Opinions

Halfje eraf na herziening. Vroeger vond ik dit een erg gave film, ondertussen vind ik de iconische status een beetje overroepen. Russell Crowe acteert amper met passende expressie, de actiescenes buiten de arena om zijn vaak wat lomp in beeld gebracht en de soundtrack is niet om aan te horen, maar daartegenover staan wel vermakelijke gevechten en een zeer degelijke prestatie van Joaquin Phoenix. Regisseur Ridley Scott kiest duidelijk voor het epische pad en dat gaat het verhaal niet altijd even goed af, maar geregeld komt het spectaculair uit de hoek en zit er een degelijk tempo in. Jammer dat Crowe de hoofdrol moest vertolken, anders had het oude cijfer wellicht kunnen blijven staan.

Voor een regisseur van Ridley Scott's kaliber is Gladiator II in vrijwel elk opzicht een schrikbarend slecht resultaat, maar gelukkig wordt er nog wel een zekere mate van amusement uitgehaald. Als kijker ben je er bovendien snel getuigen van dat de makers dit project op het vlak van historische accuraatheid en realisme niet heel serieus hebben genomen, wat een aantal relatief grootse en spectaculaire scenes oplevert. Denzel Washington is degelijk in zijn rol en lijkt daarmee de enige te zijn die enigszins beseft in wat voor soort onzin hij terecht is gekomen. Paul Mescal vormt namelijk een droge protagonist, Pedro Pascal weet allesbehalve op te vallen, Connie Nielsen speelt wellicht haar slechtste rol ooit en het duo bestaande uit Joseph Quinn en Fred Hechinger doen enorm denken aan Beavis & Butt-Head in de negatieve zin. Scott haalt geregeld uit met lelijke computereffecten (de opening als voornaamste voorbeeld) en alle logica wordt verder overboord gegooid (Mescal ervaart weinig moeite met enorme neushoorns, maar een zowat 70-jarige tegenstander is hem bijna fataal), waardoor het belachelijk te noemen is dat deze film 150 minuten moet duren. Punten voor het entertainment, maar Scott verheft zichzelf langzamerhand tot een parodie van zichzelf.

Shyamalan.

Fijn om te zien dat hij zijn stijl van ouderwets naar iets moderner heeft geëvolueerd, ondanks dat een aantal rollen nog steeds zowat van een theaterpodium uit het verleden komen lopen. Vooral de rol van Paulson kon ik maar moeilijk serieus nemen. Erg in je gezicht en overdreven om een uniek personage neer te zetten, en kwam vooral over als kluchtprestatie.

Glass is een soort vervolg op twee films die door dezelfde regisseur zijn gemaakt. Hun verhaal wordt echter nauwelijks doorgezet, want de film vormt eerder een momentopname in de toekomst van alle drie de personages. Het fijne is dat Shyamalan alle rollen al een beetje heeft geïntroduceerd in de vorige films. Die hele rits opnieuw doorgaan met deze film die al best lang duurt is onnodig, en gelukkig wordt dat dan ook vermeden.

Toch duurt het even voordat de film op stoom komt. Eenmaal dat gebeurt staat de kijker een meer dan aardige finale te wachten. Leuk hoe Shyamalan de superhelden op een iets subtielere wijze in beeld wil brengen. Actie is schaars, er wordt meer ingespeeld op onderhuidse spanning. Het jammere is dat dit er soms wel heel erg opdringerig doorheen wordt gedrukt met een 'spannende' soundtrack die alleen maar in de weg zit.

Verder best aardig en strak geregisseerd. Aardig camerawerk en degelijke effecten wanneer deze aanwezig zijn. De meeste kracht komt wederom vanuit de rol van McAvoy, net als in zijn oorsprongsfilm. Een behoorlijk moeilijke prestatie waar McAvoy soms niet veel mee kan, maar vaak meer dan aardig oplost. Dat kan niet gezegd worden van Willis, die niet veel meer te betekenen heeft voor deze film, buiten het feit dat je zijn personage al een keer eerder in een andere film hebt gezien.

De finale is wat de film definitief naar een voldoende weet te dragen, want die vond ik meer dan fatsoenlijk in beeld gebracht. Verder wordt er redelijk op sfeer gemikt, niet ongewoon voor Shyamalan, maar dat komt iets te onoprecht en gehaast over. Glass kijkt aardig weg en leunt op een leuke cross-over, maar bijzonder wordt dit nergens uitgewerkt. Denk helaas dat je beter af bent bij de oorspronkelijke films, maar als je niets te doen hebt is deze film best leuk voor een keer.

Solide.

Dit is pas de tweede film die ik van Cretton zie. Tot nu toe als regisseur van verhalen een solide figuur geweest. Cretton kiest wel de verhalen die ongetwijfeld prijzen kunnen winnen, maar uiteindelijk telt de uitvoering ook mee. Daarmee scoort Cretton goed.

Oorspronkelijk keek ik de film alleen voor Larson, 1 van mijn favoriete actrices in de recentere films. Wat mij betreft heeft ze nog geen slechte rol gespeeld. Hooguit onopvallend, maar qua acteren is Larson altijd wel solide. Zo ook hier, al moet ze het hier uiteindelijk afleggen tegen Harrelson, die serieus staat te schitteren.

Subtiele en klassieke regie voor de rest. Het maakt de film op een aantal punten wat veilig, maar het ziet er best verdienstelijk uit. Geen bijzondere camerabewegingen of standpunten, een aantal mooie plaatjes van de omgeving en een subtiel vormgegeven verhaal. Er valt niet al te veel te klagen, maar iets meer uitdaging was soms welkom geweest. Een enkel hoogtepunt qua regie was er echter wel, de zwemles.

Het gevaar voor de rest met dit soort films is dat het gebaseerd is op een persoon, en dat is soms goed te merken in deze film. Misschien zal het daadwerkelijk gebeurd zijn, maar Walls als zo'n moralistisch jong grietje gaat er bij mij niet in. Ik geloof er gewoon niks van. Een 12-jarige die haar vader de les leest. Het voelt net wat te sentimenteel aan, de film was beter geweest met iets minder moralisme.

Uiteindelijk weet de film wel een beetje te raken en daar gaat het om, maar ik geloof de film gewoon niet hier en daar. Interessant verhaal, dat zeker, maar uiteindelijk ontwijkt het weinig elementen voor een typische tranentrekker. Wel keurig en solide uitgevoerd, maar qua vernieuwing biedt de film te weinig. Dat is jammer, maar de film weet genoeg te bieden voor een goede voldoende op z'n minst.

Tam.

The Glass House had wel potentie om beter te zijn, maar het resultaat blijft wat hangen in een wat simpel uitgedachte en zoutloze mysteriefilm. Altijd een beetje jammer wanneer een film niet echt groter lijkt te willen worden dan het uiteindelijke resultaat, dat toch echt wat te tam is.

Sobieski doet het in ieder geval aardig, maar ik krijg al snel het idee dat ze er alleen maar staat om een reden die zowel jij als ik wel kunnen raden. Maar in dat geval heb ik toch liever dat er iemand staat die kan acteren en niet een nogal typische scream-queen de hoofdrol weet te bemachtigen. Dat is Sobieski dan ook gelukkig niet.

Skarsgård doet het trouwens ook heel aardig. Ideale uitstraling natuurlijk. Al speelt Skarsgård net wat te opvallend een schurk, waardoor zijn daadwerkelijke aard niet meer als verrassing komt. Tussendoor worden er ook wat te opvallende hints weggegeven die laten zien dat hij niet echt deugt.

Ook jammer dat de film vrijwel geen enkele vorm van spanning kent. Er hangt weinig sfeer door de film heen, te weinig. Zodra de film wat spannender wil zijn, wil dat maar niet lukken. De regisseur leek zich te weinig raad te weten met dit genre, en dan krijg je een nogal tam gebeuren dat nergens echt indruk weet te maken.

Ook de onthulling is een nogal standaard uitgedacht gebeuren. Schulden hebben is ook al zo vaak gedaan dat het niet meer wil verrassen. Het eindigt gelukkig nog wel met een relatief spectaculair uitgevoerde achtervolging. Maar het uiteindelijke resultaat is gewoon niet opvallend, en weet ook niet heel erg te boeien daardoor. Het ontbreken van spanning en sfeer zorgen ervoor dat je als kijker nooit echt betrokken raakt in het verhaal.

Beduidend minder.

Eigenlijk verbazingwekkend matig. Regisseur Johnson heeft onderzoek gedaan naar allerlei moderne invloeden die vooral tijdens de COVID-19 pandemie relevant waren. Denk maar aan een Benoit Blanc die in zijn vrije badtijd Among Us met zijn vrienden speelt. Het zal vast leuk voor men zijn geweest, ik kon vooral niet geloven dat ze het er überhaupt in hadden gedaan als komische toevoeging.

Zeker omdat de komische kant van Craig absoluut niet werkt. Ik heb de eerste film enige tijd terug gezien, maar ik kan me geen accent van Craig herinneren. Hier schmiert dat accent behoorlijk door en komt het erg dwaas over. Zijn hele personage valt op die manier in het water. Ik weet ook niet waar de inspiratie vandaan is gekomen. Als het een Franse invloed moet voorstellen, dan faalt Craig genadeloos. Het deed me vooral denken aan een zeer karikaturale Rotterdamse kakker.

De overige leden doen het overigens niet veel beter. Monáe acteert echt onuitstaanbaar, Hudson is schrijnend en Cline volledig onzichtbaar. De enige die dan nog een beetje leuk overkomt is het personage van Norton. Het lijkt alleen alsof hij er zelf liever niet bij wil zijn en ik geef hem daarin groot gelijk. De komische kant van deze film is namelijk te ongemakkelijk voor woorden. Ik snap best dat Johnson niet voor een ouderwetse look wilde gaan en daarom alles zo luchtig mogelijk wilde brengen, maar als regisseur voegt hij aan die richting niets toe.

Visueel ziet het er gelukkig wel een stukje beter uit. Soms best sfeervol, de details mogen er zijn en het concept van de Glass Onion is leuk gedecoreerd. De film oogt verzorgd, dus daarom is het jammer dat het inhoudelijk zo tegenvallend is. Overigens is de mysterieuze kant van de film ook alles behalve indrukwekkend. Flauwe wendingen. De tweeling, het acteren alsof je dood bent, de verstopte rode envelop. Serieus? Dat deed het eerste deel van de reeks dan wel een stuk knapper. Verder overigens ook gewoon lui schrijfwerk. Dat Norton dat servetje nog bewaard had, gaat alle logica te boven. Dan kan je er als film grappig over doen dat hij een dom iemand is die het niet heeft vernietigd, maar ik vond het vooral een kwalijke opvulling van plotgaten.

Wat mij betreft pakt Johnson zijn Knives Out-vertellingen weer in. Het niveau is met dit vervolg behoorlijk gedaald en het personage van Benoit Blanc kan gewoon echt niet. Als een eventueel derde deel weer met een hoop geschmier, flauwe wendingen en falende typetjes moet komen dan ga ik niet voor in de rij staan om het weer te beoordelen. Middelmaatfilm, al oogt het verzorgd. Johnson stelt als regisseur echt wel wat voor, alleen niet met deze reeks.

Erg leuk.

Glasshouse was een verrassing, maar toen ik er de eerste foto's van zag wist ik al dat de film waarschijnlijk minimaal ging uitkomen op een 3,0*. Een film als deze kan namelijk al een heel eind komen met een aardig stijltje, en visueel ziet deze film er dan ook heerlijk uit. Ook fijn dat het zich daarin niet te veel terughoudt of laat gaan.

Deze film is erg straightforward. Je hebt het concept, je hebt de personages en je hebt het verhaal. Dat zijn dan ook de meeste ingrediënten waar de film mee werkt. Geen onzinnige droomsequenties of vage zijpaden, gewoon een film die zich aan het verhaal houdt en daar hou ik van. Zo heb je eindelijk eens een film die de zaken niet onnodig moeilijk maakt, en dat werkt soms best verfrissend.

Toch is het concept best origineel te noemen, maar Glasshouse heeft het voordeel dat ook een hoop andere elementen goed werken. Het acteerwerk is goed, vooral de zussen spelen waanzinnig. Het verhaaltje boeit en verrast, en de film verveelt nooit. Het tempo is precies goed, waardoor de film je in een lekkere flow door de speelduur en het verloop weet te leiden.

Wat echter het meest geslaagd is, dat is het visuele aspect van de film. Erg fraaie cinematografie, versterkt met geweldige belichting. Geduldig opgenomen, ondanks dat de editing nog wel wat rommelig is. Het verhaal zit niet geheel zonder gaten. Gelukkig staat dat los van het visuele, want deze film blijft altijd een streling voor het oog, en met een budget dat vast niet heel hoog lag is dat altijd plezierig.

Zodra de film uitkomt kan ik niet wachten wat het publiek ervan denkt. Ik vond het een erg amusante en soms ronduit originele film. Een apocalyptische film die er voor de verandering juist heel schoon uitziet, en niet de verdorde en verbrande wereld is waar we gewoonlijk aan gewend zijn. Leuke verrassing, gaaf om deze alvast gezien te hebben.

Leuk.

Fijne ontdekking, die zeker onder de liefhebbers van Lovecraft wellicht in de smaak zal vallen. Ik was zelf met zijn wereld maar tot beperkte maten bekend, maar genoeg bekend om de verwijzing in deze film te herkennen. Bovendien vind ik films die zijn universum benaderen altijd wel positief verrassend, en Glorious is niet anders.

Kwanten keert terug naar horror en doet het bovengemiddeld goed. Zat voorheen vaak vast in rollen die maar een beperkte kant van hem vereisen. Het zorgde ervoor dat hij altijd wat werd afgedankt met een wat saaie rol, maar Glorious laat zien wat hij kan als hij de ruimte krijgt om echt te acteren. Daarmee bewijst hij zowel komisch als sentimenteel on-point te zijn. Simmons als stemacteur komt ook heerlijk tot z'n recht.

Wat rest is een film die veel met weinig doet. Nog nooit was een film die zich de volledige speelduur in een openbare toiletruimte afspeelt zo leuk te noemen. De cinematografie is erg sterk en de invulling van de film zelf vooral creatief. Echt geweldig is het niet, maar genoeg lollige ideeën om niet saai te worden. Misschien dat de speciale effecten richting het einde het wat laten afweten en dat de energie er nooit lekker inzit, maar daarmee is het meeste gezegd.

Glorious is een echt vermakelijke horrorfilm met een aantal heerlijke scenes. Al bij al misschien iets te veel afgeschermd van gore of echt grafische activiteiten, maar het vermaakt goed. Kleine horrorfilm die vooral voor een plezierige ervaring gaat en daarnaast totaal niet lang duurt. Zoals deze gemaakt worden mogen ze wel vaker gemaakt worden.

Mwa.

Zwick is ondertussen een regisseur waarvoor ik de hoop heb laten varen. Heb nu zo ongeveer zijn meest bekende titels wel gezien, Glory moest zowat de laatste zijn. Het is begrijpelijk waarom zijn films worden gehuld als klassiekers, want het zijn allemaal grote stukken met de meest veilige uitwerking. Telkens weer erg braaf.

Glory is in dat opzicht wat anders, waarschijnlijk omdat het wat ouder is en minder gelikt zoals de latere films van Zwick. Niettemin herkennen we zijn voorliefde voor een grote dosis sentiment weer terug, wat enkele scenes compleet om zeep helpt. Het is ook niet zo'n goede keuze om Broderick in deze rol te plaatsen. Geloofwaardigheid bij hem ontbreekt binnen deze rol namelijk compleet.

Jammer van de overige prestaties, want Zwick heeft best een aardige cast bij elkaar. Washington en Freeman krijgen erg moeilijke en beperkt geschreven rollen voor de kiezen, maar halen er vervolgens heel veel uit en dat kan niet elk lid zeggen. Elwes lijkt bijvoorbeeld gewoon te verdrinken in zijn rol en dat neem ik hem niet kwalijk. Het is dan ook wel een nogal zwak geschreven rol.

Film speelt verder in op wat maatschappelijke thema's maar dan verplaatst naar een heel tijdperk terug. De invulling van Zwick daaraan is best aardig, maar ook heel lomp. Oorlogsscenes lijken qua stilering op 80s actiefilms met Schwarzenenegger of Stallone. Nogal onsubtiel om de rest van de film te ondersteunen, maar het vermaakt wel dus eigenlijk hoor ik niet te klagen!

Het is een brave film geworden die met zijn einde wat nutteloos aanvoelt. Verder is het wel een vlotte film vanuit Zwick met best aardig acteerwerk vanuit enkele castleden. Twee uur is een logische keuze om een verhaal als deze te onderbouwen en het gaat zeker ergens heen, verder een beetje overrated naar mijn overtuiging. Zelfs Zwick zelf heeft betere films gemaakt dan deze Glory.

Matige Liman.

Tevens ook 1 van zijn eerste projecten. Liman is zelf geen slecht regisseur, maar Go bewijst wel dat hij het beter bij actiefilms kan houden want op het gebied van komedie is hij wat flauwer. Balans tussen komedie en actie kan hij wel vinden, maar dus niet tussen misdaad en komedie.

Alhoewel het 1 van zijn eerdere projecten was is er toch nog wel een redelijk budget bij komen kijken, maar het liefst 6,5 miljoen. Dat is zeker niet niks, alleen kan ik het nergens vanaf zien in dit geval. Liman regisseert erg braaf en veilig en lijkt zichzelf nooit echt uit te willen dagen. Het resultaat is een flauwe en ietwat terughoudende film.

Acteerwerk is niet heel bijzonder. Olyphant doet het nog wel verdienstelijk, maar andere rollen zoals die van Polley zijn erg matig. Zwakke timing voor humor ook. Bijrollen zijn ook niet al te bijzonder. Liman kiest vooral voor de karikaturenhumor, zowat de meest makkelijke vorm van humor die er is. In Go weet het daarnaast nergens echt te werken.

De opzet zijn overlappende verhaaltjes, maar het is allemaal wel simpel geschreven. Er is overduidelijk niet langer dan maximaal een dag over nagedacht. Als dat wel zo is zou ik met stomheid geslagen zijn. Van actie moet de film niks hebben en de misdaad blijft ook beperkt, het is echt een komedie en die is gewoon niet zo leuk.

Scenes zoals de raves zijn matig geregisseerd, maar de montage is wel lekker vlug. Toch mis ik op een hoop gebieden ondersteunende regie. Het gaat allemaal in behoorlijk tempo voorbij, maar er zit gewoon niks unieks aan. Camerawerk is soms prima, en soms weer lelijk. De cinematografie is ook niet iets waar veel werk in heeft gezeten denk ik zo en zo zijn er wel meerdere onderdelen op visueel gebied die meer aandacht hadden mogen krijgen.

Het resultaat is een flauwe film. Voor Liman zijn doen erg ondermaats, maar dit was dan misschien ook het punt waarop hij nog echt wat moest leren als regisseur. De montage is snel, het acteerwerk van enkelen best leuk maar in het algemeen is Go een niet erg grappige film die erg zijn best doet om dat wel te zijn.

Te mak.

Blackway is een thriller die heel graag wat sfeer wil hebben, maar daarvoor iets te slordig te werk gaat. Deze verhalen hebben we dan ook al vaker gezien, en dan is het wat eigenaardig dat deze film erg weinig pogingen doet om op te vallen uit de andere rits.

Van een regisseur die redelijke titels op zijn naam heeft staan kan je dus ook niet zeggen dat deze film vooral een proefje was van een regisseur die zijn talenten wil ontdekken. Het is dus gewoon een wat mak projectje geworden helaas.

Acteerwerk is nog wel ok. Dat Hopkins zich laat lenen voor dit soort thrillertjes is een beetje opmerkelijk, maar hij doet het dan ook gewoon verdienstelijk. Ook Ludwig, 1 van mijn favoriete koppen, doet best vrolijk mee. Stiles is ook wel ok.

De film wil vooral op sfeer werken, maar is iets te lomp om echt sfeer te hebben soms. De omgeving is wel goed gekozen, maar er wordt helaas te weinig mee gedaan. Er zijn te weinig knap geschoten beelden, de soundtrack is iets te tam en de spanning is nooit echt aanwezig.

Het verveelt gelukkig niet heel erg. Alfredson laat wel genoeg gebeuren, maar ook op dit gebied had de film wel wat harder uit de hoek mogen komen. Voor de rest is het een beetje een raadsel waarom de heer Blackway nu precies zo'n wreed (en dom) personage is. Zo "hoog" staan in de wereld maar vervolgens met slechts 1 mannetje achter de personages aangaan is wat te ongeloofwaardig.

De film duurt gelukkig niet te lang, maar het had wel wat interessanter en indrukwekkend mogen zijn. Zeker qua sfeer is er gewoon niet genoeg aan boord.

Waardeloos.

Ik heb al eens vaker in mijn recensies gezegd dat een SyFy-achtige film niet perse slecht hoeft te zijn. Toegegeven, deze films zullen waarschijnlijk nooit een voldoende vanuit mijn kant krijgen, maar dat betekent niet dat het perse de grootste gedrochten op aarde moeten zijn. Deze Goblin is daarin helaas een slecht voorbeeld.

De luie aanpak van de film is al na minuten voelbaar wanneer we weinig versiering te zien krijgen op het visuele vlak. De cinematografie oogt erg kaal. De details ontbreken tijdens deze film volledig, en zo wordt de omgeving wel heel nutteloos ingericht. De filters zijn afwezig en de inkleuring valt ook vies tegen. De ellende begint bij deze dan ook al heel vroeg.

En eindigt overigens ook niet. Het acteerwerk is houterig en het schrijfwerk volledig inwisselbaar. Diegene die dit geschreven heeft is of onder druk gezet of belemmerd. Dit soort oncreatieve verhalen kunnen in een jaar als 2010 echt niet meer. Verder ziet deze zogenaamde Goblin er ook vreselijk uit. Gewoon een tafelkleed over een individu met een maskertje heen gooien en klaar is kees!

Goblin is naast al deze kritiekpunten ook gewoon een saaie film te noemen, aangezien er nergens een beetje plezier of talent te bekennen is. Deze film gaat erg serieus te werk, waardoor ik me afvraag wat er in godsnaam door de hersentjes van de bedenkers ging toen ze deze film maakten. Dit moet wel voor het geld zijn gemaakt, maar ik kan me niet voorstellen dat deze film dat ook daadwerkelijk in het laatje heeft gebracht.

Nee, dit soort cinema is compleet waardeloos te noemen en krijgt zijn beoordelingen dan ook zeer terecht. Erg slechte film, die zelfs binnen zijn soort nog tot het slechtere werk behoort. De opening is nog aardig te noemen, net als de eerste helft van de film die nog een beetje aardig wegkijkt, de rest heb ik niets goeds over te zeggen. Sorry not sorry.

Best leuk.

Gekeken omdat ik meer een soort Kick-Ass verwachtte maar het bleek achteraf toch anders te zijn. Niet dat dat vervelend was, want deze film was desondanks een prima film. Murray en Lynne Barr doen het verrassend goed in deze Misdaadsfilm met wat satire eroverheen.

Een film die op sommige momenten best grappig is maar ook enkele best rauwe scenes kent. Vooral de scene waarop Murray die baby uit elkaar knalt komt binnen. Hiermee blijft je aandacht desondanks dat toch wel goed bij de film. Qua actie is het niet heel spectaculair, maar de satire gooit er een luchtig sausje overheen.

Voor de rest een leuke film die niet te lang duurt. Soms rauw, maar in het algemeen vrij luchtig. Prima acteerwerk en visueel qua kleurengebruik is het ook allemaal prima. Verhaal is niet al te sterk en het begin is helaas wat te traag. Ach ja.

Zeer sterk.

Toch wel een sterke film dit. Coppola heeft hiermee bewezen het genre behoorlijk onder de controle te hebben. Vooral het karakter van Marlon Brando is natuurlijk legendarisch, en doet het ook zeer overtuigend. Al Pacino ook in zijn beste prestatie.

Erg sterk verhaal vooral, afgewisseld met rustige momenten. De film duurt vrij lang, maar weet elke minuut realistisch over te brengen. Het verhaal is uitermate boeiend om te volgen en kent een paar lekker dreigende en spannende momenten. De moord in het restaurant als hoogtepunt.

Ik heb eigenlijk niets slechts over de film te zeggen, blijft een meesterwerk. Ik moet echt de vervolgdelen een keer zien, maar die 200 minuten houden me eigenlijk wel tegen. Maar als nummer 4 op MM ga ik hem zeker wel een keertje kijken.

Zoals verwacht.

Moest er even voor gaan zitten, die 200 minuten. En zelfs dan nog in 2 stukken gekeken, omdat ik in de avond begon met kijken en het anders wel heel laat dreigde te worden. Het uiteindelijke resultaat is binnen de verwachtingen, niet meer en niet minder.

Het verhaal is natuurlijk helemaal in orde, opening zet behoorlijk de toon, al had ik wel een aantal puntjes. Vooral het verhaal van Vito vond ik te vluchtig, waardoor het wat afgeraffeld op me overkwam. Het begon goed, maar de 'rise' van Vito ging wel heel snel daarna waardoor ik hier en daar met wat vraagtekens zat. Waarschijnlijk zijn die in het boek behandeld.

Het verhaal van Michael Corleone is natuurlijk haast foutloos, je moet er eigenlijk ook gewoon niet visueel op letten. Dat heb ik mezelf ook afgeleerd toen ik hieraan begon, anders zijn er wel een aantal knullige dingen natuurlijk. Maarja.

Voor de rest is het een sterk verhaal met een zeer sterke sfeer. Pacino is leuk als de kalme Michael, terwijl hij af en toe wel behoorlijk emotie kan tonen. Soms wel wat theatraal, maar de rest was ook goed. Ik was het meest onder de indruk van Vicente Gazzo, perfect gekozen. Die stem wekte gelijk al een soort sympathie voor hem op.

Maar ook de rest is behoorlijk, van De Niro tot Cazale. De sfeer is zeer sterk, ik moest af en toe zelfs eventjes zuchten van opluchting (postbode onder schot bij de tapijtendiefstal bijvoorbeeld, of de plotse aanslag op Michael Corleone en zijn vrouw) en dat gebeurd zelden, misschien zelfs voor het eerst in een wat "oudere" film.

De 200 minuten waren absoluut niet saai, heb me geen moment verveelt van de lekkere sfeer en pakkende verhaal. Je moet wel opletten, het is geen bizar ingewikkeld verhaal, maar de 'switches' tussen Michael en Vito kunnen abrupt zijn en bepaalde details kunnen in een oogwenk aan je voorbij gaan.

Het is de eerste keer dat ik hem zie, maar ook dit tweede deel heeft zeker indruk gewekt. Ik verkies wel het eerste deel, maar als het verhaal rondom De Niro iets minder vluchtig was uitgewerkt had ik meer moeite met kiezen.

Minste deel, maar niet slecht.

Inderdaad mee eens dat de sfeer die de eerste 2 delen zo goed maakte wel echt compleet weg is. Dat was opzicht al een minpunt, maar Coppola vroeg om 6 maanden om het script te schrijven en kreeg maar 6 weken, dus misschien is dat 1 aanleiding.

Sowieso loop je een beetje het risico dat niet alles 3 keer overgedaan kan worden, en daar valt GF 3 dus ook een beetje onder. Maar goed, het is absoluut geen slechte film. Pacino acteert weer behoorlijk, je ziet dat zijn ervaring duidelijk verbeterd is geworden.

Sofia Coppola vond ik een leuke toevoeging, Garcia trouwens ook. Coppola was wel lief namelijk, en Garcia acteert gewoon goed. Keaton vond ik irritanter eigenlijk, maar daarnaast was iedereen gewoon goed en acteerde geloofwaardig.

Het is allemaal wat minder theatraal, maar ook iets saaier. Alle ingrediënten die 1 en 2 ook deden komen hier wederom opnieuw terug waardoor het allemaal iets voorspelbaarder is. Daarmee bedoel ik de aanslag en laatste moorden op grote karakters. En zijn de dialogen wat zwakker waardoor het lijkt alsof Hollywood de pen iets meer heeft vastgehouden.

Visueel zit er natuurlijk een beetje verbetering in, en de slotfase in de opera was weer lekker spannend vormgegeven waardoor de dreiging gecombineerd met operamuziek weer volop aanwezig was. Het einde kwam behoorlijk bij me binnen trouwens. Ben er nog steeds over aan het denken. Pacino die oud en alleen in zijn stoel sterft, met de dood van zijn broer op zijn geweten en de gedachte dat hij de 3 belangrijkste vrouwen in zijn leven heeft verloren. Ik voelde hem helemaal.

Dat einde tilt hem nog wat naar boven. Voor de rest is het jammer dat de sfeer weg is en dat dit deel en wat "normalere" film is. Het unieke is inderdaad een beetje weg.

Commerciële Disney.

Het is er met de jaren niet veel beter op geworden met dit bedrijf. Uiteraard hebben ze zich er altijd voor ingezet om zoveel mogelijk omzet te behalen, maar in het begin leek er nog wat oprechtheid in te zitten. Dat beetje magie en nostalgie. Door de jaren heen is dat echter verminderd en bij Godmothered zelfs nauwelijks meer aanwezig.

Deze film is op zichzelf best een aardige en goedbedoelde productie, maar Disney zal je er in de verste verte niet in herkennen. In dat geval is het eerder een soort boodschap dat alle films en bedrijven met de tijd meegaan. Dat valt ook te merken aan het feit dat Bell een typisch Disneyfiguurtje speelt die terechtkomt in een wereld waar er minder magie te zien valt en meer geld, en daarmee om moet zien te gaan.

Erg speciaal is dat alleen niet om te zien, vooral omdat er niet veel mee gedaan wordt. De grappen slaan de plank redelijk mis, visueel is het niet bijzonder en het verloop is voorspelbaar en doorzichtig. Gelukkig weten de acteurs nog redelijk wat uit te halen. Bell en Fisher doen het sterk en de kinderen zijn ook zeker niet mis. Ze leken er zelf in ieder geval nog wel in te geloven.

Het voornaamste voordeel is dat het allemaal best aardig weg weet te kijken en de wintersfeer wel degelijk aanwezig is. Het duurt waarschijnlijk wat lang en de kinderen zullen denk ik niet heel geboeid kijken, maar op een regenachtige zondermiddag vallen films als deze best te doen. Daar eindigt het echter ook weer, want erg veel belevenis zit er niet in.

Proyas weer.

Niet echt zijn beste film in visueel niveau, maar Proyas heeft me zelden weten te overtuigen met zijn special effects. Zijn andere films werden onder andere gered door het betere verhaal, maar daar is hier eigenlijk weinig van terug te zien.

Sommige scenes zijn dan wel weer leuk om te volgen, en de film kent absoluut genoeg spektakel om je een beetje geboeid te houden. Proyas rekt zijn speelduur onnodig lang uit tot 127 minuten terwijl dit ook 105 minuten had kunnen duren.

Prima acteerwerk door Butler als de god, maar niet echt een rol die hij nu vaak speelt. Geen enkel iemand valt echt op erin, visueel af en toe mooi maar niet altijd en een redelijk boeiende speelduur. Ik heb me vermaakt, maar niet veel meer.

Toch wel tof.

Misschien niet de beste Emmerich die er is, maar hij weet weer een prima spektakel film neer te zetten. Ik vind hem persoonlijk van hetzelfde niveau als Godzilla (2014), al is die wat nieuwer en dus wat beter op visueel niveau.

De Godzilla zelf is vooral een mystery in het begin, want het komt maar niet te voorschijn. Als het beestje dan eindelijk zijn entree maakt is de film een stuk leuker om te volgen en is er spektakel genoeg om te blijven boeien.

De film duurt wat te lang, en het acteerwerk is niet altijd even best. Maar dat maakt mij vrij weinig uit. Een onvoldoende ga ik het zeker niet geven.

Ok.

Amerikaanse Godzilla voor de tweede keer op het doek getoverd. Waarbij Roland Emmerich het eerste deel regisseerde, neemt Gareth Edwards nu de regie opzich. Dit doet hij niet slecht, en weet de effecten zeker goed neer te zetten.

Spektakel genoeg in deze film in iedere geval. Aaron Taylor-Johnson doet het best goed in zijn rol, en Elizabeth Olsen is ook niet verkeerd om tegenaan te kijken. Het duurt wel een poosje voordat de Godzilla zijn entree maakt, maar daarna is het wel flink actie geblazen.

Er zitten wel een paar fouten in de film. sommige gebouwen staan weer rechtop als ze omgegooid zijn maar dat is niet opvallend en ook niet storend. Ik heb me goed vermaakt, maar het verhaal stelt weinig voor.

Verrassend.

Een film die op het internet opgeblazen werd en zelfs 1 van de meest bekeken trailers kende. Niet onverwacht eigenlijk, want hoe vaak zie je het gebeuren dat er twee titanen het tegen elkaar opnemen in een Hollywoodfilm met een budget van 150 miljoen? Heel vaak eigenlijk, maar dat maakt de ervaring van de film niet minder leuk.

Zoals andere gebruikers (terecht) aangeven zal je je als kijker een paar keer op het achterhoofd krabben vanwege het verhaal. In geen enkele scene zit logica, en teleurstellend genoeg probeert de film weleens logisch te zijn. Tenminste, zo komt dat over, want de boel is best serieus voor een ridicuul concept als deze. Blijkbaar roept dat veel irritatie op bij het publiek, maar ik had er zelf niet al te veel moeite mee.

Verder wordt de focus nog steeds te veel op mensen gericht. Dit doen wel meerdere films van dit kaliber, maar het is nog nooit goed gegaan. Ook hier dus niet. Veel bekende acteurs en actrices, maar geen enkele weet maar een beetje kleur te geven aan zijn of haar personage. Enkele zijwegen zijn volslagen onnodig (de kinderen) en hadden makkelijk achterwege gelaten kunnen worden. Als kijker wacht je namelijk maar op 1 ding, en dat is de actie.

Ik moet zeggen, die is wel serieus gaaf. Het is altijd even nagelbijten als een regisseur die zich vooral op indiefilms concentreert zo'n duurt project onder de loep neemt, maar Wingard lost het erg goed op, en weet weliswaar nog wat toe te voegen in de regiestoel. Sterk camerawerk die de actie helder en overzichtelijk in beeld brengt en geen sets die te donker zijn om wat te zien.

Daarnaast zijn de actiescenes zelf ook gaaf ingericht. Veel verwoesting en lekker lange actiesequenties die met de volle overgave in beeld worden gebracht. Zeker de derde act is om je vingers bij af te likken. Alles daarvoor verloopt iets vermoeiender maar is nooit echt saai. Het is vooral zo dat je tijdens de finale non-stop actie voor de kiezen krijgt, terwijl de eerste en tweede zich (tevergeefs) op verhaal concentreren.

Niettemin heb ik me erg vermaakt tijdens deze film. Waarschijnlijk qua effecten 1 van de betere films vanuit Hollywood, weinig echt houterige CGI buiten dat de twee titanen totaal geen gewicht lijken te hebben. Film kent knap verder ingerichte beelden en een redelijk tempo. Daarnaast is het een verademing dat de film enkel 113 minuten duurt, en geen 130. Zo zie je trouwens ook dat als je de film korter maakt het verhaal altijd ruk blijft.

Waarschijnlijk is mijn cijfer te hoog, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik met veel plezier heb gekeken naar deze hersenloze actieprent die meer hersenen wil hebben dan dat het heeft. Verwoestingen om je vingers bij af te likken. Ik hoorde dat als er een vervolg komt de mensen veel minder focus gaan krijgen. Dat zal toch even mooi zijn, want dat is telkens de stoorzender. Leuke film.

Een vervolgfilm waarin de voornaamste actie zich in een fantasiewereld afspeelt, maar spijtig genoeg wordt het betere spektakel gebracht binnen een stedelijke achtergrond. Tegen de tijd dat de echt spetterende, indrukwekkende beelden naar buiten komen zit je als kijker opgescheept met een bedenkelijk verhaal en niet altijd even interessant bombast. Het acteerwerk dat alle beelden aan elkaar praat is per definitie niet slecht, maar de rollen zijn dermate achterlijk vormgegeven dat geen enkel castlid kan stralen. Het personage van Kaylee Hottle zit al helemaal tegen het belachelijke aan, een regisseur als Adam Wingard had dat echt in moeten zien. Geïnteresseerde kijkers zullen moeten weten dat al het spektakel zowat uit de computer komt en daarin niet bepaald overtuigend oogt, maar eenmaal de film dan echt uitpakt, kijkt het erg lekker weg. Ik heb me zeker niet verveeld, maar vraag me wel af hoe ze dit soort onzin toch elke keer verzonnen krijgen, laat staan dat ze er meer dan honderd miljoen voor krijgen.

Zoals verwacht.

Ik kan me wel in de meeste meningen vinden. Visueel is dit behoorlijk overweldigend en overdonderend. Budget is volop benut en dat is overduidelijk. Vond dit visueel ook veel aantrekkelijker dan films zoals Avengers: Endgame en dat is dan ook alles wat de film te bieden heeft.

Het is inderdaad het verhaal en de karakters waar de film zich ongelooflijk in verslikt. Ze beginnen het ook niet echt door te krijgen, maar het verhaal is echt altijd weer hetzelfde. Mega saaie, cliché personages die weer in een gezin zitten met problemen en dan toch zo ver schoppen.

Daarbij bijgestaan door best slechte acteerprestaties. Brown, Farmiga en Ziyi mogen zich best schamen voor hun prestatie. Worden al niet geholpen door het waardeloze script en de manier van in beeld brengen. Daarbij nog een aantal andere figuren die wat meer charme hebben (Chandler, Dance en Watanabe) maar zijn allen best onzichtbaar in het visuele geweld.

Verhaal zelf is ook pijnlijk standaard. Het is wel heel opvallend hoe het gaat lopen, en ik schrik dan toch wel dat het gebracht is door Dougherty, de man die juist iets creatiefs kon brengen in zijn voorgaande films. In het verhaal heeft hij in ieder geval weinig gedaan.

Maar visueel is het het dan ook wel weer waard. Prachtige designs en machtige monsters. Overweldigend in beeld gebracht en soms krijg je er zelfs kippenvel van hoe machteloos de mens er dan bijstaat. The rise of Rodan was erg griezelig, en de scene in het onderwatergebouw als Godzilla langzaam op het gebouw afkomt. Spanning ten top.

Daarbij zijn de monstergevechten erg knap. De sets zijn machtig, de gevechten spectaculair en de ervaring echt maximaal geweldig. Veel spektakel, vooral in het tweede deel, met lekker veel monsters die op indrukwekkende wijze tot leven zijn gebracht op het grote doek.

Je zal beloond worden met de gevechten, die erg knap zijn. Maar het verhaal en de karakters daaromheen zijn zo pijnlijk standaard dat er een deel van de ervaring wel wegvalt. Wel jammer, want met Dougherty aan het stuur kan je er best wat van maken, maar het lijkt erop dat hij niet zo veel vrijheid meer heeft gekregen.

Niet best.

Dacht vooraf een soort Disney Channel-achtige film te bekijken. Vooral Berglund is nogal een Disney-actrice dus dan hoop je ook wat simpel en onderhoudend vermaak. Maar ik bleek toch tegen een amateurproductie aan te stoten helaas, wat de nodige irritaties met zich mee brengt.

Eigenlijk op een hoop gebieden ook gewoon erg matig. De sound editing is compleet brak, de dialogen van laag niveau en het verhaaltje stelt ook helaas weinig voor. Film denkt erg groots, maar de uitvoering is beslist niet groots en daardoor krijg je een paar ongemakkelijke momenten tussendoor.

Vooral omdat de danspasjes eigenlijk geen scheet voorstellen. Pas richting het einde krijg je wat trucjes te zien. Maar ik zie veel terughoudend en nerveus gedans door de film heen dat achteraf geprezen wordt als "kampioenschapwaardig" en waarvan een kampioen zegt dat het het beste is waar ze mee heeft gewerkt. Tja, je kan het beslist niet serieus nemen.

Karakters zijn erg standaard, de nodige romantiek ontbreekt natuurlijk ook niet en de probleempjes komen ook even voorbij. Maar de karakters zijn een tikkie saai, de romantiek is standaard uitgewerkt en de probleempjes nemen meestal maar een aantal minuten in beslag. De haast was voelbaar en het talentloze schrijfwerk was ook zeker voelbaar.

Het is dat Berglund die film weet te dragen en er echt het maximale uit weet te halen. De rest van de acteurs doen het ook zeker niet dramatisch, maar als het op dansen neerkomt was er duidelijk niet al te veel oefening of echt talent. Zo'n film als Step Up moet eigenlijk dan ook een voorbeeld vormen voor een film als deze.

Het talent ontbreekt, maar ik voel me een slecht persoon als ik het een lager cijfer geef. Want het is allemaal wel goed uit te kijken en de acteurs proberen het wel. Jammer dat de regie en het schrijfwerk niet mee wil werken. Beetje raar ook dat ze toen in 2018 echt niet met iets nieuws konden komen ipv een nogal standaardgebeuren.

Bekende monsterfilm en het eerste hoofdstuk voor de iconische aanwezigheid van Godzilla. Het blijft leuk om te zien hoe dit wezen vroeger werd neergezet en eigenlijk hebben de makers van de effecten tot op de dag van vandaag goed werk geleverd. Uiteraard is Gojira in een hoop opzichten gedateerd, maar de destructie van Tokio blijft een erg spectaculaire en vermakelijke sequentie. Het acteerwerk is echter niet al te sterk, al doet Takashi Shimura het best aardig. De film is verder niet veel meer dan een bombastisch samenraapsel van allerlei onzinnige ideeën die niet heel overtuigend samengaan, maar eenmaal het monster zijn kop boven water steekt is dat snel vergeten. Helaas zorgt dat er niet voor dat de wat rustigere momenten fijn wegkijken.

Degelijke monsterfilm met meer nadruk op de dramatiek en minder op de verwoesting van steden, ondanks dat er ook hiervan genoeg tussenzit. Specifiek de soundtrack van Naoki Sato valt op, met een ideale combinatie tussen spanning en epische tonen. De regie van Takashi Yamazaki valt vooral op binnen het visuele aspect, met bijzonder grootse verwoesting voor een redelijk kleinschalig budget. Niet alle ontploffingen zijn even overtuigend, maar gezien de beperktheid van de middelen komt het goed voor de dag. Minder is het acteerwerk evenals het nogal dik aangezette sentiment. Er zijn een hoop personages die allemaal te energiek zijn en daardoor niet al te serieus kunnen worden genomen. Ook het nogal melige, overbodig mierzoete einde zit een ruimere voldoende in de weg. Niettemin zeer degelijk, al zie ik niet al te veel verschil in kwaliteit met Hollywood.

Gekkigheid.

Ik heb buiten de Amerikaanse bijdrages nog nooit wat van de Japanse reeks gezien, en alhoewel ik oorspronkelijk van plan was de reeks gewoon vanaf het begin te beginnen kwam deze eens langs op een stream en ik kon Kitamura niet weigeren. Toch een erg competente regisseur die altijd genoeg zijn eigen ding weet te doen.

Jammer genoeg is daar in deze film wat minder ruimte voor, wat Godzilla: Final Wars ook tot 1 van zijn mindere films maakt. Er schiet een hoop, zeg maar van alles, voorbij. In een kwartier liggen er zowat 3 steden plat, en in hoog tempo wordt er allerlei onzin tegen het scherm aangegooid. Ook al is dit allemaal intentioneel, het creëert heel veel chaos en dat komt de film niet altijd ten goede.

Je kan je film zo dwaas maken als je zelf wil, maar voor 2 uur is die gekkigheid echt te lang. Een verhaaltje zit er wel in, maar het duurt na de eerste 25 minuten lang voordat je krijgt waar je ook daadwerkelijk op wacht: monsters. Al dat gedoe met de mensen, mutanten en aliens kan me werkelijk gestolen worden, en daar kijk ik deze film ook niet voor.

Gelukkig weet Kitamura veel mee te geven aan de scenes die de ruimte geven om ook echt wat te laten zien in de regiestoel. Sterk camerawerk, razendsnelle editing en geestige gevechten tijdens de tweede helft zorgen voor een ruimschootse glimlach op het gezicht. Op die momenten, als de monsters lekker bezig zijn, maakt het eigenlijk niet heel veel meer uit dat je er zo lang op moest wachten.

Intentioneel cheesy en lollig acteerwerk nemen de film verder in. Er gebeurt een hele hoop, de film geeft je geen enkele kans om het als geheel saai te vinden want Kitamura zorgt ervoor dat elke minuut volgepropt zit met vermaak. In dat opzicht kan je de film prijzen, maar ik had toch liever meer rust gezien. Dan maar niet elk monster denkbaar op het scherm toveren. Er zullen voor dit soort films uiteraard fans zijn, ikzelf behoor daar iets minder toe.

Nee, Kitamura blijft een goed regisseur, maar zodra je een film zoveel de strot induwt blijft er niet heel veel meer over om jezelf mee te bewijzen. Er zit nog steeds veel in dat je leuk kan vinden, maar uiteindelijk blijft het een dwaze film die heel erg z'n best doet om grappig en cheesy te zijn. Zoveel dat het zowel niet als wel grappig wordt, het heeft een vreemd effect. Er zitten hilarische beelden tussen en veel vermaak, maar de chaos en actie onder de mensen waren toch wel een fout.

Lineair.

Wat ik daarmee bedoel is dat de film in een stijgende lijn naar boven gaat. Want waar ik het eerste gedeelte echt heel slap vond, wordt de film steeds sfeervoller en steeds sterker totdat het toch wel weer een goede film was, maar door het eerste deel kan het geen voldoende aantikken.

Want het eerste half uur had ook echt net zo goed Ernst & Bobbie op spookavontuur in Zuid-Korea kunnen heten. Ik kon die humor totaal niet pruimen. Dat is wellicht al bekend bij sommige gebruikers, maar ik hou niet van dat overdreven klunzige gedrag. Zeker in dit soort films past het totaal niet.

Voor de rest wil het eerste gedeelte nooit spannend worden. Verder dan enkele korte horrorscenes en wat schrikmomenten vond ik weinig sfeer heersen. De enige reden waarom het nog een klein beetje te doen was was omdat er wel veel in gebeurde.

Acteerwerk vond ik vaak ook abominabel. Iedereen was net zo irritant als de ander. Van de vrouw die stenen naar politie gooide (die daar natuurlijk compleet debiel op reageren) tot de dochter van de hoofdpersoon. Allemaal waren ze net zo irritant en net zo slecht in acteren. Dat constante gepiep van de dochter kon ik die nacht nog dromen zo prominent was het er.

Het kantelt pas nadat het ritueel, dat ook al op het randje zat, pas weer goed op gang. De film werd wat serieuzer en pakkender. De sfeer kwam sterker naar voren en voor het rest trok de film me ook daadwerkelijk het verhaal in. Er gebeurd nog steeds erg veel, maar in het tweede deel ging het ook daadwerkelijk boeien.

En om vervolgens een sterke slotfase te hebben had ik ook niet meteen verwacht. Het is zo'n zonde dat deze film 156 minuten moet duren, knip dan maar dat onnozele politieduo verhaal er maar een beetje uit. Nu kent de film een ridicuul eerste deel en een gaaf tweede deel.

Geen slechte film, maar ik vond het een film met twee kanten. Wel is er namelijk gave make-up, mooie sets en een redelijke sfeer, vooral in het tweede deel. Maar door het eerste deel weiger ik er een voldoende voor te geven.

Bijzonder.

Maar dat had ik ook kunnen verwachten van een film waar Takashi Miike aan heeft meegewerkt. Al vanaf het begin, de daadwerkelijke openingsscene, is het duidelijk te zien dat deze film maar moeilijk serieus te nemen valt als geloofwaardige film. Lijkt me ook zeker niet de centrale focus van Miike met deze film.

Het opmerkelijke begin wordt die scene daarna even opzijgezet om het verhaal op opvallend vreemde wijze te introduceren. Ondanks dat de tweede helft vol zit met allerlei weirde elementen lijkt Miike zich toch even te willen focussen om het plot wat humaner te maken. Het zorgt voor een 20 kleine minuten die er behoorlijk onuitstaanbaar mee zijn.

Acteerwerk vind ik verder niet zo briljant. Voor een film waarin er zoveel vreemde figuurtjes rondlopen, vond ik er maar weinig aanslaan, hoe wanhopig Miike ook mag proberen om er wel icoontjes van te maken. De enige die ik een beetje geslaagd vond, was het kikkerpak. Maar ook dat wezen wordt bij lange na niet zo leuk uitgewerkt als je zou denken. Ik snap dat het wellicht de humor is. Ik noem het alleen liever lui.

Zo zit de film verder vol met scenes waarvan ik verdenk dat ze gewoon niet de potentie hebben door een terughoudende regisseur. Zelfs de mooie locaties zien er lelijk uit. Vrijwel elke scene ziet er kaal uit. Het voelt allemaal aan als een makkelijk en snel in elkaar gestoken film met wat leuke en aparte humor, die alleen uit te kijken valt omdat er zo'n enorme hoop onzin in wordt gemixt.

Het kijkt aardig weg. Er zit wel een narratief in, maar deze bestaat vooral uit het verzamelen van allerlei ideeën die vervolgens met elkaar worden vermengt. Wat ik nog geslaagd kon noemen binnen deze film, waren de vuistgevechten en het mixen van geluid. Daarnaast zit er wel een creatief brein achter de film, die alleen zijn ideeën op een te makkelijke wijze op het scherm visualiseert.

Pijnlijk.

Heb ik misschien de verkeerde film gezien? Ik heb lang moeten zoeken om eindelijk deze Gozu te vinden, maar als ik dit geweten had had ik het er wel bij gelaten. Gelukkig niet de DVD binnengehaald, dit vind ik echt een van de zwakste "komedies" die ik heb gezien.

De Miike humor is dus niets voor mij, al begon de film behoorlijk leuk. Na de actie met de hond en de auto valt de film al snel in duigen en veranderd het in pijnlijk kinderachtige en smerige humor. En ik dacht dat het niet veel flauwer kon worden in Amerika.

Visueel is het een gedrocht. Het lijkt wel een tiener afstudeerproject. Acteerwerk is ok, gelukkig. De viezigheid mag er dan wel zijn soms, en hier en daar zitten wat glimlach momentjes in. Enkele scenes springen eruit, maar in het algemeen is dit veel te saai en duurt veel te lang.

Het dieptepunt was het einde, ik keek eigenlijk al niet meer, het had het toppunt van flauwheid al bereikt. Voor de rest is dit gewoon een slechte productie, amateuristisch, goedkoop en gewoon niet grappig. Ook die vrouw die het leuk vond om zichzelf te melken had gewoon niet gehoeven.

Nee, dit is gewoon mijn humor niet. Dat wil niet zeggen dat andere mensen dit wel leuk vinden, maar mij ligt het helemaal niet. Nu dus hopen dat de volgende Miike in de draft niet zo zou worden.