Happy New Year, Colin Burstead (2018)

Had vooraf weinig vertrouwen in nog een kleinschalige dramafilm van regisseur Ben Wheatley, aangezien Down Terrace een haast onmogelijke opgave betekende. Tegen alle verwachtingen in had ik geen enkele moeite met Happy New Year, Colin Burstead, waar toch echt wel een boeiend schouwspel van wordt gemaakt. Het helpt dan ook dat ik dit soort familieconflicten graag zie, zeker met een sterke uitwerking. Het scenario van Wheatley en de soundtrack van Clint Mansell verzekeren bovendien een uitstekende opbouw van druk, dat ook nog eens wordt versterkt door een meer dan degelijke cast. Zeker Neil Maskell speelt geweldig, maar in principe doet niemand onder. Wel jammer is dat sommige leden voor een iets te karikaturale aanpak kiezen, maar dat soort invalshoeken moet je binnen dit soort kleine drama-escalaties maar even voor lief nemen. Behoorlijk jammer is dat de opbouw nergens naartoe leidt, want er volgt uiteindelijk nooit een "ontploffing". Het zorgt voor een erg zure nasmaak, want dat lijkt wel hetgeen te zijn waar de film en Wheatley naartoe werken. De uiteindelijke afsluiting kon me dan ook gestolen worden en die teleurstelling is de film vervolgens nooit meer te boven gekomen. De zogenaamde Brexit-invalshoek is daarnaast, naar mijn optiek, onhandig. Er wordt een enkele keer expliciet naar verwezen, maar verder is dit toch gewoon op-en-top familiedrama.