Opinions

Aardig.

Kimo & Timo. Het duo verantwoordelijk voor onder andere de brute vechtfilm The Night Comes for Us. Headshot is daar een soort voorganger van. Tuurlijk, het verhaal heeft geen connecties met TNCFU, maar qua stijl lijkt het er regelmatig op. Toch was TNCFU wat bruter en iets beter in beeld gebracht. Dat neemt niet weg dat deze Headshot er ook zeker mag zijn.

Al vanaf de eerste minuten vliegen de kogels om je oren. Het mag snel duidelijk zijn dat Headshot een rauwe stijl hanteert, en laat dat in volle glorie zien. Het bloed mag vloeien en de trappen en vuisten vliegen rijkelijk in het rond. Daarnaast zien we Uwais in de hoofdrol, toch een acteur die best wel een staaltje kan vechten. Ook hier mag hij zijn moves weer uit de kast trekken.

Na een actievolle opening neemt de film kort gas terug om een verhaal op te bouwen. Het verhaal weet echter voor geen enkele seconde te boeien en je hoopt dat de actie zo snel mogelijk terug mag keren. Na ongeveer een kleine 20 minuten aan geduld keert de actie weer terug en houdt ook niet echt meer op. Veel vechtpartijen en geweerschoten, waardoor Headshot nooit saai wordt.

Wat wel jammer is, is dat het niet echt cool weet te worden. Natuurlijk, ik zou het ze nooit na kunnen doen, maar ik mis toch iets. Ik denk coole tegenstanders, want de vijanden van Uwais weten nooit echt super dreigend te zijn. Enkele personen hebben zeker een eigen smoel, maar missen toch wat. Bovendien beginnen de vechtpartijen, vanwege de grote hoeveelheid waarin ze aanwezig zijn, zichzelf vaak wat te herhalen.

Het camerawerk is aardig en het duo doet er alles aan om de beelden intens te brengen. Dat weet aardig te lukken, maar buiten wat aardige bewegingen en veel getril komt de bruutheid en het bloedvergieten toch wat beperkt in beeld. Het vloeit zeker, maar echt focus krijgt het niet, waardoor de film nooit zo hard voelt als dat het wil zijn. Jammer, maar 2 jaar later kwam er gelukkig verbetering in.

Headshot is een 2 uur durende actiefilm met uiteindelijk zowat non-stop actie. Het is alleen jammer dat het wel erg lang doorgaat en het regieduo te weinig variatie brengt in de actiescenes. De wapengevechten zijn wat saai en de vechtpartijen vervelen uiteindelijk. Dat neemt niet weg dat het daarvoor een uur lang gewoon goed gaat en lekker doortrapt. Dit soort films mis ik wel, films die zich gewoon lekker op actie storten. Lekker rauw, en soms bloederig, maar nu mist er nog wat variatie en de speelduur is wat te lang voor een film die niet heel veel te vertellen heeft.

Regisseur Josh Ruben lijkt per film die hij maakt steeds beter te begrijpen hoe je een genrewerkje effectief en vermakelijk neerzet. Zo is Heart Eyes een flinke verbetering ten opzichte van zijn vorige project, die op zijn beurt ook al een verbetering was op het debuut van Ruben. Heart Eyes excelleert in goed acteerwerk, toepasselijk expliciete moorden en een gezonde snelheid. Heel diepzinnig of vernieuwend is de inhoud uiteraard niet, maar daar bekommert Ruben zich gelukkig ook niet om. De film opent meteen sterk en houdt dat niveau goed vast, alhoewel een aantal moorden tussendoor gerust wat langer uitgesponnen hadden mogen zijn. Mason Gooding en Olivia Holt delen verder een fijne chemie en alhoewel de uiteindelijke onthulling wat vergezocht is, blijft Heart Eyes altijd wel boeien.

Wederom een goede Boll.

Ik blijf het echt zeggen, ik vind het een enorm ondergewaardeerde regisseur die echt zeker wel weet wat hij met film aanmoet. De uitglijders van Boll moet ik nog zien, maar tot nu toe was er slecht 1 filmpje bij dat ik daadwerkelijk een ramp vond.

Het is alleen wel een filmpje dat je waarschijnlijk niet direct uit de regiestoel van Boll zou verwachten. Het voelt wel wat standaard aan qua opzet maar qua uitvoering is het meer dan keurig. Gewoon een vlot, interessant high-school filmpje dat met een grove twist eindigt.

Acteerwerk is redelijk. Iedereen speelt wel een redelijk typetje maar dat hoort er dan ook wel bij bij dit soort filmpjes. Maar geen overdreven geile tieners hier, iedereen is gelukkig redelijk humaan en daardoor vliegt het verhaal nooit echt uit de bocht.

Het verhaal is toch wel interessant en duurt met 87 minuten ook niet te lang. Elk verhaal krijgt hier wel voldoende uitwerking en voor Boll zijn doen is de regie soms ook iets energieker. Vooral wanneer enkele truckjes ook nog even mogen komen kijken. Scenes met de emo op het dak bijvoorbeeld

Voor de rest eindigt het dan ook gewoon naar behoren. Het had wel met iets meer impact gebracht mogen worden aangezien er veel opbouw is. Maar het is wel redelijk rauw gebracht en dat heeft Boll altijd wel een beetje onder de knie.

Wederom weer een aardig, vlot en vermakelijk filmpje van Boll. Het blijft een naam die me altijd wel intrigeert met zijn projecten. Binnenkort ook nog eens andere films van hem zien.

Stiller.

Als acteur capabel om best veelzijdige rollen te spelen, maar toch was er een periode waarin hij zich vooral in romcoms of erg lompe komedies stortte. Dat zullen vast de films zijn waarin hij het meeste plezier had, al kon ik niet echt bekennen dat hij het zich zo naar zijn zijn had in deze film. Eerder tegenzin te bekennen.

Wel komt hij er nog zowat als betere rol uit, want Monaghan en Åkerman zijn een behoorlijk stuk saaier te noemen. Zeker als tegenspelers van Stiller te weinig charmant en memorabel. Stiller heeft gewoon een soort standaard charme over zich heen die er moeilijk uit te boksen is, en hier helpt het hem wederom om er als de beste rol uit te komen.

De film kent af en toe wat grappige scenes en vooral de excentrieke inhoud zorgt ervoor dat het nog vlot wegkijkt, maar eigenlijk is het ondanks alle pogingen om er een wat aparter geheel van te maken nog altijd uitermate voorspelbaar. Uiteindelijk begint de speelduur ook wel aan de deur te kloppen, want de film weet zichzelf nooit op een manier te rechtvaardigen om 2 uur lang te duren.

Jammer, want de film kent wel een aantal oprecht lollige momenten. Wellicht dat de wat menselijkere beelden te moeilijk samengaan met de excentriekere en apartere beelden, want als een echt sterk samenhangend geheel voelt de film nooit aan. Een film die ik eigenlijk binnen maximaal een week weer helemaal ben vergeten, waardoor het zichzelf niet echt boven de middelmaat kan laten stijgen.

Best leuk.

Maar dit soort apartere filmpjes gaan er dan ook wel beter in bij mij dan doorgaande films. Dit is ook typisch zo'n film die je gewoon op je af moet laten komen zonder maar een seconde je hersenen te gebruiken en gewoon lekker vlot door die 90 minuten kan komen.

Verhaal is niet briljant, maar het is nog wel leuk uitgewerkt. Relatief simpel, maar wel vermakelijk en vlot. Daarbij zijn Gilchrist en Peeples ook gewoon een leuk koppel. Grootse chemie zal je niet zien, maar wel een leuke band die ze hier weten te scheppen.

Vooral Gilchrist doet het overigens leuk. Zowel zijn normalere kant als zijn creepy kant weten goede balans te vinden. Hij neigt vrijwel altijd naar creepy zijn, maar weet de balans toch wel vast te houden, en is daarom best een leuk karakter. Peeples doet het ook solide.

Nooit heel spannend, maar wel gewoon vermakelijk. Bij vlagen aardige beelden, zoals de scenes waarbij Peeples in een kleurrijke omgeving direct naar de kijker toe praat en degelijke inrichting van het verhaal. Camerawerk had nog wel wat peper kunnen gebruiken, maar het is allemaal best degelijk.

Eigenlijk niet veel meer dan een typische highschool-relationship-gone-bad verhaal maar wel leuk uitgewerkt. Duurt voor de rest ook niet te lang en kent een paar aardige draaien aan het verhaal. Goed acteerwerk, degelijke romantiek. Ik heb me geen seconde verveeld en best lol beleefd aan het verhaal.

Onderhoudend.

Wel een behoorlijk toffe film die bij vlagen. Wel grappig dat de Niro nu de schurk speelt, en Al Pacino de good guy. Ik kon het uiteindelijk toch niet helpen om af en toe wat te lachen bij de gekke gezichten die Pacino in zijn boze buien trekt.

De film kent een sterk begin, interessante schurken en fijne actiescenes. Vooral de scene in de stad zelf met de agenten volop tegen de schurken was puur genieten en daarnaast is de finale ook lekker spannend gebracht. Het pijnpunt is de speelduur, deze film had geen 170 minuten hoeven duren.

Onder andere vond ik de familiedrama en ruzies wat geforceerd en de vrouw van Pacino maar een zeikertje. Voor de rest prima acteerwerk, speelduur wat te lang maar de film is vooral overeind gehouden door enkele lekker onderhoudende scenes die puur blijven boeien.

Zeker een aanrader, heeft een paar uiterst originele scenes. Koffie drinken met je grote vijand? Hoe verzin je het, maar aan de andere kant ook een sterke scene daardoor.

De carrière van regisseur Ryûhei Kitamura begon met deze korte film over een doorlopende schietpartij. Op de dag van vandaag zou hij daar een geweldig stukje entertainment mee kunnen creëren, maar Heat After Dark is veel ouder en vooral wat losser en minder energiek dan zijn latere projecten. Het acteerwerk is desondanks leuk en bepaalde actiemomenten zien er goed uit, maar deze kunnen niet verhullen dat de film na enige tijd in saaiheid verzandt. Hierdoor is de behoorlijk korte speelduur toch nog een uitdaging om doorheen te komen en daalt het cijfer aanzienlijk.

Suf.

Niet een al te leuke film. Niet alleen is het idee niet al te pakkend, maar is het daarnaast ook nogal flauw, suf en dommig uitgevoerd. Vooral Bullock zet zichzelf hier compleet voor paal, McCarthy is wat beter, maar ook niet bepaald heel grappig.

De humor is flauw, de actie is saai en de film kabbelt maar wat voort. Gelukkig is het allemaal wel wat vlotter gefilmd waardoor het vaak niet altijd al te lang duurt voordat je er doorheen bent. Jammer dat het duo te ongrappig is om 117 minuten tegenaan te kijken, wat overigens ook echt veel te lang duurt.

Nee, deze komedie kan je makkelijk overslaan. Hier mis je niks aan, behalve wat domme grappen en flauwe humor hier en daar. Gelukkig is het allemaal vlot en lijkt het niet alsof je er nooit doorheen komt.

Geinig.

Leuk filmpje. Als Heathers vandaag gemaakt zou worden zou die binnen een week gecancelled worden. De humor die hier wordt gebruikt mag helaas niet meer. Heathers komt dus een beetje uit de tijd dat regisseurs nog diens creatieve vrijheid mochten gebruiken.

En dat pakt zo dus extra leuk uit want de film kent enkele gedurfde stukjes. Vooral dat gedoe rondom het onderwerp "zelfmoord" zoekt hier en daar de grenzen op, maar ik kan er wel om lachen. Uiteindelijk is het ook wel duidelijk dat de film het niet aanmoedigt, maar is ook niet bang om humor te tonen rondom het onderwerp.

Verder ook nog een aantal andere leuke grapjes. Niet alles is altijd even doeltreffend, maar vaak is het wel erg geestig. Niet hilarisch, maar gewoon leuk en fris. De frisse toon die door de film heen hangt doet het hem ook, want zo tikken de 103 minuten lekker makkelijk weg.

Het middenstuk sleept wel een klein beetje en uiteindelijk begint de film zijn vaart wat te verliezen. Het geweld is verder ook wat braaf, al is dit niet echt een centraal punt waar de film voor gaat. Uiteindelijk wordt de film ook moralistisch en daar gaat het wat saaier worden, maar wel nodig natuurlijk anders zou het een grote controverse ondergaan.

Laatste half uur is wel weer erg leuk. Ryder vond ik verder niet heel sterk. Ze blijft haar charme ten alle tijden behouden maar de dialogen en emoties komen er niet helemaal lekker uit. Slater was wel weer erg goed en steelt de show. Andere rollen zijn ook wel redelijk, zoals Doherty en Walker.

Visueel ook fris. Soms een beetje slappe montage, maar prima settings en een leuk sfeertje. Het blijft echter de humor die het hem doet. Lekker brutaal hier en daar, al is het nergens bizar grensoverschrijdend. Het zoekt de grenzen misschien wel op, maar uiteindelijk is het gewoon fout op zijn eigen manier. Ik mag het wel, goed vermaak met leuke personages.

Nog een Jackson.

Leuke regisseur om te volgen, weinig van zijn films vind ik echt slecht. Denk dat het laagste cijfer dat ik aan één van zijn films heb gegeven een 2,5* was, dus dan ben je best goed bezig. Van deze film had ik wat mindere verwachtingen omdat het verhaal me in mindere mate aansprak, maar de energieke stijl van Jackson komt een heel eind.

Wel uiteraard een film die ondertussen wat verouderd is. Jackson wrijft de film er ook echt wel in. Iedereen komt behoorlijk karikaturaal over en vooral Lynskey vond ik irritant. Ik snap dat de film moet broeien van persoonlijkheid, maar die van haar vond ik te irritant. Misschien is dat de bedoeling of onderdeel van de grap, maar niettemin iets te in-your-face om effectief te zijn.

Veel energieke keuzes vanuit de regiestoel maken de film wat leuker en het camerawerk swingt vrolijk mee, maar de chemie vond ik er maar beperkt uitkomen. Ik miste ook echt beelden die de film overstijgen. Heavenly Creatures blijft namelijk voor de volledige duur op hetzelfde niveau hangen. Er is niets te bekennen dat serieus indruk maakt of zich kan onderscheiden, waardoor ik de film met een redelijk neutraal gevoel weer verliet.

Het is leuk om eens gezien te hebben, al had ik deze film nooit gezien als het door iemand anders dan Peter Jackson was geregisseerd. Hij maakt er iets van dat lekker wegkijkt, maar zeker in vergelijking met zijn andere werk nergens overstijgend is. Ik hoop wel dat hij als regisseur weer terug zal keren naar speelfilms, want ik mis ze echt.

Matig.

Geen hele bijzondere animatiefilm dit, waarvan ik enkel van hoorde dankzij de "Major Boobage" aflevering afkomstig van de South Park-serie. Toen deze van Netflix af ging en het enkel 90 minuten duurde wilde ik het eigenlijk uit nieuwsgierigheid best een kans geven, maar het viel niet mee.

Ondanks dat het concept, een anthologiefilm, best leuk is, is het hier wel heel rommelig uitgewerkt. De film schopt met zo'n onnodige vaart door de verhalen heen dat het als geheel behoorlijk chaotisch, afgeraffeld en gehaast overkomt. Alsof de animatie zo lang duurde dat de makers geen zin meer in een goed lopend verhaal hadden.

De animatie is wat traag en misschien voor hedendaagse kijkers wat vervelend, maar er is duidelijk heel hard aan gewerkt en enkele beelden zijn zeker geslaagd. De film heeft een kinderachtige loop en verhaal, maar de best grote hoeveelheid nudity en bloed maken van Heavy Metal zeker geen kinderfilm.

Qua animatie is het tevens heel duidelijk door mannen geanimeerd. Bijna elke vrouw in een grote rol gaat uit de kleren en zodra je een vrouw ziet met kogels de grootte van hun hoofd weet je dat ze een grotere rol gaan vervullen. Ik vind geanimeerde seks niet erg aantrekkelijk, en dat de focus er soms zo bovenop ligt maakt het dus niet erg "opwindend" om naar te kijken.

De voice-acting is best slecht, enkele stemmen passen totaal niet in het verhaal. Vooral Romanus als Harry Canyon heeft een nogal aparte stem om zijn karakter mee te vullen. Bovendien is de voice-editing ook niet al te best, met stemmen die bij lange na niet synchroon lopen met de poppetjes. Alles is net wat te traag of juist te snel, maar het lijkt nog echt met precisie te zijn gedaan.

Het verhaal is zoals ik eerder zei, best rommelig. Elk verhaal heeft een duidelijke boodschap, maar gaat met zo'n vaart dat het een beetje chaotisch overkomt. Sommige verhalen hebben minimaal 30 minuten nodig om echt goed te lopen, maar deze film doet het vervolgens in 10 minuten, waardoor het verhaal geen indruk maakt.

Het is als geheel dus een best chaotische boel geworden, met enkele zeer geslaagde animatiemomenten. Er zijn denk ik gewoon iets te veel verhalen in verwerkt en de loop van het verhaal in enkele zijplotjes had zeker beter gekund. Een beetje jammer, want de film kent genoeg foute momenten en vaart (duh) dat het niet vervelend wegkijkt. Maar deze punten kunnen niet opwegen tegen mijn negatieve kritiekpunten.

Wow.

Men Behind the Sun moet toch wel 1 van de meest misselijkmakende films zijn die ik ooit heb gezien, en ik bedoel dat niet in een manier dat het misselijkmakend slecht is. Nee, dit is echt een film waarbij ik de geïnteresseerden afraadt een snack erbij te pakken. De status van zeer verontrustende film verdient de film dan ook behoorlijk.

Maar het duurt wel eventjes voordat de film op gang komt. Het eerste halfuur is namelijk traag en komt moeizaam op gang. Ik zal ook bekennen dat ik een paar keer de samenvatting op Wikipedia heb gelezen om te kijken of ik wel de goede film aan het kijken was. Dit bleek dus uiteindelijk wel de goede film te zijn gezien de toon na een bepaald tijdstip volledig omslaat.

Alles daarvoor is in ieder geval een redelijk ridicule film die heroïsche beelden verbindt met stille oorlogsdreiging. Een combinatie die zo sterk wordt aangezet dat het alles behalve effectief is. Dat de soundtrack niet te bombastisch wordt is fijn, maar het overdreven acteerwerk, achterlijke verhaal en exploitatie sfeertje werken de film erg tegen en zorgen voor een uiterst onevenwichtige toon.

Daarna keert de film, zoals ik eerder aangaf. De beelden gaan plots een extreem pad op en als kijker krijg je een aantal schokkende scenes voorgeschoteld die je niet snel van je netvlies afkrijgt. Bijzonder is dat er eigenlijk geen effecten te bekennen zijn, gezien veel wordt uitgewerkt op echte dode lichamen. Het hart dat wordt verwijderd of de armen die bevroren worden, dat zijn daadwerkelijke ledematen.

Verder zijn de beelden wreed en laat de film niks aan de verbeelding over. Ik zat een aantal keer in de problemen, want ik voelde me oprecht misselijk en dat overkomt me niet vaak. Aangezien de film uiteindelijk steeds minder een exploitatie toon aanneemt en meer een wrede, harde toon weet het als resultaat de tij op een positieve manier te keren.

Toch is de onevenwichtigheid van de film niet bepaald voordelig, het acteerwerk barslecht en het verhaal bestaat eigenlijk niet. De film zet zo veel in op shock dat het vervolgens vergeet om een concreet verhaal uit te werken. De beelden zijn effectief, maar voelen te veel aan als schokkend, waardoor ze niet de maximale impact hebben. De film bevindt zich zo wel in de juiste hoek, maar weet het niet af te werken. "Leuk" om eens gezien te hebben voor de status, maar het is vooral een film die toont en niet vertelt.

Vervelend en buitengewoon saai derde deel van deze beruchte reeks, die helaas vooral pijnlijk duidelijk maakt waarom deel 1 & 4 als de meest noemenswaardige delen worden gezien. Buitengewoon levenloos in beeld gebracht, onmogelijk slecht geacteerd en in de basis vooral oninteressant. Enkel een aantal plotse massa-executies hebben een zekere indruk, maar dat zijn uiteraard goedkope uitwegen om aan de gebruikelijke verwachtingen te voldoen. Regisseur Godfrey Ho maakt tot dusver weinig los, maar dat zal voor hemzelf vast geen verbazing opwekken.

Belachelijk vervolg dat eigenhandig de term "Goedkoop scoren" naar een hoger niveau weet te tillen. Regisseur Godfrey Ho komt met een slap excuus aanzetten om de controversiële voorganger door te trekken naar een tweede hoofdstuk, dat vervolgens weinig tot helemaal niets brengt. Een aantal gruwelijkheden vallen natuurlijk op en de finale is erg bombastisch, maar de effecten zijn beneden alle peil en het acteerwerk lijkt met tegenzin uitgevoerd te zijn. Het gaat allemaal echt volkomen nergens over, maar tot mijn grote verbazing lijken de makers het uiterst serieus te nemen. Op zowel inhoudelijk als visueel vlak is Men Behind the Sun II een groot circus en zou compleet in de vergetelheid geraakt zijn als de voorganger niet zo gedurfd te werk ging.

Een aantal indrukwekkende beelden en zeer bruut geweld zetten binnen een kwartier al de toon binnen dit vierde hoofdstuk van de Men Behind the Sun-reeks, waarbij regisseur Tun-Fei Mou het stokje weer overneemt sinds de eerste film. Het blijkt broodnodig, want de voorgaande delen waren vooral uiterst goedkoop en cheesy, waarna Mou zich eerder bezighoudt met het totale effect en een heleboel onsmakelijke beelden. Zeker de massascenes zijn bijzonder sterk, met een naargeestige focus op verminking, geweld en geschreeuw. Het acteerwerk is echter zeer ondermaats en zeker de geluidsbewerking is zelfs amateuristisch. Het nogal verwarrende en amper doordachte plot geeft verder de indruk dat deze film er vooral is om te schokken en niet zozeer om te onderwijzen, maar met de status die deze reeks heeft opgeroepen lijkt het begrip van educatie me dan ook niet het primaire doel waarmee deze film wordt opgezet.

De Duitse regisseur Michael David Pate stopt een hoop vervelende, luidruchtige acteurs bij elkaar binnen een spookachtige locatie. Personages die dit soort omgevingen niet respecteren roepen natuurlijk nare dingen over zich af en Heilstätten is daarop niet de uitzondering. Het eerste halfuur vormt een typerende inleiding waarin het losse verhaal aan elkaar wordt gepraat, voordat Pate overgaat in vrijwel non-stop gespook. Een plotwending naar de finale toe is onverwacht, de locatie is sfeervol en tussendoor zetten een aantal effectieve schrikmomenten de toon, maar verder is het allemaal behoorlijk karig en niet heel sterk geacteerd. Er zijn simpelweg te weinig hoogtepunten te bekennen voor deze speelduur, waardoor de film vaak de neiging heeft om in te kakken.

Documentaire?

Heima is meer een reisje door de IJslandse landschappen heen en de pracht die daaraan zit. Begeleidt door de muziek van Sigur Ros nog wel. Een band waar ik voordat ik de film keek helaas nog nooit van had gehoord. Erg diep zit ik niet in de muziek, en artiesten zoals deze band gaan dan ook compleet langs me heen.

Toch ben ik blij dat ik de film heb gezien want de muziek bleek erg bij me in de smaak te vallen. Na een tijdje begint het effect van de nummers een beetje af te nemen, maar de eerste nummers en vooral het laatste nummer zijn van grootse pracht. Nummertjes waar je helemaal bij kan wegdromen, niet veel bands kunnen zo'n unieke ervaring mogelijk maken met diens muziek.

Verder vond ik dit als documentaire redelijk matig. Veel kom je niet over de band te weten, het is vooral de motivatie die je komt te weten hier. In de motivatie waarom ze door het land toeren ben ik echter totaal niet in geïnteresseerd. Het kan me niet schelen waarom deze band speelt, als ze maar spelen. Dan ben ik weer helemaal blij, maar toch jammer dat niet elk nummer in hoge kwaliteit wordt afgespeeld hier.

De visuele kant van deze reis is erg fraai te noemen, vooral door de sterke sfeer die de landschappen meegeven aan de boel. Schitterende beelden eigenlijk, goed ondersteund door de muziek. Cinematografisch is er helemaal niks mis met de film. Het geeft de boel een rauw maar tevens ook een kleurrijk sfeertje. Ik heb dan ook weinig te klagen als liefhebber van visuele pracht.

Misschien stelt de film inhoudelijk weinig voor en is wat je uiteindelijk te zien krijgt mooier, maar niettemin vond ik het een geslaagde kijkbeurt. Een top 250-notering is zonder twijfel te hoog, maar de muziek en de rauwe beelden van de IJslandse landschappen maken veel van de inhoudelijke tekortkomingen goed. Leuke ontdekking.

Prima.

Best een prima film van Nederlandse bodem. De beruchte ontvoering staat hier in het licht, dat opzicht zelf al een vrij boeiend onderwerp is. Daarnaast is onze eigen Rutger Hauer, die ondertussen aardig wat internationale rollen heeft gespeeld, goed op dreef.

Het acteerwerk van de schurken en tegelijkertijd hoofdpersonages is niet bepaald geloofwaardig. Naber is nog wel leuk als Cor, maar daar blijft het ook weer bij. Het duurt te lang voordat de ontvoering begint en voegt ook vrij weinig toe aan voorbereiding.

Het zal vast wel een aantal feiten bevatten, waarmee ik dit haast onmogelijk kletskoek kan noemen, maar het was niet altijd heel geloofwaardig. Gelukkig blijft het tweede deel vooral boeien, Hauer speelt een mooie rol en het verhaal is interessant genoeg om 120 minuten te blijven boeien.

Raar.

Het is me altijd een beetje een raadsel hoe regisseurs toch terug op hun resultaat kunnen kijken en denken dat hij daadwerkelijk goed bedacht is. Deze zit vol met leuke twistjes, maar uitgewerkt in een compleet verkeerde setting.

Er zijn wel grote namen bij gehaald, maar de ideeën die in de film gestopt zijn lijken elkaar voortdurend in de weg te lopen. Zo is het verhaal met De Niro totaal niet interessant in een gijzelingsfilm. Het is me daarom een raadsel waarom de regisseur niet de volledige focus op de gijzeling hield.

De bijpersonages zijn ook gewoon een beetje stompzinnig, en de beslissingen worden ook steeds stompzinniger. De regisseur en scriptschrijver lijken er allemaal wat te makkelijk over te denken, en het resultaat is een slordige film vol ongeloofwaardigheden.

Het is vooral ook wat vreemd dat het steeds verder wil gaan met de rare ideeën. Grote fouten worden zo vergeven, de sympathie gaat veel te makkelijk en enkele personages worden echt schaamteloos makkelijk overtuigt soms.

Het volgende ongeloofwaardige moment stapelt zich vooral in het laatste half uur in een rap tempo op. De film had sterke momenten kunnen hebben. De eerste 15 minuten seinen naar een rauwe, meeslepende film. Maar wat we vervolgens krijgen is zeer ongeloofwaardige actie en 0 thriller.

Het is ook soms veel te zoet. Dean Morgan probeert het allemaal nog overeind te houden maar kan niet verhullen dat de film een rommeltje is. Het is allemaal te vreemd waardoor enige sympathie voor iemand al na een half uur compleet weg is.

Een wat meer straight-forward film had kunnen helpen. Of je moet de film gewoon wat rekken. Nu is het allemaal rommelig, zeer ongeloofwaardig en vaak gewoon dom. Maar desondanks is de film wel vermakelijk en Dean Morgen & Bautista zijn een leuk duo.

Omdat het nergens verveelt en het eerste kwartier lekker rauw en tamelijk sterk is, krijgt het nog 2,5*. En dan ben ik nog best gul geweest.

Oei.

Dit zijn typisch films afkomstig uit Nederland die de status van onze cinema waarmaken, waardeloos dus. Hoe krijgen dit soort scripts toch elke keer weer groen licht? Ze pakken gewoon een redelijk opvallende historische gebeurtenis en doen hiermee wat ze willen, maar niet op de goede manier.

Ik keek deze film vooral voor de status en om nog een +1 op mijn filmteller te krijgen. Ik kan dus niet zeggen dat ik spijt heb dat ik deze film heb gezien want nu kan ik erover meepraten, maar trotser op de filmkant van mijn geboorteland word ik er niet mee. Wat mij betreft zelfs 1 van de slechtste grotere Nederlandse producties.

Om met de goede punten te beginnen, het ziet er wel redelijk uit. De sneeuwstorm is leuk tot leven gebracht en de settings zijn leuk versierd. Historisch accuraat of niet, het ziet er goed uit. Enkele opvallende shots (camera die onder en boven het ijs doorschiet) en een degelijke look. Visueel ziet het er opvallend uit.

Acteerwerk is daarentegen erg slecht. De personages trommelen diens dialogen op in de meest robotachtige manier denkbaar. Veel slechte rollen en onnozele karakters. Ik zie er eigenlijk geen enkele bijzitten die ik goed vond acteren. Daarnaast spelen ze ook nog eens ontzettend irritante personages en handelen ze hier regelmatig ook naar.

Elke gebeurtenis die echt gebeurd is wordt wat gedramatiseerd, maar deze film maakt het wel heel bont. Allemaal onnodige toevoegingen aan het plot zoals notabene een schurk en wat achtergrond die niet perse nodig is zoals de bevalling. Het haalt de focus onmiddellijk van de gebeurtenis zelf en ik zie ook niet in waarom dit nu nodig is. Je maakt het verhaal er alleen maar onnozeler en suffer mee. Ook die verslaggever die steeds de vergaderzaal instormt. Wat een leuke vorm van humor zeg..

Ik krijg niet echt een idee van deze film dat deze tocht zo zwaar en hels was. Tuurlijk, het was extreem koud en hier wordt gedetailleerd op ingegaan, maar in het eerste deel bestaat deze "hel" vooral uit lompe boeren die elkaar omver schaatsen, tegen borden aan schaatsen, in ijsgleuven schaatsen en zelfs hun skibrilletje niet opdoen tijdens een tocht van 200 km (Zegers). Komt meer over als een hel in de worstelring als je het mij vraagt.

De struggles van de personages, de dramatiek en romantiek worden allemaal op de meest theatrale manier neergezet. Het maakt van een respectvol waargebeurd verhaal vooral een suf fictieverhaal. Ik kan dit geen moment serieus nemen als biografische vertelling. Het mag duidelijk zijn dat regisseur De Jong in de kinderkant van cinema heeft gewerkt want deze film is uitermate kinderachtig geregisseerd.

Nee, slechte film dit. Jammer dat dit soort films constant weer uit Nederland moeten komen. Ze hebben gewoon een Amerikaans epos overgenomen en dit toegepast op 1 van onze gebeurtenissen. Alleen als de Amerikanen dit hadden gedaan had ik het ook de grond ingeboord, dus dan doen ze het toch iets beter. Dit heeft geen hol te maken met meer budget voor mij, gewoon met theatraal gezever en ongeloofwaardige personages. Erg slechte film van eigen bodem.

Ik ben het er ook overigens mee eens dat de focus meer op de tocht zelf had moeten liggen i.p.v. de redeneringen om hem uit te rijden. Nog zo'n dingetje wat dit soort Nederlandse films steeds weer moeten doen, maar zonder succes.

Prima.

De nieuwe film van Cluff & Lofing. Vond het altijd prima regisseurs die wel beperkingen hadden maar nooit tot het slechtste van het slechtste behoorde. Het grote publiek is het daarmee echter oneens. Held is een andere film voor hun doen. Blijft nog steeds binnen het thrillergenre, maar de horrorkant wordt toch aardig ingeperkt.

Stijloefeningen van de regisseurs zijn nog steeds te herkennen door de redelijk luchtige aanpak en minimaal gebruik van geluid. Regisseurs lijken de druk op de kijker eerder door visuele inspanningen uit te oefenen, zoals camerawerk en montage. Dat weet ook best aardig te werken, want zeker de beelden waarin elektriciteit aan bod komt (diegene die de film zien weten wat ik bedoel) zijn effectief.

Verder duurt het alleen wel even voordat de film op gang komt, want de eerste 20 minuten zijn totaal niet interessant. Zowel Johnson als Awbrey zijn dooie muizen, grijzer kan acteren eigenlijk niet worden. Bedreiging is verder ook niet zo intimiderend, het komt eigenlijk neer op de zoveelste variant van "mysterieuze man met masker".

Toch weet het concept waarbij het stelletje aanwijzingen krijgt goed te werken en blaast wat tempo in de film. Stijltje is verder ook wel leuk gedaan, prima opzet en regie die best wat toevoegt. Jammer genoeg komt veel van de spanning door middel van plotse harde geluidseffecten en zelden door opbouw. Als je enkel en alleen op harde geluiden bouwt, alhoewel het soms werkt, creëer je toch iets te makkelijk een "spannend" gevoel.

Uiteindelijke twist is leuk bedacht en tilt de film net wat boven het gewoonlijke niveau uit. Verder is het allemaal wel aardig en kijkt redelijk weg, maar bouwt voor een groot deel gewoon op het concept. Uit het genrewerk zelf krijgt het namelijk niet zo heel veel, want erg spannend of meeslepend is Held niet. Wel een vermakelijk werkje. Benieuwd naar het volgende werk van de regisseurs. Verhaal hebben ze nu wat meer onder de controle, het kan best wel wat worden in de toekomst.

Rauw misdaaddrama met een aantal zware en harde geweldsuitspattingen. Regisseur Amat Escalante weet goed waar hij zijn sensatie vandaan moet halen en pakt daardoor uit met een aantal scenes die opvallend uitgesponnen en expliciet in beeld worden gebracht. De mistroostige toonzetting wordt in ieder geval vroeg al gemaakt met de opening, maar daarna volgt toch een beduidend rustigere vertelling. De neergezette wereld wordt door Escalante echter niet heel opvallend of boeiend neergezet. Eerder een alledaags leven op de grenspost van Mexico en Amerika waarin op de achtergrond af en toe hard wordt uitgehaald. De verdorde omgeving is uiteraard bewust gekozen, maar vormt een weinig interessant weerzien en het acteerwerk is daarnaast niet geweldig. Het laatste halfuur neemt bovendien grotendeels afscheid van de misdaadwereld waardoor het verhaal min of meer volledig inkakt. Voor de durf van Escalante nog bonuspunten, verder is Heli eerder teleurstellend.

Regisseur Tim Fehlbaum maakt optimaal gebruik van de centjes die producent Roland Emmerich hem toebedeeld, ook al zijn dat er niet heel bijzonder veel. Het wordt zeker op visueel vlak echter creatief opgelost in de eerste helft door effectief te spelen met camerafilters. Het acteerwerk is bovendien niet heel onaardig en er hangt een gemeen sfeertje, maar de tweede helft staat daarentegen eigenlijk in het kader van een heel ander soort film. Daar weet Fehlbaum de spanning onvoldoende vast te houden en haalt qua expliciet geweld niet hard genoeg uit. Een ietwat jammerlijke uitwerking van een film met veel potentie.

Leuk.

In Amerika werd deze film erg gehaat, en ik snap het wel, want dit soort films bevatten enkele grappen die op de dag van vandaag eigenlijk niet meer kunnen. Ik kan er echter nog steeds van genieten en dat dit soort films nog steeds uitkomen gecombineerd met een leuke stijl kan ik dan ook erg waarderen. Je moet er alleen wel van houden.

De stijl van animatie, stopmotion, is in dit geval erg geslaagd. Het camerawerk ziet er goed uit en het team die het allemaal in elkaar heeft gezet lijkt er ook met hard en ziel aan gewerkt te hebben. Het ziet er regelmatig erg leuk uit, en ik kan de film dan ook qua animatie weinig bekritiseren. Jammer dat de regisseurs niet nog een film hebben gemaakt, talent hadden ze namelijk wel.

De humor moet je liggen. Grof is het zeker, maar ook erg opgeblazen. Erg gemeen, racistisch of onaardig zijn ze nou ook weer niet, ik heb er regelmatig best om kunnen lachen. Niet alles schiet echter raak, maar de durf mag er zijn en dat maakt de film regelmatig best leuk. Je kan het eigenlijk vergelijken met een iets minder serieuze en dommere versie van een South Park-aflevering.

De voice-acting is aardig, Odenkirk is echt geknipt voor zijn personage. Zijn stem past er precies in, maar ook een hoop andere namen zijn goed gestrikt. De enige die ik wat minder geslaagd vond was Kunis, buiten Family Guy heb ik haar stem nooit geschikt gevonden voor een animatiefilm. Acteren kan ze wel, maar ik zie haar liever als persoon dan als een getekend poppetje.

De film duurt niet lang en garandeert een goede dosis aan vermaak. De film is duidelijk op volwassenen gericht, en dat kan je misschien al raden als je een blik werpt op de titel van de film. Persoonlijk vind ik een Hell and Back geslaagder dan een Sausage Party, gezien de nadruk daar te veel ligt op het vulgaire. Hier zijn ze iets buitensporiger, maar niets om de film de grond mee in te stampen. Best genoten, leuk.

Herziening.

Ik hoopte dat deze film een boost kon krijgen met de herziening. Ben persoonlijk ook dol op dit soort concepten waarin een themapark de voornaamste setting vormt voor het verhaal. Helaas bleef de film op hetzelfde cijfer als voorheen bungelen en dat is toch jammer, want ik hoopte er een andere kijk op te hebben.

Het voornaamste probleem, merk ik, zijn de personages zelf die het verloop van een best cool gegeven te veel in de weg zitten. Forsyth en Taylor-Klaus spelen aardig maar de personages die ze spelen zijn bloedirritant. Laten je werkelijk de haren uit het hoofd trekken. Het zijn normaal gesproken ook de types die dit soort attracties voor me verpesten, maar ze verpesten nu dus ook de film zelf voor me.

Park is en blijft leuk. Erg sterk kleurgebruik die de sfeer wat extra weet te versterken. Door het park heen ook genoeg leuke ideeën en uitgangspunten. Waarom de spookhuizen dan zo saai in beeld worden gebracht is me een raadsel. Zijn toch wel serieuze remmers voor de film. Gelukkig weten de vele griezels, attracties en mistmachines dat gat goed te compenseren.

De moorden zien er ook lekker uit. Niet al te terughoudend, wat ik me gek genoeg wel kon herinneren, en grafisch genoeg. Zeker de moord met een hamer was erg lekker en verrassend te noemen. Jammer genoeg worden ze wel uitgevoerd door een oersaaie moordenaar die ze heel pretentieus "The Other" noemen maar geen moment indrukwekkend kan zijn. Is me toch wat te normaal, ook al was dat de intentie. Het is gewoon een saaie keuze.

Het vermaakt voor een groot deel zeker maar de finale, die zich in een spookhuis bevindt, is wel een kleine domper. Het park is sfeervol genoeg en iets om blij van te worden, maar de inhoudelijke elementen zitten een plezierige horrorfilm duidelijk in de weg. Voor Plotkin duidelijk zijn beste dan die andere twee nono's die hij maakte. Overigens leuk om te vermelden dat Hell Fest de 1000ste film is die ik dit jaar mag zien. Mission accomplished.

Mwa.

Een kleine tegenvaller dit, aangezien het een film betrof waar ik daadwerkelijk naar uitkeek. Werd meerdere malen door de moderne horrorfilmfans aangeraden als enge titel. Toen ik deze plots op YouTube aantrof heb ik dan ook niet twee keer getwijfeld om deze eens mee te pakken.

Uiteindelijk was het resultaat niet zo effectief of spannend als ik van tevoren had gehoopt dat het zou worden. Bij dit soort films is het bijna gegarandeerd dat er weinig budget aanwezig is, en dat valt in Hell House LLC net iets te vaak op waardoor de spanning vaak wat wegglipt.

Het begon wel leuk, met een vonk van spanning. Het acteerwerk en de situaties voelen in de eerste 10 minuten best humaan aan en er wordt behoorlijk degelijk geacteerd. Naarmate we de tweede helft ingaan beginnen de rollen te moeilijk te worden, maar ook gewoon te herhaald.

Het doel van dit soort found-footage horrorfilms is dat ze realisme moeten uitstralen, maar dat gevoel kreeg ik niet altijd van deze film. De horrorscenes voelen iets te genept aan, meer als een grap van de overige personages. Vaak wist ik niet zeker of het nou om geesten ging of een kwaaddoener die in de kelder verstopt zat.

De inleiding duurt ook net iets te lang en de clichés worden vaak net iets te vaak gebruikt. Dankzij goed acteerwerk vallen ze niet allemaal op omdat het wel aardig wegkijkt. Sowieso word ik helemaal blij van spookhuisattracties, dus deze film had wel echt mijn soort omgeving. Het maakt de best korte zit heel goed te doen.

De horrorscenes zijn soms leuk en effectief, maar de echt effectieve momenten zijn op 1 hand te tellen. Enkel de flitsende kelder en de onder-de-dekens sequentie zijn serieus geslaagd, voor de rest valt het wat tegen. De opbouw naar de scenes is goed, maar de uitvoering iets minder. Het voelt iets te makkelijk en onwerkelijk aan. Wat poppen de verkeerde kant opzetten, wat geluiden maken en wild met de camera zwaaien. Het is net wat te klassiek.

Uiteindelijk raken de excuusjes om de camera überhaupt te gebruiken ook duidelijk op, zoals met een camera door een spookkelder rennen. Door de geesten, die niet bepaald heel enge make-up op hebben, soms volop in beeld te brengen maakt de ervaring er niet altijd beter op. De glitchy-effecten worden ook net te vaak gebruikt uiteindelijk.

Gelukkig blijft de film erg lekker wegkijken en duurt daarnaast ook erg goed. Enkele horrorscenes zijn erg goed uitgevoerd, maar in zijn algemeenheid schiet het wel wat te kort helaas.

Redelijk vervolg.

Niet de beste reeks wat mij betreft, maar toch is er opvallend veel liefde voor deze reeks. Een liefde die ik niet helemaal begrijp omdat dit niet zo'n hele bijzondere reeks is. Maar toegegeven, gezien het budget is dit soms wel aardig spannend. Dit deel is echter net wat minder dan deel 1.

Toch vind ik dit deel engere sequenties bevatten. Het rondwandelen door het huis blijft een spannend stukje. Ze weten precies waar ze de camera naartoe moeten draaien en dat houdt de spanning erin. Zo is er toch wel wat talent achter de regie te bekennen. Ben dan ook benieuwd wat deze crew kan doen als ze wel genoeg budget hebben.

Wat echter toch te veel doorbreekt zijn de goedkope kostuums. De griezels worden toch te duidelijk in beeld gebracht waardoor het echt wat te doorzichtig is. Die ooglenzen en goedkope jurken kunnen echt niet meer, maar vooral in de finale gaat het mis als de horror daar heel duidelijk in beeld komt.

Ze dachten toch net iets te veel buiten hun budget uiteindelijk en de finale is best wel belachelijk. Het trekt eigenlijk bijna een heel punt van de score af, maar voor nu enkel een halfje. Dit deel vond ik namelijk net wat spannender dan deel 1, maar misschien herinner ik me daar gewoon te weinig van.

Huis is verder wel leuk ingericht, de look is best eng. Het hele mysterie gebeuren eromheen werkt in het begin nog wel met de nieuwsbeelden maar eenmaal de crew zelf het huis binnenloopt is er van die sfeer niet veel meer over. Wel spanning, maar die wordt niet vastgehouden tot het einde.

Vlotte wegkijker verder en best een leuke in zijn soort met veel meer potentie in vergelijking met de andere (goedkope) films in deze soort. Hier en daar best spannend, maar dat het goedkoop is wordt vooral duidelijk tijdens het in beeld brengen van de dreigingen helaas. Ik ga ooit nog weleens deel 3 opzetten, maar ik ga er zeker niet voor betalen.

Zwakste van de reeks.

Het jammere is dat Cognetti door de hele reeks wel de potentie kan tonen om een goede film af te leveren, en toch weet het hem niet te lukken. Het eerste deel had vooral de goedkope invulling als nadeel, qua horror was het wel aardig. Het tweede deel was als geheel wat beter, maar had het nadeel dat het een aantal suffe keuzes introduceerde.

Dit derde deel zet eigenlijk voort wat bij deel twee al gestopt had moeten worden, en draaft er nog wat verder in door. Dat wordt vooral tijdens de finale duidelijk. Deze reeks begon ooit als FF-achtige film, maar richting het einde wordt dit concept wederom overboord gegooid en lijkt de film regelmatig de neiging te willen hebben om een reguliere horrrorfilm te worden.

Dat werkt de film helaas alleen maar tegen, en als Cognetti ook nog voor cheesy effectjes kiest en wederom dezelfde slechte kostuums, die het eerste deel kwalitatief onveilig maakte, weet je hoe laat het is. Toch doet deze film niet alleen maar dingen fout, en het mag duidelijk zijn dat deze reeks best de potentie had om goed te kunnen zijn.

Zeker het eerste halfuur is erg intrigerend te noemen en het acteerwerk is sterk. Iedereen lijkt erg goed te beseffen dat van hem of haar een menselijke prestatie wordt verwacht. Dat gebeurt dan ook, en dat maakt de film al snel een stuk beter uit te kijken. De verbeteringen in decoraties zijn ook een pluspunt te noemen, zoals de witte gang. Toch die extra dingetjes die deze film wat mooier maken.

Het horrorgevoel straalt er nog steeds vanaf en het eerste halfuur kent best wel wat aardige beelden. Het loopt echter in de soep na enige tijd door meerdere malen voor idiote ideeën te kiezen. Cognetti lijkt vaak wat te verliezen wat hij precies aan wil vangen met deze film/reeks. Als je zo graag een normale horrorfilm wil maken, laat dan de FF achterwege, of laat anderzijds al dat fantasierijke gedoe achter. Dit werkt gewoon niet, en HHLLC3 is daarmee duidelijk het zwakte deel van de reeks.

Regisseur Stephen Cognetti boekte succes met zijn debuutfilm, maar heeft sindsdien in principe niets anders gedaan dan diezelfde reeks telkens weer opnieuw uitbreiden. De spannendste stukken binnen het LLC-gebeuren zaten rondom de spookhuisattractie, maar dat aspect wordt met deze zogenaamde Origins-film volledig weggelaten. Daarnaast vind ik het persoonlijk amper een oorsprongsverhaal, want ook in deze film staat er een team centraal dat gewoon wat dieper in het complete achtergrondgebeuren probeert te kijken met tussendoor korte schimmen van het verleden. Met het extra materiaal dat om deze film heen wordt laten zien is het echter een groot raadsel hoe men überhaupt nog aspecten heeft om te onderzoeken, alles lijkt me nu wel uit de doeken gedaan. Cognetti heeft er overigens met zijn vierde film in de reeks nogal wat moeite mee om de boel spannend te krijgen. Het eeuwig leunen op die clownspop begint duidelijk z'n tol te eisen en de nieuwe verschijningen roepen amper dreiging op. Het levert in principe een nieuwe toevoeging aan de reeks op zonder hoogtepunten. Er wordt wel meer dan degelijk geacteerd en de documentaire-achtige aanpak blijft een schot in de roos, maar misschien wordt het eens tijd dat Cognetti wat anders gaat doen dan telkens dezelfde reeks weer nieuw leven inblazen.

Een mengelmoes tussen een hakfilm en een spookhuisgebeuren, dat door regisseur Tom DeSimone nogal onzorgvuldig met elkaar wordt verweven. Op het vlak van spanning bevindt Hell Night zich op een sfeervolle locatie met veel detail en donkere hoekjes. Daar wordt makkelijk een boel sfeer uitgeput, wat vervolgens afleidt van het feit dat de castleden niet uit de beste acteurs bestaan. Zelfs Linda Blair stelt hier enigszins teleur, maar krijgt dan ook niet veel mee vanuit het scenario. Helaas blijft het uiteindelijke gespook redelijk beperkt en moet het veld snel ruimen voor een nogal dommige moordenaar met bijzonder lelijke aankleding. Bijzonder dat DeSimone zelf naar dat monster keek en toen dacht een schot in de roos te hebben, maar het neemt vrijwel al het tempo weg uit de film. Het is verder gelukkig sfeervol genoeg, maar gaat te lang door en biedt te weinig op het vlak van gegriezel.