The Glass Castle (2017)

Na het zien van Captain Fantastic begin dit jaar, dacht ik de ultieme film over een disfunctioneel gezin wel gezien te hebben. Niet dus. “The Glass Castle” doet er nog een schepje bovenop. Ik heb er ambivalente gevoelens aan overgehouden, want hoewel de film gebaseerd is op het autobiografische boek van Jeannette Walls, dacht ik toch regelmatig bij mezelf ‘dit kan toch niet waar zijn’. Blijkbaar wel. De flashbacks vormen in mijn ogen het beste deel van de film en dan meer in het bijzonder de scènes van vader Rex (Woody Harrelson) met zijn tienerdochter Jeannette alias Mountain Goat (Ella Anderson). Maar voorlopig heb ik het wel even gehad met dit soort Tokkie-films.

Sterk drama gebaseerd op waargebeurde feiten van een aparte "hillbilly" familie die lak hebben aan de kapitalistische rijke elite. De aanvang van de film deed me dan ook wat denken aan Captain Fantastic (2016) met viggo Mortensen. Maar het ging toch verder dan dat. Woody Harrelson zet op sublieme wijze een aan alcoholverslaafde en werkloze vader neer die zijn gezin met zijn principes domineert. Uiteindelijk valt er weinig visie of ideologie te bespeuren en zijn het excuses om gewoon lui te zijn en de verantwoordelijkheden te ontlopen. Het karakter van de pater familias is moeilijk te doorgronden. Langs de ene kant zorgzaam en met toch wel geruststellende woorden en verhalen (zoals dat bvb van de sterrenhemel), maar aan de andere kant ook verfoeilijke ideeën zoals de scènes in het zwembad, de loze beloftes en de diefstal van het spaarvarkentje. En ook later beterde het er niet op ... Interessant ook om op te merken hoe loyaal de familie blijft aan hun ouders ongeacht wat er allen hebben meegemaakt. Zelfs Jeannette - sterke Brie Larson overigens - die werkelijk walgt van haar vader, kan hem toch niet 100% loslaten. Ieder moet doen waar hij of zij zich het beste bij voelt.

Film over een avontuurlijke moeder en vooral vader. Aan de ene kant is er grote toewijding en liefde voor het gezin, creativiteit, heel veel ideeën en een erg alternatieve levensfilosofie ten opzichte van de maatschappij, maar aan de andere kant is er ook chaos, honger, armoede, overmatig drankgebruik en ideeën die nooit worden afgemaakt. De kinderen hebben grote bewondering voor hun vader, maar hebben daarentegen ook veel te lijden onder zijn manier van leven. Het is een boeiende film waarin ook prima geacteerd wordt. De film deed me ook denken aan Captain Fantastic (2016) die een vergelijkbaar thema heeft, al is de uitwerking hier wel anders. Het is bovendien gebaseerd op een waargebeurd verhaal en een boek geschreven door de oudste dochter. Leuk om te zien dat bij de aftiteling er nog beelden zijn van de echte kinderen en ook oude filmbeelden van de echte vader en moeder.