Opinions

Eh.

Het is hoe dan ook riskant om een film over woestijnoverleving te regisseren. Ik vind het een moeilijke achtergrond om mee te beginnen als je over bekende acteurs beschikt. Omgevingen zoals de oceaan, een grot of diep in het bos lijken me vele malen interessanter. Woestijnen zie ik gelukkig niet vaak, waardoor regisseur Hayes wel een goede kans voor ogen zag en had.

Om positief te beginnen: Efron doet het goed, de cinematografie ziet er schitterend uit, de make-up is geslaagd en tegen het einde aan kon ik de zandstorm waarderen. Daarmee houden de complimenten op. Het is vooral de nogal trage regie van Hayes die de film de nek omdraait. We weten namelijk vrijwel niets over Efron, maar wanneer hij daar eenmaal in z'n uppie zit moeten we wel met hem meeleven. Hij krijgt echter niets om wat mee te doen, waardoor je moeilijk ergens voor kan juichen.

Vervolgens de afwezige spanning, waar een film als deze natuurlijk op moet teren. De survival wordt naar voren geschoven, maar als er dan wat spannendere stukken komen worden ze snel afgekapt. Je voelt daarom als kijker nergens echt gevaar en/of dreiging. Als dan ook nog het bijzonder irritante personage van Porter wordt geïntroduceerd is de film compleet. Waar het eerst vooral wat saai was, wordt het vanaf dat moment serieus vervelend.

Het einde vond ik flauwtjes, maar de indrukwekkende filters zijn gelukkig knap en de film oogt nergens afgeraffeld of goedkoop. Ik vind overlevingsfilms wisselvallig interessant, maar Gold is helaas serieus levenloos. Toch zie ik genoeg potentie in de kunde van Hayes, maar misschien dat hij de volgende keer wat peper in de reet kan steken van zijn editor, want dan blijven zijn films wat minder hangen en kan er een aangenaam tempo worden vastgesteld waar films als Gold goed van kunnen profiteren.

Soms lollige, maar uiteindelijk gedateerde slapstickfilm van de iconische komedieregisseur Charles Chaplin. Met name de bijzonder indrukwekkend opgebouwde decors vallen duidelijk in de smaak, evenals enkele gewaagde stunts (met name de toevoeging van een echte beer is voor die tijd natuurlijk een groot risico). De film moet je echter wel actief wat doen, anders verzanden de 95 minuten (mijn persoonlijke editie) al snel in uitgerekt, weinig imponerend vermaak. De melodramatische noten evenals de algemene vorm van humor konden mijn persoonlijke aandacht niet vasthouden waardoor The Gold Rush een lange zit voor me was, maar de stijlvolle visuele elementen zijn overduidelijk bewonderenswaardig. Een enkel momentje waar ik om kon grinniken was de hond die plots tijdens de dansscene opdook, maar verder leverde de film een ongezellige avond op.

Nee.

Werkelijk opnieuw een stompzinnige film. Zelfs voor een fantasy is dit soms te gek voor woorden. Toegegeven, het verhaal was dan wel leuk bedacht maar uitermate amauteristisch en kneuzerig gebracht. Opnieuw, zelfs voor een fantasy.

De landschappen en "daemons" zijn dan wel weer mooi gedaan. Maar de karakters, Richards is strontvervelend en amper uit te staan, ondanks haar enthousiasme. Ook Green en Craig zetten zichzelf vooral voor paal.

Ook vooral een saaie finale. De film was alles behalve interessant om te volgen. De naam Lyra hoef ik voorlopig niet meer te horen. Wat een irritant en bijdehand personage. Wie bedenkt dat dan ook. Zelfs voor een fantasy amper boeiend.

Ok.

Na het zien van de trailer had ik hoge verwachtingen, maar het uiteindelijke resultaat valt dan toch helaas wat tegen. Destijds in KINO misgelopen vanwege een lange vakantie, maar dankzij de horror K.O. toch maar gekeken. Het was 1 van de filmpjes die ik graag wilde zien, maar het valt dan toch wat tegen.

Kende Fatih Akin niet als regisseur nog Jonas Dassler als acteur. Maar beide laten wel zien dat ze talent hebben. Dassler doet het vaak erg goed als moordenaar Fritz Honka en speelt een lekker goor karakter met erg geestige make-up.

Ik hoorde van links en rechts dat de film heel erg vies, goor en smerig zou zijn. En dat de gore extreem zou zijn. Maar dit is weer een film geworden waarvan de toon gewoon kil licht en daarom het geweld weleens harder wil binnenkomen.

Maar de film is voor de rest ook gewoon erg vies. Vieze sigaretten, kots en sterke drank vliegen om je oren. Het zorgt voor een regelmatig weerzinwekkende sfeer. Maar het mist toch die harde gore om een volledig harde impact na te laten. De gore was namelijk helemaal niet zo hard. Wat gezaag en wat snijden off-screen en dat was het dan wel.

Het geweld ligt qua toon wel wat harder, maar de kills zijn vaak off-screen. De regisseur bespaart je de ultiem gore beelden en laat zich vooral gaan op de smerigheid in de omgeving. Die bar ziet er bijvoorbeeld wel echt geweldig uit.

Wat de film wel mist, is betere montage. Zo'n Jeunet benadering had de film in mijn opinie echt geweldig kunnen staan. Want visueel is de film best in orde, maar het mist wat vaart. Bovendien duurt het allemaal ook wat te lang en heerst er weinig spanning rondom de moorden of het karakter Honka.

Op een gegeven moment had ik het ook wel gezien, en toen moest ik nog door 25 minuten heen. De film mist een paar memorabele momenten. Maar voor de rest wel een verzorgd filmpje met sterk acteerwerk en een vieze sfeer. Daarvoor dus nog voldoende.

De intro van Brosnan.

De komst van Brosnan heeft de reeks ook gelijk een aantal kogels ingeboezemd. Ik was overdonderd dat dit deel plots een stuk spectaculairder was dan de andere oudere films en zijn dingetjes grootser opzet dan de gemiddelde Bond-film, maar dat zal vast met het budget te maken hebben.

Brosnan is echter ook niet de beste keuze voor een James Bond, vind ik dan. Alhoewel het charme op de juiste plek zit, schiet hij vooral qua acteren toch echt iets te kort. Maar bon, er zijn mindere Bonds geweest, en ik blijf hem wel iets beter vinden dan de hedendaagse Craig.

Janssen als medeschurk was ook niet echt heel briljant. Nu sowieso niet mijn favoriete actrice. Moest vaak aan Jean Grey denken en dat personage vond ik met Janssen echt vreselijk. Alhoewel ze hier iets meer gestoord is wat soms wel leuk was, kan het theatrale wel een toontje minder.

Bean vond ik dan wel weer leuker als schurk. Vooral de manier hoe hij aan zijn einde komt is lachen gieren brullen geblazen. En de film kent toch wel een aantal kleine hoogtepunten. Dat maakt Goldeneye soms wel een erg leuke ervaring.

Niet veel beter, maar het weet zich aardig staande te houden. Uiteindelijk gingen de Bond-films er in ieder geval een stuk harder aan toe na enige tijd. Dus dan valt deze film nog redelijk mee op dat gebied, en daarvoor nog wel een voldoende.

Een betere Bond.

En gelijk ook de derde zo. Deze leek veel meer buiten de lijntjes te kleuren, en dat dat eindelijk eens begon te gebeuren na voorgaande twee delen, is er ook meer ruimte voor zo'n film om memorabeler uit de hoek te komen. Deze was ook zeker memorabeler.

Connery blijf ik echter nogal een makke verschijning vinden. Charmant is hij wel, dat kan ik hem niet ontnemen. Maar ik kreeg steeds het gevoel dat hij ouder was dan toen 34. Hij leek bij vlagen wel boven de 40 uit te steken, en dan met zo'n verschijning als Blackman zo makkelijk om kunnen gaan. Ik kan het minder serieus nemen.

Deze Bond-film is in ieder geval luchtiger van toon. Zo leek het in ieder geval, omdat er toch wel een aantal leuke ideetjes. Van de moord in gouden verf, de vlijmscherpe hoed of de laser die iemand doormidden moet laseren. Het toont iets meer creativiteit en dat maakt deze film iets leuker.

Acteerwerk is echter nog niet briljant, alhoewel de schurk Goldfinger wel iets leuker is dan voorgaande twee schurken. Deze is iets grappiger, iets leuker om naar te kijken. Bovendien komt deze ook meet meer leuks in heus en dat maakt Goldfinger iets leuker.

Nog steeds niet perfect. Een beetje knullig. Maar leuke ideetjes maken deze film leuk. Vandaar wellicht ook de hogere score. Maar de karakters blijven buiten Goldfinger en soms Connery om, wat knullig. Zeker Blackman als Galore was niet bepaald bijzonder.

Deze stille horrorklassieker van regisseursduo Paul Wegener en Carl Boese kent twee voorgaande delen, die helaas allebei verloren zijn gegaan. Ondanks berichtgeving dat er kopieën zijn opgedoken, lijken alle mogelijke sporen toch te wijzen in de richting van deze herbewerking afkomstig uit 1920. Wegener en Boese bouwen daarbinnen een erg charmante en creatieve wereld op, waartussen specifiek de architectuur opvalt. De makers besteden aandacht aan het uiterlijk van elke scene en benaderen dit duidelijk als een kunstvorm, wat een hoop aparte en geslaagde beelden oplevert. Het compenseert voor een aanzienlijk gedeelte het weinig innemende acteerwerk en de belachelijke opmaak van de golem. Wegener doet het als regisseur verdienstelijk, maar als acteur povertjes. Zijn uitdrukkingen komen gemaakt en onovertuigend voor de dag, maar gelukkig is er genoeg spektakel aanwezig om de kijker daarvan af te leiden. Het is je echter vergeven als je af en toe slachtoffer wordt van de onbedoelde hilariteit, gelukkig met een korte speelduur en genoeg gebeurtenissen om de potentiële verveling herhaaldelijk weg te jagen.

Tja.

Kreeg over het internet vele reacties dat het een doodenge film zou zijn. Nu was ik al sceptisch omdat het Aziatische cinema betreft en die hebben vaak de neiging om wat te overdrijven met acteren. Zo ook hier, maar dit keer is het allemaal zelfs nog een tandje hoger gezet.

Toch is de setting best leuk en zo ook het begin van de film. Dat gebouw waar de horrorfilm in plaatsvind heeft een behoorlijk brute uitstraling die goed benut wordt. Donkere hoekjes, sterke look. Het is een ideale setting voor een horrorfilm eigenlijk. Jammer dat de film zelf nooit echt goed eng kan worden om de setting te rechtvaardigen.

Het verloopt allemaal wat traag, en de combinatie tussen horror en humor verloopt uitermate rampzalig. Vreselijk acteerwerk en ongeloofwaardig gedrag verpesten toch een hoop spanning en sfeer. Rare beslissingen en een behoorlijke dosis hysterische personages werken uiteindelijk op de zenuwen, en de film verliest er ook al het realisme mee waardoor het toch te veel aanvoelt alsof je gewoon naar een film kijkt i.p.v. echte beelden.

Echt spannend wordt het ook niet, omdat er zo veel chaos en geschreeuw plaatsvind. Naar alles wat maar een beetje creepy is schreeuwen gaat uiteindelijk vervelen en al het lawaai haalt je uit de film. Zodra de acteurs en actrices eens diens bekken een keer dichthouden wordt het namelijk direct spannend, maar vaak moet er nog wat gehijg of heftige ademhaling doorheen komen.

Verder nog wat schrikmomentjes, die ook wel degelijk werken. Toch is het belachelijke acteerwerk en de nog belachelijkere dreigingen killing voor de spanning. Het is gewoon te luidruchtig om spannend te worden, maar als je daar op kickt wordt dit waarschijnlijk de engste film die je gaat gezien.

Het zal ook niet mijn ding worden, maar toch waren de geluiden dat het een erg enge film zou betreffen genoeg reden om het een kans te geven. Er zitten een aantal oprecht enge momenten in, maar het grootste gedeelte wordt overgenomen door hysterie. De eerste 15 minuten, waarbij ze nog niet in de inrichting staan, zijn daarom eigenlijk leuker om te volgen dan wat erna komt.

Solide.

Opvallend goed, gezien het van Affleck afkomstig is. Over veilig regisseren gesproken. Dit was blijkbaar zijn eerste langspeelfilm en meteen zijn beste. Dit niveau overtrof hij later niet meer, althans, niet meer in wat ik tot nu toe van hem heb gezien. Deze steekt er echt wel bovenuit.

Vooral omdat de regie dit keer wel iets toevoegt. Geen al te veilige paden meer, daadwerkelijk wat inspanning en opbouw. Affleck huurde zijn eigen broertje in voor de hoofdrol en ik ben blij dat het Casey is geworden i.p.v. Ben zelf want Casey vind ik de meer talentvolle van de twee. Ook hier weet Casey zich goed staande te houden.

Verder is dit geen uiterst bijzondere film, maar wel een film waarvan de opbouw uitstekend is. De scenes worden qua spanning goed opgebouwd en het fijne is dat er veel van zulke scenes zijn. Lekker veel opbouw naar een degelijke climax tijdens zo'n scene waardoor het ten alle tijden boeiend blijft. Affleck heeft in dat opzicht zijn huiswerk gedaan.

Verder klassieke montage en invulling, maar wel met sterk cameragebruik en uitstekende opbouw. Cinematografie is ook kundig te noemen en zo worden de minuten goed genoeg opgevuld. Verder doet het verhaal ook niet onnodig ingewikkeld en duurt niet te lang. Hierdoor blijft het voor een lange tijd boeiend, soms kakt het in maar herpakt zich relatief snel daarna.

De slotfase met de wendingen vond ik wat minder. Vooral omdat ik de uitwegen waarbij de hoofdpersonages toch in het complot blijken te zitten wat uitgekauwd vind. Affleck zou dat, als acteur zelf, moeten weten. Jammer dat het verhaal de grip op zichzelf verliest daar. Gelukkig is de rest van het verhaal redelijk normaal en niet onnodig pretentieus.

Best wel een boeiende film. Degelijk geregisseerd en opgebouwd, maar vooral sterk geacteerd. Richting de finale vond ik het allemaal te veel van het goede, maar dit is duidelijk verreweg het beste waar Affleck mee is gekomen. Leuk om gezien te hebben, maar de favorieten gaat dit niet in.

Sterke film.

Ik had moeite door Fincher's Zodiac heen te komen. ik wachtte dus met deze film eventjes af, aangezien er een redelijke speelduur opstaat en matcht met het genre, ik wou me niet weer vervelen met een goed verhaal maar langdradig gebeuren.

Deze film was echter zeer boeiend. Ook al lopen er de meest onsympathieke figuren in rond en was het op sommige momenten redelijk ongeloofwaardig, ik heb me hier erg mee vermaakt. Vooral door een stijl waarin het is gefilmd bleef me boeien.

Heb deze goed uit kunnen kijken, een goede aanrader.

Matig.

Gekeken omdat ik Cage tegenwoordig een stuk meer kan waarderen als acteur die zichzelf lekker in de zeik durft te nemen. Ondanks dat deze Gone in Sixty Seconds meerdere humoristische momenten kent die van zijn personage moeten komen, werkte deze film tot grote teleurstelling juist een stuk minder. Hier is het eerder ongemakkelijk.

Dat heeft er vooral mee te maken dat Cage zelf niet echt lijkt te durven. Opmerkelijk, aangezien hij later namen als "Crazy Cage" en "Cage Craze" naar zich toe geworpen kreeg. In deze film vallen alle komischere en luidere momenten dood en vormt hij een best saaie actieheld. Het helpt vervolgens ook niet dat alle mensen die hij met zijn groepje meetrekt ongeveer net zo saai zijn als hijzelf. Met uitzondering van Jones, maar die kent maar weinig screentime.

Qua actie wat aardige achtervolgingen, verder alleen behoorlijk plat gefilmd. De stijl is redelijk lomp te noemen, maar de cinematografie leek er toch vooral wat vlotters van te willen maken. Ik vind vooral dat de editing nogal traagjes is, waardoor er zelden een echt gevoel van adrenaline of coolheid doorbreekt. Hier en daar wat aparte autostunts, verder best veilig allemaal.

Wat ik ook (erg) mis, is een gevoel van spanning en stress. Cage krijgt een regelrecht onmogelijke opdracht, maar ondertussen zitten hij en z'n groepje vooral te geinen en te lachen. Je krijgt nooit maar een beetje het idee dat de gang en Cage zelf maar een moment in gevaar zijn. Het helpt dan ook zeker niet dat de schurken aanvoelen als doetjes. Er werkt maar weinig om er wat leuks van te maken.

Niet het slechtste wat het genre te bieden heeft, verre van zelfs. Enkele scenes zijn best leuk en de opzet ook. Ik had vooral gehoopt dat Jones wat meer te doen zou krijgen, want hij heeft er enkele werkelijk gouden momenten tussen zitten. De coolheid van zijn personage wordt helaas door niemand echt overgenomen, maar ach ja. Het is niet dat veel Amerikaanse actiefilms nou echt briljant te noemen zijn.

De grote klassieker.

Wel een hele zit, deze Gone with the Wind. Ik heb de film dan ook in 3 etappes gekeken. Doordeweeks kwam ik er gewoon echt niet aan toe om een film te kijken die een speelduur heeft van 238 minuten. Dat lukte me gewoon niet. Maar dat heeft niets aan mijn stem veranderd.

Het is alleen wel altijd een gokje om aan dit soort films te beginnen. Ik zie diverse tips om deze gewoon in de bios te zien, maar ik vind 238 minuten echt te lang om uit te zitten. Maar ook door hem thuis te kijken had ik gewoon een leuke ervaring tijdens het kijken.

De romantiek lag me alleen niet, maar gelukkig zijn de overdreven romanatische scenes nog redelijk beperkt. Maar als ze er dan zijn zijn ze redelijk knullig. Het zoenen gaat altijd zo raar, en de gehele opbouw blijft me toch wel wat te theatraal. Het moet je maar liggen.

Het eerste deel vond ik veel beter dan het tweede, alhoewel het tweede deel ook gewoon weet te boeien. Maar de gehele burgeroorlog vond ik toch wel indrukwekkend gebracht. Zeker als de inval ook daadwerkelijk is begonnen. Een aantal indrukwekkende scenes en mooie grootse beelden.

Het blijft toch wel leuk om te zien dat dit maar 3 miljoen gekost heeft. Toen heel veel geld, maar nu is het weinig. Maar visueel vond ik het er netjes uitzien. Het blijft een film uit 1939, dus een aantal dingen zijn wat ouderwets. De scene-overgangen gaan soms wat chaotisch en random, mijn voornaamste kritiekpunt.

Mooi kleurgebruik. Film komt wel echt tot leven dankzij de kleur. Heerlijk grootste scenes soms en heel degelijk acteerwerk. Leigh zat qua acteerwerk soms op het randje, maar op een gegeven moment (en zowat voor het eerst) had ik weinig last meer van het theatrale acteerwerk.

Gable en De Havilland doen het ook goed. Het blijven redelijk intrigerende karakters, al staat Leigh overduidelijk in de spotlight waardoor eerdergenoemde niet heel bijzonder veel uitdieping krijgen. Maarja, het voldoet zeker.

Er gebeurd veel, en dus vervelen de 238 minuten eigenlijk niet. Slechts het eerste half uur was ik even zenuwachtig omdat het me het minst boeide. Eenmaal de oorlog begint is het direct boeiend en tot het einde blijft het boeiend. Dus ook wanneer de oorlog weer ten einde is.

Indrukwekkende sets soms. Erg knap voor zo'n oude film. Ik heb weinig kritiek op de film. Het blijft alleen de romantiek die me niet pakt en ook totaal niet serieus kan nemen. Dat blijft me weer wat te vreemd en theatraal. Voor de rest helemaal geen vervelende zit.

Je moet er alleen wel tijd voor vrijmaken. Wel blij dat ik dan toch deze klassieker kon zien. Is me heel erg meegevallen.

Aardig.

Zeker de stilering van deze film weet het aardig vooruit te helpen. Ik weet dat deze film het eigenlijk juist van de onderlinge verhoudingen moet hebben, maar die wist me toch wat minder te interesseren. Sowieso zijn films uit dit gebied wat minder mijn ding, dus dat deze nog dit cijfer krijgt is best een positieve verrassing.

Dit keer bevinden we ons middenin de spanningen tussen Noord en Zuid-Korea, aangezien we ons op de grens van deze landen kunnen vinden. Dat levert natuurlijk automatisch een aardig gegeven op. Als de film dan ook nog eens met een niet-chronologische volgorde begint kan de pret meteen geopend worden. Dat gebeurt ook, met enkele knap gefilmde scenes.

Verder kon ik alleen geen contact leggen met de personages. Veel emotie, veel gebaren, zelden een scene die alleen aanslaat. Ik weet dat ik meegesleept moest worden met de verhoudingen en de complexiteiten dien te begrijpen die ze meemaken, maar ik kan niet zeggen dat het binnenkwam. Wel veel scenes die de spanning tussen beide landen erg goed opvoert.

Tegen de finale aan krijgen we een aantal aardige sequenties, maar dat neemt niet weg dat ik het middenstuk gewoon niet kon plaatsen. Ik werd nergens in meegetrokken door personages die me totaal niet wisten te boeien, waardoor toch wel een deel van de emotionele impact verloren ging. Dat is in dit geval overduidelijk subjectief, want de hoge waardering van de film spreekt voor zich. Ik doe er zelf alleen niet aan mee.

Een absurde, maar uiteindelijk ietwat kale thrillerfilm die zelfs binnen deze zeer korte speelduur te lang aan blijft voelen. De jonge leeftijd van regisseur Viljar Bøe laat in ieder geval de deur open voor een professionele toekomst, maar Good Boy voelt vooralsnog enigszins onafgemaakt aan. Zeker de spanning en onderlinge dreiging wil niet echt uit de voeten komen, maar daarnaast werkt deze film als komedie ook niet heel bijzonder sterk. Ondanks het bizarre concept voelt dit geheel namelijk nogal bekend aan, zeker met de tweede helft die erg nadrukkelijk laat zien dat de goede ideeën op waren. Katrine Lovise Øpstad Fredriksen is overtuigend als naïeve vriendin, maar Gard Løkke maakt een ietwat lege en ongeïnteresseerde indruk. Extra jammer aangezien het vooral zijn verschijning is waar deze film het van moet hebben.

Beknopte horrorfilm met een interessant perspectief, door de volledige film te maken vanuit de ogen van de hond. Daar liggen de sterkste punten van Good Boy, waartussen regisseur Ben Leonberg een aantal sfeervolle beelden weet neer te zetten. Specifiek het eerste kwartier creëert een onveilig gevoel door effectief gebruik te maken van donkere hoekjes en krakende vloeren. Helaas blijkt zelfs de korte speelduur door een repetitieve indruk al snel een uitdaging, waarop een vermoeiend middenstuk volgt. Leonberg krijgt naarmate de tijd vordert ook steeds minder grip op enige vorm van sfeer, ondanks een sterke finale. Het resultaat is vervolgens een typerend dit-is-wel-aardig tussendoortje, waar meer in had gezeten.

Herzien.

De film beviel me dit keer een stuk beter dan toen ik het in de bioscoop zag. Misschien omdat ik het nu met een iets nuchterdere kijk heb gezien. Toen vond ik het een gezellige, grappige komedie die zich niet erg wist te onderscheiden. Nu vind ik dat nog steeds, maar de film weet zich in de kern wat beter stand te houden.

Je zou niet denken dat een komedie geproduceerd door volwassenen met volwassenen onderwerpen gespeeld door kinderen echt aanslaat, maar niets is minder waar. De drie jongens zijn opvallend goed in wat ze moeten doen. Het charisma van Noon blijft me keer op keer verbazen, steekt duidelijk boven de andere jongens uit. Dat neemt overigens niet weg dat Tremblay en Williams het niet goed doen. Ze weten allemaal verrassend grappig te zijn.

Verder is het vooral het soms schattige maar vooral grappige verloop dat het als geheel wat vooruit kan helpen. Fijn dat de film altijd een zijweg lijkt te kiezen en hier vervolgens weer vanaf stapt. Een rode lijn is er wel, maar de weg daarnaartoe verandert constant met nieuwe avontuurlijke gebeurtenissen, waardoor de film nooit een opgave is om uit te zitten. En ik zit een film veel liever uit op die manier als er ook wat te lachen valt.

Tuurlijk, het is allemaal flauw, maar de kinderen leveren zowaar een veel betere prestatie af dan de volwassenenkomedies in dit kader. Het komt zelfs bijna verfrissend over. Verder eindigt het met een schattige boodschap en kom je de film met het constante avontuur en tempo makkelijk door. Het is fijn dat een nieuw perspectief toch zoveel beter kan werken. In ieder geval een gezellige avond gehad.

Het is geen schande om een film te maken met een uiterst kinderachtige vormgeving, maar de benadering van regisseur Brian Robbins en zijn scenaristen kent wel een heel groot gebrek aan ambitie. Het helpt dan ook niet bepaald mee wanneer Dan Schneider zich komt melden voor een rol en meeschreef aan het verhaal, want dan weet je meteen dat dit gewoon bedoeld was als geldpakker en niet zozeer als kwalitatieve cinema. Uiteindelijk wordt de film nog wel kleurrijk vormgegeven en ligt het tempo hoog, maar het acteerwerk van Kel Mitchell en Kenan Thompson is dermate emotieloos dat er weinig te lachen valt. Allebei de castleden kampen met een gebrek aan expressie en timing, waardoor het brede arsenaal aan grappen vrijwel altijd de plank misslaat. Je moet van dit soort simpele dingetjes houden en bij sommige genres (horror en actie bijvoorbeeld) slik ik het ook wel makkelijk, maar bij komedie heb je meer nodig om me overstag te krijgen.

Degelijkheid.

Deze film stond al een aardige tijd op de radar, maar de film werd maar niet gezien. Nu zal ik ook eerlijk zijn over het feit dat deze film niet een film was met behoorlijke haast. Het was gewoon een film die ik achter de rug wilde hebben vanwege de goede cijfers en noteringen in toplijsten. Dat is bij deze gebeurd.

Het fijne is ook dat het best een aardige film is geworden die na de tweede helft gewoon niet zo overheen kwam met mijn smaak. Inhoudelijk valt er genoeg te genieten van deze film. Het begint als een redelijk heftige en drukke film, maar eindigt als een dramafilm met een hoop feelgoodmomenten tussendoor. Hierdoor neemt de film best wel wat hooi op z'n vork, maar voor het goede doel.

Brühl staat hier overduidelijk een van zijn betere rollen te spelen en hij lijkt zich goed met zijn personage te kunnen identificeren. Nu is het geen al te moeilijke rol, maar uiteindelijk vereist het meer acteerkracht dan de personages in een gemiddelde actiefilm, en Brühl weet het allemaal goed in te vullen. Ook de bijrollen worden goed ingevuld.

Visueel zal de film niet de mooiste film zijn die je ooit zal zien. De cinematografie had wel wat extra's mogen hebben. De montage is wel lekker druk, maar toch niet fris genoeg om de film altijd overeind te houden. Ik lees op de pagina van deze film vergelijkingen met Jeunet-films, maar die liggen gewoon bergen aan niveaus hoger dan deze film. Er zit echt een behoorlijk kwalitatief verschil in.

Is dit een slechte film? Verre van, Good Bye Lenin! is een zeer degelijke film met wat sterke momenten tussendoor die weet te profiteren van wat rakende scenes en een hoog tempo. Jammer genoeg liet de film me verder wel een beetje koud. Het duurt iets te lang, de komedie is wat te simplistisch en als geheel gaat het me gewoon onvoldoende bijblijven om er een hoog cijfer aan uit te delen. Helaas.

Vond het eigenlijk heel leuk.

Maar ik snap ook wel dat dit wat lager scoort dan de gemiddelde actiefilm, want een echte Die Hard film is dit eigenlijk niet meer. Met wat verandering had dit makkelijk een normale actiefilm kunnen worden, misschien had het dan wellicht hoger gescoord.

Echte Die Hard fans zullen dan wel teleurgesteld zijn, want wat je hier te zien krijgt is slechts actie en nog eens actie met vrij weinig verhaal, terwijl de voorgaande delen duidelijk meer verhaal te bieden had. Daar faalt het dus in en had daarom eigenlijk beter een aparte actiefilm moeten zijn.

Willis is wel grappig, Courtney is leuk als actieknaap en die 2 maken er weer een rommeltje van, dit keer in Rusland. De actie is top, over the top en visueel best mooi. Enkele bombastische scenes hielden me enorm geboeid, en aangezien dit allemaal 98 minuten duurde was het vrij lang genieten.

Het camerawerk was wat te nerveus voor mij. Hij staat nooit stil, en dit voegt uiteindelijk niet heel veel toe. Maarja, de actie zelf is dan wel weer prima in beeld gebracht waarmee er genoeg afleiding is.

Ik heb me behoorlijk vermaakt, al is dit, zoals ik al zei, niet echt een Die Hard film. Toch wel een leuke actiefilm met mooie actie en lekker veel actie. Enkele prima twistjes en dan is het voor mij al snel vrij geslaagd. Vermaak ten top.

Hm.

Ik had al mijn twijfels toen ik de poster van de film zag. Niet diegene met de vuurvliegjes, maar de andere, waar de dinosaurus en het mensenkind volop in beeld komen. En toen had ik al het gevoel dat ik waarschijnlijk een behoorlijk kinderachtige film ging kijken.

Maar met een budget van 200 miljoen dat erin ging wil ik het natuurlijk nog wel een kans geven. En op technisch vlak ziet het er dan ook zeker niet verkeerd uit. De achtergronden van de film en de omgevingen zien er schitterend uit. Maar ook de korte onderwaterbeelden doen niet ten onder.

Maar 200 miljoen erin krijgen is wel een hele klus, zeker aangezien ik niet kan zien hoe hier 200 miljoen in is gegaan. Het ziet er prima uit, maar ik zie geen ongelooflijke dingen naast de omgevingen. Al zie ik ook weinig wat er mis aan is.

Wat ik vooral vind vloeken in deze film is dat er verschillende vormen van animatie in lijken te zitten. De stripachtige dinosaurussen naast de gedetailleerde omgevingen. Ik vond het niet zo lekker matchen. En de look van de groene dinosaurussen vond ik ook overdreven kinderachtig en een tikkie suf.

Maar ook de voice-acting is niet meteen mijn favoriet. Veel schreeuwerige humor helaas, laat dat ook precies de humor zijn waar ik minder verzot op ben. Maar ook qua inhoud is er weinig te ontdekken behalve een nogal standaard Pixar-opzet. De creativiteit was blijkbaar tijdens de productie op.

Ach ja, voor de kids zal het wel leuk zijn. Ik vond het helaas te weinig opvallen in vergelijking met andere Pixars. Ik denk dat de creativiteit langzaam leeg begint te lopen, want hiervoor kwamen ze met genoeg aardige ideeën. Al leek het in het begin wel een originele richting op te gaan, om na 15 minuten volledig terug te vallen in standaardgebeuren.

Nee, dit was hem niet bepaald. Wat mij betreft toch wel 1 van de mindere Pixars die er zijn. Ze kunnen wel zeker betere dingen neerzetten dan dit.

Tragische film van regisseur Dan Levy, die tevens instond voor de hoofdrol, het scenario en de productie. Van iemand die vooral uit een komische wereld lijkt te komen is een film als Good Grief erg verrassend, maar het resultaat hoeft gelukkig niet aan kracht in te boeten. Het betreft een geheel waarin mensen daadwerkelijk aanvoelen als mensen en dus op menselijke wijze een leerproces volgen. Levy weet als regisseur precies de juiste toon te bemachtigen en wisselt diverse scenario's gebalanceerd af. De inhoud is niet per se vernieuwend of bovengemiddeld, maar het acteerwerk is dat wel. Erg knap gespeeld met weinig buitensporige emotie en vooral veel oprechtheid. Het gebeuren neemt weinig onvoorspelbare paden, maar binnen zijn soort staat het erg stabiel. Wellicht zware kost voor de kijker die voeling heeft met het onderwerp, maar dermate in balans dat het niettemin goed weet aan te slaan. Ik ben ook zeer benieuwd naar de toekomst van Levy.

Helen Mirren en Ian McKellen zetten allebei erg charmante personages neer (al leunt Mirren bij vlagen wel erg veel op het naïeve huisvrouwtypetje), maar regisseur Bill Condon helpt een degelijk opgebouwd verhaal vakkundig om zeep door de invoeging van een bijzonder vergezochte ontknoping. In principe is The Good Liar een mysteriefilm, maar de romantische elementen nemen het puzzelwerk wel erg veel over om daarbinnen geslaagd te worden genoemd. Gelukkig wordt er goed geacteerd, dus de focus is op die manier makkelijk te vergeven en bovendien wordt er nergens teveel haast gemaakt. Daarnaast weet Condon er een best degelijke flow in te krijgen zodat de 109 minuten nergens te lang aanvoelen, iets waar soortgelijke films een voorbeeld aan mogen nemen. Echter is de twist teveel van het goede. 50-60 jaar wachten om wraak te nemen en het dan doen op deze manier, waarbij zelfs een heel huis tot in de perfectie moet worden ingericht, is nogal vergezocht. Daarnaast wordt het achtergrondverhaal uit de oorlog er met de haren bijgesleept. Slim bedacht vind ik het dus niet. Het is geen slechte film, maar de uitwerking moet je liggen.

Zoutloos.

Had al meteen de hoop laten zakken toen ik Allen langer dan een aantal minuten bezig zag. Sowieso nooit mijn favoriete actrice geweest, dat kan ik gelijk toegeven, maar dat komt met een reden, en dat is haar geforceerde toneelspel om zoveel mogelijk in de spotlights te staan.

Dat zie ik ook bij actrices als Gal Gadot, en het wekt bij mij alleen maar irritatie op. Vooral omdat Allen totaal niet lijkt te acteren alsof ze in de echte wereld bestaat. Vond het maar suf uitgeschreven, ongeloofwaardig gespeelde personages die niet veel goede gevoelens opwekken bij mij.

Qua sfeer mist het ook aan alle kanten regiepower. Films als deze hebben een hoge dosis sfeer nodig om nog indruk te maken. Dat huis is in dit geval een beetje de bron waar die sfeer vandaan moet komen, en natuurlijk ook de onderlinge spanningen. Maar bij geen van deze elementen komt maar 1 vorm van goede sfeer naarvoren.

Spannend is het in ieder geval nooit, en regisseur Askin slaagt er ook niet in maar een beetje in de beurt de komen van deze spanning. Nu is het hele concept al niet zo opwindend, maar echt goede pogingen om het allemaal mysterieus en spannend te laten ogen heb ik niet gezien.

Film lijkt ook vaak meer op drama te leunen dan op thriller. En de thriller was al niet zo denderend, dus dat de film dan zijn balans probeert te vinden op de drama was niet vervelend. Maar met het personage van Allen kon de drama me niet snel genoeg voorbijgaan.

Het is ook jammer dat na de grote onthulling van het verleden de film helaas richting een vrouw vs man plot gaat waarvan de vrouw de man natuurlijk niet gaat vergeven. Logische beslissing, maar ik heb die verhalen nu al zo vaak gezien en zelden worden ze degelijk uitgewerkt, en hier dus ook niet.

Als het personage van Lang een wat centrale intrede begint te doen begint de film langzaam op te leven, vooral omdat Lang goed speelt, maar omdat de film dan al nagenoeg voorbij is weet het geen grootse indruk te maken.

Het is ook zonde dat de film steunt op irritante personages zoals die van Allen, weinig spanning kent en vooral geen enkele vorm van een passende sfeer kent. Nog een paar punten voor de rol van Lang, de detail in het huis, en de degelijke twist in het middenstuk van de film.

Niet m'n ding.

Ik verbaas me een beetje over de status die het door de jaren heen heeft verworven. Niet dat de cijfers die het krijgt zo aanzienlijk hoog zijn, maar toch kan je niet zeggen dat deze film in de vergetelheid is geraakt. Wellicht omdat het een typische Williams-film is, maar dit keer tijdens de Vietnamoorlog. Dat levert wel een originele setting op.

Jammer genoeg was ik niet zo'n fan van Williams. Als acteur is hij sterk, heeft ook zeker briljante rollen gespeeld, maar in dit soort drukke en energieke personages kan ik niet zo veel met hem. Zijn radioscenes zijn erg vermoeiend, eigenlijk zelfs kinderachtig. Misschien dat dit voor die tijd die norm was om menig persoon van de oorlog af te leiden, maar als ik dit zo zie kan ik er maar weinig mee behalve me erdoorheen worstelen.

Verder wat indrukwekkende beelden van oorlog, maar de redelijk kinderlijke aanpak van het overige gedeelte van het verhaal zorgen ervoor dat de film eerder als een soort propagandafilm aanvoelt over hoe leuk de oorlog eigenlijk wel niet is. Natuurlijk spreekt de film dat juist tegen, maar al die vrolijke ongein voelt dan wel misplaatst aan, en naar mijn overtuiging onderneemt de film te weinig om echt dat anti-oorloggevoel uit te ademen.

Het is een best aardige productie mits het je ding is, maar de komedie is mijn ding niet en de nogal ongebalanceerde toon doet me ook weinig. Toch punten voor het aardige acteerwerk, wat indrukwekkende scenes van de oorlog en een authentieke omgeving. Dit soort films zijn mijn ding niet en zullen dat ook nooit worden. Ik denk dat ik daarvoor gewoon in het verkeerde tijdperk geboren ben.

Mwa.

Machine Gun Kelly is een artiest die ik pas recentelijk wat meer ben gaan volgen. Veel over zijn leefstijl zoek ik niet op, maar ik zie hem toch regelmatig even voorbijvliegen en zijn muziek mag ik ook best graag. Voorheen kende ik hem vooral als iemand die random voorbij komt lopen in films, tegenwoordig zie ik hem wat meer op de voorgrond.

Good Mourning lijkt vooral een beestje een bijeenkomst te zijn tussen wat vrienden die samen aan een project werken, maar het tussendoor niet kunnen laten om wat grapjes uit te halen. Soms lijkt er sprake te zijn van een zeker narratief, maar uiteindelijk is het 't komische aspect dat blijft overheersen in een dure en bombastische achtergrond. Een achtergrond waarin mensen met gekleurd haar op de voorgrond lopen.

Erg sterk is het inhoudelijk niet, maar uiteindelijk loopt het wel vlotjes en daar kan ik goed naar kijken. De grappen volgen elkaar in rap tempo op en het plezier springt er regelmatig af. De compleet volle en drukke aanpak zorgt ervoor dat het moeilijk is om verveeld te raken. Daarnaast zijn de stunts ook groots genoeg om niet eentonig te worden. Al bij al is de film van alles wat en dat werkt, maar bij elkaar komt het niet zo goed samen. Het blijft toch wat lui, maar zo slecht als het internet beweerd dat het is vond ik het ook weer niet.

Tja.

Wat moet je hier van denken? Met zo'n titel als deze verwacht je natuurlijk al geen meesterwerk wat voorbij gaat rollen. Wel een vlotte komedie die lachen geblazen is en vooral lekker dom is. Helaas is grappig niet meteen het eerste waar ik nu aan denk bij deze film.

Wel vlot, want het ging allemaal best snel voorbij. Het helpt er dan ook goed bij dat de film maar 95 minuten duurt, en dat is meestal een ideale speelduur voor komedies als deze. Deze film had ook echt geen minuut langer mogen duren, stel je voor dat een titel zoals deze pretentieus gaat doen.

Maar erg grappig weet het in die vrij korte speelduur niet te worden. Ook een glimlach zit er helaas niet in. Wel een vermakelijke filmervaring waardoor de film ook nooit pijnlijk weet te worden. Het element dat de film vooral een beetje weet te redden is het acteerwerk.

Vooral Sudeikis doet het zeer aardig, grappig niet zo zeer, maar hij kan best acteren. Ook medespelers doen het aardig, op Bibb na dan. Het helpt ook niet meteen dat ik Bibb in het algemeen maar een matig actrice vindt. Dat Sudeikis haar richting het einde vergeeft was al helemaal iets waar mijn broek spontaan voor afzakte.

Puberaal, kinderachtig en een tikkie vulgair, maar dan is ook te verwachtten. Voordeel is dat deze film de feiten net wat subtieler op tafel weet te gooien, waardoor het nooit irritante humor weet te worden. Gene schreeuwerige, vulgaire Rogen-komedie gelukkig. Enkel Labine komt soms in de buurt, maar zo'n factor als Labine lijkt tegenwoordig onmisbaar in Amerikaanse komedies.

Vermakelijk anderhalfuur. Niet verveeld, maar ook niet kunnen lachen. Film doet qua regie ook helemaal niets om op te vallen helaas, dus dan blijft het cijfer steken op een 2,5*.

Evil children.

Buitengewoon hilarische keuze om van zo'n 90s symbool nu een slecht kind te maken. Ik heb het natuurlijk over de jonge Culkin, en ik neem aan dat ik niet hoef te benoemen naar welke film(s) ik verwijs. Niet dat ik hem altijd sterk heb gevonden als acteur, maar als kotertje was hij erg schattig en om hem dan nu in zo'n rol te plaatsen is bijna geniaal te noemen.

Jammer genoeg helpt regisseur Ruben hem vervolgens weer om zeep. Ik weet het niet, maar de film voelde nergens echt natuurlijk en/of realistisch aan. Of dat ook de bedoeling was valt over te debatteren, maar de dialogen van Culkin voelen aan alsof zijn script was verwisseld met een James Bond-schurk. Iets te onwerkelijk allemaal, en het gaat hem ook nogal makkelijk af. Toch wel iets te storend om te blijven negeren.

Verder kenmerkt de film zich in nogal slecht acteerwerk van de ouders. Strontvervelend waren die prestaties. Een ontzettend vervelende uitdrukking van Crewson en haar onzichtbare medeacteurs. Wood is dan wel weer best oké, maar sowieso acteren de kinderen hier een stuk beter dan de ouders. Ik neem het de cast ook niet volledig kwalijk, want de rollen die ze krijgen zijn veel te uitgekauwd en herhaald. Wellicht dat dit te negeren was als The Good Son een nostalgiefilm was, maar dan zag ik 'm toch echt veel te laat.

Het verloop is best vermakelijk, maar de spanning ontbreekt door eerdergenoemde redenen. Het komt nooit echt naturel over, eerder als een toneelstuk. Dat neemt niet weg dat The Good Son geen sterke momenten kent. Een aantal mooie plaatjes van de natuur, wat sfeervolle sequenties en een sterke finale. Dat soort momenten maken gelukkig wat van de kritiek goed, maar niet genoeg voor een beter cijfer dan een 2,0*.

The Good Son valt te doen als een simpele film waarbij je niet veel bij hoeft na te denken, want logica is ver te zoeken. Ik neem aan dat menig ouder wel snel weet dat er iets mis is met kinderen als Culkin wanneer ze dit soort wartaal uitslaan. Ik vond de scenes waarbij de twee jongens kattenkwaad uithalen een stuk beter dan de wat hardere momenten. Was ook te verwachten, maar niettemin een gemiste kans. Matig geheel.

Regisseur Jess Norvisgaard brengt een ode aan de wat oudere, klassiekere horrorfilms die destijds niet veel meer nodig hadden dan een idee en een boel sfeer. Helaas ontbreekt het budget om dat tweede te realiseren, maar er is wat toewijding naar decoratie en specifiek de vampier ziet er opvallend goed uit. Jammerlijk is dat de hoofdpersonages niet echt weten te onderhouden en Norvisgaard er amper in slaagt om een mate van spanning op te bouwen. Wanneer de situatie escaleert, komt het daardoor enigszins saai voor de dag. De dramatische inslagen vertragen het tempo vervolgens nog meer en voegen bovendien niet al te veel toe. De potentie zit er dus in, de uitwerking laat echter te wensen over.

Goede film.

Ik had nog geen trailer gezien en ook geen enkel stukje van de film eerder gezien. Ik ging vooral af op de behoorlijk geinige poster. Maar daardoor schept dat een beetje verkeerde verwachtingen. Zo dacht ik even dat dit de Noé-achtige kant op ging met de Neonkleurtjes.

Maar de film was op dat gebied niet wat ik had verwacht. Kende het duo achter de film ook niet en kwam er pas later achter dat er eentje ook daadwerkelijk in de film speelde. En nog behoorlijk goed ook. Grappig dat ik dat dan niet eerder zag.

De film is op het gebied van mijn verwachting een stuk rauwer en intenser. Het begint al gelijk interessant. Al is het duidelijk dat het ook wel een echte dramafilm is die op een gegeven moment behoorlijk vaart krijgt en die ook niet meer laat varen.

Wel fijn, want de film blijft zo voortdurend interessant. Opvallend goede regie en redelijk cameragebruik. Het is niet wereldschokkend, maar voldoet wel aan de film zelf. Pattinson ook opvallend goed. Is inderdaad niet meer "die vampier van Twilight".

Maar ook Safdie zelf was sterk op dreef. Ook Duress was heel degelijk bezig. Maar het is opvallend genoeg Pattinson die vooral de ruimte inneemt met een sterkere rol die ik normaal van hem gewend ben. Goed dat ik hem nog eens echt zie acteren.

Wat de film wel een beetje mist is dat echte intense en hulpeloze gevoel. Het is nooit optimaal frusterend of spannend. Op dat gebied mist de film een iets intenser gevoeltje. Nu is het vooral vermakelijk maar blinkt het nergens helemaal in uit behalve heel degelijke regie en acteerwerk.

Interessant tot de laatste minuut, dat wel. En de vaart zit er goed in. Duurt voor de rest ook niet te lang en kent een redelijk verhaal. De Safdie-broertjes maken me nu wel redelijk nieuwsgierig naar hun nieuwe dramafilm met Sandler. Pattinson is in ieder geval onder hun handen een goed acteur.

Behoorlijk.

Eigenlijk veel beter dan ik vooraf had verwacht, heb nog weinig ervaring met Van Sant, ik had hem vooraf een beetje vergeleken met Zemeckis en Spielberg, een pro-Amerikaanse regisseur dus. Sowieso ben ik altijd strenger voor een top 250 film.

Maar dit was beter dan verwacht, ben zelfs licht weggeblazen. Damon vond ik altijd prima, maar hier gaat hij toch een niveau verder naar boven. Dit vooral omdat zijn personage ook zo leuk is om te volgen, ideaal type om dit soort filmpjes een beetje te dragen.

Williams is ook geweldig, heb nog weinig met zijn komedie typetjes gezien, maar dit vind ik in ieder geval erg goed. Erg interessant, beheerst en nergens te flauw karakter. Hij is eigenlijk gewoon een mens, en dat vind ik altijd een ideaal ingrediënt voor een personage zoals hij.

Vanaf het eerste uur al interessant, tweede trouwens ook. Ik ging heel snel door dei 126 minuten, fijn dat dit ook niet onnodig lang hoeft te duren. Soms hebben dit soort filmpjes weleens de neiging om boven de 150 minuten uit te steken, maar deze is gelukkig perfect in zijn speelduur.

Hier en daar wat voorspelbaar, maar dit is gelukkig beperkt. Het verhaal is erg interessant, de emotie oprecht en de buurt is leuk uitgekozen. Enkele boodschappen komen behoorlijk goed binnen, als je oplet, krijg je ook enkele mooie dialogen weer terug te zien later in de film en dat werkt eigenlijk uitstekend.

Dat hij aan het einde toch achter zijn meisje aangaat was wel te raden, en wat ook niet helemaal perfect was was de soundtrack. Leek wel uit de droomvlucht van de Efteling te komen, waardoor er soms een soort fantast sfeertje dreigt te hangen, en die vind ik gewoon niet passen.

Goede wegkijker, terwijl de film je ook echt meeneemt, en dat is ideaal voor een film zoals dit. Een hoog cijfer dan ook. Erg goed mee vermaakt.