Opinions

Slordig.

Snipes, net als een pakvol andere actiehelden, is helaas de recentere jaren teruggevallen in een bekend gezicht die in matige producties komt opdagen. Nog even en we mogen hem samen met Madsen aanschouwen in Syfy's nieuwe Sharknado 12.

Echter zit er hier nog wel een degelijk budget in van 5 miljoen, en daardoor is dit nog niet het niveau SyFy. De ruimteschepen zien er bijvoorbeeld heel aardig uit, veel detail ook voor de rest en de sciencefiction is dus ook wel het meest geslaagd in de film.

Voor de rest is de film tamelijk saai. Snipes is nog wel lollig, en doet wel enthousiast mee, en de tieners doen ook wel hun best. Waar het fout gaat is vooral het script. De film stort als een kaartenhuis in elkaar eenmaal de aliens op aarde terechtkomen.

Ongeloofwaardige handelingen stapelen elkaar al snel op. Het lijkt soms alsof de regisseur gedwongen werd om een cliché te gebruiken, en deze dan even heel snel erin heeft gepropt. Hierdoor krijg je een slordige film die heel veel wil maar vooral dom overkomt zo.

Voor de rest komen de aliens of monstertjes haast niet in beeld. Volgens mij kan ik er maar 1 bedenken waar we er eentje echt in beeld krijgen, en dan tel ik de rode kwallen niet mee. Helaas maakt dat de film dan ook niet veel spannender.

Voor de rest is de regie ook wel braaf, maar in de laatste paar minuten gaat het er plots veel grover aan toe waarbij de film een andere toon aanslaat. Echter eindigt de film dan ook zowat gelijk helaas, maar eindigt wel op een goede manier.

Echter had de film wat geduldiger moeten zijn, het komt allemaal te slordig over, de regie had wat beklemmender moten zijn en de actie en horror hadden een hoger tempo mogen hebben. Voor de rest niet heel slecht, maar zoals verwacht bij lange na geen goede film.

Helaas.

Ik had hier een sneak peak van gezien tijdens het surfen op Film1, en toen zag deze er wel aardig duister uit. Helaas, na afloop bleek dit om een braaf filmpje te gaan. Behandeld duistere onderwerpen, maar is veel te braaf uitgewerkt op dat gebied helaas.

Het is vooral de regie die de film in de steek laat. Veel handelingen van personages zijn nogal onlogisch en slecht uitgedacht. Vooral op het found-footage gehalte. Meestal lijken die beelden ook random door het verhaal te verschijnen terwijl de karakters eigenlijk de tapes nog niet aan het bekijken zijn.

Maar ook bij de tapes zelf, waar het verhaal toch op moet leunen, ontbreekt de regiekracht. Er worden meerdere pogingen gedaan om spanning ermee op te bouwen, maar een hoop dingen zijn eigenlijk vooral onlogisch om te doen. Misschien is dit slechts een Shadowed-ding, maar de camera richting de plaats draaien waar iemand mogelijk vandaan kan komen is niet iets wat iemand zal doen. Dan zou de camera nar 1 richting blijven en de filmer met zijn hoofd naar de richting draaien lijkt me.

Maar ook de tapes zelf zijn nogal HD en de glitchy effectjes om wat sfeer op te bouwen voelen vooral goedkoop aan. Mangan-Lawrence acteert ook helaas totaal ongeloofwaardig, alhoewel niet perse slecht. LaPaglia en Bianca komen zelf ook helaas niet verder dan een average politieduo.

Film oogt intelligent te zijn met enkele twistjes, maar uiteindelijk blijft het een nogal matig uitgedacht verhaal die eigenlijk nergens op kan scoren. De tapes zijn niet bloederig, hard of kil genoeg, het verhaal niet bijzonder genoeg en de film helaas niet uniek genoeg. Ze moeten toch wel met iets komen wat erbovenuit moet steken, maar dat is er simpelweg gewoon niet helaas.

Wel een vlot filmpje waarin veel gebeurd, en het duurt ook niet zo lang, dus een hele zit was dit absoluut niet. Echter wel eentje waar een beter regisseur van belang was geweest.

Matige Marshall.

Als regisseur lijkt hij zijn beste dagen te hebben gehad. Hij doet dan ook erg hard zijn best om weer een terugkeer te maken, maar ook The Reckoning is een mislukte poging op dat gebied. Het is wel duidelijk dat er een professional achter het roer staat, maar het resultaat laat te wensen over.

Je neemt ook altijd wel een risico als je je eigen liefde in de hoofdrol plaatst, en het mag dan ook duidelijk zijn dat Marshall wel gesteld is op Kirk. Regelmatig komt haar achterwerk namelijk in beeld, terwijl dit vaak niet nodig is. Het zijn dingetjes waar ik misschien te veel op let, maar voor mij valt het toch echt op.

Visueel is het allemaal professioneel. Dat het budget dit keer lager ligt zal wel, maar Marshall komt qua look en details een heel eind. De omgeving voelt daadwerkelijk vuil en oud aan. Mooie make-up en cinematografie zorgen er tevens voor dat er een apart sfeertje binnen het kasteel heerst. Gecombineerd met een rauwe look ziet The Reckoning er visueel dus zeer aardig uit. Weinig te klagen op dat gebied.

Wel op het gebied van verhaal en horror. Het is duidelijk dat Marshall soms hard te werk gaat, maar The Reckoning blijft voor zijn doen erg tam. De bruutste dingen die je hier zal aanschouwen zijn lijken die aan de galg hangen of dode lichamen op de straten. Qua gore of slachtpartijen zal je namelijk bedrogen uitkomen, wat zeker van de finale een zeer onbevredigende sequentie maakt.

De personages zijn tevens nogal karikaturaal en vaak niet al te best geacteerd. Kirk weet niet echt die powerperformance af te leveren, en enkel Pertwee heeft daadwerkelijk wat charme. De rest van de personages zijn nogal saai en wekken het verhaal weinig tot leven. Het helpt daarnaast ook niet mee dat zeker 80 minuten van deze film bestaan uit Kirk die in de nor zit en er wanhopig uit wil.

Het trage tempo en de matige opbouw van spanning en horror werken de film ook tegen, waardoor The Reckoning geen beste terugkeer wil vormen voor Marshall, ondanks dat hij niet lang weg is geweest. Het is gewoon niet bevredigend, cool, hard, bloederig of boeiend genoeg. Hierdoor blijft deze film voornamelijk in de veilige comfortzone, resulterend in een voorspelbaar en inwisselbaar resultaat. Pluspunten voor de professionele look, maar ik hoop dat Marshall zijn draai weer echt kan vinden met zijn volgende project.

Matig.

Recovery is een erg by-the-books horrortje met weinig originaliteit. Ondertussen lijkt dat ook niet meer iets te zijn waar het publiek actief naar zoekt, en Recovery zelf overigens ook niet. Het resultaat is dan ook een simplistische en voorspelbare horrorfilm, maar deze kan met de juiste uitvoering nog altijd plezierig zijn.

Dat is hier helaas niet het geval. Van de korte speelduur wordt zeker de helft gebruikt om op te bouwen en introducties te doen. Het acteerwerk van de tieners is aardig, maar geen van allen kunnen overweg met de personages die ze krijgen. Allemaal nogal saaie figuurtjes. Enkel de plagerijtjes tussen hen weten de kijker geboeid te houden.

De invulling is standaard en de cinematografie zelfs wat aan de saaie kant. Er wordt nog wel geprobeerd de schurken wat gezicht te geven, zeker die jongen op de poster is nog aardig apart, maar bij lange na niet gestoord of gek genoeg om een goede tweede helft te bemachtigen. Het mist gewoon wat craziness uiteindelijk.

De moorden zijn ook niet bijzonder bloederig verder en dat is niettemin jammer want je wacht een goede 40 minuten op iets dat uiteindelijk gewoon niet echt komt. De uitvoering is niet barslecht verder, maar in dit geval gewoon te veilig om zo'n niemendalletje als Recovery met z'n hoofd bovenwater te houden.

Een zeer simpele horrorfilm dus met wel wat thrillerelementen maar weinig spanning. Dankzij een korte speelduur en wel een redelijk vlot verloop is de film nooit vermoeiend te noemen, maar verder mist deze film gezicht en is verre van speciaal. Toch wel jammer, want op deze manier wordt de film makkelijk overschreeuwt door soortgelijke en veel gestoordere films.

Vrij flauw.

Vond dit niet al te veel hebben, want veel meer dan een sterrencast en wat prima actiemomenten komt de film eigenlijk niet meer. De humor is vrij flauw en vrij saai en ik heb eigenlijk geen enkele keer moeten lachen, ondanks het prima verhaal.

Willis is wel leuk, maar Malkovich is toch wel diegene die er bovenuit steekt in zijn lol. Hij was de enige die wat komische momenten kon verzorgen, want voor de rest was er niet veel aan. De actie is vrij flauw en niet al te spannend maar het vermaakt.

Niet een al te beste film, maar hij kijkt uiteindelijk best prima weg en daarmee is alles ook weer zo'n beetje gezegd.

Red 11 maakt onderdeel uit van een kleine docu-serie waarin regisseur Robert Rodriguez tips geeft aan aspirant-filmmakers hoe ze met een klein budget veel kunnen bereiken. De intentie is lovenswaardig en mag rekenen op waardering van de gemeenschap, maar dat neemt niet weg dat het eindresultaat weinig memorabel uitpakt. Het concept is weliswaar origineel en uiteraard voegt Rodriguez wat ervaring toe aan het geheel, maar het gebrek aan spanning en sfeer wegen na enige tijd zwaar. Het hoofdpersonage dat wordt vertolkt door Roby Attal maakt verder een kleurloze indruk en de finale vraagt een te grote schaal voor de beperkte middelen, waarin de ideeën ook steeds ridiculer worden totdat het allemaal niet meer serieus te nemen is. Ik vind het bovendien een beetje flauw dat je de behind-the-scenes moet kijken om de "volledige ervaring" mee te krijgen, een begrip dat natuurlijk op elke film van toepassing is.

Minder.

Waarbij het eerste deel al niet al te best was is dit deel ook gewoon saai. Het eerste deel vermaakte nog wel, maar dat was hier nog een stukje minder te zoeken. Naast dat alles ligt de film me in het algemeen ook niet erg, dus als er een deel 3 komt sla ik die waarschijnlijk over.

Niet al te beste actie, hier en daar is het wel leuk maar in het algemeen blijft het braaf en valt het wat tegen. De sterrencast is ook vrij flauw. Zo veel sterren, maar zo weinig charme. Dat heb ik tot nu toe nog maar zelden gezien in dit soort films.

Ook Malkovich weet de boel niet boven water te houden, dit was niet een al te geslaagd vervolgdeel. De actiereeks ligt me denk ik ook niet heel erg.

Egh.

Anthologiefilm waarin verschillende regisseurs de handen ineen hebben geslagen en er een soort geheel uittrekken dat met een kort verhaal tussendoor aan elkaar wordt gespannen. Bijzonder eigenlijk hoe je soms anthologieën hebt met alleen maar getalenteerde mensen en aan de andere kant exemplaren hebt waarin niemand echt overtuigt.

Al bij de eerste sequentie mag het duidelijk worden dat de film niet al te veel te zeggen heeft, maar aangezien het vanuit meerdere regisseurs komt hoop je dat ze stiekem later nog met wat beters aankomen. The Red Book Ritual geeft ons dat vervolgens niet, waardoor elk stukje net zo ellendig saai is als het stukje ervoor. Extra vervelend natuurlijk, omdat bij dit soort films elk filmpje weer even de tijd nodig heeft om van start te gaan.

Normaal zou ik proberen de stukjes apart van elkaar een beoordeling te geven, maar eigenlijk is dat het gewoon niet waard. Allemaal zijn het namelijk saai, ongeïnspireerde hoopjes van regisseurs die maar wat stront tegen de muur hebben gegooid. Ik kan er gewoon helemaal niets mee. Tijdens het kijken was het fantaseren over wat ik beter aan had kunnen zetten veel aantrekkelijker in ieder geval.

Zeer matig.

Red Christmas vormde een van de laatste kersthorrorfilms die ik op korte termijn gezien wilde hebben. Zag er op voorhand al niet zo best uit, en na het daadwerkelijk zien van deze film is aan die verwachting ook niet veel veranderd. Enkel bevestigd. Maar je zal dan ook niet veel verwachten van een concept als in deze film.

Niettemin faalt niet alles in deze film, want het kan steunen op personages die best interessant zijn. Soms alleen door hun complete onkunde, zoals Odwyer waarvan ik niet weet wat hij precies wil met zijn personage, maar het maakt de boel er alleen maar beter op. Ben me uiteraard van zijn situatie bewust, maar het is niettemin een nogal ongebalanceerde prestatie.

Verder een film die kan bouwen op het vreemde karakter van de moordenaar, die net wat anders lijkt te zijn dan de gemiddelde horrorbedreiging. Maakt verder niet veel verschil, want eenmaal de bal aan het rollen is wordt hij toch weer in de categorie geplaatst waarin het gewoon een kwaadaardige en mysterieuze moordenaar is. Enkele moorden door hem gepleegd zijn het waard, verder faalt de film op veel gebieden.

Vooral de lelijke pogingen tot visuele kwaliteit doen de film geen eer aan. Wat felle lichten ophangen is naar mijn inzien lelijk (en vooral te makkelijk). Tempo rammelt aan alle kanten maar ook aan de spanning komt werkelijk niets kijken. Het verzandt allemaal in een behoorlijk kaal en sfeerloos geheel met veel tempo maar weinig actie. De film wordt soms eigenlijk eerder grappig omdat het herhaaldelijk te ridicuul voor woorden is.

Het is een nogal bedenkelijke film geworden. Ontzettend lelijk geschoten vooral, want zelfs de pogingen tot stilistische scenes vallen compleet door de mand. De film neemt zichzelf voor zo'n volstrekt belachelijke opzet veel en veel te serieus. Sloeg regelmatig echt helemaal nergens op, maar ook de dramatiek wordt met zo'n belachelijke manier gebracht dat je niets anders kan doen dan je op je achterhoofd krabben. Bedenkelijke film.

Verschrikkelijk.

Misschien wel de slechtste film die ik heb gezien. Wat een onzin zeg, voor een film die probeert vrij realistisch over te komen. Ik heb me zelden zo zitten ergeren in een film als deze. Ik weet niet wat de regisseur dacht, maar ja.

Om te beginnen, snap ik echt niet waarom mensen Bai Ling zo goed vonden. Een van de allergrootste wanprestaties die er bestaat. Zo overdreven, zo nep, zo niet overtuigend. Daarnaast beheert ze het Engels ook onvoldoende. Ik ben geen racist, maar kom op, de rest van de cast spreekt het veel beter.

Gere probeert de boel nog te redden, maar valt echt nauwelijks serieus te nemen. Dat denkgezicht van hem viel te veel op. Dan, de finale in de rechtszaak. Dat die generaal of whatever die man gewoon neerschiet, en nog wegloopt ook. Hoe verzin je het.. En ik weet niet hoevaak je de rechtbank mag beledigen om vervolgens de zaak nog te winnen ook. En dan dat afscheid van Ling en Gere. Lachwekkend gewoon, wil je me vertellen dat je als afscheid een soort gedicht gaat oplezen? Pft.

Belachelijke film. Slechtste van het slechtste. Overslaan deze meuk.

Vermakelijk.

Ja, wat kan ik zeggen. Red Dawn is een film waarbij je niet moet nadenken, als je dat wel doet, dan verpest je het voor jezelf. Natuurlijk is Noord-Korea die samen met Rusland Amerika aanvalt niet realistisch, laat staan een kleine groep tieners die zo'n schade aanrichten.

Het blijft wel ergens in je achterhoofd zitten, maar ik heb me hier eigenlijk best goed mee vermaakt. Veel actie en spanning, veel kogels en lekker veel spektakel. Soms was het wat donker gefilmd en langdradig zelfs, maar puur voor de goede actie krijgt deze film gewoon een 3,0*.

Voor mij een goede uitkijker

Mwa.

Red Dot is een film die hoge verwachtingen creëerde maar toen de mindere reviews binnen kwamen lopen wist ik dat Netflix ook dit keer niet de beste aankoop had gedaan. Opzet is wel leuk gedaan en Darborg is niet per definitie een slechte regisseur, maar Red Dot neemt iets te veel hooi op z'n vork.

Zo wil deze film koste wat kost niet simpel zijn, terwijl dit soort films dat eigenlijk juist nodig hebben. Downrange wist dit bijvoorbeeld erg goed en hield zich daarom ook in qua drama. Red Dot wil dat niet en het resultaat is dan ook een verhaal die een iets te vergezochte en dramatische twist includeert. Ik vond het niet echt passend aangezien de eerste helft best wel prima was.

Introducties van de personages zijn alleen wat saai en het acteerwerk is niet geweldig. Darborg kiest ervoor twee doodnormale mensen in de hoofdrollen te plaatsen, en alhoewel dit een logische keuze is, is het niet de leukste keuze. Compleet over-the-top hoeft ook niet van mij, maar de personages op z'n minst een trademark geven is wel welkom.

Visueel ziet het er aardig uit en de beelden op de sneeuwvlaktes zelf zijn erg sfeervol. De landschappen worden hier en daar goed benut. Spannend is het niet, maar wel aardig luguber hier en daar en de sound editing is goed genoeg om een film zoals deze te laten werken. Briljant is het nergens, maar het voldoet wel aan de norm. Qua thriller vond ik de film dan ook wel aardig.

Naarmate de tweede helft van start gaat neemt de film wat saaie vormen aan aangezien Dalborg het avonturengedeelte eigenlijk al snel overboord gooit. Veel aandacht aan dit gedeelte wordt ook niet gegeven, waardoor het eigenlijk vooral dramatisch van aard is en dat komt de film niet echt ten goede. Meer thriller en avontuur op de sneeuwvlaktes hadden de film goed gedaan. Voor nu is het niet al te slecht, maar ook niet goed. Net aan genoeg voor een 2,5*.

Goede thriller.

Kan natuurlijk niet tippen aan Silence of the Lambs. Manhunter, Hannibal en Hannibal Rising moet ik nog zien. Tot nu toe is deze Red Dragon me best redelijk bevallen. Maar zoals ik al zei, het mooie sfeertje zoals bij Silence of the Lambs aanwezig was is hier niet.

Het eerste uur is best sterk, lekker mysterieus. Norton is best goed maar natuurlijk is het Hopkins die weer in topvorm is. Hij brengt gewoon een bepaald beeld met zijn karakter mee dat je blijft boeien. Ook Fiennes is best goed.

Wat ik wel jammer vond, is de uitwerking van het karakter van Fiennes. Zijn rol was niet dreigend of spannend genoeg. Ik vond het ook jammer dat hij naar het einde toe met Watson heel erg in de cliche ging. Maar eigenlijk hoor ik dit niet te zeggen, aangezien het gebaseerd is op een boek.

Voor de rest best goed, alleen jammer van de punten hierboven.

Best lekker.

Super simpele, maar toch erg degelijke film van Craven. Vond hem doorgaans een erg lompe regisseur maar hier bewijst hij toch ook wat subtieler overweg te kunnen. Maar het helpt dan ook redelijk dat ik vliegangst heb waardoor het allemaal iets enger voor mij is.

Want zelfs als je het vliegveld oploopt begon ik al mijn adem in te houden. Dan krijgt Craven automatisch een duwtje in de rug. Maar het is aan hem de taak deze spanning ook vast te houden en niet in te kakken met domme situaties. Maar hij weet het gewoon goed vast te houden.

Het is vooral een vlotte en simpele thriller die heel degelijk is in de uitvoering. Kundige spanning die voortdurend rondhangt en een degelijk verhaaltje met goede acteerprestaties die ervoor zorgen dat het blijft boeien. Gelukkig ook een hoog tempo.

Zoals verwacht gaat het in de slotfase een beetje mis maar Craven laat het niet volledig verzuipen en houdt de spanning er nog wel in. Het is vooral een vermakelijk popcornthrillertje die wel wat braver is voor Craven zijn doen, maar daardoor niet minder vermakelijk is.

McAdams en Murphy doen het trouwens ook gewoon goed. McAdams vond ik altijd een degelijk actrice en Murphy bewijst hier ook wel regelmatig best eng te kunnen zijn.

Slecht.

Red Krokodil was een film die ik maar moeilijk kon vinden. Vorig jaar kwam deze film onder mijn aandacht te staan, maar ik kon hem naar niet vinden. Via een paar internationale connecties heb ik de film dan eindelijk kunnen zien, maar ik kan concluderen dat deze film het wachten niet waard was. Ergens had ik het wel verwacht, maar toch is het best jammer.

Deze film lijkt op voorhand op een sciencefictionfilm, maar eigenlijk krijg je weinig futuristische dingen te zien. Dit is eigenlijk een letterlijk portret van een man die verslaafd is aan de drugs en zichzelf hier steeds meer in verliest. Langzaam maar zeker zien we zijn toestand achteruit gaan, een concept dat eigenlijk niet verkeerd is, alleen in dit geval zo ontzettend lelijk geschoten.

Spuuglelijke kleuren en ridicule dialogen moeten de nog ridiculere beelden compenseren. Zeker 80 minuten van deze 83-minuten durende film bestaan uit een man die of naakt in de natuur rondloopt of in zijn ondergoed drugs verbruikt. Beiden zijn weinig interessant om naar te kijken, en regisseur Cristopharo monteert geregeld komische geluidseffecten onder beelden die eigenlijk heel serieus moeten zijn. Serieus nemen kan ik deze film dan ook niet.

Tussendoor kennen we een aantal aardige natuuropnames en dat hoofdrolspeler Madson deze rol op zich durft te nemen verdient een beetje respect, daar gaat dan ook mijn 1,5* heen. Verder zie ik namelijk weinig waar ik van onder de indruk moet raken. Lelijk gefilmd, lelijk ingericht en zeer beperkt op het gebied van gore of make-up. 80 minuten kijken naar een man die vooral kermt, maar dat is het dan ook wel.

Richting het einde lijkt de film even een andere richting op te gaan, maar dan is het al te laat en vooral ook te kort. Red Krokodil kan maar weinig indruk maken en komt vooral onbedoeld komisch over. Eigenlijk voegt het sciencefictiongehalte niets toe, en had niet eens gehoeven. Ze hadden het gewoon bij verslaving kunnen houden, en dan was de film net zo oninteressant geweest als met sciencefictionelementen. Slechte film.

Spektakel.

Klaarblijkelijk had de film een budget dat tegen de 200 miljoen aanzat volgens enkele Nederlandse bronnen. Vooral door die redenering had ik de film opgezet, maar zoals enkele andere MM-collega's (terecht) aankaarten lijkt zeker de helft te zijn opgemaakt aan de cast zelf. Het is namelijk een best bekende, populaire cast die hier staat.

Reynolds en Johnson doen het best aardig, maar spelen niet bepaald rollen die voor hun doen anders zijn. Uitdagend is het niet maar de grappen zijn aardig waarmee ze een vermakelijk duo zijn. Ik had eigenlijk gehoopt dat beide heren ondertussen andere richtingen op zouden gaan, maar dat gaat er niet inzitten. Denk dat ze hun momentele positie veel te lekker vinden. Gadot spreek ik maar liever niet over. Dat ze nog in films speelt is echt belachelijk, trekt voortdurend alle humor weg uit de scenes.

Visueel ziet de film er best spectaculair uit. Thurber kan zijn camera leuk over steden laten zweven en kan daarmee knappe shots verkrijgen. Actie zelf vermaakt ook zeker en de variatie in deze stukken kon ik zeker waarderen. Vechtscenes zijn dan weer van matigere aard door het matige knipwerk van Thurber, die het maar al te duidelijk maakt dat echte vechttraining waarschijnlijk niet aan de orde was.

Als ik de film naast andere, soortgelijke dure films leg delft deze duidelijk het onderspit. Ondanks dat het zeker wel een zakcentje kent vond ik het toch wat onderdoen. De actie is nooit betrekkend ondanks dat er veel van is in diverse achtergronden zoals sneeuw en de jungle. Het mist vooral wat coolheid terwijl de attributen er echt wel zijn. Het blijven steeds sequenties die vermaken maar nooit overtuigen.

Het is een braaf filmpje geworden die zich streng aan de formules houdt en weigert om erbuiten te treden. Daar is niks mis mee als de actie leuker is, maar dat is hier niet zo. Het blijft voortdurend op een zelfde lijn zitten, en dat is een erg braaf en recht lijntje. Gadot vormt duidelijk de grootste stoorzender voor mij, maar verder is het gewoon niet zo'n hoogstaande vorm van cinema.

Instabiele blockbuster met een te kinderachtige wereld om dit soort verhalen mee te vertellen. Dwayne Johnson en Chris Evans hoeven enkel op de automatische piloot te spelen en J.K. Simmons vormt een ongemakkelijke verschijning als "sterke" Kerstman. Kiernan Shipka is als tegenpool vervolgens te beperkt en gelimiteerd tot eendimensionale schurk, waardoor weinig momenten van Red One daadwerkelijk aanslaan. Op visueel vlak met het monsterbudget wel kleurrijk en creatief neergezet, maar regisseur Jake Kasdan maakt vervolgens de merkwaardige keuze om een aanzienlijk gedeelte van de actiemomenten in donkere achtergronden te laten plaatsvinden. Een aantal scenes springen er positief tussenuit zoals de belegering van de sneeuwpoppen op het strand, maar verder is dit toch vooral een weinig memorabele en eenvoudige teleurstelling.

Interessant verhaal, matig uitgewerkt.

Zo'n who-is-it verhaal smaakt me altijd wel, en al helemaal wanneer in het in een lekker sprookjesachtige omgeving plaatsvind. Veel in de film straalt dan ook Fantasy uit, en dat zorgt dan ook voor een ideale set voor een verhaal als deze.

Echter is het wel geregisseerd door Hardwicke, en dat zorgt dan ook helaas voor romantiek die soms veels te veel de overhand neemt. De zwakke dialogen rollen helaas weer over het scherm en zorgen ervoor dat de film saaier is dan dat het nodig is.

Voor de rest is de omgeving het best gelukt. Acteerwerk is voor de rest ook nog wel aardig. Seyfriend overtuigd best in haar rol, alleen is de romantiek gewoon te zwak gebracht helaas. Daarbuiten is het verhaal ook een stuk saaier dan het zou hoeven zijn.

Ik snap ook niet zo goed waarom dit zo aan het lijntje gehouden is. Hier kan je makkelijk een veel spannender verhaal van maken, maar de romantiek en haast geforceerde PG-13 steken er echter een stokje voor. Soms schreeuwt de film naar wat nare scenes, maar deze zijn er eigenlijk gewoon niet.

Voor de rest is het vooral een film die niet iedereen aanspreekt. De romantiek is niet erg sterk, maar het cameragebruik en setting zijn dit wel. Het verhaal, ondanks een interessant verhaal, is te saai uitgewerkt helaas. Dit had wat intenser en spannender moeten zijn.

Werkelijk bijna niet doorheen te komen.

Het duo Powell & Pressburger deden met A Matter of Life and Death even mijn wenkbrauwen omhoog weten te doen. Oudere films slaan net wat minder bij mij aan, zeker de zwart-wit films. Dat deze in kleur was, had eigenlijk een positieve invloed moeten hebben, maar ik vond het juist nog vermoeiender hier.

Verwachtte vooraf een puur sprookje. Zoiets als The Wizard of Oz . Maar deze is uiteindelijk een "realistisch sprookje" en het sloeg veel minder aan. Er wordt maar weinig aan je fantasie over gelaten en een deel van de film bestaat daarnaast uit best oninteressant toneelspel waarvan ik niet begrijp dat je dat in een film stopt. Daar heb je toch gewoon theater voor?

Over theater gesproken, of liever "theatraal", wat was het acteerwerk hier theatraal. Ik kon er werkelijk helemaal niets mee. Het ene na het andere vervelende type kwam voorbij en werkelijk niemand maakt indruk. En dan blijkt het dat de hoofdrolspeelster, Shearer, er geen zin in had. Dat blijkt.

Voor de rest is het een van de meest vermoeiende ervaringen die ik ooit heb moeten doorzitten. De eerste 25 minuten gaan nog wel, daarna begon mijn aandacht te verslappen en uiteindelijk was het zelfs zo verslapt dat ik het opgaf en de film een dag later heb afgekeken. Absurde speelduur ook, die 133 minuten.

Voor de rest regelmatig een slordige loop van het verhaal. Waar in godsnaam komt die romantiek vandaan? De opvolgende zelfmoord slaat daarom totaal niet aan. Niets komt voor de rest echt over, niemand is sympathiek en ik voelde me geen moment betrokken in het verhaal. Ja, dan worden de 133 minuten echt een hele opgave.

Voor de rest een paar (veels te lange) toneelscenes die niet bepaald aanslaan. In het begin vond ik de decors wel mooi, maar uiteindelijk is dat uitgewerkt en dan heb je nog 10 minuten te gaan van artiesten die uiteindelijk niet eens bizar veel voorstellen. Regelmatig was het zelfs klunzig te noemen.

Wel mooie decors en kleurtjes, dat wel. Het is de enige reden waarom ik de film nog een beetje lof kan geven. Maar ik vond het een hele opgave, eentje die ik echt moeilijk aan ben gegaan. Cijfer is dan ook naar mijn ervaring.

Ondanks dat regisseur Sean Nichols Lynch de redelijk traditionele vampierclichés volgt, probeert hij er op zijn eigen manier een moderne draai aan te geven. Dat lukt hem gelukkig aardig, aangezien zeker de relatieopbouw tussen Dennice Cisneros en Nico Bellamy boeiend is om te volgen. Erg vernieuwend allerminst, maar in ieder geval relatief schattig. Het helpt er ook bij dat Cisneros, ondanks haar relatief absurde trekjes, best degelijk acteert. Lynch zelf geeft echter weinig invulling aan de atmosfeer waardoor de film ontdaan is van enige spanning. De vampiers krijgen ook niet veel meer aankleding dan de gebruikelijke hoektanden en ooglenzen, waardoor ook dat vlak op weinig creativiteit kan rekenen. Het gaat pas echt mis richting de finale, waar het gebrek aan bloederige taferelen en de onzinnige invulling op het vlak van logica hun echte tol gaan eisen. Een horrorfilm die uiteindelijk beter werkt als romantiekfilm is een merkwaardig resultaat, waardoor deze toevoeging van Lynch aan het desbetreffende subgenre voor mij als kijker allesbehalve geslaagd is.

Erg slecht.

Red Sonja is blijkbaar op papier een symbool geworden. Symbolen verdienen natuurlijk goede films. Vaak mislukken deze een beetje, maar in het geval van Red Sonja is het ook echt serieus slecht te noemen. Ik had al verwacht dat ik het niets zou vinden, maar niet dat het zo rampzalig zou uitlopen.

Het meest verrassende element van de film is Schwarzenegger, die wel in de film past maar er nooit in had moeten zitten. De gevechten tussen hem en Nielsen zijn beschamend en pijnlijk om naar te kijken. Ook zwaardgevechten in het algemeen slaan nooit aan in deze film. Het mag duidelijk zijn dat de settings best groot zijn, maar voor veel gevechtstraining is klaarblijkelijk nooit de tijd genomen.

Als actiefilm vooral behoorlijk dwaas dus, maar ook als avonturenfilm niet bepaald geslaagd. Er wordt veel beweging gemaakt en Fleischer stuurt de film van locatie naar locatie, maar de afwisseling is veel te zwak om indruk te maken. Daarbij komt ook nog kijken dat de bondgenoten van Nielsen maar irritante figuurtjes zijn. De gevaren die ze onderweg tegenkomen zijn saai en schaars, en de onderlinge ontwikkeling vooral vervelend en afremmend.

Daarbij komt nog een finale kijken die te suf voor woorden is. Ik kijk met fantasiefilms regelmatig om stupiditeiten heen, maar in dit geval komt het vooral over als poppenkast spelen met een kroontje op. Al mijn punten gaan uit naar wat redelijk aangeklede setpieces, verder was dit huilen met de pet op. Ik hoorde dat er een nieuwe film van dit figuurtje aankwam. Die zal dan tegenover deze film weinig concurrentie hebben.

Mwa. Heb hier niet van opgekeken.

Met een speelduur van 140 minuten en recensies dat het saai was had ik hierover mijn twijfels. Toch maar het voordeel van mijn twijfels genomen en naar de bios gegaan om deze nieuwe Francis Lawrence film eens te gaan kijken.

Qua actie gebeurd er inderdaad niet veel. Lawrence heeft geen Russisch accent en haar Amerikaanse accent is heel erg goed herkenbaar hier doorheen. Irons komt ook niet goed over als een Rus. En eenmaal je dat opvalt, blijf je je er ook erg aan ergeren.

Verder is het acteerwerk ok, de oom van Lawrence lijkt trouwens verdacht veel op Putin in jongere jaren, ben vast de enige die het zegt en soms zitten er (gelukkig) een paar redelijk grove scenes in. Maar al dit wist me niet te verbazen of genoeg te amuseren.

Niet heel slecht, maar ook niet heel best

Wauw!

Met grote verbazing zitten kijken dat dit van Smith afkomstig is. Toch vooral een op en top komedieregisseur lijkt me die af en toe voorzichtige uitstapjes maakt naar horror of actie. Maar als actieregisseur blijkt hij plots heel goed te zijn, vind dit ook beter dan zijn komedietalenten.

Met een hoog tempo wordt deze film gebracht, die eigenlijk vooral in fases verdeeld lijkt te zijn waarin steeds een ander genre in de film gemixed wordt. Zo zit het begin tegen een high-school komedie aan, om later te veranderen in thriller, en om uiteindelijk volledig uit te barsten in actie en waanzin.

Duidelijk met weinig budget, hiermee bewijst Smith een beetje een tweede Uwe Boll voor mij te zijn. Geef hem wat minder budget, een rauwe setting en wat geweren en je krijgt een heel goed resultaat. Nu is Red State zelf moeilijk te vergelijken met de rauwere films van Boll, maar ach ja, wat maakt het uit.

Het extreem hoge tempo en opvallend waanzinnig geschoten actie maken deze Red State nogal een eigenaardige film die wel erg lekker door weet te knallen. Heerlijk energiek en enthousiast in beeld gebracht, sterk acteerwerk en een zeer hoog tempo.

Maar wat ook een beetje de finishing touch is is de toon van de film, die soms behoorlijk onvoorspelbaar, bruut en genadeloos is. Eenmaal de waanzin uitbreekt heb je geen idee meer wie het zal overleven. Smith weet daarmee nog een paar keer sterk uit de hoek te komen en zorgt daarbuiten ook gewoon voor heerlijk entertainment.

Alleen waren de laatste 10 minuten weer wat aan de saaie kant, zeker aangezien alles daarvoor in sneltreintempo op de kijker wordt afgesmeten. Maar voor de rest kostelijk vermaakt met deze genremix. Vond het in ieder geval de film van de week voor mij.

Als grote regisseur kan je, met een overactieve carrière binnen het vak, niet altijd een goede film afleveren. Echter, met regisseur Brian de Palma gaat het de laatste tijd bijna alleen nog maar fout en Redacted is daar een uitstekend voorbeeld van. Er wordt een barbaars, historisch en deels onbekend misdaadgeval gekozen en daar is vervolgens een film omheen verzonnen. Geen probleem dat er improvisatie mee gemoeid is, maar de makkelijke en buitengewoon lompe invulling van De Palma (ook verantwoordelijk voor het schrijfwerk) slaat helemaal nergens op. Wat ook nergens op slaat is de warrige constructie en samenhang van found footage-beelden en live-actionbeelden. In het eerste kwartier van de film zit er een sequentie tussen waarin wordt ingezoomd op allerlei soldaten die kijken alsof ze er de ballen verstand van hebben, bijgestaan door eindeloos en bombastisch gebruik van het muzikale nummer Sarabande. Echt toonaangevend voor de banale inhoud van Redacted. Dit stuk gaat meer dan 5 minuten op die manier door, waardoor ik echt vermoed dat het productieteam gewoon lui was en maar snel aan een nieuw project wilde beginnen. Gelukkig duurt de film niet lang, komen enkele uitspattingen van geweld indrukwekkend over en wordt de sombere toon redelijk goed onder controle gehouden. Niet elke oorlogsfilm geconcentreerd op de meest weerzinwekkende gruwelijkheden is meteen een meesterwerk en daar vormt deze prima bewijs voor. Om nog over het slechte acteerwerk maar even te zwijgen.

Ach.

Als ik Michiel de Ruyter en Redbad naast elkaar leg, krijgt De Ruyter echt wel mijn voorkeur. Voor Nederlandse begrippen was dit niet een slechte film. Voor een budget van 9 miljoen is de film ook nog oprecht best overtuigend.

Roel Reiné weet oprecht best fraaie scenes te creëren. Het water dat omhoog spat, de vuurballen bij de scene tegen Zweedse vikings. Het zag er best overtuigend uit. Ik had ook geen moeite met de niet erg Friese accenten. Daarnaast was het eerste half uur sfeervol. De onthoofdingen waren erg fraai gefilmd, en de veldslag tegen Zweden mocht dan snel over zijn, mooi was ie wel.

Maar dan, de film duurt echt te lang. Het begon vaak wat te vervelen, met Naber die keer op keer maar blijft twijfelen en de dialogen ook niet erg interessant zijn. Jammer dat de veldslagen ook soms saai zijn. Ze zijn gewoon te snel voorbij en van mij mocht er wat meer spektakel in als je een film maakt met veldslagen.

De mistige Nederlandse landschappen zijn goed gekozen, en daar wordt dan ook volop gebruik van gemaakt. Decors in orde, acteerwerk houterig. Naber heeft wel de looks, maar echt overtuigend is hij nergens. Haverkort is al helemaal niet goed, maar de grote verassing was Wouterse die een overtuigende Wilibrord neerzet. Van hem kon ik wel genieten.

Jammer dat de speelduur echt te lang is en de film vaak begint te vervelen. Toch wel een van de beste NL films die ik gezien heb, en dat klinkt raar aangezien mijn cijfer. Ik moet er denk ik gewoon wat meer bekijken.

Een interessant gegeven wordt beperkt aangevuld met een gebrek aan sfeer en spanning, daarnaast wordt er niet bepaald goed geacteerd door de meeste castleden. De enige naam die iets van zijn rol weet te maken is Nicholas Hope, maar hij krijgt dan ook veruit de meeste ruimte toebedeeld. Verder maakt regisseur Daniel Krige indruk op het vlak van expliciet geweld en experimenteert doeltreffend met praktische effecten, maar de ruimte tussen elke moord is te breed en oninteressant ingevuld. Op die manier heeft het centrale concept na een minuut of 30 eigenlijk geen effect meer en moet de kijker hijgen en puffen om de slotminuten nog te halen.

Caruso 2022.

Redeeming Love is de tweede film van Caruso die wordt uitgebracht in jaar 2022, dus hij is wel druk bezig geweest. Ook is het een film die zich in moeilijk vaarwater bevindt, door heel veel onderwerpen in het verhaal te betrekken die je niet meteen zou verwachten. Dat maakt het gelukkig ook een aardig apart en soms zelfs gedurfd geheel.

Overigens blij dat Cowen in deze film zit. Niet omdat ik haar als actrice geweldig vind, maar vooral dankzij het werk dat ze in deze film aflevert. Houdt de kijker zonder meer geboeid, en ook Marshall-Green speelt zoals verwacht een goede rol. Wel wat ondankbaar, alleen. Lewis speelt ook zeker degelijk, maar het nadeel van zijn rol is vooral dat het een ietwat braaf personage is. Eigenlijk te braaf om leuk of charmant te zijn.

Gedurende de film worden we getrakteerd op een plot dat lang duurt, maar goed loopt. De vele opvallend harde onderwerpen die meermaals worden vermengt zorgen voor een apart geheel. Bijna onmogelijk zelfs, en toch weet Caruso een heel eind te komen. Zo zitten er meerdere best schattige momenten in en kijkt de film als een trein. Het voordeel is ook dat de film zich nooit verliest in bombarie en de scenes er niet te hard indrukt.

Het is echter ook zo dat de film uiteindelijk sleept. 134 minuten is aan een nogal lange kant en uiteindelijk maakt de film zich schuldig aan het uitrekken van zijn inhoud. Na enige tijd wordt zelfs zowat hetzelfde probleem nog een keer naar voren gebracht en dat geeft eigenlijk de hint af dat de koek na enige tijd op was. Ik snap dat een lange speelduur nodig is om enkele thema's binnen deze film naar behoren uit te werken, maar het uitrekken ervan is een ander verhaal.

Het einde is voorspelbaar maar passend, verder zit er een gezond tempo in de film en kon ik er prima naar kijken. Alleen duurde het kijken vooral te lang. Deed me als geheel overigens erg denken aan een film uit de pen van Nicholas Sparks, alleen dan wat minder braaf. Niettemin is de film stilistisch wel braaf en veilig. De toon is nooit ruw en de beelden zelden gruwelijk, maar inhoudelijk wel net wat gedurfder en dat weet het over de streep te trekken.

Niet echt speciaal.

Voor een film die het een en ander van Ritchie geleend moet hebben vond ik Redirected maar een slap aftreksel, zeker aangezien de films van Ritchie zo veel stijlvoller zijn dan dit. Wel heeft het een bepaalde Engelse charme over zich, en daar komt de redelijk gewaagde vorm van humor ook weleens bij kijken.

Het acteerwerk is waarschijnlijk het beste element van de film. De acteurs spelen stuk voor stuk passievolle, humoristische en enthousiaste rollen. Jones speelt al snel een figuur die je niet snel zal vergeten. Ook de andere heren spelen leuk en de redelijk gestoorde achtergrondfiguren moeten ook voer vormen voor wat lekkere scenes.

Helaas heeft Redirected verder niet al te veel te bieden. Het is gewoon niet heel stijlvol eigenlijk, en ook niet bepaald spannend. Het camerawerk blijft erg achter, maar ook de montage of editing zijn niet fris genoeg om een film als deze overeind te houden. De heren lopen regelmatig gestoorde situaties tegen het lijf, maar de film laat het geen moment overkomen dat deze ook echt gestoord zijn en dat de personages ook in gevaar zijn.

Verder mis ik gewoon de durf van de film. Het geweld is nogal tam terwijl de film zichzelf erg ruig lijkt te vinden door vulgair te werk te gaan. Het mist gewoon die hardheid en verrassing, want de film blijft ondanks de vele gebeurtenissen toch te overzichtelijk. Je zit het eindpunt te vroeg, en bij dit soort films kan eigenzinnigheid juist dat duwtje in de rug naar voldoening geven.

De finale is nog wel leuk, maar ik mis gewoon de brutaliteit en meerwaarde van de regie in deze film. Redirected had een erg leuke film kunnen zijn, kent een hoog tempo en sterk acteerwerk, maar blijft cinematografisch en inhoudelijk te veel achter om echt een leuke film te kunnen zijn. Wel leuk om Jones weer eens te zien, hij kiest altijd wel de juiste rollen uit.

Regisseur Fred Vogel drukt onmiskenbaar zijn stempel op The Redsin Tower, maar probeert zijn film niettemin enigszins een andere richting op te sturen. Zo is het dit keer een slasherfilm met wat bovennatuurlijke elementen, maar de expliciete geweldsdelicten en grote hoeveelheid aan naakt verraden dat Vogel nog altijd probeert op te vallen met gruweldaden. Het acteerwerk is voor de verandering niet onaardig waardoor de humor best aanstekelijk werkt, maar sommige hoofdpersonages acteren daarentegen wel als een krant. Vooral Perry Tiberio maakt een nogal onzinnige indruk, maar zijn invloed op het verhaal kwam sowieso al dwaas over. De locatiekeuze is sterk en enkele sfeerbeelden tussendoor zijn effectief, maar de rommelige inhoud overheerst uiteindelijk. Van een degelijke spanningsopbouw is daarom geen sprake, bovendien had Vogel wat meer licht mogen gebruiken zodat zijn opmaakeffecten meer te zien waren. Het is geen slechte film, wel erg goedkoop en op structureel vlak bijzonder rommelig.

Waardeloos.

Je zou denken dat er nog regisseurs zijn die met weinig middelen nog een ouderwets leuke monsterfilm willen maken, waar zeg maar de passie gewoon vanaf spat. Die regisseurs lijken in de tegenwoordige wereld weg te worden gedrukt, en maken plaats voor wat mindere namen die films als Reed's Point afleveren.

Deze film is een klassiek voorbeeld van een geheel dat kundig om zeep wordt geholpen door een cast die er echt niets van bakt. Ondanks dat niet iedereen barslecht is, zijn de belangrijke rollen dit wel. Sasha Anne doet het bijvoorbeeld knap waardeloos als hoofdpersonage hier. Geen enkele emotie en voortdurend gedemotiveerde lijnen, je zou er zelf gewoon verdrietig van worden.

Het overige stuk van de film wordt ingenomen door een schaars monstertje, uitgekauwde cliches en een oersaaie stilering. Ze weten deze film echt nergens vooruit te branden, wat wel jammer is, want met een beetje passie kunnen dit soort films plots goed werken. In dit geval ben ik echter blij dat de film zo onder de radar is gebleven, want het voelt allemaal gehaast en gemakkelijk aan.

Het fijne aan de film is dat je de aftiteling al na enkel 76 minuten over je scherm ziet rollen. Ze zagen zelf dus ook blijkbaar geen licht meer aan het eind van deze tunnel. Ik verzeker je dat vrijwel elke liefhebber van welke soort horror dan ook weinig aankan met films als deze. En dat begrijp ik goed, want de film heeft in principe niets te bieden. Punten voor één of twee aardige personages en een enkele scene die qua effecten nog wel door de mangel kan.