Opinions

Brak.

De reeks was al niet bepaald intelligent te noemen, maar het tweede deel wist toch een aardige balans te vinden tussen brakke horror en self-awareness. Deze film vergeet die combinatie uit te werken en het resultaat is een derde deel die het eerste deel zowaar weet te overtreffen in slecht zijn. En terwijl de eerste film zichzelf nog serieus nam.

Het concept blijft ridicuul en het tweede deel wist dat, en stopte er daarom genoeg in om het ridicule concept te compenseren. Het resultaat was toen een film die ultiem belachelijk was, en eigenlijk tegen de grens aanzat, maar toch ergens wel leuk wist te zijn. Dit derde deel wil ook graag tegen de grens aanzitten, maar de uitwerking laat heel, heel veel te wensen over.

Ten eerste is de kwaliteit nog brakker geworden. Ik wist al dat zo'n concept als deze nooit veel geld tot z'n beschikking zou krijgen, maar het lijkt alsof zelfs deze films steeds minder budget krijgen. De kills en de aanwezigheid van het peperkoekmannetje zijn verminderd, en hierdoor krijg je een film die vooral dient als komedie vermengt met (en ik beduvel je niet) zware drama invloeden die het tempo er volledig uithelpen.

Ook het mannetje zelf, die ik eigenlijk nog wel grappig vond in het tweede deel, is hier gewoon ronduit vervelend. Je moet het maar doen met de finale en twee moordscenes tussendoor, want verder loopt hij gewoon doelloos in het rond terwijl hij wat oneliners schreeuwt die nooit leuk weten te zijn. Hierdoor voelt het peperkoekmannetje overbodig aan in zijn eigen film.

Maar ook de effecten blijven brak en dit keer is het praktische bloed vervangen door animatiebloed. Ze maken eigenlijk elke keuze die ze niet hadden moeten maken. De finale weet nog wat goed te maken, maar verder is dit een erg vermoeiende film die nergens maar een beetje grappig weet te zijn. Eigenlijk een serieuze downer na het tweede deel, die ik stiekem soms best grappig vond.

Lol.

Bijzonder concept, toch wel benieuwd hoe je er überhaupt op kan komen. Een moordend peperkoekmannetje, ik had het eigenlijk niet kunnen verzinnen, en ik vind dat ik met best vreemde ideeën kan komen. In ieder geval is de uitwerking zoals je kan verwachten, redelijk brak dus.

Apart dat we Busey in de opening te zien krijgen, maar het TV-gevoel is direct merkbaar waardoor je snel zal denken dat Busey het enkel voor het geld heeft gedaan. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat er zoveel centjes in dit project zijn gestopt, erg duur oogt het namelijk niet. En groot gelijk, want ik denk niet dat studio's hier veel centjes aan uit willen geven.

Het concept is apart, en je kan het zelfs origineel noemen, maar erg bijzonder wordt het niet gebruikt. Deze film neemt in allerlei manieren de vorm aan van een normale slasher. De kills blijven erg beperkt en worden ook zo in beeld gebracht, en het verhaal doet niks bijzonders. Buiten de killer zelf is misschien de enige vernieuwende invalshoek dat het zich in een koekjesfabriek plaatsvindt.

Acteerwerk is verder matig, maar de koppen die er staan zien er in ieder geval lief uit. Het zijn wel relatief saaie en eentonige personages, maar echt storend zijn ze dan ook weer niet. Daarnaast moet Busey zelf de showstealer zijn, maar veel krijgen we van dat peperkoekmannetje niet te zien helaas, wat toch wel een misser is.

Verder zijn de kills redelijk lomp, maar niet bepaald leuk. Gelukkig duurt het allemaal erg kort waardoor het geen moeilijke opgave is om uit te kijken. Het neemt zichzelf iets te serieus allemaal, waardoor je toch wel wat fun misloopt. Aangezien het wel kort duurt en het concept apart genoeg is wil ik er nog een 1,5* aan uitdelen, maar niks hogers.

Indrukwekkende presentatie van praktische effecten, ondanks het totale gebrek aan inhoud. Gelukkig pretendeert regisseur Hideshi Hino niet veel en beëindigt zijn film dan ook na enkel 42 minuten. Zo'n korte duur is echter vooralsnog te lang om te verhullen dat het acteerwerk niet veel om handen heeft en de effecten naar de finale toe minder sterk uitpakken, maar geconcentreerde en ongeremde projecten als deze zie je tegenwoordig niet vaak meer. Niet voor kijkers met een zwakke maag, wel voor de doorgewinterde griezelliefhebbers die zijn of haar horror graag extreem hebben.

Regisseur Masayuki Kusumi kiest voor een compleet andere toonzetting in vergelijking met de voorgaande delen, want He Never Dies gaat zeer nadrukkelijk voor een komisch pad. Daar komen nog altijd een aantal smerige en expliciete effecten bij kijken die indrukwekkend uitpakken voor de beperkte financiën, maar na enige tijd worden de opdringerige en luidruchtige castleden erg vermoeiend. Niemand beschikt over de kwaliteiten om de komische benadering goed af te leveren, waardoor de uiteindelijke finale erg zo-zo uit de hoek komt. De aanloop is ook behoorlijk lang voor een verhaal dat inhoudelijk niet veel te melden heeft.

Dit vierde deel van de befaamde Guinea Pig-reeks moet het zowel van de satire hebben als de griezelelementen. Dat eerste pakt een aantal spaarzame keren goed uit, maar raakt uiteindelijk bedolven onder de kinderachtige aanpak van regisseur Hajime Tabe en medescenarist Satoru Ogura. Zelden zijn er zoveel onzinnige scenes aan elkaar geplakt die volkomen nergens op slaan en het steeds moeten hebben van onmenselijk slecht en buitengewoon vervelend acteerwerk. Specifiek Shinnosuke Ikehata verdient zeker een prijs voor "Irritantste rol uit de jaren 80", maar in het algemeen is Devil Woman Doctor hoe dan ook volstrekt onuitstaanbaar.

Mwa.

A Special Day is niet een film waarvan ik had verwacht dat deze ooit in de top 250 zou bungelen rondom de middenlijn, toch lijkt de film op kritisch vlak een populaire film te zijn onder de cinemaliefhebbers. Er zou altijd een reden voor moeten zijn, maar die redenen vond ik maar beperkt wanneer het neerkomt op deze film.

Toch is deze film voor zijn tijd best apart, zeker aangezien het er visueel fraai uitziet. De regie maakt zichzelf duidelijk zichtbaar als de film opent met historische beelden waarin Hitler zelf te zien is. Je zet op deze manier direct de toon, al betwijfel ik of dit nou wel de juiste aanpak was geweest als het op deze film neerkomt, gezien wat er daarna komt een hele andere film is.

De cinematografie en kleurenfilters zien er netjes uit. Lekker apart, somber en stoffig in beeld gebracht, en onder de tristesse van de film kan ook nog eens een redelijk warm sfeertje doorbreken. Het voelt allemaal wel degelijk Italiaans aan en dat is een compliment, want niet elke film kan het voor elkaar krijgen om een warme sfeer te vermengen met een redelijk sombere inrichting.

Daar houden de voornaamste complimenten weer op, want verder is het centrale punt van de film de interactie tussen Loren en Mastroianni, en deze vond ik nou niet bepaald lekker losbranden. Losstaand van elkaar kunnen het erg intrigerende figuren zijn met een bijzondere achtergrond, en toch krijgt de film het voor elkaar om het op twee saaie personages te laten lijken eenmaal ze naast elkaar staan.

De interactie wil nergens echt losbranden en na een tijdje maakt het dan als kijker niet bepaald meer uit of dit nou een goede film op visueel vlak is of niet. Ik kreeg mijn aandacht na een halfuurtje niet meer richting de film omdat de dialogen of het acteerwerk gewoon niet de intrigerende factor bieden die ze wel moesten hebben. Persoonlijke smaak uiteraard, maar deze film kon ik niet inkomen. Helaas.

Makke thriller met een volledig gekopieerde inhoud, alleen dan nog wat lomper uitgevoerd. De dader wordt bijvoorbeeld op een behoorlijk nonchalante wijze onthuld en de personages zijn geen moment sympathiek. Ella Newton en Radha Mitchell vormen een vervelende combinatie van kleurloze personages, waardoor het verhaal je in eerste instantie al weinig uitnodigt om geïnvesteerd te raken in deze situatie. De spanningsopbouw loopt verder stroef en regisseur Mark Hartley wint enkel punten met de soms opvallend gemene horrorbeelden, want zijn visuele kwaliteiten liggen niet zo hoog. Uiteindelijk duurt het totale gebeuren kort genoeg en is er altijd wel iets absurds aan de hand om niet compleet om te vallen van verveling, maar om nu nog met dit soort simpel uitgewerkte thrillers aan te komen zetten is natuurlijk vragen om problemen.

Matig.

Rare film dit, die ik toevallig tegenkwam toen ik naar volledige films zocht op YouTube. Je moet wat om de verveling van COVID-19 tegen te gaan. Toen kwam ik terecht bij deze, die wel een aardige look had, niet lang duurde en vooral niet bekend was. Voor mij genoeg reden om me aan dit tussendoortje te wagen.

Vlot is het in ieder geval wel allemaal, met grote dank aan Visser. Mooie meid, draagt de film met gemak. Om nog te bedenken dat ze een best gebrekkig actrice is. Zij is echter de enige die daadwerkelijk een personage neer wil zetten, want dat zoutloze stel leek nergens op. In het begin deden ze het nog aardig, maar na 45 minuten vonden ze er zelf volgens mij niks meer aan.

Locatie van de film is mooi en de warme sfeer weet wel degelijk door te breken. Deed me denken aan de tijd dat ik zelf op de Caribische eilanden was, al is deze film in een volledig ander continent opgenomen. In ieder geval wordt de sfeer van de natuur en de locatie zelf goed gebruikt en dat zorgt voor een aardige look.

Wel is de film verder erg goedkoop en enkele scenes zijn ronduit ongemakkelijk. Regisseur Jackson leek af en toe toch echt te veel te vragen van zijn cast, terwijl hij echt geen moeilijke dingen vroeg. Wel iets meer intieme dingen, en die waren zichtbaar ongemakkelijk voor de crew die ze dan ook maar matig uitvoeren.

Hier en daar kent de film gelukkig wel gestileerde momentjes, maar deze zijn wel schaars. Alles moet eigenlijk gewoon komen van de locatie en het acteerwerk van Visser. Verder kent de film een degelijke dosis erotische spanning, maar voor diegene die echt voor de seks kijken, sorry, maar je zal erg teleurgesteld worden. Zelf zat ik er niet zo mee.

De spanning had kunnen werken, want het eerste uur is best vlot en nog een soort van mysterieus. Eenmaal de finale komt doet de film een poging extra vaag te zijn, maar komt eigenlijk vooral amateuristisch over. Ongeïnteresseerde dialogen vanuit de cast en een redelijk ongemakkelijke finale zorgen voor een bijna hilarische indruk, eentje die deze film eigenlijk duidelijk niet wilde maken.

Het heeft ergens wel potentie en Visser speelt apart, maar het is toch maar een goedkoop en matig resultaat. In het begin leek het ergens naartoe te werken, maar als het echt op de thriller aankomt leek Jackson er geen zin meer in te hebben en ging niet al te intensief te werk. Tenminste dat leek zo. Aparte film, maar wel matig en bij vlagen best amateuristisch. Ik denk uiteindelijk ook wel dat een budgettaire beperking een rol heeft gespeeld hierbij.

Egh.

Erg TV-achtige film met wat bekende acteurs die tegenwoordig klaarblijkelijk moeilijk aan werk komen. Ik begrijp dat dit allemaal gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, en dat is natuurlijk vreselijk. Een rommelige en oversentimentele film daarvoor in ruil krijgen vind ik echter ook vreselijk. Het was allemaal een rommeltje.

Wat de film vooral weet te helpen zijn de acteerprestaties. Het duurde ook even voordat ik Judd Nelson had herkend, want die kop heb ik lang niet meer gezien. In deze rol is hij ook onherkenbaar, maar hij doet het niettemin goed. Scott vond ik dan wat minder sterk. Haar rol is moeilijk en complex en de prestatie is bij lange na niet zo innemend als je zou hopen.

Verder kenmerkt de film zich regelmatig in rommeligheid. Het verhaal loopt zo snel van stapel dat het lijkt alsof het gewoon hele stukken over lijkt te slaan. Vanaf het moment dat ze bijvoorbeeld gevangen wordt gezet in die kelder is daar meteen de eerste verkrachting. Ik wil best gelovend dat Nelson een gevaarlijk iemand is, maar het lijkt zo compleet random uit de lucht te komen vallen dat ik me afvraag hoeveel ze daadwerkelijk van het echte verhaal hebben verteld.

Verder komt er ook redelijk typerend sentiment bij kijken. De slotscene vond ik zelfs compleet idioot. Maar wat vooral ontbreekt is de regie, die de film gewoon in de steek laat. Het kan wat kracht persen uit het waargebeurde aspect, maar Röhm is compleet waardeloos in het communiceren van een spannende en passende toon. Door de redelijk kale en makkelijke stijl kreeg ik nooit echt goede sympathie voor Scott.

Het is een vreselijk verhaal en alle respect naar de mensen die daarmee betrokken zijn geweest, maar ik vond deze film eerder makkelijk scoren met een simpel afgewerkte en saaie film. Goed acteerwerk, soms een degelijke scene, maar verder compleet onzichtbaar. Ik vraag me ook af waarom deze film dan wel zo goed bij anderen aanslaat. Ach ja, verschillende smaken.

Regisseur Fede Alvarez begon goed aan zijn carrière als regisseur op het vlak van langspeelfilms. Zijn debuutfilm Evil Dead is zelfs uitgegroeid tot een persoonlijke favoriet. Het succes van zijn films heeft hem wellicht alleen te zelfzeker gemaakt, waardoor hij nu buiten zijn boekje een misdaadthriller aanpakt geïnspireerd door een literaire boekenserie. Visueel toont de film zoals verwacht vanuit Alvarez absolute kwaliteit. Mooie beelden, sterke cinematografie en strak camerawerk vieren hoogtij in The Girl in the Spider's Web. Echter blijft het wel een film die het uiteindelijk moet hebben van het inhoudelijke verhaal en daar gaat het mis. Vrijwel ieder personage daarbinnen kent zijn of haar eigen mankementen. Sverrir Gudnason voegt amper wat toe aan het verhaal, Sylvia Hoeks speelt een compleet achterlijk (geacteerd) figuur en Claire Foy leek amper te weten dat ze helemaal niet in een sprookjesfilm zat. De dwaze trekjes van bijna ieder figuur werken behoorlijk op de zenuwen, evenals de drang van Alvarez om telkens weer geforceerd "coolheid" aan zijn cast toe te voegen. Vanuit kwalitatief perspectief is dat te begrijpen, maar niet als er geen enkel figuurtje echt intrigerend wordt neergezet. Het kon me dan ook totaal niet bommen hoe de achtergrond van Hoeks en Foy in elkaar zat. De volledige appeal van deze film ontgaat me eigenlijk, maar het is op vlak van regie niettemin vakkundig en knap gemaakt. Hopelijk keert Alvarez met zijn volgende film lekker terug naar pure horror.

Regisseur Loukman Ali doet erg zijn best om deze Oegandese misdaadthriller onder ogen te brengen van internationaal mainstreampubliek. Goed gelukt is dat niet, zelfs op IMDb harkt de film nog geen 1.000 stemmen binnen. Toch wordt de poging niettemin gewaardeerd, want de meerdere animatieonderbrekingen en het gespeel met tijd komt het regieproject van Ali ten goede. Spijtig genoeg is het een dwaze keuze geweest om de acteurs Engels te laten spreken, dat behoorlijke afbreuk doet aan de geloofwaardigheid van de acteerprestaties. Bovendien wordt het verhaaltje zelf afgeraffeld, incompleet en soms ronduit dwaas naar voren geregisseerd. Gepromoot als waargebeurd, maar de melige, overdreven toon die Ali aan The Girl in the Yellow Jumper meegeeft komt zo'n concept niet bepaald tegemoet. Eigenaardige personages waar de film het van moet hebben, zoals het "Gele Meisje", komen houterig en ongeïnspireerd over. Niettemin is de film altijd vermakelijk en had normaal gesproken een nipte voldoende gehad, maar de finale voelt nogal willekeurig aan. Plots wordt er een heel ander en aardig groots concept door de film verworven, maar nauwelijks onderbouwd of benut door Ali. Jammer, want aan enthousiasme geen gebrek hier.

Niet perfect.

Erg TV-achtig dit, en ik snap niet helemaal goed waarom Amerikanen er zo verzot op zijn als dit soort onderwerpen op deze manier worden neergezet. Misschien omdat het met extra emotie komt? Ik kan mezelf er in ieder geval moeilijker in verplaatsen als kijker.

Het eerste gedeelte van de film wil niet heel erg boeien, maar het is ergens wel herkenbaar. De film kiest voor een docu-achtige aanpak maar vergeet af en toe dat het dit moet voorstellen. De excuusjes om de camera erbij te pakken zijn erg mak en de film lijkt eigenlijk zo erg in het spoor te treden van een reguliere TV-film qua verloop dat ik me afvraag waarom ze überhaupt voor deze aanpak hebben gekozen.

Acteerwerk is prima, maar wel een beetje sterk aangezet soms. Iets te sterk aangezet vaak, waardoor een hoop emotionele momenten geen impact hebben. De tieners doen het wel erg leuk. Ik kan me alleen vaak moeilijk in de film verplaatsen omdat ik de situaties niet altijd herken. Natuurlijk zijn de problemen die worden behandeld wel bekend, maar het gedrag van de tieners is vaak zo sterk aangezet dat het nergens heel geloofwaardig wil worden.

Het is ook niet altijd even interessant, en het gevoel dat de film vooral een reguliere film is zorgt voor wat twijfels richting het schrijfwerk. Het is allemaal erg binnen de lijntjes en veilig geschreven, maar heel af en toe iets humaner. Vaak is het sterk aangezet, maar soms ook subtiel en dan schiet de film de bal vol in het doel.

De montage van de pesterijen zijn bijvoorbeeld erg wreed en komen eigenlijk wel binnen. De emotionele bui van Ainsworth daarna is ook precies goed. De film duurt niet al te lang en vervalt niet in te veel zijplotjes. Het had uiteindelijk best een goede film kunnen zijn, maar ik denk uiteindelijk dat ze het docu-idee hadden moeten laten vallen. De voordelen van deze aanpak moeten het namelijk afleggen tegen de nadelen ervan.

Tevens vind ik dat de docu-makers die met camera en al de kamer van Ainsworth-in-coma komen binnenwandelen en de emotionele momenten van de ouders volop in beeld brengen zo ongekend respectloos dat ik soms even vergeet dat pesten het hoofdonderwerp van de film is.

Ik klink erg negatief misschien, maar de film is wel best vlot en kent een duidelijk doel. Acteerwerk van de kinders is ook gewoon passend, de pesterijen zijn wreed en de film kent hier en daar wel sterke momenten. Jammer dat die momenten soms een beetje omvergeslagen worden door wat verkeerde regiekeuzes.

De herziening komt neer op hetzelfde cijfer. Regisseur Luke Greenfield profiteert vooral van een herkenbaar ingekleurde wereld en de effectieve chemie tussen Emile Hirsch en Elisha Cuthbert. Vooral die tweede naam speelt mogelijk de beste rol in haar carrière, maar daarnaast werkt de humor op zichzelf ook aanstekelijk genoeg. Greenfield zorgt voor een gezonde balans tussen komedie, romantiek en dramatiek zonder een bepaalde richting primair te kiezen. Het duurt allemaal wat lang en niet alle grappen werken even goed, maar The Girl Next Door groeit voorzichtig uit tot een pionier binnen dit genre.

Jammer.

Had er vooraf veel meer van verwacht. Met een status als 1 van de meest verontrustende films kan deze film dan ook niet ongezien blijven. Maar het lijkt me vooral de suggestie inderdaad die deze film zo zwaar maakt, want qua in beeld gebrachte gruwelijkheden valt het nog mee.

Het acteerwerk is in principe prima, maar eigenlijk vooral te gemaakt. De jonge knapen doen het namelijk best leuk, maar spelen gewoon niet erg realistisch. De iets oudere Auffarth kampt met hetzelfde probleem. Baker vond ik simpelweg gewoon niet zo heel sterk of dreigend spelen.

De regie is best klassiek, en een beetje soap-achtig. Het is inderdaad een film die je normaal op RTL4 kan tegenkomen in het eerste gedeelte. Zodra de film naar de tweede helft springt is het duidelijk dat het toch niet op die zender thuishoort. Het is qua horrorfilm wat meer deprimerend en zwaarder dan de algemene horrorfilm.

Maar het is vooral wat er geïmpliceerd wordt die het zwaar maakt, want een hoop gruwelijkheden worden nauwelijks tot niet in beeld gebracht. Het is desondanks nog steeds zwaar en regelmatig verontrustend, maar vooral door wat er geïmpliceerd wordt en niet wat er uiteindelijk wordt laten zien.

De kracht van deze horrorfilm zou moeten zijn dat het realistisch is, maar dat breekt niet erg door. Elk kind is erg ongekend sadistisch zonder aantoonbare reden. Daardoor krijgt de film een nogal gespeeld gehalte wat de geloofwaardigheid weg doet nemen. Iedereen is zo bezig met een type te zijn dat ze vergeten geloofwaardig te spelen.

Het einde zou een bepaalde emotionele impact moeten hebben, maar eigenlijk ging het allemaal zo snel en kort-door-de-bocht dat het niet echt binnenkomt. Het gehele tweede gedeelte voelt een beetje afgeraffeld aan, vooral omdat de band tussen Auffarth en Manche nog niet voltooid opgebouwd wordt in het eerste gedeelte. In het tweede deel laten ze vooral gewoon gruwelijkheden zien zonder dat er nog een band voelbaar is. Je leeft daarom ook niet echt mee, hoe vreselijk het allemaal ook is.

Visueel nog wel aardig, vooral op de zwaardere stukken. Maar voor de rest is het als film toch een beetje afgeraffeld en mist het een bepaalde vorm van realisme. Het kan uiteraard echt gebeuren, maar dat is gewoon niet voelbaar in deze film. Het gehele idee dat dit mij ook kan overkomen kwam gewoon niet over bij mij, en dat zou wel moeten lijkt me.

Overigens is het nog wel fijn dat de film ver gaat in wat het suggereert. Dat heeft namelijk wel een impact en ik zat geregeld ongemakkelijk te kijken. Het wekt wel een reactie op, maar uiteindelijk niet genoeg en soms ook niet de juiste. Het is niet slecht, maar het had vooral beter kunnen zijn.

Traag opgezette spookhuisfilm die uiteindelijk vooral gebukt gaat onder budgettaire beperkingen. Regisseur Travis Stevens probeert duidelijk zijn kunnen te laten zien en maakt gebruik van enkele originele ideeën, die uiteindelijk zorgen voor origineel gegriezel. Het spijtige is dat er nergens een effectieve sfeerzetting of spanningsboog omheen wordt gecreëerd, waardoor die ideeën uiteindelijk snel in de vergetelheid raken. Het acteerwerk is daarnaast niet best en het tempo ligt te laag, waardoor dode momenten en een gebrek aan visuele sensatie dit geheel de das omdoen. Bonuspunten voor doelbewuste pogingen tot een onderscheidende finale.

Suf.

Wat heb ik me toch dood geïrriteerd aan dit project. Nergens, maar ook nergens had ik het idee naar een beetje realiteit te kijken. Daarnaast zijn zowel Emily Blunt als Evans vreselijk aan het acteren en zijn daarmee ook vrij irritant.

Ook Bennett speelt nogal een dommige rol. De film is saai, nergens realistisch en duurt te lang. Mystery is vrij flauw uitgevoerd en de film is maar saai in zijn geheel. Slechts naar het einde toe is het wat interessanter maar ook dan is de ontknoping maar zwak.

Waar ik wel punten voor kan geven is de sfeer, die was dan wel weer goed uitgevoerd op sommige momenten. Vooral de wat surrealistische scenes weten wel een ongemakkelijk gevoel op te roepen. Voor de rest een matige film met een nogal dom verhaal.

Beter dan verwacht.

Een titel als 'Girl vs. Monster' met het grote logo van Disney erachter schept waarschijnlijk geen verwachtingen op het eerste gezicht, tenzij je snel genoegen neemt met dit soort projecten. Je kan ervan houden en voor het schattige karakter van de film kijken, maar die mindset kan ik simpelweg niet aanzetten met dit soort films. Gelukkig is het wel vlot.

Het is logisch dat Holt een best grote naam is geworden binnen deze (Disney)wereld. Al op jonge leeftijd doet ze het meer dan redelijk in een film die haar alleen in een wat beperkte hoek plaatst. Een beetje dansen, springen en grapjes maken. The usual. De overige bijrollen zijn ook logische prestaties. Enthousiast, getalenteerd, maar nergens bijzonder onderscheidend. Zou me benieuwen waar elke naam er momenteel voor staat.

Visueel kenmerkt de film zich in houterige effecten, maar verfrissend degelijk gedecoreerde sets. Het huis waar het eindfeest bijvoorbeeld in wordt gehouden, best leuk eigenlijk. Had ik vooraf niet kunnen denken, en die pompoen met oranje mist erachteraan zijn ook stukjes waar ik makkelijk genoegen mee neem. Alles met pompoenen, oranje en Halloween in 't algemeen spreekt me aan.

Jammer dat de hoofdschurken wel weer nogal saaie dames (en vogelverschrikker) zijn. Dat is toch wel jammer, want nu zet de film bij vlagen een best aardige sfeer neer en ruïneert dat met goedkope aankleding. Niet dat het Disney veel uitmaakt. Dit soort projecten worden snel gedraaid en neergezet en om effectief op korte termijn wat geld binnen te harken, maar gelukkig wordt het hier iets vlotter en spectaculairder aangepakt

Het is te doen voor een keertje. Het duurt niet lang en kijkt goed weg. De typische elementen van een Disneyfilm moet je natuurlijk even voor lief nemen, ook al zijn de liedjes niet bepaald geweldig. Het is een film die er aan de ene kant veel te goedkoop en lui uitziet, maar aan de andere kant wel gezellig en sfeervol. Zo blijft het resultaat er dus ook tussenin hangen, maar voor een keertje zijn dit soort films geen probleem.

Saai.

Amirpour laat haar ambities behoorlijk zien met dit debuut, maar of dit ook voordelig uitpakt is een heel ander verhaal. Deze film laat zich vooral zien door middel van een sterke filter. Het contrast is knap in beeld gebracht en op het visuele vlak heb ik ook niet veel te klagen op dat gebied. Daarmee benoem ik echter het beste punt meteen.

Het acteerwerk is ook nog wel te doen, maar de trage natuur van de film helpt de personages niet mee. Ik snap de focus wel, maar het werkt gewoon niet. Amirpour geeft weinig tot helemaal niets mee aan de personages behalve een look. De enige die nog in de buurt komt van wat uitstraling is Vand, maar dat komt vooral omdat ze zelf gewoon een goede actrice is.

Het camerawerk is slecht, alle scenes worden zo onaantrekkelijk mogelijk gepresenteerd. Nu irriteerde me dat zoveel dat ik na een tijdje niet eens meer van de zwart-witbeelden kon genieten. Elke scene wordt op een saaie manier aan de kijker gepresenteerd, en ook de horror, drama als de thriller vallen zwaar tegen. Als deze film ergens in slaagt, dan is het dat het je helemaal niets laat voelen. Alle genres voelen leeg en onbenut aan, het doet eigenlijk weinig waarvan je als kijker denkt "wow!".

Terughoudende film die ik zeer snel weer ga vergeten. Een horrorfilm kan je dit niet noemen, wat ik helaas tot mijn spijt na de film zelf pas kon concluderen. Soms stijlvol met goed acteerwerk, maar verder een film die me nergens gaat bijblijven behalve dat elke scene zo intens oninteressant wordt gepresenteerd. Ik kan niets met deze film. Het deed me denken aan The Eyes of My Mother, een film die ik nog meer haatte. Geen compliment dus.

Een respectvolle ontvoeringsfilm, zowat volledig vanuit het perspectief van het slachtoffer in elkaar gedraaid. Het spijtige eraan is dat het scenario van Haley Harris nogal kortzichtig voor de dag komt en regisseuse Simone Stock daar weinig aan kan verbeteren. The Girl Who Escaped verdeelt zichzelf in twee helften: de ontvoering en de opsporing. Aan beide kanten wordt simpelweg te weinig tijd besteedt om er een specifiek gevoel bij te krijgen, buiten wat spannende en boeiende sequenties om. De achtergrond evenals het personage van Katie Douglas zelf geven aan dat geluk niet aan de orde was tijdens de ontsnapping, maar de beperkte benadering wekt vrijwel uitsluitend de indruk dat het exclusief door middel van geluk is voortgekomen. De melodramatische tweede helft kent daarnaast dusdanig weinig daadwerkelijke relatieontwikkeling dat je als kijker met een relatief neutraal gevoel achterblijft, maar het acteerwerk van Douglas en Kristian Bruun is zeer overtuigend en de film boeit met gemak. Een gematigde recensie betekent overigens niet dat ik geen ongekend respect heb voor het desbetreffende slachtoffer.

Regisseur Michael Morrissey bouwt een intrigerend mysterie op dat niet veel tijd nodig heeft om zichzelf in te leiden. De opening is doeltreffend en de atmosfeer mag er zeker zijn; helaas is de ontknoping een stuk minder bevredigend. Morrissey bekommert zich bovendien veel om zijn hoofdpersonages en kent veel tijd toe aan diens ontwikkeling, maar het ontging mij persoonlijk als kijker volledig waarom het figuur van Lexi Johnson zo "lief" omging met een puber die duidelijk zelf in de fout zit. Toch best frustrerende zaken die niet aan geloofwaardigheid winnen, maar als dan ook de uitkomst niet bepaald overloopt van spanning, eindigt The Girl Who Got Away in een redelijke domper.

Tweede McCarthy.

Van hem zag ik hiervoor Outcast, een film die duidelijk goedkoper opgezet is dan deze film, maar wel niettemin beter is. Er is niet altijd budget nodig om goede films te maken, en het verschil in kwaliteit (naar mijn mening) tussen deze twee films is daarin een goed voorbeeld. Trouwens leuk dat McCarthy een aantal basic horrorconcepten erbij pakt zoals zombies of weerwolven, en hier iets nieuws mee probeert te doen.

Aan creativiteit geen gebrek in The Girl with All the Gifts. Naarmate de tweede helft aanbreekt kent de film best wel wat momenten die als origineel beschouwd kunnen worden, maar ook het eerste halfuur gaat een richting op die me best smaakte. Niet perfect uitgevoerd, maar het is duidelijk dat McCarthy steeds een andere kant op wilt. Soms wel iets te veel kanten alleen, want hier en daar geeft de film je het gevoel dat ze een kant kozen, verveeld raakte en toen maar een andere kant op kozen. Daarnaast is de uiteindelijke richting juist een herhaalde weg.

Het acteerwerk toont zich regelmatig gebrekkig. Nanua heeft wel het talent, maar komt nerveus en in het algemeen niet zelfverzekerd over. Haar dialogen zijn ontzettend slecht, maar ook gewoon niet overtuigend uitgevoerd. Ook expressie in het gezicht is ver te zoeken. De overige crewleden zijn wel oké, maar echt geweldige personages zijn het niet. Het verschil is wel dat de regisseur probeert om een band tussen de personages op te bouwen.

De horror komt op verschillende manieren. Aan de ene kant vormen de complicaties tussen personages die soms de ware aard van de mensheid naar voren laten komen een vorm van horror. Aan de andere kant is dit een volbloed zombiefilm, met het nodige kogelgeweld en het wegrennen van zombies. Ondanks beste pogingen om de zombies anders te laten lijken zijn het nog steeds wel degelijk weinig afwijkende zombies, ze af en toe in slaap wiegen maakt weinig verschil.

Ik kon mezelf moeilijk langs het acteerwerk zetten, maar ook de soms onevenwichtige toon van de film toont zich een probleem. Visueel de moeite waard, soundtrack is ook aardig, maar McCarthy mikt ook op een hartverwarmend gevoel gemixt met spanning. Die komen er dan weer niet uit. De pogingen zijn er wel, maar de uiteindelijke chemie ontbreekt. Een voldoende zit er wel in, maar geen hoge voldoende.

Boeiend.

Toch wel weer typisch Fincher, die een lange film boeiend te maken. Maar ook echt de gehele speelduur boeiend te houden. Zoiets kunnen maar weinig regisseurs, en Fincher bewijst hier dus mee daar een van te zijn. Ik zie ook dat het gelijk zijn eerste remake is.

Craig doet het best goed als Mikael Blomkvist. Evenals Skarsgard, maar wie vooral erg positief opviel was onze eigen Yorick van Wageningen. Mara vond ik wat vervelend, omdat ze weer zo'n dom accent moet hebben. Hiermee wekt ze vooral in het begin wat irritatie. Visueel is de film best mooi, en de landschappen mogen er ook zeker zijn. De film verveelt zelden in zijn 160 minuten speelduur, en dat is een groot compliment.

Voor de rest is het een uitermate boeiende Mystery. Blijft leuk om te volgen, Fincher weet weer een goede film af te leveren. Ik kijk uit naar zijn volgende film. Ik zie al verschillende dingen, onder andere een vervolg op World War Z .

Zwakke Mangold.

Als regisseur heeft hij het wel degelijk in zich. Maar nu is dit zijn vierde en slechts eentje heeft een voldoende gekregen. De regisseur kiest wel projecten met een verhaal, maar de uitwerking laat het regelmatig afweten, en hier dus ook.

Eerste half uur is het beste stuk in de film. Ook het meest eigenaardig, waar de stijl van de regisseur vaak het beste naar voren lijkt te komen. Nog best interessante en warrige beelden maar uiteindelijk verschijnen ze niet meer en begint de film af te glijden in een standaard dramafilm.

Acteerwerk is ook niet al te best. Het beste acteerwerk komt van Goldberg af en blij vlagen van Ryder & Murphy. Ryder valt vooral terug in wat standaard "kijk mij eens schattig zijn" rol en die maakt hier geen indruk. De rem gaat er bij haar ook niet bepaald vanaf, het blijft te veel in veilig gebied.

Jolie was al helemaal een vreemde keuze. Buiten dat ze er wellicht goed uitziet is dit niet een rol die haar op het lijf is geschreven. Het is allemaal nogal gemaakt en heel stoer en interessant is ze ook beslist niet. Het is gewoon te overdreven en over-the-top. Het werkt gewoon niet.

En hoe verder de film voortkabbelt, hoe voorspelbaarder het wordt. Het is ook zo jammer, want het begin beloofde nog een redelijk eigenaardige film. Maar uiteindelijk raakt de film steeds doorzichtiger, en doorzichtiger, en doorzichtiger, totdat het glas weg is en je alles nu wel kan opnoemen wat er de komende minuten gaat gebeuren.

Locatie mist ook wat sfeer. Het is allemaal wel iets te veel regenbogen en eenhoorns, mag wel iets killer. Wat drama voor de rest die nooit helemaal van de grond komt en je hebt een film die eigenlijk gewoon niets nieuws doet en een hoopvol begin om zeep legt.

Wel nog punten voor het eerste half uur een de scenes met een verhangen Murphy op de achtergrond. Die zijn nog wel akelig. Maar opnieuw, de opbouw naar die scene toe mist echt de akeligheid van zo'n situatie.

Mwa.

Slasher verpakt in een nogal aparte omgeving, eentje die ik nog nooit eerder heb gezien. GirlHouse speelt zich namelijk af in een huis waar dames uit de kleren gaan voor het digitale publiek. De films in deze lijn zullen er vast wel zijn, maar ik heb zoiets als dit nog nooit eerder gezien. Opzicht wel grappig, zo zie je nog iets nieuws in een uitgekauwd genre.

Jammer dat de film de meeste kracht uit het concept trekt. De opening is redelijk grauw, maar de film neemt een andere toon aan na de eerste 10 minuten. De setting die ik eerder heb benoemd weet voor een tijdje te werken. Daarna begint de film toch wel echt in saaiheid te vervallen, en duurt het lang voordat de slasher echt opgang komt.

Diegene die ook kijken voor de nudity komen bedrogen uit. Je zou denken dat dit soort films volledig door het lint gaan met nudity, maar Knautz houdt het meeste veilig buiten beeld. Wat zoom-ins op lichaamsdelen zal je zien, maar niks expliciets. Ik vind dit persoonlijk juist fijner, maar ik kan begrijpen dat het publiek dat er speciaal voor kijkt het niet geweldig gaat vinden.

De film duurt best lang voor zo'n simpele opzet en beperkt de maatschappijkritiek tot enkel een aantal scenes. GirlHouse probeert een mix te zijn tussen horror, thriller, drama, romantiek en komedie maar weet er geen enkele echt goed uit te werken. De enige factor die wel heel goed werkt is de rol van de moordenaar, geweldig ingevuld door Slaine.

De derde act, waar het moorden begint, kent enkele gemene kills maar het bloedvergieten blijft wel veilig gebracht worden. Visueel wordt alles keurig gebracht met prima cinematografie en aardige filters, maar verder viel deze film me tegen. Voor zo'n concept speelt Knautz de kaarten te veilig en dat gaat toch wel af van de ervaring. Als vermaak werkt het, maar daar houdt het ook weer zo'n beetje op.

Afstandelijke wraakfilm waarin Danielle Panabaker mogelijk haar beste rol tot nu toe speelt, vooral omdat ze van regisseur Austin Chick genoeg ruimte krijgt om haar personage te laten ontwikkelen. Ze speelt beduidend overtuigender dan Nicole LaLiberte, die vooral wanhopig steun probeert te vinden vanuit de karikaturale hoek van de kamer. Hierdoor vullen de dames elkaar niet zo sterk aan, maar staan gelukkig prima op zichzelf en die vrijheid wordt Panabaker genoeg gegeven. Wanneer het op de gewelddadigheden aankomt kent Girls against Boys een aantal grove ideeën, maar de uitwerking had toch wat brutaler en stijlvoller gemogen. Het feit dat de dramatische kant binnen een horrorgebeuren beter voor de dag komt zegt toch wel wat over het eindproduct, maar uiteindelijk vermaakt het goed en duurt het niet te lang.

Half.

Film die klaarblijkelijk nooit echt bij het grote publiek bekend is geraakt, wat wel opmerkelijk is gezien de cast. Ik ga er dan ook vanuit zonder op het internet te hebben gekeken dat dit zowat het eerste project was van Parker evenals dat van Hunt. Zo voelt het in ieder geval aan, een typische film waarmee je begint.

In principe kijkt het allemaal erg aardig weg. Het betreft een dansfilm van ongeveer de simpelste soort die je maar kan aantreffen. Een aantal tieners hebben een droom, jagen die achterna en in die zoektocht komen ze tegenover obstakels te staan waar ze het moeilijk mee hebben. Gezien de toonzetting van de film kan je vervolgens ook wel uittekenen waar het vanaf dat punt heen zal gaan.

In principe is er weinig mis mee. Op z'n beurt is er ook weinig goeds aan. Het leukste aan de film is waarschijnlijk dat er een aantal heerlijke nummertjes inzitten die ik als kind ook vaak hoorde. Dan trappen de voetjes toch aardig mee met de muziek. Verder kan het ook weinig kwaad, een film als deze. Het acteerwerk is niet goed maar wel enthousiast en het verloop blijft vlot.

Beetje jammer dat wanneer het dan op de dans zelf aankomt het allemaal maar tegen blijft vallen. Erg breed opgenomen dansscenes die nooit echt naar behoren indruk maken. De dansjes zelf zijn ook alles behalve prijswaardig, maar toch blijft het aardig vermaak voor een keertje waar je ook niet te lang naar hoeft te staren. Binnen no-time is de film namelijk weer over.

Middelmaat.

Girls Trip is een soort combinatie tussen een erg ordinaire en vulgaire komedie en een film die een boodschap mee wil geven aan de kijker. Ik gok dat de film vooral voor het vrouwelijke publiek wat herkenbaarder is, maar als man zijnde kon ik best genieten van wat scenes die hier werden neergezet. De film zelf vond ik echter niet bepaald sterk.

Het is allemaal best vermakelijk tot op zekere hoogte. Lee kiest er namelijk voor om altijd wel een hoog tempo aan te houden. We volgen de vier dames terwijl ze in het ene na het andere bizarre avontuur terechtkomen. De balans tussen humor daarin vond ik wisselen. Sommige stukken vond ik wel heel flauw, om andere stukken heb ik echter wel stiekem kunnen lachen.

Het acteerwerk is goed, maar ik vond het erg jammer dat de film zichzelf belangrijker leek te vinden dan dat het op me overkwam. Tegen de tijd dat we richting de tweede helft naderen, voelde het aan alsof alles wat nog ging komen al 6 scenes ervoor verscheen. Vervolgens wordt de film wat vermoeiender, totdat het me eigenlijk niets meer kon bommen tegen de tijd dat de finale aanbrak.

Girls Trip is uitermate geschikt als een film die je op een gezellige vrijdagavond met gezelschap bekijkt. Ik zou willen beweren dat Lee dat zelf ook meent, maar de film includeert eigenlijk zoveel verschillende succesverhalen onder z'n komische lagen dat ik twijfel of ik dat wel durf te beweren. In ieder geval erg lang, soms behoorlijk flauw, verder best te kijken voor het vermaak.

Leuk!

Ik had er niet veel van verwacht, maar de look van de film en het verhaal maakte me nieuwsgierig genoeg om eens te proberen. En uiteindelijk bleek dit een horrorfilmpje te zijn waar ik lang naar opzoek was, eentje die echt volop voor het genre gaat en nooit tam wordt.

Alhoewel niet volbloed horror is, is het een luchtige horrorkomedie. Best grappig af en toe, soms zijn de grappen wat minder maar in het algemeen blijft het toch wel een lollig is. Paar keer best een beetje moeten lachen om de domme en lompe humor.

Verhaal verveelt niet en de speelduur is lekker kort. Er wordt verrassend veel met bloed gegooid, maar ook echt lekker veel. Ondanks dat blijft het wel met een foute en humoristische toon erbij waardoor je nooit bang wordt maar vooral lol hebt in de film.

Sms is het ook echt lekker fout. Veel domme humor vermengt met een film die zichzelf nooit serieus neemt en gewoon fout en lomp kijkplezier geblazen is. De opzet is vaak wat simpel, maar de cast lijkt er veel lol in te hebben en ik ook. Nooit verveelt en het blijft altijd wel mijn ding, dit soort filmpjes.

Laat je dus niet weerhouden door de slechte recensies. Ik vond het echt oprecht een leuk filmpje om eens te kijken.

Kundig.

Parasite is de eerste film die ik van Bong zie. Niet de meest bekende regisseur die er is, maar wel 1 die een redelijke carrière op zijn naam heeft staan. Parasite was de oscarwinnaar van afgelopen jaar en verdiende alleen daarom eigenlijk al een kijkbeurt.

Een terechte Oscarwinnaar, ik weet het niet. Er waren niet al te veel goede concurrenten naar mijn mening, maar als ik deze film en 1917 naast elkaar leg vind ik de tweede titel in bijna alle opzichten beter. Toch is Parasite geen onwaardige winnaar en zeker door een kundig paar handen in elkaar gezet.

Normaal ben ik niet zo'n fan van de Aziatische cinema, maar Parasite viel me reuze mee. Het valt me wel vaker op dat de Koreanen me weten te overtuigen, en dit makkelijker doen dan andere Aziatische landen zoals China en Japan. Zo dus ook Parasite, die me de best wel lange speelduur van 132 minuten volledig geboeid wist te houden.

Het acteerwerk is best prima, hier en daar wat mindere momenten maar in het algemeen is het solide spel. De regie is ook best strak en Bong zorgt ervoor dat de film de gehele speelduur boeiend blijft, er gebeurd altijd genoeg en de film valt nooit terug in te lange dialoogscenes of irritante komediescenes. Zeker dat laatste irriteert me vanuit de Aziatische kant wel vaker.

Visueel is het ook best kundig. Goed camerawerk, al vond ik het soms niet uitdagend genoeg. Het voelt hier en daar aan alsof Bong aan een tracking shot begint maar het zichzelf niet te moeilijk wil maken. De sets zijn mooi versierd en ook dat huis, wat speciaal is gebouwd voor deze film, is best leuk in elkaar gezet.

De film is alleen wel een beetje voorspelbaar, op 1 onverwachte wending na. Het is eigenlijk wel duidelijk welke richting de film op gaat. Een ander kritiekpunt is dat er net te hard geprobeerd wordt om elk personage uniek te maken. Als je dat voor komedie doet, bon, maar mij maak je er niet gelukkiger mee.

Ik kan niet zeggen dat het een terechte oscarwinnaar is, maar ook geen onterechte. Het is kundig in elkaar gestoken, leuk bedacht en prima ingericht. Daar eindigt het vervolgens ook weer zo'n beetje.

Goed.

Ondanks dat ik maar twee andere films van Noyce heb gezien is dit tot nu toe mijn favoriet. Zijn andere films kwamen nooit boven een 2,0* uit. Visueel zat het altijd wel goed met die films, maar inhoudelijk was het oersaai. Dat weet Noyce met zijn The Giver eindelijk te verbeteren, en het resultaat schiet gelijk naar boven qua niveau.

Het visuele steuntje wordt aardig meegegeven aan The Giver. De eerste 20 minuten zijn in zwart-wit gedaan, maar niet op een ouderwetse manier. Het doel waarvoor ze worden ingezet is ook direct duidelijk, Noyce weet een dreiging ook niet echt te verbergen, maar veel maakt het niet uit. Origineel is deze film verder ook niet, maar vermakelijk is het zeker wel.

De opzet is een beetje tienerboekachtig. Dit soort verhalen waren rondom die tijd razend populair en ook Noyce probeert hierin zijn steentje bij te dragen. Minder actie en meer focus op de sciencefiction heeft het echter niet goed bij het publiek gedaan. Dat is jammer, want qua vormgeving en inhoud is er weinig mis met The Giver. Niet het beste, maar ook zeker niet het slechtste.

Aardige designs en vormgeving. Camerawerk en cinematografie ook op niveau. Echt groots pakt deze film nooit uit, maar wat het wel aan speciale effecten kent doet de film goed. Acteerwerk is wat minder. Bridges doet het wel goed en Thwaites is ook niet verkeerd, maar Streep acteert iets te veilig en Rush was duidelijk ook nog niet ervaren genoeg voor een rol zoals deze.

Het minpunt aan deze film is vooral het verhaal zelf, die waarschijnlijk ingekort moest worden. Na een rustig begin sluipt het tempo er weinig subtiel in en creëert een rommelige verhaallijn die veel te snel aan je voorbij gaat. Het lijkt alsof de film een aantal scenes overslaat, en bijpersonages die eigenlijk heel interessant moeten zijn (Swift) krijgen nauwelijks focus.

De redelijke finale is gelukkig nog wel aardig en de onthullingen opvallend duister, maar de film is duidelijk PG-13 en veilig. Erg aardig vormgegeven en een leuke look. Vervelen doet de film niet, het kijkt aardig weg maar de rommelige verhaallijn gooit wat roet in het eten. Dat neemt niet weg dat The Giver binnen zijn soort 1 van de betere films is.