Opinions

Het wordt misschien eens tijd dat regisseur en acteur Kenneth Branagh zijn biezen pakt wanneer het aankomt op Agatha Christie-verfilmingen. Dit is nu al de zoveelste film die niet veel verder komt dan degelijkheid, maar stiekem had ik net wat hogere verwachtingen vanwege de horrorinvloeden. Opnieuw schraapt Branagh er weer een behoorlijk noemenswaardige crew bij om het geheel aan elkaar te acteren. Het tijdperk zorgt ervoor dat de rollen nogal ouderwets en theatraal overkomen, maar dat hoort er een beetje bij. Jammerlijk is wel de ontknoping en invulling van het mysterieaspect van de film. Ik moet toch even gezegd hebben dat er stukken in de film zitten die je als kijker domweg niet had kunnen weten, dat medegebruiker mjk87 ook treffend belicht. Dat gedoe met het terugzetten van de klok bijvoorbeeld of de vergiftigde honing. Het zijn dingen die amper gehint worden en je vrijwel alleen kan raden via domme gokjes. Dat Branagh blijkbaar een gave heeft om precies het personage van de overleden Alicia Drake meermaals te zien of horen via zijn honinghallucinaties vond ik ook maar merkwaardig. Klaarblijkelijk deelt hij daarmee meteen exact dezelfde hallucinaties als Leopold. Tja, volgens mij kan dat op wetenschappelijk vlak niet eens. Ik vind het in ieder geval een uiterst goedkope manier om de kijker op het verkeerde been te zetten, maar daarnaast blijven ook nogal wat stukken onverklaard zoals de vallende kroonluchters, de spattende lampen en/of de zogenaamde stemvervormingen van de medium. Het acteerwerk, met een sterke uitzondering van een hopeloos slecht acterende Michelle Yeoh, is gelukkig wat beter. Daarnaast slaagt de regie erin om regelmatig een onheilspellende sfeer op te roepen met dank aan de authentieke locatie. Het toevoegen van een dosis horrorspanning is wat een reeks als deze nodig heeft, jammer dat Branagh het verhaal zelf maar niet goed geregisseerd krijgt. Het ruikt overigens naar arrogantie en misplaatste zelfverheerlijking als je nu drie films binnen hetzelfde universum maakt waarin je jezelf de hoofdrol geeft. Tijd voor nieuwe ideeën.

Niet zo sterk.

Een titel als The Haunting of Pendle Hill schept natuurlijk niet meteen de hoogste verwachtingen. Vervolgens zag ik iets op de poster staan dat ik al helemaal merkwaardig vond, namelijk de classificatie. Dat heb ik nog nooit eerder op een poster zien staan, tenminste niet met zo'n opvallend icoontje. Vond dat wel bijzonder.

Maar goed, de film zelf dus. Het is een film die uiteindelijk beter uitpakte dan ik had verwacht. Het is alleen wel misleidend, want als je verwachtingen had voor een snelle spookhuisfilm met lomp acteerwerk en matige effecten zit je er toch aardig naast. De film pakte namelijk een stuk trager en scherper uit dan ik vooraf had gedacht. En het weet ergens nog wel te werken.

De soms mooie aandacht naar lichtinval en cinematografie zorgt ervoor dat de film nergens lui aanvoelt. Het acteerwerk is niettemin best matig, vooral omdat de namen er niet in slagen om van de personages intrigerende figuurtjes te maken. Bovendien worden vooral de bedreigingen wel heel simpel opgelost, zoals dat meisje dat enkel een maskertje opdraagt. Toch niet de dingen die kijkers mee gaan krijgen denk ik zo.

Wat me echter vooral tegenviel was het schommelende, ellendig langzame tempo. In het kader van het visuele aspect weet het nog wel te werken, maar het verhaal zelf wordt er nooit maar een beetje interessant mee. Het is dat de finale een erg knappe soundtrack kent en de kijker wel mee weet te trekken, want als het op het middenstuk aankomt, zit de film toch echt wel op een 1,5*. Enkele sterke pluspunten, maar inhoudelijk is het allemaal eerder een minpunt.

Matig.

Het valt wel te verwachten dat films die deze titels dragen nu niet bepaald de beste kwaliteit zullen bevatten. Toch moet ik zeggen dat deze film me in alle eerlijkheid nog wel meeviel. Niet omdat het allemaal zo geweldig spannend is, maar wel omdat het er best slim allerlei verwijzingen inschrijft naar de echte zaak.

Daarvoor moet je wel wat kennis hebben dus, anders kan ik me voorstellen dat je hier totaal niet van kan genieten. Bijzonderder vond ik echter dat Duff de hoofdrol speelt. Sommige actrices vertrekken van Disney naar de top, maar je kan ook bij Disney beginnen en vervolgens als een fictieve Sharon Tate eindigen in een goedkope horrorproductie. Het komt ook niet over alsof ze er veel zin in heeft en ergens is dat te begrijpen.

Het einde is opvallend sterk en tussendoor krijgen we wat onheilspellende momenten te zien. Jammer is wel dat het allemaal maar moeizaam loopt en een compleet gebrek aan spanning kent. Het nare van de film is ook vooral dat het zelf niet echt voor een uitgangspunt kan kiezen. Het probeert diverse richtingen op te gaan met horror, maar geen van allen wordt echt definitief gekozen.

Voor geïnteresseerden kan het nog wel aardig zijn, ondanks dat het natuurlijk wel profiteren is van een wereldberoemde zaak. Voor een keertje kan het er wel mee door, het schrijfwerk is niet eens zo heel dramatisch te noemen, maar de film zelf loopt gewoon niet. Te weinig spanning, hoogtepunten en goed acteerwerk. Zo slecht als de algemene geluiden beweren dat het is, vond ik het echter niet.

Brolwerk van de bovenste plank, dat vervolgens door regisseur Gary Shore nodeloos lang wordt uitgesponnen. Hij slaagt er op wonderbaarlijke wijze in het geheel te rekken tot wel 125 minuten, waardoor Haunting of the Queen Mary geregeld vermoeiend is om uit te zitten. Er worden overigens een aantal tijdlijnen gehusseld, die allemaal zo verschillend qua toonzetting zijn dat ze elkaar maar moeilijk aanvullen. Het acteerwerk van de jonge Angus Wright is aardig, de overige leden spelen op de automatische piloot en slagen er geen moment in hun figuren iets onderscheidends mee te geven. De tweede helft bereikt onvoorstelbaar saaie momenten en is werkelijk waar niet doorheen te komen. Enkel de verzorgde filtertjes leveren wat bonuspunten op, maar dan moet je al door een redelijk gulle lens kijken.

Niet eens heel rampzalig.

Het is uiteraard geen film die verwachtingen doet scheppen als je een blik op de poster werpt of de titel, maar op wonderbaarlijke wijze is de inhoud van deze film niet compleet brak. Het is op 'n beurt ook niet bepaald een beste film, maar op z'n minst was het niet de 0.5 die ik vooraf had verwacht.

Deze film bouwt zichzelf op een legende die al lang bestaat, alleen wordt er een redelijk eigen dingetje mee gedaan. Tegenwoordig wordt er overal wel een horrorfilm over gemaakt dus dat een iconische toren van London ook eens aan de beurt zou komen had ik zeker ook verwacht. De uitwerking is een combinatie tussen behoorlijk ouderwets en toch wel energiek.

Vooral de audio maakt een erg bombastische indruk. Luide stemmen, veel geschreeuw en af en toe een camera die op merkwaardige wijze door de locaties zweeft. Daartegenover staat een film die voordeel kan persen uit de setting, maar vervolgens de decoraties niet op orde heeft. Evenals het effectenteam, want alle mogelijkheden om qua grafisch geweld uit te pakken klappen hard tegen de muur aan.

Het acteerwerk is matig en de bedreigingen redelijk idioot, maar toch kent de film wel wat punten die het een kleine kijkbeurt echt wel waard maken. Je zou het alleen even moeten zien om het te geloven. Het resultaat kent ergens absoluut potentie, maar de voortdurend wat kale indruk in combinatie met een nogal verwarrend verhaal maken het ook een vreemde film. Goed genoeg voor een 2,0*, niet goed genoeg voor een hoger cijfer.

Ok.

Toch niet heel slecht geworden uiteindelijk. Ik ben niet zo van de oude filmpjes, maar af en toe zit er toch best een behoorlijke meevaller in het genre. Deze The Haunting was daarmee dus ook een best positieve uitblinker in het genre.

Het verhaal lag me wel, maar helaas is het theatrale acteerwerk er met Eleanor bij ook weer terug. Gelukkig wordt ze hiervoor regelmatig op haar plaats gezet wat ik wel kon waarderen. Uiteindelijk is er weinig te beleven met horror, helaas, met weinig "spoken".

Het huis zorgt wel voor wat sfeer, maar echt spannend is het nergens en nergens heel beklemmend. De stukken met het harde gebons zijn wat leuker en sfeervoller, en de laatste scene op de half kapotte trap zijn wel lekker gedaan.

Ik heb me wel vermaakt hiermee, duurde niet echt te lang en is zeker een van de betere at de oudere filmpjes betreft.

De Bont op horror.

Leuk om te zien hoe een cameraman uiteindelijk besloot om over te springen naar het regisseren van films. Als je dan met je eerste film meteen beethebt, dan kunnen de volgende films natuurlijk niet uitblijven. Als je dan ook nog eens een gespecialiseerd cameraman bent, dan moet er toch wel iets moois uitkomen.

Dit keer waagt De Bont zijn kansen op het horrorvlak, een uitdagend genre. Wat alleen wat ongelukkig is, is dat The Haunting niet meteen horror te noemen is. Vooral omdat het mysterieuze of zelfs ronduit fantasierijke karakter de bijna niet-bestaande spanning snel overschreeuwen. Dat je de film dan wel deze titel geeft helpt het publiek z'n verwachtingen natuurlijk niet vooruit.

Visueel is het best aardig. Mooie decoraties, enkele fraaie effecten. Er is nogal wat creativiteit losgelaten op de film qua vormgeving. Daar keek ik het dan ook vooral voor. Camerawerk is ook goed te noemen. Wel jammer dat de film een hoop bekende acteurs bij elkaar heeft weten te krijgen en er geen enkele goed weet te gebruiken. Vooral Taylor zelf valt nogal dood.

De finale is aardig maar de afwisseling tussen genres verloopt toch niet helemaal lekker. Ondanks dat de ondersteunende attributen wel aanwezig zijn, komt er nooit een degelijke flow in de film te zitten. Het graaft eigenlijk vooral niet diep genoeg in de invloeden die het gebruikt, maar daartegenover staat best kwalitatief vermaak. Ben benieuwd of De Bont er ooit nog eentje zal maken. Ik neem aan van niet.

Eh.

Regisseur Parker Brennon heeft een redelijk actieve aanwezigheid op Twitter en Letterboxd en oogt daarbinnen als een sympathieke jonge filmmaker, maar kan niet verhullen dat zijn debuutanthologie nogal middelmatig voor de dag komt. Hauntology is een typerend filmpje dat gewoon niet onder de lage productiewaarde kan uitkomen.

Hauntology (2,5*). Het overkoepelende, naamloze segment is het beste stuk van de film. De schrijvers ondernemen namelijk de moeite om het goed door de andere hoofdstukken te schrijven en de ideeën naar de finale toe zijn helemaal niet onaardig. Fijn is dat Brennon en zijn schrijfteam alles van onderstaande verhalen passend bij elkaar weten te brengen, wat een doordachte indruk achterlaat.

Witchcraft Becomes Her (2,0*). Er wordt wat met clichés gespeeld door de heks sympathiek te maken en het doelwit daartegenover de antagonist. Verder heeft dit segment weinig om het lijf, met een kale visuele invulling, een ineffectieve spanningsboog en een gebrek aan creativiteit. Toch is dit niet de slechtste manier om een dergelijke anthologie af te trappen en oogt de omgeving best sfeervol.

The Day Mabel Came Out Of The Grave (1,0*). Dit zal wel een last-minute toevoeging zijn geweest, want de makkelijke opmaak en de weinig verrassende afloop maken beslist geen sterke indruk. Slecht geacteerd en Brennon bekommert zich hier totaal niet om enige vorm van spanning. De uitkomst is daarnaast ook niet bepaald memorabel, eerder krampachtig samengebracht.

Paint and Black Lace (2,0*). Door meerdere reviews gehuldigd als het beste segment, ook al oogt het allemaal halfbakken en onafgemaakt. Bijzonder is dat het concept over een redelijke mate van creativiteit beschikt en er diverse pogingen zijn om een ode aan giallofilms te leveren (de titel geeft dit al weg), maar de moorden zijn braaf en het verloop niet bepaald boeiend.

The Old Dark Cashel House (2,0*). Alhoewel dit een beetje onafgemaakt aan elkaar is geschreven, is het wat mij betreft het beste hoofdstuk van Hauntology. Sfeervoller dan andere hoofdstukken en met een wat actievere poging om spanning te verwerven, ook al is de nogal overzichtelijke aanpak een dooddoener. Als kijker zie je alles gewoon te duidelijk en wat geesten die om de hoek komen kijken doen daar weinig aan af.

Bij elkaar komt dat uit op een gemiddelde van 1,9*. Een maker die oprecht probeert om een filmproject af te leveren zal altijd mijn bewondering ontvangen, maar hopelijk leert Brennon de nodige dingen bij en kan hij meer centjes ontvangen, mocht hij nog een project in de steigers willen zetten. In ieder geval niet de meest valse start, maar daartegenover ook geen opvallende.

Goed.

Maar de film heeft wel gemengde gevoelens van mijn kant. Voornamelijk omdat de film uiteindelijk omslaat en ik als kijker niet helemaal wist hoe ik daarmee om moest gaan. Uiteindelijk neemt dat niet weg dat het eindresultaat een zeer solide productie is.

En van een saai regisseur zelfs, die me met Red en Insurgent goed wist te vervelen. Dat hij nu met een intrigerend en meeslepend product binnen komt stormen laat een positieve indruk op me achter. Misschien kan hij dan ook beter in Duitsland blijven.

De film laat me in de eerste scenes meeleven en duimen voor Hubacher. In de eerste scenes wordt er namelijk meelij voor hem gecreëerd. Een jong, fris gezicht die veel ellende over zich heen gegoten krijgt. Ik vind persoonlijk dat het een beetje de verkeerde toon zet voor wat komen gaat.

Het zwart-wit kon me op het eerste gezicht niet overtuigen. Voelde vooral als excuus aan om het allemaal wat rauwer te brengen. Met rauwe cinematografie in kleur had je hetzelfde resultaat kunnen bereiken, maar uiteindelijk laat Schwentke wel mooie dingen zien op visueel vlak met het kleurgebruik.

Hubacher doet het goed, net als een hoop andere bijrollen. Overtuigend geacteerd, maar wel erg onrealistisch. Dat is dan ook het grootste probleem van de film, Schwentke blijft half in Hollywood hangen. Misschien niet qua beelden en verhaal, maar wel qua personages. Iedereen is behoorlijk stereotiep en ik geloof niet dat die types daadwerkelijk hebben bestaan.

Zodra de film wat gruwelijker wordt vergeet ik even geschokt te zijn vanwege de eerste 30 minuten. Ik was nog steeds aan het duimen voor Hubacher om niet ontdekt te worden. Zodra de gevangenen afgemaakt worden besefte ik pas wat voor persoon Hubacher was. Ik hoorde geschokt te zijn, maar dit was ik echter deels vanwege de toon die de film eerder zette.

Maar de film is wel erg pakkend en de beelden zijn vaak heftig. Ik zie dat sommige er humor uithalen, maar die kan ik persoonlijk niet ontdekken. Enkel in het aparte uiterlijk van Peschel misschien. Maar het buitensporige geweld dat op serieuze toon gebracht wordt doen geen glimlachjes bij me naar boven komen. Maar bon, iedereen kan er wat anders inzien.

Het laatste kwartier had ook wel geschrapt mogen worden overigens, voegde niet al te veel toe behalve wat extra biografiemateriaal. De film had makkelijk zonder dit gedeelte gekund. Voor de rest soms erg pakkend en intrigerend. Sterk cameragebruik, energieke en meeslepende regie. Der Hauptmann is een geslaagde oorlogsfilm. Kwam er erg goed doorheen.

Ghibli.

Ondanks dat de beste filmstudio een aantal persoonlijke toppers heeft afgeleverd kan ik veilig concluderen dat de films afkomstig van dit bedrijf me nooit zullen gaan liggen. Howl's Moving Castle is daarop geen uitzondering en krijgt dan ook wederom een laag cijfer vanuit mijn kant, net als wel meerdere andere bekende anime.

De fantasie mag in ieder geval wel behoorlijk losprikkelen en dat blijkt al vroeg wanneer de bijzondere constructies en creatieve wezens om je oren vliegen. Je herkent er direct het werk van Miyazaki in, maar dat maakt het voor mij niet bepaald leuker. Normaal vind ik deze studio's leukere wezens maken dan mensen, bij deze film is het zo dat ik ze allebei net zo vervelend vind.

Nog steeds blijf ik de ontwerpen van de personages lelijk vinden, voornamelijk de kinderen. De beelden zelf zijn wel mooi geanimeerd en het ontbreekt de film niet aan de nodige gedetailleerde invulling, maar het levert enkel wat spectaculaire beelden op op het visuele aspect, en daar houdt het snel weer zo'n beetje op. Waar het bij deze film echter vooral misgaat is het verhaal.

Het werkt zich redelijk traag door de film heen ondanks dat het tempo zelf nooit bijzonder laag ligt. De personages zijn vaak vervelend te noemen, vooral oma Sophie is soms onuitstaanbaar. Het verhaal wil nog weleens verrassingen kennen, verder vind ik het ronduit rommelig geschreven, iets dat sterk naar voren komt zodra de film richting zijn laatste kwartier gaat.

Verder ruïneert de soundtrack alle scenes die maar een beetje impact kunnen hebben op emotioneel gebied en vernietigt daarmee alle kansen van de film om me mee te nemen in de beelden. Dat dit soort films het escapisme van het publiek moet vormen zal best, alles waar ik tijdens deze film aan ontsnapte was mijn eigen vertrouwen in mezelf. Soms indrukwekkend geanimeerd, in zijn geheel helaas best vervelend.

Oh god.

Wat een vreselijk film. Wat een belachelijk vreselijke film is dit. Ja, de film is letterlijk overladen met diverse stijltjes, maar daarmee kom je er nog niet bij mij. Vooral niet als de stijltjes eigenlijk maar weinig voorstellen, zoals dus bij deze film.

Want wat is dit toch een puinhoop geworden. 1 van de weinige Aziatische films die me ook daadwerkelijk nog wel leuk leek om te bekijken. Ik ben behoorlijk op mijn bek gegaan hier. Ik vond het werkelijk vreselijk. Alles aan deze film is vreselijk.

Wel apart, dat wel. Maar de stijltjes zijn werkelijk kotslelijk. De kleurrijke achtergrond zijn gewoon toegevoegd met 1 of ander gratis programma, de actrices zijn vreselijk, het camerawerk is echt spuuglelijk en de details verbleken in de brakke regie.

Wat een hysterische film ook weer. Om hoofdpijn van te krijgen. Alleen maar geschreeuw. Bij geen enkele scene wordt het maar een beetje rustig. Al dat rotlawaai was ook nergens voor nodig. Alles is chaotisch, alles is een lelijke bende. Het slaat volkomen nergens op.

In de chaos wordt een hoop kleurenkots op de kijker afgevuurd. De ene na andere domme scene komt dan vervolgens met zeer lelijke effecten en belachelijk lelijk camerawerk. Geen enkel knap shot. Alleen maar chaos en rommel.

De montage is zo'n chaos dat alles niet meer te volgen is. Vooral in de slotfase als het over-the-top gaat kan ik niet uitmaken waarom ze nu precies verslagen is. Wat dus niet blijkt want ze komt terug en wat voor een reden dan ook. Die antwoorden zal ik nooit krijgen omdat de chaos te hoog lag.

En die soundtrack. God, speaking about over-using. Die ging werkelijk nooit uit. Constant lelijk pianogejengel en een sterk, melig aangezette onzinmelodie. Het werkt totaal niet. Ik krijg er alleen maar een gevoel van dat de regisseur totaal niet wist wat hij moest doen.

Ik snap best dat je iets geks wil doen met je debuut. Je kan het een beetje visueel aantrekkelijk maken. Je kan het vooral een visueel festijn maken, je kan ook gewoon zo veel truckjes en dingetjes erin smijten dat het niet meer te volgen valt en dan zit je tegen 87 minuten ellendig lelijke beelden aan te kijken.

Dit was dus echt niet mijn ding. Amateuristisch gelul. Dom acteerwerk. Welgeteld 1 moment dat echt leuk was. Want de piano die iemand opeet was nog wel te doen. Voor de rest is dit een vermoeiende bende. Leuk als je er wel van kan genieten. Ik vind het echt een vreselijke poging tot aandacht in de filmwereld. Geen 0,5 vanwege de piano en de schattige kat.

Herzien.

Het is niet eens bijzonder lang geleden dat ik deze brute horrorfilm van Aja voor het eerst zag. Als regisseur heb ik hem al voor een langere tijd op het oog. Uiteraard is hij een aantal keer de mist ingegaan, maar tegenwoordig zitten zijn films consistent op hetzelfde niveau. Echter zijn z'n wat vuilere, brutere eerdere films uiteraard wat beter.

Erg passende stijl voor de film, die perfect aansluit op het verhaal zelf. Deze is weliswaar simpel, maar er zit genoeg voortgang en tempo in om het als geheel aan de praat te houden. Mooie achtergronden worden vermengd met een lekker vieze aanpak. Het stof lijkt soms wel in je mond te vliegen, zo goed slaagt Aja erin om de omgeving in je neus te drukken.

Verder ook mooie horrorelementen. De gore is niet rijkelijk aanwezig, maar wanneer er gehakt wordt gaat het er ook serieus bruut aan toe. Aja houdt vooral de focus er knap in. Elke moord wordt gevoeld en maakt daarmee ook steeds weer indruk. Genoeg bloed aanwezig tijdens deze moorden ook en een genadeloos gevoel. Dit zijn wel de moorden die in tegenwoordige horrorcinema ontbreken.

Acteerwerk ben ik wat minder positief over, maar dan vooral met betrekking tot De France, die echt een belachelijk figuur slaat. Ik weet dat dit deels de intentie is, maar het komt totaal niet over. Dan zijn Nahon en Maïwenn een heel stuk beter te noemen. Vooral de eerste acteur is geweldig in zijn rol als moordenaar. Lekker eng en smerig ventje.

Het meest teleurstellende element is vooral de twist, want deze slaat als een tang op een varken. Dat zijn wel de stukjes die deze film ervan weerhouden de volle 4,0* te krijgen. Verder steekt de film namelijk goed in elkaar. Voldoende spanning, genoeg tempo en wat wrede moorden. Vuile, maar keurig gestileerde film die je netvlies niet al te snel zal verlaten. Ik kan deze film goed waarderen.

Regisseur Gareth Evans keert eindelijk terug naar het actiegenre met Havoc en laat zien dit kunstje nog lang niet verleerd te zijn. Specifiek het laatste uur van deze film pakt erg lekker door met spetterende kogelwisselingen en overtuigend in beeld gebrachte achtervolgingen. Tom Hardy doet daarin precies wat hij moet doen en de overige rollen ondersteunen hem daarin prima, maar Evans betrekt iets te veel verschillende personages in zijn film. De inhoud is flinterdun, dus waarom de aanloop daarnaast zo lang moet duren is vervolgens een raadsel. Eenmaal de wapens uit de holsters worden gehaald is dat snel vergeten, maar het is niet genoeg voor een uitmuntende eindbeoordeling.

Creatieve horrorklassieker met een aantal naargeestige beelden. Zeker voor die tijd pakt regisseur Benjamin Christensen uit met sequenties die best effectief voor de dag komen qua griezelen, ook al is het vaak de achterliggende suggestie. Häxan heeft bovendien last van een cast die niet bepaald sterk acteert, waardoor de relatief vluchtige afwisseling tussen hoofdpersonages vermoeiender uitpakt dan nodig is. Zodra Christensen puur de focus legt op het verhaal verzandt de film in een ietwat oninteressant geheel, maar gelukkig is het merendeel juist uiterst interessant. Leuke geschiedenis afgewisseld met een hoop bijzondere en absurde situaties, ik kon het in ieder geval gemakkelijk uitzitten. De make-up verdient het overigens absoluut om op z'n minst benoemd te worden.

Erg slecht.

Hayride was meer een film die ik kon meepakken dan een film die ik ook actief wilde zien. Zoals ik vooraf had verwacht is de film kwalitatief best ellendig te noemen. Dat het een goedkope bende zou worden had ik vooraf ook al gedacht, maar dat de film zo'n taaie boel zou zijn had ik dan weer niet meteen verwacht.

Het jammere aan de film is dat het er voor zo'n korte speelduur zo verschrikkelijk lang over doet om een beetje op gang te komen. 90 minuten lang, maar zeker een uur aan slecht geschreven dialogen en gesprekken tussen personages die geen enkele charme uitstralen. Erg leuk om een kijkje te krijgen in hoe het evenement wordt opgebouwd, maar ik wilde vooral dat ze het een keer gingen uitvoeren.

Het constant wegdraaien van de moorden en het includeren van een erg saaie moordenaar maken van Hayride een vermoeiende film die enkel zijn lichtpuntjes kan halen uit de korte scenes dat de kar door de attractie rijdt. Deze scene duurt echter niet langer dan 5 minuten, maar ik vond het niettemin leuk genoeg om de film niet te bestraffen met de laagste score mogelijk.

Vreselijke film dus. Langdradig, saai, slecht geacteerd en ook nog eens abominabel op het vlak van visualisatie. Na een bepaald moment denk je als kijker "eindelijk!" om echter gewoon weer opnieuw teleurgesteld te worden door de trage en lompe aanpak van de film. Wat budget, maar vooral een leukere uitwerking hadden erg kunnen helpen. Een film die fun had kunnen zijn is vooral een ellendige bende geworden.

Vervolg op een film die hoe dan ook niet zo best was, maar Hayride 2 kent iets meer diepgang en kern dan het voorgaande deel. Helaas gaat dat wel ten koste van de titel, die vooral impliceert dat er een griezelattractie centraal moet staan en dat is niet wat regisseur Terron R. Parsons de kijker hier geeft. De moordenaar is verder intimiderend en een aantal moorden gaan opvallend lang door, maar de makers kunnen vooralsnog niet verhullen dat Hayride 2 een nogal saaie film is. Er gebeurt weinig noemenswaardigs, met veel dramatiek rondom niet al te interessante personages die daardoor nooit uit de verf komen. Doe daar nog een redelijk kale vormgeving bij en je hebt een film die net wat beter is dan het eerste deel, al scheelt het heel weinig. Ze hadden in ieder geval budget voor wat autoachtervolgingen en ontploffingen.

Vermakelijke Halloweenslasher met een nogal makkelijke invulling, maar goed acteerwerk van de hoofdfiguren en een leuk concept. Bill Moseley en Kane Hodder zijn natuurlijk altijd fijne toevoegingen, al lijkt eerstgenoemde zijn in eerste instantie goedaardige figuur niet erg comfortabel te omarmen. De inhoud die regisseur Dan Lantz aan zijn film linkt is daarnaast behoorlijk onzinnig en amper doordacht, maar vormt uiteindelijk slechts een kapstok voor een creatief en entertainend idee. De behekste hayride wordt namelijk leuk ingericht, met veel liefde voor decoratie en een gezond tempo. De moorden hadden wat bruter gemogen, maar voldoen uiteindelijk ruimschoots aan de norm en de personages zijn allemaal karikaturaal genoeg voor de benodigde humor. Hayride to Hell vormt zonder meer een geschikte, lekker eenvoudige film voor de Halloween-feestdagen ondanks de erg simplistische invulling.

Naar het woord van de kenners en de liefhebbers is deze film van regisseur Shin'ya Tsukamoto in alle opzichten zijn kindje, maar het chaotische camerawerk en de algemeen onoverzichtelijke beeldvoering werkt in Haze vooral in het nadeel. Zeker tijdens de eerste 20 minuten is het gebeuren amper te volgen en de pogingen om een soort van verhaal in het geheel te vermengen zijn slordig, maar de tweede helft beheerst een uitzonderlijk sterke sfeerzetting. De dunne gangen bezaaid met afgehakte ledematen is weergaloos als setting en het einde is ambitieus genoeg, maar Tsukamoto heeft met zijn experimenten in het verleden aanzienlijk betere resultaten teweeggebracht.

Heel erg lollig.

Vooraf leek mij deze film echt niets te worden. Verhaal sprak me in het algemeen niet erg aan en de speelduur van bijna 100 minuten leken ook even een opgaven te worden. Maar in de eerste minuten was het al duidelijk dat dit een leuke zit ging worden.

Film die gedragen wordt door een magistrale Rollins. Ik kende de man als acteur nog niet erg goed. Ik herinner me hem nog vaag van Wrong Turn 2. Maar hier overklast hij zichzelf in ieder geval in vergelijking met die film. Het is een zeer lollig personage die regelmatig voor een komische noot zorgt maar ook een vermakelijke toon.

Buiten Rollins is er wat minder te zien. Alles komt echt van Rollins af dat deze film zo kijkbaar maakt. Want op andere vlakken schiet deze film iets te kort. Zeker op het gebied van gore is het allemaal te braaf. Bovendien is de CGI van het bloed brak. Zodra ze gewoon met fake blood werken, ziet het er beter uit.

Maar de bruutheid blijft uit. Ergens heeft zo'n film als deze dat juist nodig. Daar is Rollins dan ook ideaal voor. Voor de rest soms interessant camerawerk en prima locaties. Het stadje is genoeg gedetailleerd vormgegeven om te voldoen aan de film zelf.

Loop is erg leuk. Regelmatig zijn de grappen raak. Het droge karakter van Rollins zorgt regelmatig voor een lach. Bovendien ook gewoon een erg leuk karakter die je bijna zonder moeite mee weet te krijgen. Ik heb dit soort karakters lang gemist.

Voor de rest geinige wendingen, al begint de film zichzelf soms iets te veel herhalen. Dat Rollins constant geslagen of geschoten wordt zonder neer te vallen is na een tijdje iets te veel gedaan. Maar het hoort erbij, en het blijft wel vermaken, dus veel heb ik er niet over te klagen.

Ik mis wel de brute horror die deze film nodig heeft, maar voor de rest een erg vlotte, vermakelijke film.

Te behappen.

Wat wellicht nog niet iedereen weet is dat Addison Rae een daadwerkelijke influencer is en daarom enige voeling heeft met haar personage. Alleen afkomstig van het platform TikTok. Ik ben er zelf ook geen fan van, maar om daarom meteen de film te grond in te stemmen vind ik op z'n beurt ook erg suf (niet op MovieMeter, wel op Amerikaanse platformen). Ik beoordeel het daarom op mijn eigen manier.

He's All That is erg duidelijk afkomstig van een regisseur die dit soort films eerder heeft gemaakt (ik neem aan dat iedereen Mean Girls nog kent, door dezelfde maker). Dat hij 17 jaar later nog steeds dit soort films maakt is wellicht dubieus maar het maakt ook duidelijk dat er iemand achter het roer staat die in staat is om professionele films af te leveren. He's All That is zonder meer professioneel, maar ietwat losjes in elkaar gestoken en alles behalve origineel.

Het acteerwerk is aardig te noemen maar het schuwt de ongemakkelijkere momenten niet echt. Rae is een poppetje om naar te kijken, maar ontstijgt zeker geen middelmaat. Buchanan vond ik wat beter, past heel goed in dit soort films. De overige leden heb je wellicht ergens wel op het internet voorbij zien komen of in een Disney-film zien spelen, maar indrukwekkend waren ze niet dus die namen hoef je niet te onthouden.

Visueel erg zonnig met veel felle flares, maar het is niet de visuele kwaliteit van de film die het kijkbaar houdt, dat is toch echt de uiteindelijke chemie tussen Rae en Buchanan en daar kon ik prima naar kijken. Het is een erg onschuldige vorm van filmmaken die gelukkig ook de internetwereld durft te bekritiseren in een project waar dezelfde soort mensen aan meedoen. Geeft de film net dat extra laagje.

Verder jammer dat de film ondanks de betrekking van de mediawereld niet echt vernieuwend aanvoelt maar eerder als een film die je al meerdere keren voorbij hebt zien komen. Het is een nogal onwerkelijke film geworden, maar wellicht dat Amerikaanse scholen met influencers daarin er echt zo uitzien als in deze film. I'll never know. He's All That is een vermakelijk onzinfilmpje geworden die wat creativiteit en vernieuwing mist om de middelmaat te ontstijgen.

Regisseur Dennis Iliadis (of Quinn Lasher) gaat aan de haal met een relatief simpel scenario dat werd voorzien door Mike Scannell. Er is voor een effectieve horrorthriller ook niet veel meer nodig dan een basisconcept en een mooie dosis goed uitgewerkte spanning, maar He's Out There includeert enkel het basisconcept. Positief is het acteerwerk van Yvonne Strahovski en de kids, die overtuigende rollen neerzetten en daardoor geregeld voor frustratie weten te zorgen (op een goede manier). Jammer genoeg lukt het Iliadis niet om de spanning zelf naar behoren op te bouwen, met vooral een erg storende, toeterende soundtrack die veel potentiële horrorsfeer om zeep helpt. Bovendien wordt er zelden de tijd en rust genomen om de donkere natuuromgeving enigszins dreigend te maken, maar uiteindelijk is het vooral de moordenaar zelf die dwaas en onafgemaakt voor de dag komt. Tussendoor kent de film enkele geslaagde schrikmomenten en de finale kent wat leven in de brouwerij, maar de gehele ontwikkeling in het boshutje kon me als kijker weinig bekoren. He's Out There is een geval die het erg van de sfeer moet hebben, maar deze vervolgens maar voor de helft kan oproepen. Jammer.

Dit familieproject van regisseur Jacob Estes draait vooral uit op idioterie zonder pluspunten. He's Watching moet waarschijnlijk helpen met het op de kaart zetten van Lucas Steel en Iris Serena Estes als jonge en veelbelovende acteurs, maar de totaal onoverzichtelijke beeldregie evenals de volstrekt chaotische verhaallijn steken daar kundig een stokje voor. Er heerst in deze film geen enkele vorm van dreiging, spanning of sfeer, enkel een te lange speelduur die met allerlei bombarie en misplaatst eigenzinnige beelden veel te langzaam voorbij gaat. Compleet verwarrend is de soms emotieopwekkende soundtrack, die willekeurig onder nietszeggende beelden wordt geplaatst. Geregeld lijken de makers zelf te vergeten wat het concept van deze film precies inhoudt, maar hopelijk heeft het gezin er wel lol mee kunnen hebben. Ik als kijker in ieder geval niet.

Ha.

Head is typisch zo'n kortdurige film waar je ooit in je leven per ongeluk eens op stuit. Ik kan me namelijk moeilijk voorstellen dat dit soort films ooit het grote publiek gaan trekken. Daarvoor is het simpelweg te goedkoop en te onopvallend geschreven, waarmee het ten onder gaat aan de andere poppenfilms voor volwassenen.

Deze film valt in principe nergens in op, behalve dat ieder personage een pop is. Dat is ook zowat het enige waar de film zichzelf mee kan verkopen, anders was het enkel de zoveelste ultragoedkope horrorfilm geweest die zich afspeelt in het bos. Gezien de film nu al bijna nauwelijks 100 stemmen trekt op IMDb was een ordinaire horrorfilm al helemaal onder de radar gebleven.

Eerlijk is eerlijk, de film kijkt wel ontzettend lekker weg en waar The Puppet Monster Massacre enkel en alleen geanimeerde achtergronden gebruikte is deze film echt opgenomen op locatie dat het toch wel wat kijkbaarder maakt. De horror is nooit spannend, maar gezien poppen op brute wijze worden afgeslacht heeft het wel zijn charme.

Het verhaal is zwakjes en neemt zichzelf net wat te serieus, verder vond ik het wel een lollige film om naar te kijken bij vlagen, die zijn amateurisme soms net wat te duidelijk maakt. Zeker de finale blinkt uit in onkunde, en jammer ook dat niet iedereen goed een stem in kan spreken. Toch kan ik niet zeggen dat ik me heb verveeld tijdens het kijken naar Head.

Een klunzige, maar soms charmante horrorfilm die voor geen geld is gemaakt en vooral zijn fun trekt uit het gegeven. Inhoudelijk een weinig interessante of hoogstaande film, maar het is wel leuk om dit soort films in ieder geval 1x in je leven te zien als horror en/of filmfan. Ik heb er in ieder geval geen spijt van.

Weinig bijzonder.

Een herkenbare poster voor een weinig memorabele film. Head Count is een beetje de horrorfilm die onder het moderne publiek is vergeten. Niet dat het ooit was opgebracht overigens, en na het zien van de film is het wel duidelijk waarom. Het is opvallend hoe zo'n ambitieus project zo weinig hoogtepunten kan hebben.

Eigenlijk is een film als deze binnen no-time van je netvlies verdwenen. De acteurs evenals de horrorscenes zelf kennen weinig dat je echt zal bijblijven. De enige scene die ik echt zal onthouden is ongetwijfeld de scene die zich op de poster bevindt, maar eigenlijk niet per direct met iets dat de film atmosferisch zo fantastisch doet. Eerder de audiovisuele toon die wel in orde is.

Zo oogt de film absoluut verzorgd en beheerst, maar eigenlijk iets te beheerst dus. Zo beheerst dat het enkel controle heeft over de basis en vergeet dat er eigenlijk ook nog een schil om de kern moet zitten. Ongetwijfeld kent de film wat verrassingen, maar na afloop van het hele gebeuren kon het me maar weinig bommen. Een film die ik binnen enkele dagen weer volledig kwijt ben.

Interessante genrecombinatie tussen fantasy, horror en drama. Regisseur Jordan Downey is onder de liefhebbers wellicht bekend vanwege ThanksKilling en het vervolg daarop, maar The Head Hunter is duidelijk andere koek. Het betreft een grauw en grimmig verhaal dat voornamelijk wordt onderbouwd via implicaties. Het vraagt je om aandachtig te blijven kijken om alle context te begrijpen, die vooralsnog weleens langs me heen wilde gaan. Het elixir, de kasteelhoorns die een bounty aangeven en het eindmonster dat het lichaam van zijn dochter opgraaft waren voorbeelden die ik pas na de film doorkreeg. Downey maakt het zichzelf moeilijk door met weinig middelen een redelijk authentieke setting op te willen bouwen, maar brengt het zich er meer dan degelijk vanaf. De sfeer hangt sterk en de tweede helft is indrukwekkend creatief qua vormgeving. Jammerlijk is de wat teleurstellende finale waar op het vlak van tempo lang naartoe wordt gewerkt. Uiteraard wordt het met liefde vormgegeven, maar een echt sterke climax is het niet. Daarnaast, ondanks het goede acteerwerk van Christopher Rygh, wordt het hoofdpersonage nergens bijzonder interessant. The Head Hunter is naar mijn optiek een erg mooi voorbeeld van een film die ondanks het kleine budget een erg gaaf eindresultaat heeft weten te bereiken. Zorg ervoor dat je in de juiste bui bent als je aan deze film begint, want het trage tempo en gebrek aan inhoudelijke onderbouwing vragen je volledige concentratie.

Heel suf.

Soms pijnlijk om dit te aanschouwen. Het team dat aan Headless heeft gewerkt heeft het zinnetje "verloren slasher uit 1978" wel heel letterlijk genomen. Buiten dat het geweld veel wreder en lomper is dan een film uit die tijd, is het ook soms gewoon veel klungeliger.

Cullipher komt blijkbaar uit de make-upwereld in de filmindustrie, en mag het daar vanaf nu ook bij houden. Als regisseur stelt hij namelijk minder dan een briesje lucht voor. Bijna alles is verschrikkelijk aan deze film als het op regie aankomt, ik zou het soms zelfs een stap onder een hoop trash-films rekenen.

Om op z'n minst een positieve klank te laten horen, de film is vermakelijk en qua gore-effecten best geslaagd. Het feit dat deze film een stapje verder gaat qua taboe maakt het wat wreder en gemener, en de kills zijn ook behoorlijk gedetailleerd en in-your-face gebracht. Dat doet Headless overeind houden.

Maar dan, de killer stelt net zo veel voor als de regisseur zelf, niets. Weinig dreiging, ridicule achtergrond, lomp en alles behalve memorabel. Acteur Beasley wordt al niet geholpen door zwakke regie maar slaat zelf ook gewoon een stompzinnig figuur die te hard zijn best doet om iemand te spelen die mysterieus en eng is maar hier behoorlijk in faalt. Zijn maskertje lijkt ook op een Halloween-maskertje die in de aanbieding bij de Intertoys was.

De regie is bijna op alle vlakken rampzalig te noemen. Ultiem lompe montage, veel te traag terwijl het soms in meer surrealistische vlakken weer snel is, lelijke camerastandpunten en catastrofale editing. Het camerawerk wil interessant doen maar komt nergens uit, ik zou het zelf nog kunnen doen. De film is ellendig lui gedecoreerd en met weinig liefde in elkaar gestoken. Simpele uitweg na simpele uitweg en luie keuze na luie keuze paraderen de 85 minuten voorbij.

Acteerwerk is ook slecht, mede door slechte timing en slome montage vanuit de regie. Blijkbaar was er geen ruimte om te improviseren, want het lijkt erop dat ze de teksten voor de eerste keer oplezen. Surrealisme en realisme wordt voor de rest ook te makkelijk met elkaar verbonden. Vaak wordt er niet eens de moeite voor cinematografie genomen en de ontelbare pogingen van Beasley om eng te zijn vallen keer op keer plat.

Een ellende om te zien soms, maar wel vermakelijke ellende, dat wel. Er werd me verteld dat Headless een stapje ernstiger was dan Martyrs qua gore. Ik vreet mijn schoenen op als dit door de meerderheid als mening wordt gedeeld. Geen vervelende zit, maar wel een zit waarin de mankementjes contant blijven opvallen. Ik vraag me ook af hoe lang het filmen heeft geduurd, want alles lijkt in 1x te zijn opgenomen eigenlijk.

Voordat regisseur Anthony C. Ferrante bekend werd met zijn bijdrages aan het SyFy-universum waren er films zoals Headless Horseman, die met beduidend meer passie en sfeer voor de dag komen. Het helpt bovendien dat de geanimeerde effecten tot een redelijk minimum worden beperkt, zodat de praktische effecten meer ruimte krijgen om op te vallen. Het concept waarin slachtoffers nadrukkelijk moeten worden onthoofd levert daarvoor natuurlijk een ideaal excuus en Ferrante tovert op die manier een aantal grafische moorden op tafel. Het sfeertje is verder goed aanwezig, ondanks de wat goedkope vormgeving van de locatie. De keuze om een gedeelte van het gegriezel in daglicht te laten plaatsvinden is ook niet erg sterk, maar Headless Horseman vermaakt goed en brengt genoeg qua horror om niet in te kakken. Iets meer focus op de Halloween-periode (waarin het zich plaatsvindt) was welkom geweest en daardoor net geen voldoende.

Een combinatie tussen The Crow en de legende van Sleepy Hollow, onder handen genomen door regisseur Jose Prendes. Het resultaat is zoals de misleidend aantrekkelijke poster al voorspelt nogal goedkoop uitgewerkt en ontdaan van hoogtepunten, maar wel degelijk geacteerd en met een boel komisch kleurrijke computereffecten. Het ziet er allemaal nogal kaal uit en wekt snel de indruk dat de draaidagen slechts een aantal weken hebben geduurd, maar er zit in ieder geval een soort van entertainmentgehalte in verborgen.

Een film die de Amerikaanse legende gebruikt om zijn inhoud vorm te geven, maar vergeet dat dit deels een griezelscenario moet voorstellen. De horror binnen deze relatief korte horrorkomedie komt namelijk zeer beperkt voor de dag en omtrent enkel 5 minuten van de film. Erg jammer, want het is namelijk niet zo dat de humor geweldig weet te werken. De personages zijn erg flauwtjes vormgegeven en de inhoud concentreert zich herhaaldelijk op de minder interessante aspecten van de legende. De nogal wazige en uitgeveegde kwaliteit van de film weerhoudt het gebeuren er bovendien van om een overtuigende sfeerzetting op te roepen, waardoor het authentieke gevoel en wat geslaagde stunts de enige insteken zijn die het project bonuspunten opleveren.

Het is spijtig om te zien dat een enthousiaste actieregisseur zoals Ilya Naishuller zich nu gaat wenden tot Amazon Prime-producties, die zijn creatieve en visuele vrijheid redelijk beperken. Heads of State is per definitie geen slechte film, maar veel van Naishullers trucjes moeten plaatsmaken voor wat gekibbel en gegrol tussen John Cena en Idris Elba. Ze vormen weliswaar een fijn duo en de actiescenes tussendoor zitten niettemin strak in elkaar, maar Heads of State vormt een opmerkelijk veilige en daarmee niet al te originele productie. Dat er vervolgens een uitgesponnen speelduur van 116 minuten aan vast moet zitten helpt beslist niet, maar de film verveelt geen moment en de knokpartij op de boerderij is erg lollig.