The Great Gatsby (2013)

Het boek The Great Gatsby is een ongelooflijk meeslepend verhaal waarin de outsider Nick Carraway ons door zijn ogen laat kijken naar de maalstroom aan weelde en hol uiterlijk vertoon die aan hem voorbijtrekt, gecentreerd rond Jay Gatsby, een volledig uit legenden opgetrokken figuur van wie niemand echt het fijne weet en die een heimelijk, verborgen verlangen koestert. En dat terwijl er film noir-gewijs allerlei schimmige complotten, verraad en overspel broeien. De film The Great Gatsby is... ja, wat eigenlijk? Mooi ziet het er allemaal uit, maar nergens beklijft dit verhaal, nergens blijft het aan de ribben kleven. De film noir in stralende technicolor die ik verwachtte, kreeg ik nergens te zien. De verhaallijnen en de achtergronden van de personages (Carraways middenklasse-afkomst, de schrijfdromen die hij opborg voor de lokroep van het grote geld, Toms denkbeelden over blanken en zwarten) worden afgevinkt, maar komen totaal niet uit de verf. In plaats daarvan wordt het subtiele, verborgen verlangen van Gatsby compleet opgeblazen. Hier is hij geen mysterieuze figuur als in het boek, maar een hughgrantesk personage uit een flauwe romkom. DiCaprio krijgt niet het juiste scenario om zijn personage te laten schitteren, terwijl hij juist de geknipte acteur was om de Gatsby uit het boek gestalte te geven. En de kans om de levensstijl van de jaren 20, toen iedereen op de beurs 'speelde' (en de gevolgen daarvan kennen we), te vergelijken met wat er aan de huidige crisis voorafging, laat Luhrmann al helemaal liggen. Hij is verliefd op de visuele flair van de roaring twenties, de met champagne en swingende jazz overgoten feesten die hij in beeld brengt, en liefde maakt blind. Blind voor alle kansen die hij gemist heeft om van een klassieker van het gedrukte woord ook een klassieker van het witte doek te maken.

Baz Luhrmann zal nooit mijn favoriete regisseur worden. Meteen ook de reden dat ik deze film zo lang liet liggen. Romeo + Juliet (moet ik nog eens herzien) en Moulin Rouge waren verschrikkelijke gedrochten. Films waar ik zenuwachtig van wordt. Onvoorstelbaar dat mensen dan kritiek hebben op Michael Bay, terwijl Luhrmann zoveel keer meer kitch en bombastisch is. Het verhaal is niet veel en de sfeer van de 20's komt vooral door de aankleding. De muziek hoort er al niet bij. Nu hoeft dat niet, maar hier zat het wat geforceerd. Ik hoopte ook meer mysterie rond Gatsby te zien, maar meer dan een rijke man is het ook niet. DiCaprio is een goeie acteur, maar kan de boel niet redden. Dit verhaal is geknipt voor een film noir vertelling. Geef het aan een andere regisseur en dit kan een topper worden.

Luhrman bevestigt zijn status als Koning van de Gebakken Lucht met deze visueel indrukwekkende, maar praatzieke en holle bewerking van deze literaire klassieker. Maguire, DiCaprio en Mulligan zijn ideaal voor hun rollen, maar Luhrman heeft veel meer interesse in het tonen van de hedonistische jaren ’20 en de extravagante feestjes die de illustere Jay Gatsby [Leonardo DiCaprio] houdt in de hoop dat zijn grote liefde Daisy [Carey Mulligan] ooit op zijn feestje zal verschijnen. De karakters verdrinken in het visuele geweld en de eindeloze voice-overs van Maguire bevestigen dat Luhrman en co-scenarist Craig Pearce niet wisten hoe ze dit boek naar een film moesten vertalen. De twee Oscars gingen dat ook naar Catherine Martin, die haar Oscar voor Production Design deelde met Beverley Dunn. Tja, het ziet er inderdaad prachtig uit.