbij heksen bijvoorbeeld over bezemstelen vliegen waarbij ik toch even "Oei" zei. Er zitten ook qua kleurgebruik best wat lelijk gefilmde stukken tussen. Zeker de bossen worden wat verwaarloosd. Vreemd is dat wel, want het dorp zelf loopt over van sfeer.

Verder weet Wirkola wel waar hij mee bezig is, en dat is vermaak. Veel actie, soms lekker bloederig en de wapens van het jagersduo weten regelmatig positief op te vallen. Fijn dat deze film zich op dat gebied niet echt inhoudt, al is het al snel duidelijk dat de rode lijn tussen het opjagen van heksen wat meer voorrang krijgt. Toch zijn de scenes waarin de heksen zelf worden aangepakt stukken leuker.

Jammer dat Wirkola het visuele aspect niet helemaal goed weet te krijgen, want verder is dit een aardige en vooral lekker lompe portie qua vermaak. Bijzonder is het niet, enerverend verre van, maar leuk om dit soort films ook eens te mogen aanschouwen. Denk dat ze vooral de titel in combinatie met een budget van 50 miljoen handig gekozen hebben.

Een vervolg van betere kwaliteit, al heeft dat vooral met het feit te maken dat regisseur Ben Demaree niet bepaald aan hoge verwachtingen hoefde te voldoen. Waar het eerste deel een herbewerking vormde van het sprookje, doet deze film vooral zijn eigen ding met dezelfde personages. Energieker, absurder en een heel stuk dwazer, maar het pakt eigenlijk wel entertainend uit. Onderhoudend is het echter niet, want de film oogt nog altijd goedkoop en kaal ingevuld. Spannend of sfeervol wordt het ook nergens en de inhoud neemt zichzelf voor zo'n onzinnig gebeuren veel te serieus, maar de minuten tikken toch beduidend sneller voorbij.