The Green Hornet (2011)

Redelijk. Gondry die een superheldenfilm aanpakt met Jay Chou in een hoofdrol. Je krijgt er amper je hoofd rond, toch is het resultaat redelijk zoals je zou verwachten. Een ietwat ouderwetse film, maar wel lekker luchtig en met een redelijk spetterende finale. Rogen en Jay Chou zijn een best lollig duo. Het is vast een aanpassing voor Chou, die toch gewoon is zélf in de spotlight te staan, maar hij brengt het er best oké vanaf. Al heb ik hem verder niet in veel meer Amerikaanse films gezien, dus een succes zal het wel niet geweest zijn. De actiescenes in het begin zijn nog redelijk saai, maar die op het einde mag er toch echt wel wezen. Vooral het stukje met de wagen in de lift, da's nét dat beetje extra wat een film als deze wel kan gebruiken. Jammer dat de bad guy weer redelijk flauw was, een bekend euvel. Met Rogen zowel voor als achter de camera aan het werk is het verder niet zo verwonderlijk dat de humor ook iets harder doorschemert. Niet altijd even geslaagd, maar vaak toch wel geinig. In ieder geval een stuk beter dan de meeste Marvel & DC zooi, maar uiteindelijk is het nog steeds teveel doodgewone superheldendrek op écht leuk te zijn. 2.5*

Gaat nog net. Redelijke tussendoor, deze The Green Hornet, mede door de retro look in bepaalde designs. Dat contrasteert anderzijds wel te veel met de 3D-geconverteerde actiescènes, een weinig geslaagde keuze. Seth Rogen-min-een-paar-kilo speelt zoals hij altijd doet wat maakt dat Britt Reid een lawaaierig geval met Peter Pan-syndroom is. Niettemin kijkt het allemaal wel aardig weg. De wisselwerking met Jay Chou is oké en Christoph Waltz is een veilige keuze als villain, ook omdat hij niet té veel zijn best lijkt te doen. 2,5

Moet je dit nou een parodie of een pastiche of een variatie op een superheldenfilm noemen? Hoe dan ook, vanwege het eerdere werk van Michel Gondry had ik hier hoge verwachtingen van, maar uiteindelijk is dit te weinig de stijl van de regisseur en veel te veel die van de ster annex scriptschrijver annex executive producer – dat zijn kennelijk toch zóveel hoeden dat Gondry hier nauwelijks zijn eigen stempel op kon drukken. De eerste keer dat ik Seth Rogen bewust zag was in Knocked up, en van die film was ik echt ondersteboven, maar sindsdien heb ik hem al te vaak in dezelfde rol gezien, en zelfs wanneer hij niet de pothead speelt maar een meer behoudend en formeel personage (zoals in The interview) zie ik toch steeds dezelfde maniertjes terugkomen, en wat dat betreft heb ik al enige tijd geleden het punt van verzadiging bereikt. En omdat de plot zelf me niet kon boeien en de bijrollen (Waltz, Diaz) nauwelijks iets te doen hebben had ik al ver voor het einde genoeg van deze film – en toen moest de vreselijk overdreven over-the-top-vernietiging van het krantegebouw nog komen.         Pluspunten: Jay Chou heeft een sympathieke uitstraling, de vechtpartij tussen de twee helden in Rogens huiskamer is hilarisch, er zijn leuke kleine respectievelijk piepkleine rolletjes voor acteurs die ik pas later ben gaan herkennen (David Harbour en Analeigh Tipton), en ik ben er nu eindelijk achtergekomen dat het herkenningsmuziekje van Draadstaal van de White Stripes is.